+-+-+-+-+-+บันทึกการเดินทางที่ชื่อ เฮอล็องเฮอเละมะเด (เชียงราย-พม่า) ตอนที่ 2+-+-+-+-+-+

บันทึกการเดินทางที่ชื่อ เฮอล็องเฮอเละมะเด (เชียงราย-พม่า) ตอนที่ 2

update - 19 พย. 2552


หมายเหตุ – จะพยายาม update การเดินทางนี้ให้ได้ทุกวัน
ใครมีความคิดเห็นอย่างไร คอมเมนต์ไว้ที่ช่องข้างล่างได้เลยนะครับ
ขอบคุณภาพประกอบจาก – เมย์ ลิปดา บุ๋มบิ๋ม และกุ๊ก


วันที่สองของการเดินทาง

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนได้นอนแค่ไม่กี่ชม. ทำให้หลับเพลินไปหน่อยจนไม่สนใจนาฬิกาปลุกเสียงดังสนั่นที่ตั้งไว้ในมือถือ
ในเมื่อใช้ระบบดิจิตอลไม่ได้ผล จึงต้องเปลี่ยนมาใช้ระบบแมนนวลแทน จากการที่สมาชิกทริปท่านอื่นมาเคาะประตูปลุก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ตื่นได้แล้ว 8 โมงเช้าแล้ว"
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ใช้เวลา 3 นาทีในการแปรงฟัน หวีผม เปลี่ยนเสื้อผ้า (โปรดสังเกตว่าข้ามขั้นตอนอาบน้ำไปอย่างเนียนๆ) ก่อนที่จะออกไปแนบเนียนขึ้นรถพร้อมคนอื่นทันที


สถานที่:ตลาดเช้า


มื้อเช้านี้ เราจะไปกินอาหารเช้าที่ตลาด ต่างคนต่างหาของกิน เสร็จแล้วนัดมาเจอกันที่จุดนัดพบ...ผู้จัดทริปบอกไว้ตามนี้

ในเมื่อมาแปลกถิ่น แปลกที่ อาหารอะไรก็ยากจะหยั่งรู้ สมาชิกทริปจึงออกแยกย้ายไปหาของกินตามที่ใจต้องการ



ดีไซน์คัลเจอร์กันจริงๆ ตลาดนี้



ของดี ราคาถูก ยังมีอยู่



พ่อค้าที่นี่ ทำกาแฟเร็วจริงๆ


ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นไปตามสไตล์อาหารเช้า ข้าวต้ม ขนมจีน ข้าวมันไก่ ปาท่องโก๋ กาแฟ เบาๆ เรียกง่ายๆ ว่า กินกันตายไปอย่างนั้นเอง

ถ้าผมสามารถย้อนเวลากลับไปตอนนั้นได้ ผมจะสั่งข้าวมาสัก 3-4 จาน ยัดเอาทุกอย่างที่กินได้เข้าปากให้หมด (อันนี้เริ่มน่ากลัวแล้ว) แถมด้วยกระทิงแดงอีกสัก 3 ขวด (ไม่สนใจคำเตือนข้างฉลากทั้งสิ้น)
เพราะผมมารู้อีกทีตอนหลังว่า
กว่าเราจะได้กินข้าวเย็นอีกทีก็ตอนฟ้ามืด และจากนี้ไปเราต้องเดินขึ้นเขาเป็นลูกๆ หลายชม.ต่อกันโดยไม่มีเสบียงติดตัวเลย นอกจากน้ำ....

กินข้าว ชมตลาดกันพอหอมปากหอมคอ ก็ได้เวลาเดินทางต่อไป ด้วยรถตู้ 2 คัน และรถแดงของพี่ใญ่ สยามอีก 1 คัน




ตามรถพี่เขามานานมาก



รถแดงของพี่ใญ่ เสริมด้วยกระบะสังกะสี PDA


สถานที่:หมู่บ้านอาข่า หล่อโย

นั่งเมารถมาได้สักพักก็มาถึงดอยแม่สลอง จุดหมายปลายทางของเราในตอนนี้ก็คือ หมู่บ้านอาข่าที่ชื่อว่า "หมู่บ้านหล่อโย"
โดยกะว่าเดินดูธรรมชาติไป
ถ่ายรูปไป (ยกเว้นผม ซึ่งเป็นสมาชิกคนเดียวในกลุ่มที่ไม่มีกล้อง...แต่ปรากฏว่ารูปเยอะกว่าชาวบ้าน...)
พูดคุยกับชาวบ้านไป
ศึกษาชีวิต ความเป็นอยู่ วัฒนธรรม ของคนในท้องถิ่น
(ดูเป็นทริปที่มีสาระ และก่อประโยชน์มาก ซึ่งถ้าผมจัดเอง ก็คงไม่มีแบบนี้หรอก แหะๆๆ)



มีโฮมสเตย์ด้วยเน่อ



ทุ่งรวงทอง



มีรั้ว กลัวคนโดดเหวฆ่าตัวตาย


บรรยากาศโดยรวมดีมาก เหล่าสมาชิกทริปต่างเดินไปด้วยกัน ถกเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้การเดินทางดูเงียบเหงาเกินไป
เรามาดูพัฒนาการของเส้นทางการเดินของพวกเราดีกว่า



ตอนแรกยังเป็นเส้นทางแบบนี้



เดินไปเดินมา ทางเริ่ม advance ขึ้น



เริ่มเข้าสู่โหมด เพชรพระอุมา



ตอนหลังต้องเดินดีๆ ไม่งั้นอาจตกคลองได้


เดินไปสักพัก ก็เจอหมู่บ้านอาข่า พวกเราเลยเข้าไปทักทาย พร้อมขออนุญาตเข้าไปเยี่ยมชมสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาเล็กน้อย


All about his Mother



เด็กคนนี้มันน่าหยิกแก้มแรงๆ ซะจริงๆ (เริ่มโฉดแล้วเรา)



ตุ๊กตา 3 ขา น่าสะสมให้ครบทุกแบบ



มีของที่ระลึกอีกมากมาย


มีจานดาวเทียมไว้ดูข่าวสารบ้านเมือง



ปลูกบ้านเป็นขั้นบันได


ชมบ้านชมเมืองพูดคุยกับชาวอาข่าพอหอมปากหอมคอแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางต่อไป
ในเมื่อเห็นเด็กๆ มากมาย พวกเหล่าก็เลยทำตัวเป็นพิธีกรทุ่งแสงตะวัน ชวนเด็กๆ ไปเดินเล่นด้วยกันกับเรา
เรื่องสนุกๆ แบบนี้ มีหรือเด็กๆ จะพลาด เด็กๆ ร่วมเดินทางไปกับเราเยอะมาก จนพวกเราคิดว่า ถ้าน้องๆ เขาเดินไม่ไหว ก็ช่วยๆ กันแบกน้องเขากลับแล้วกัน
แต่พอเอาเข้าจริง ผิดคาด อาจเป็นเพราะน้องๆ เขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด เดินขึ้นเขาเล่นเป็นกิจวัตรประจำวัน คนเมืองที่วันๆ เอาแต่เล่น facebook ก็เลยสู้ไม่ได้ เปล่าให้น้องเดินแซงหน้าไปอย่างหน้าตาเฉย



หนูไปด้วย



เจ้าของภาพนี้บอกว่า นี่คือภาพหลังจากบอกให้สองคนนี้ยิ้มแล้ว



เด็กๆ เดินกันไม่รู้จักเหน็ดจากเหนื่อยจริงๆ



จุดหมายอยู่ที่เขาลูกโน้น



ต้องเดินเลาะไปตามคันนา



เห็นวิวชัดเจนมาก ใครอยากได้ภาพสวยๆ ส่งประกวด มาที่นี่ รับรองไม่ผิดหวัง


เดินไปสักพัก ท้องก็เริ่มหิว ข้าวที่กินมาเมื่อตอนเช้า หมดไปตั้งแต่ขึ้นดอยมาได้ 500 เมตรแล้วพวกเราเดิน เดิน เดิน อย่างไม่รู้ว่าจะถึงเมื่อไร
พอหันหน้าไปถามพวกน้องๆ ว่า

