การเรียนรู้ของแม่ในวัยเด็กจนแก่เฒ่า

คนรุ่นใหม่คงนึกไม่ออกว่ารุ่นปู่ย่าตายายเขาลำบากกันอย่างไร

แม่ชื่อจันทรา วรวาส ยามเป็นเด็กอยู่บ้านไร่ ที่หนองรี ชลบุรี

แม่เล่าว่า ไปโรงเรียนต้องเดินไปเดินกลับหลายกิโล (จำว่าไป 4 กลับ 4 กิโลเมตร) แม่ชอบไปโรงเรียน ไม่มีบ่น แม่ชอบเรียนแม้จะลำบากในการเดินทางมาก

พอจบชั้นประโยค ตามครูคนหนึ่งเข้ามาเรียนที่กรุงเทพ อาศัยบ้านของคุณครูคนนี้ น่าจะเรียนวิชาทอผ้า ที่เทเวศร์ ก็ไม่รู้ว่าที่ไหนแน่

คงจะมีคำว่า น่าจะ บ่อยหน่อย เพราะเป็นคำบอกเล่าของคนแก่ ที่ลูกก็ไม่ได้ใส่ใจถามรายละเอียด

แม่กินเจตั้งแต่จำความได้ พอมาอยู่กรุงเทพ เลยกินแต่เต้าหู้ยี้จนครบ 10 วันกินเจ นับว่ามีศรัทธาต่อการกินเจสูงมาก

ช่วงสงครามแม่บอกยิ่งลำบากใหญ่ สมุดแทบไม่มีให้เขียน ต้องเขียนตัวเล็กให้มากที่สุด จะได้ไม่เปลืองกระดาษ

แม่ยึดอาชีพตัดเสื้อผ้าที่ห้องแถวห้องเช่าของยายกิมชุนหน้าวัดใหญ่ ที่อำเภอเมืองชลบุรี

แม่บอกไม่ดีไม่ชอบ ตัดแล้วให้เลาะตามใจคนตัด เลยไปเรียนทำผม เสริมสวยกับฝรั่งที่ไนติงเกล กรุงเทพ ดังที่สุดในยุคนั้น เลยกลายเป็นร้านเสริมสวยเลิศฟ้าที่มีชื่อมาก เพราะเรียนกับฝรั่ง ดูโก้มาก ๆ

ช่างเสริมสวยดีกว่าช่างตัดเสื้อ เพราะไม่มีการแก้ไข ตัดแล้วตัดเลยแก้ไขไม่ได้

แม่ต้องมาเรียนเสริมสวยเพิ่มเติมบ่อย ๆ ที่กรุงเทพจะได้ทันสมัย และยึดอาชีพนี้มาอีกนาน

หลังจากนั้นแม่ไปเรียนตัดเย็บเสื้อในของวีรี ได้ยึดอาชีพนี้ต่อมา

หลังเกษียณยังไปเรียนวิชาตัดกางเกงของสารพัดช่างที่วัดนอกอีก เคยถามว่าไปเรียนทำไม แม่บอกมันยาก อยากรู้มาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส และคงไม่ได้ตัดเพราะแม่ไม่ใส่กางเกง นุ่งแต่กระโปรง และไม่เคยเห็นตัดกางเกงให้ใคร แต่อยากเรียนเพราะอยากรู้

นี่คือชีวิตแห่งการเรียนรู้ของคนรุ่นก่อนที่ไม่ได้สะดวกสบายเหมือนคนรุ่นนี้




Create Date : 09 ธันวาคม 2562
Last Update : 9 ธันวาคม 2562 10:17:35 น.
Counter : 118 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สมาชิกหมายเลข 4665919
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



New Comments
ธันวาคม 2562

1
2
3
4
5
6
7
8
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog