เรื่องที่ไม่มีสอนในโรงเรียนแพทย์: The Untold Stories from The Medical School.
มีบ้างพึงกระทำ มีบ้า่งมิอาจไม่กระทำ

ก่อนนี้ผมอ่านนิยายกำลังภายในมากเอาการ จำได้ว่าเล่มแรก ๆ ของการเป็นหนอนหนังสือของผมก็คือการอ่านนิยายกำลังภายใน ด้วยการปั่นจักรยานออกจากบ้านมาถึงสามแยกแล้วเลี่ยวขวา ห้องสมุดประชาชนประจำอำเภอจะอยู่ทางซ้ายมือ ระยะทางเบ็ดเสร็จจากบ้านไปประมาณห้าร้อยเมตร ยืมหนังสือมาอ่านได้ครั้งละสามเล่มในเวลาเจ็ดวัน

ในยุคสมัยที่คนเรายังไม่ต้องเรียนพิเศษกันตั้งแต่อนุบาลหรือประถมนั้นช่วงปิดเทอมจะเป็นเวลาอันว่างเปล่าจริง ๆ นอกจากโทรทัศน์ที่เปิดสถานีตอนสี่โมงครึ่ง/ช่องเดียว/ขาวดำ เวลากลางวันจะเป็นเรื่องน่าเบื่ออย่างที่สุด การได้หนังสือดี ๆ สักเล่มไว้อ่านนั้นทำให้เวลาอันน่าเบื่อดูมีความสุขขึ้นมามากโข (ใครอยู่ร่วมยุคนั้นกับผมบ้าง ?)

..........

เรื่องจีนย้อนยุคเล่มแรกที่อ่านคือ "เปาบุ้นจิ้น" จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าอยู่ในช่วงประถมห้าหรือประถมหก เป็นหนังสือปกแข็ง เนื้อกระดาษบางสีเหลืองเข้มและกรอบเสียจนต้องค่อย ๆ เปิด หนังสือกล่าวถึงการคงไว้ซึ่งความยุติธรรมโดย "เปาเล่งถู" (เปาบุ้นจิ้น)

ถัดจากท่านเปา ฯ ก็จะเป็นหนังสือเล่มอื่นที่วางอยู่ข้างเคียงกันซึ่งไม่พ้นหนังสือแนวกำลังภายใน ตอนนั้นผมกับน้องชายตะลุยอ่านกันจนลืมกินลืมนอน หนังสือห้องสมุดฝั่งกำลังภายในถูกผมกับน้องชายเลือกอ่านจนเกลี้ยงในชั่วปิดเทอมเดียว ก่อนที่ "ก๊วยเจ๋ง-อึ้งย้ง" จะเดินผ่านหน้าจอทีวีเข้ามาเป็นอันดับถัดไป

ผมได้อะไรจากการอ่านในยุคบุกเบิกของตัวเองบ้าง ? นอกจากความเป็นนิยายกึ่งแฟนตาซีของความเป็นกำลังภายในและความตื่นตาตื่นใจที่เด็กน้อยผู้หนึ่งผ่านพบความยากลำบากก่อนจะได้รับเคล็ดวิชาสุดยอดและปีนป่ายขึ้นมาจากหุบเหวเพื่อผดุงคุณธรรม ผมยังรับสารที่ว่ายังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งในสังคมที่ไม่อาจทนก้มหัวหรือปิดตาและปฏิเสธความเหลื่อมล้ำในสังคม ผู้พร้อมจะลุกขึ้นสู้แม้ว่าผลของมันจะไม่เป็นที่ปรารถนาก็ตาม

คนเช่นนี้มีอยู่จริงในสังคมด้วยฤๅ ?

..........

ผมผ่านยุคแรกของการอ่านนิยายกำลังภายในไปอย่างเลอะเลือน แทบไม่มีชื่อเรื่อง เนื้อหา หรือชื่อผู้แต่งติดอยู่ในความทรงจำ แต่ยังมีบางเรื่องที่ "ฝัง" อยู่ในความจำอย่างไม่ปะติดปะต่อ เหมือนมีตัวละครบางตัวที่มีบุคลิกโดดเด่น คำบรรยายที่ไม่ได้เน้นความวิจิตรพิศดารของการประหัตประหาร แต่เจาะลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ ดาบคมที่กวัดแกว่งเพียงครั้งเดียวแล้วเห็นผล การต่อสู้ที่เพียงพริบตาก็พิสูจน์แพ้ชนะ...

แต่นั่นก็ลางเลือนเต็มที

..........

"ผู้คนในยุทธจักร คล้ายดั่งจอกแหนในกระแสน้ำ ใบไม้่แห้งกลางสายลม มิอาจเป็นตัวของตัวเองได้" - โกวเล้ง

พวกเราเล่า เป็นคนในยุทธจักรหรือไม่ ? ถ้าใช่ แล้วเราเป็นตัวของตัวเองหรือไม่ ?

...ผมกลับมาอ่านนิยายกำลังภายใน "บู๊เฮียบ" อีกครั้งเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว (ปีปัจจุบัน พ.ศ. 2552) นิยายปกแข็ง "ดาวตก ผีเสื้อ กระบี่" ของโกวเล้งถูกนำกลับมาตีพมิพ์ใหม่ และนั่นดึงดูดผมให้กลับเข้าสู่วงการยุทธภพที่ห่างหายไปยี่สิบปีอีกครั้ง

อาจเป็นเพราะเติบใหญ่ขึ้น ผมอ่านนิยายเรื่องนี้ใหม่อีกครั้งและรู้สึุกเข้าถึงมันในอีกแง่มุมหนึ่ง ผู้คน คุณธรรม บุญคุณ ความแค้น ธรรมะ อธรรม ฯ เรื่องเหล่านี้ดูแจ่มชัดในนิยายบู๊เฮียบ เหมือนเส้นแบ่งระหว่างสีขาวกับดำจะเห็นได้อย่างชัดเจนกว่าที่พบในโลกจริง... ไม่รู้สิ ผมว่าชอบโลกแบบในนิยายมากกว่า

ประกาศตัวตนให้รู้ มายืนประจันหน้ากัน ดาบใครไวกว่าก็เป็นผู้ชนะ ผู้คนมีอุดมการณ์ ยินยอมกระทำเรื่องที่ไม่อาจไม่กระทำ และไม่ยินยอมกระทำเรื่องที่มิควรกระทำ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตที่มีเพียงชีวิตเดียวก็ตาม

"หากโลกขาดคนประเภทนี้ โลกก็มิทราบจะเป็นเช่นไรไปแล้ว" - ฤทธิฺ์มีดสั้น

..........


โกวเล้งเคยตัดพ้อไว้ใน "เดียวดายใต้เงาจันทร์" ว่านิยายบู๊เฮียบนั้นนอกจากจะเขียนให้เป็นนิยายบู๊แล้ว ยังสามารถเขียนให้เป็นเรื่องโรแมนติกได้ เป็นเรื่องสืบสวนได้ เป็นเรื่องลึกลับซับซ้อนได้ แต่ถึงอย่างไรนิยายบู๊เฮียบก็มิอาจได้รับการยอมรับเป็นวรรณกรรม...

ผมมีงานในช่วงกลางของโกวเล้งอยู่เกือบครบทุกเล่ม เป็นงานในยุคที่ถือว่าเป็นจุดสูงสุดของอาชีพนักเขียนของเขา ดาวตก ผีเสื้อ กระบี่ ที่มีกลิ่นไอของ Don Corleone เจืออยู่ เรื่อง วีรบุรุษสำราญ ที่ทำให้หลับตานึกถึง Tortilla flat ของ Steinbeck ได้อย่างไม่ยากเย็น หรือจะเป็นพฤติการณ์ของ "เชอร์ลิ้วโฮม-ชอลอกเฮียง" ที่ผสมผสานเอาความเป็นตะวันออกกับตะวันตกไว้ได้อย่างไม่ขัดเขิน

ทั้งหมดบอกผมเรื่องคุณธรรม และการยืนหยัดขึ้นสู้ต่อความอยุติธรรมทั้งปวงที่มีบังเกิดแก่มนุษย์ แม้กระทั่งชายอมโรคผอมเกร็งและไอเป็นเลือดอย่าง Doc Holliday ที่ชื่อลี้กิมฮวงก็ยังยืนหยัดต่อสู้ เพราะพวกเขาล้วนมีบางสิ่งที่บอกว่ามัีนเป็นเรื่องที่พวกเขาพึงกระทำ และมิอาจไ่ม่กระทำ

นอกจากบู๊เฮียบของโกวเล้ง ผมมี "กระบี่เย้ยยุทธจักร" ของกิมย้งที่อ่านแล้วรู้สึกได้เป็นอย่างดีถึงการ "เย้ยหยัน" ยุทธจักรอย่างแท้จริง และไม่คิดว่าจะชอบงานอื่นของกิมย้งไปมากกว่านิยายชุดนี้ แน่นอนว่าผมชอบมังกรหยกทุกภาคที่เป็นภาพยนตร์โทรทัศน์ แต่กลับชอบไม่มากนักเมื่อเป็นหนังสือ

ว่ากันว่านิยายของกิมย้งนั้นทำออกมาเป็นหนัง-ละครได้ง่ายกว่านิยายของโกวเล้ง ตัวละครและบุคลิกอันวิจิตรของตัวละครกิมย้งนั้นสามารถทำออกมาได้อย่างมีสีสันมากกว่า และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้ที่ตระการตา แต่กับโกวเล้งที่ตัวละครยืนมองกันครึ่งค่อนวันก่อนจะชักดาบกระบี่ฟาดฟันกันเพียงชั่วพริบตานั้นย่อมไม่ดึงดูดผู้คนได้มากเท่า และบ่อยครั้งถึงกับไม่มีใครชักอาวุธออกมาประหัตประหารกันก็มี

โกวเล้งเคยผันตัวมากำกับหนังจากนิยายของตัวเองอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะหยุดไปด้วยเหตุใดไม่ปรากฎ

..........

