All Blog
ต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 2 (ต่อ)


อินทรดึงทูนอินทร์ พาเดินออกมาตามทางในสนามบิน

“กลับเถอะครับพี่”
“เดี๋ยวซีวะ...ฉันยังไม่ได้ให้คุณรุ้งเขาดูเพลงที่ฉันแต่งเลย”
“พี่เลิกฝันเถอะครับ เขาอยู่บริษัทใหญ่อย่างนี้ เขาไม่สนเพลงอินดี้ ของพี่หรอก”
ทูนอินทร์หน้าสลดไป จะเดินตามน้องชาย แต่ต้องเบรกกันทั้งคู่ เมื่อ รุ้งระวีและมะปรางเดินมาขวางหน้าไว้
“จะไปไหนคะ คุณเคน กับคุณธีรเดช” รุ้งระวีถามเสียงเข้ม
“ผมจะกลับบ้านแล้วละครับ...คุณรุ้ง” ทูนอินทร์บอก
“ยังกลับไม่ได้ คราวนี้ถึงทีนายต้องถอดบ้างแล้วละ”
ทูนอินทร์และอินทรสะดุ้ง ทูนอินทร์มองรุ้งระวีงงๆ
“ถอดอะไรครับคุณรุ้ง”
“อยู่เฉยๆ” รุ้งระวีหันไปส่งมะปราง “มะปรางจัดการกับนายคนน้อง”
“ได้ค่ะ”
รุ้งระวีและมะปราง เดินเข้ามาหาทูนอินทร์และอินทร แล้วดึงหนวดออกพร้อมกัน ทูนอินทร์กับอินทรร้องลั่น
“โอ๊ย...เจ๊บ...”
“เบาๆ ครับ กาวมันเหนียว” อินทรบอก
รุ้งระวีดึงเครา ทูนอินทร์สะดุ้ง
“อู๊ย... ชอบถอนขนก็ไม่บอก”
มะปรางดึงเครา อินทรบ่นอุบ
“ขนร่วงหมดปากเลย”
รุ้งระวี มองหน้าทูนอินทร์จำได้
“นี่ไง นายนักร้องลงตุ่มนั่นเอง”
มะปราง แปลกใจ
“พี่รุ้งจำแม่นจัง”
“นายไม่ใช่แฟนเพลงฉันสักหน่อย มาหลอกกันทำไม” รุ้งระวีต่อว่า
ทูนอินทร์จ๋อยๆ
“ก็อยากมาเห็นคุณรุ้งอีกครั้งว่าคุณน่ะ ใช่รุ้งระวี ตัวจริงรึเปล่า”
“นายเป็นนักสืบเหรอ” รุ้งระวีถามเสียงเข้ม
“เปล่าครับ...” ทูนอินทร์ส่งตาหวาน “เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง ที่หลงรักคุณเข้าแล้ว”
รุ้งระวีขึงตาใส่
“อย่ามาทะลึ่งนะ”
“อย่าเข้าใจผิดซีครับ ผมหลงรักเสียงร้องคุณต่างหาก ตัวจริง...เฉยๆ”
“กวนที่สุดเลยนายเนี่ย ฉันไปละ แต่นาย...ห้ามพูดเรื่องฉันเด็ดขาด”
“ได้ครับ...แต่ยังสงสัยอยู่เรื่อง”
“อะไร”
ทูนอินทร์มองหน้า
“สวยเสียขนาดนี้ ร้องเพลงก็เก่งขนาดนี้ ทำไมต้องหลอกคนฟังละครับ”
รุ้งระวีมองทูนอินทร์หน้าสลดไป
“ฉันไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่มันจำเป็น”
รุ้งระวีและมะปรางแยกไป ทูนอินทร์และอินทรมองตาม
“แสดงว่าโดนบังคับมาแน่ๆ”
อินทรถอนใจ
“เขาพูดแค่นี้ก็เชื่อเขาแล้ว กลับพี่...กลับ เลิกเพ้อเสียที”
อินทรดึงทูนอินทร์ออกไป