"ใกล้ถึงหรือยัง"
"ใกล้แล้ว"

เดินไปในระยะทางที่เรียกได้ว่า โคตรไกล พวกเราก็ย้อนกลับไปถามน้องเขาอีกครั้ง

"ใกล้ถึงหรือยัง"
"ใกล้แล้ว"

เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์สอนให้รู้ว่า ไม่ควรถามระยะทางจากเด็กๆ ชาวเขา

แต่ถึงไกล ก็ไม่ชวนให้ท้อใจสักเท่าไร เพราะรอบกายมีสิ่งสวยๆ งามๆ มากมาย อาทิ เช่น



ผีเสื้อและดอกไม้


เห็นสีดอกไม้แล้วอยากกินเหล้าปั่น (ฝักใฝ่อบายมุขจริงๆ)


เขียว เหลือง แดง


เดินมาพักใหญ่ๆ ในที่สุด เราก็มาถึงจุดหมายของเรา...

นั่นก็คือ.......

คือ...

คือ...

แม่น้ำนั่นเอง
(แล้วจะเว้นไว้ให้ตื่นเต้นทำไม)


แม้จะไม่มีใครเอาชุดเปลี่ยนมาเลย แต่ด้วยความที่เดินมาจนลิ้นห้อย แถมน้องๆ ที่ตามมาก็กระโดดน้ำกันโครมคราม จะให้เราอยู่เฉยได้อย่างไร
พวกเราเลยตัดสินใจ ลงเล่นน้ำด้วยซะเลย



A River Run Through It



น้ำน่ากระโดดเล่นมากครับ



เห็นเด็กนี่เล่น แล้วอดใจไม่ไหว ต้องขอกระโดดตาม



ซ้อน 3

เอาตูดแช่น้ำเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาเดินต่อไป
"กลับทางเดิมหรือเปล่าครับ" ผมถาม
"ใช่ครับ"
"..." แม้จะรู้อยู่แล้วว่าา คำตอบต้องออกมาเป็นแบบนี้ แต่ก็อดถอนใจไม่ได้


ได้เวลาเอาตัวเปียกๆ ชมวิวขากลับอีกรอบ
เดินกลับคราวนี้ ดูสมาชิกทริปแต่ละคนแล้วล้วนแต่ทำหน้าสิ้นหวัง ไม่พูดไม่จากับใคร
เรากลัวว่า จะเหงาเกินไป เลยจัดคอนเสิร์ตคนจนขึ้นมา ไม่เก็บเงินค่าตั๋วใดๆ ทั้งสิ้น (แต่ถ้าอยากให้หยุดร้อง ต้องจ่ายเงินมาให้เรา)
ขึ้นเขาไป เดินร้องเพลงไปตลอดทาง

ซึ่งเพลงที่พวกเราเลือกมาขับร้องนั้นก็มีหลักการอยู่เหมือนกัน ขึ้นเขาเหนื่อยๆ จะให้ร้องเพลงเป้ ไฮร็อคหรือเสือ ธนพล เดี๋ยวคนร้องจะหมดลมหายใจขณะปฏิบัติภารกิจไปเสียก่อน เพลงที่เราเลือกมาร้องก็เป็นเพลงที่ร้องง่ายๆ ร้องตามได้ทุกครัวเรื่อน อย่างเช่น หมอกหรือควัน, เธอหมุนรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ, สาวมอเตอร์ไซค์, สาวเชียงใหม่, ลมหนาว, เที่ยวละไม, โปรดส่งใครมารักฉันที (เพลงนี้ทำเอาหมดลมไปหลายคน) และอีกมากมาย


เรามาดูวิวข้างทางกันต่อดีกว่า



ตากผ้าที่นี่ ท่าจะแห้งเร็ว



ข้าวที่นี้ กินได้สดๆ จากต้นเลยนะครับ เพราะเวลาบีบมา จะมีน้ำนมข้าวไหลออกมา กินอร่อยมาก (ใครหุงข้าวไม่เป็น ก็เอาชีวิตรอดได้แล้ว ทีนี้)