ผมหยุดอ่านนิยายกำลังภายในแทบจะโดยสิ้นเชิงเมื่อสิบสองปีก่อนหลังจากอ่าน "ฤทธิ์มีดสั้น" จบลง นั่นเป็นที่สุดของนิยายบู๊เฮียบของโกวเล้งในความเห็นของผม ...หยุดการแสวงหา จากนั้นเดินต่อไปในเส้นทางใหม่

หมดจากฤทธิ์มีดสั้น ผมอ่านงานของอุนสุยอันอีกสองเล่ม กระบี่เย้ยยุทธจักรของกิมย้งอีกหนึ่งเรื่อง และไม่ได้อ่านนิยายบู๊เฮียบอีกเลยจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ได้ไปเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่งที่เปิดร้านขายหนังสือ ได้โอกาสหยิบหนังสือรวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับ "มือสังหาร" มาอ่าน

นับเป็นนิยายกำลังภายในเรื่องแรกในรอบสิบสองปีที่ได้เปิดอ่านอย่างเป็นจริงเป็นจัง ในสามร้อยกว่าหน้าอัดแน่นไปด้วยเรื่องสั้นที่ยาวเพียงเรื่องละสามสี่หน้า แต่ถือได้ว่าทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง เรื่องของผู้คนที่หลากหลาย ผ่านเข้ามาและผ่านไปเพียงวูบหนึ่งเหมือนชีวิตที่ไม่เป็นตัวของตัวเองของเหล่าผู้คนในยุทธจักร เป็นจอกแหนและใบไม้แห้งที่ลอยมาและลอยไป ผู้คนเหล่านี้ยิ่งไม่เป็นตัวของตัวเองมากขึ้นไปอีกเมื่อต้องรับเป็นมือสังหาร

เป็นเรื่องของ "คนชุดดำ คุณธรรม และบางสิ่งที่มิอาจไม่กระทำ" เรื่องของคนหลายคนที่ยืนอยู่ในด้านมืดมากกว่ายืนอยู่ในแสงแดดเจิดจ้า และอีกหลายคนที่ยืนอยู่กลางแสงแดดเจิดจ้าได้อย่างสง่าผ่าเผยกว่าผู้ที่เรียกขานตัวเองเป็น "ผู้กล้า" มากมายนัก

งานแปลของ "เรืองรอง รุ่งรัศมี" ผู้แปล "เดียวดายใต้เงาจันทร์" ของโกวเล้งเมื่อหลายปีก่อน

..........

เงยหน้าขึ้นไปที่ชั้นหนังสือ... ผมว่าจะหยิบ "ฤทธิ์มีดสั้น" มาอ่านอีกสักรอบ
คารวะหนึ่งจอกแด่คนในยุทธภพทุกผู้ทุกนาม



Create Date : 06 กรกฎาคม 2552
Last Update : 6 กรกฎาคม 2552 8:04:33 น. 2 comments
Counter : 1205 Pageviews.

 
ไม่ถนัดนิยายกำลังภายในเท่าไหร่นะคะ

แต่มีนิยายจีนอยู่หลายเล่มที่ชอบ อย่างที่หยิบมาอ่านบ่อยๆ ก็คือเรื่อง ยอดตุลาการราชวงศ์ซ่ง

เป็นนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ออกแนวสืบคดีและชันสูตรศพในยุคเมื่อหลายร้อยปีก่อนของทางแผ่นดินจีน

อ่านแล้วสนุกดีค่ะ...



โดย: MollyJinx วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:4:13:10 น.  

 
เราเพิ่งหยิบวีรบุรุษสำราญมาอ่านใหม่ค่ะ
ทั้งที่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมัยก่อนเราไม่ค่อยโปรดปรานความ "สำราญ" ของก๊วยไต้โล้วสักเท่าไหร่
แต่พอเอากลับมาอ่านอีกครั้ง รู้สึกว่าเขาใช้ชีวิตได้ "เป็น" ดีจัง


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 6 กรกฎาคม 2552 เวลา:7:16:52 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Zhivago
Location :
นครศรีธรรมราช Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]




มนุษย์เข้มแข็ง
กว่าที่ตนคิดไว้เสมอ
New Comments
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2552
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
6 กรกฏาคม 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Zhivago's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.