สายล่อฟ้า



มีน้องในทริปบอกว่า คิดถึงเพลง ฟ้ากาง ของรวิเดนท์ (ทุกวันนี้ผมยังไม่ทราบเลยว่า ฟ้ากางแปลว่าอะไร แหะๆๆ)



นอนไม่ดี อาจตกเขาตายได้



อินเดียน่า ใญ่


ขึ้น ขึ้น ขึ้น









สมาชิกท่านนึงกล่าวว่า จากที่คิดไว้ว่าจะเป็นทริปคอนแวนต์ สุดท้ายกลับกลายเป็นทริปฝึกรด.หญิงซะงั้น
หลังจากใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 4 ชม. ครึ่ง ในที่สุดเราก็มาถึงปลายทาง...ที่ฉันรอเธอจนได้



ไอติมถั่วแดงที่อร่อยที่สุดในโลก


เสร็จแล้วก็ได้เวลาล้อมวง นั่งฟัง ผู้ใหญ่อาข่าพูดถึงเรื่องหมู่บ้าน และมีการโชว์ตีกลองให้ดูอีกด้วย



ภาษาอังกฤษเป๊ะมาก


ถึงตอนนี้ ทุกคนท้องร้องจ๊อกๆ หมดแล้ว แผนการที่จะไปดูไร่ชา ดูไผ่ ไปดูโน่นดูนี่เลยถูกยกเลิกทุกอย่าง เปลี่ยนเป็นหาอะไรกินแทน
ไหนๆ มาถึงแหล่งแล้ว จะให้เข้าร้านอาหาร สั่งกระเพราไก่ไข่ดาว ก็ดูจะใช่ที่ เราจึงมุ่งหน้าไปสู่ ร้านอาหารยูนนานกันต่อ



เอามายั่วน้ำลายซะหน่อย ขาหมูกับหมั่นโถว เมพขิงๆ กินแล้วอะจึ๊ยๆ สวรรค์รำไร
ขออภัยที่ไม่มีเมนูอื่นให้เห็น เนื่องจากมัวแต่กินด้วยความหิวโหย ไม่มีใครหยิบกล้องมาถ่ายภาพอาหารทันเลย

กินเสร็จ ฟ้ามืด พวกเราก็เดินทางต่อไปยังแม่สายทันที
เป็นอันว่า พวกเราพลาดการไปดูไร่ชาอย่างน่าเสียดาย (แต่ถ้าไปดูตอนนี้ กลัวว่าการดูไร่ชาในความมืด อาจสร้างความระทึกขวัญโดยไม่จำเป็นต่อสมาชิกทริปได้)

ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด...กี่ชั่วโมงไม่รู้ (เพราะข้าพเจ้าหลับตลอด) ก็มาถึงแม่สาย ขับผ่านตลาดโต้รุ่ง และเวทีคอนเสิร์ตของใครสักคนซึ่งผมดูไม่ทัน แต่คิดว่าคงไม่ดัง เพราะไม่ค่อยมีคนดูสักเท่าไร
ในที่สุด รถตู้ก็พาเรามาส่งตรงตรอกแคบๆ ริมน้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งรถตู้ไม่สามารถผ่านได้ ดูแล้วไม่น่ามีเกสต์เฮาส์หรือบ้านพักใดตั้งอยู่เลย
แต่พอเข้าไปก็พบว่า ข้างในมีเกสต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่ริมน้ำ บรรยากาศดีสุดๆ ตั้งอยู่

คืนนี้ พอเก็บกระเป๋าข้าวของ เสร็จ พวกเรานัดหมายกันว่า จะมาสหวีวี่วี ร้องรำทำเพลง พูดคุยถกเถียงกันที่ระเบียงริมน้ำ
โปรดติดตามชมกันต่อไปว่า จะถกเถียงเรื่องอะไร
ระเบียงริมน้ำจะรับน้ำหนักสมาชิกทริป 24 คนไหวไหม
พม่ามีอะไรเด็ดกว่า แผ่นแม่สาย ซ่อนอยู่หรือไม่
อาหารพม่าแท้ๆ แซ่บอย่างไร



โปรดติดตามได้ในตอนที่ 3 (ตอนจบ) อีก 3 วันครับ