ยามค่ำคืน...ที่ร้านอาหารต้มแซ่บ บริเวณร้านต้มแซ่บมีที่นั่งด้านนอก เป็นบรรยากาศสวนอันร่มรื่น และด้านในมีวงดนตรีแนวลูกทุ่งเพื่อชีวิต วงต้มแซ่บ กำลังร้องเล่นเพลงอย่างเมามันสนุกสนาน แขกในร้าน ทั้งร้อง ทั้งเต้นตาม
หนาน คูนและอินทร อยู่บนเวที ทูนอินทร์นั่งดื่มอยู่กับเมธ นักดนตรีรุ่นพี่ที่หุ้นกันทำร้านนี้ เมธดูแผ่นหน้าปกของรุ้งระวีไปด้วย ขณะเดียวกันนั้นส้มป่อยก็เดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารพร้อมเต้นตามจังหวะเพลงและร้องไปด้วย
“ลาบเป็ดมาแล้วค่านาย...อันนี้แจ่วฮ้อน อันนี้ซุปเปอร์”
เมธหันไปดุ
“ยายส้มป่อย บอกแล้วว่าตอนเสิร์ฟลูกค้า ห้ามร้อง ห้ามเต้น เดี๋ยวน้ำแกงมันจะหกพื้น น้ำลายแกมันจะหกลงชาม”
“แหม...แต่โต๊ะโน้นเขาเลิฟหนูมากนะคะ ให้หนูเต้นด้วย เสิร์ฟด้วย ให้ทิปหนูตั้งยี่สิบบาท”
“ฉันให้แกร้อยนึง แล้วเลิกเต้น”
ส้มป่อยดีใจ
“อุ๊ย...เลิฟมากค่ะ จัดให้”
ส้มป่อยแยกไป เมธมองดูภาพรุ้งระวีหน้าปก
“อะไรกันวะ ไอ้อิทธิ มันไม่มีปัญญาขายนักร้องแล้วรึไง ถึงต้องเอายายคนไทยมาชุบตัวเป็นแหม่มฝรั่ง”
“เป็นการสร้างจุดขายน่ะครับ”
เมธถอนใจ
“เฮ้อ...เดี๋ยวนี้สร้างจุดขายกันแปลก ๆ”
อินทรแยกจากเวที มาที่เมธและทูน
“พี่ครับ...ไอ้นกเล็กเบี้ยวแล้วครับ ไม่มาร้องคืนนี้”
“อีกแล้วเหรอ แล้วเอาไง นายร้องหรือหนานร้อง” เมธถาม
อินทรเครียด
“มาปรึกษานี่ละครับ เพราะเสียงผมหมดแล้ว พี่หนานก็เป็นหวัด”
เมธมองหน้า
“อย่าบอกนะว่าฉันร้องเอง”
“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นละครับ”
เมธสะสะดุ้ง
“เฮ้ย...ไม่เคยซ้อม เพลงแนวแร็บของไอ้นกเล็กน่ะ ฉันจับจังหวะไม่ได้หรอกว่ะ”
อินทรถอนใจ
“งั้นก็ไม่มีใครร้องได้แล้วนะครับ ยกเว้น...”
เมธแปลกใจ
“ใคร”
“พี่ทูนไง”
ทูนอินทร์หันมามองน้องชาย เมธมองทูนอินทร์อย่างสนใจ

รุ้งระวีให้มะปรางพอกหน้า จี่หอยกำลังเตรียมชุดให้รุ้งระวีในวันพรุ่งนี้อยู่ใกล้ๆ
“พรุ่งนี้ ให้สัมภาษณ์นักข่าวที่บริษัทของเราเปิดตัวเพลงใหม่” จี่หอยบอก
รุ้งระวีหยิบรูปของแม่ที่หัวเตียงมาดู
“แล้วเมื่อไหร่รุ้งจะไปโคราช ไปหาแม่”
“ตอนนี้ยังไปไม่ได้หรอก รุ้งต้องทำงานก่อน” จี่หอยปลอบ
มะปราง มองรูป
“นี่รูปแม่พี่รุ้งเหรอคะ”
“ค่ะ”
มะปราง ชี้ที่รูป
“แล้วตัวเล็กนี่ อย่าบอกนะว่าพี่รุ้ง”
“พี่รุ้งเอง...ตอนห้าขวบได้มั้ง”
“แม่เขาเป็นคนสอนรุ้งร้องเพลงเหรอ” จี่หอยถาม
“ค่ะ...แม่เป็นนักร้องอยู่ในผับ แม่เป็นคนสอนรุ้งร้องเพลง แล้วก็พารุ้งเดินสายประกวดเกือบทุกเวทีเลย”
“แล้วได้รางวัลบ้างไหมคะ”
“ได้เกือบทุกที่เลยละ อย่างในรูปนี้ รุ้งจำแม่นเลย ประกวดที่ห้างแห่งนึง พอออกมาหน้าเวที คนดูตะโกนชื่อรุ้ง เพราะเขาจำได้”
รุ้งระวีนึกถึงอดีตในวัยเด็ก เมื่อครั้งที่เธอประกวดร้องเพลงที่จัดในห้างต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเธออยู่ในภาพ ดญ.แหม่มจ๋า ใส่วิกผมทอง ชุดระบายฟูยืนอยู่บนเวที คนดูตะโกนเรียก
“แหม่มจ๋า...แหม่มจ๋า”
ดนตรีขึ้น รุ้งระวีเริ่มร้องเพลง สะกดคนดูให้สงบเสียงลง เธอร้องเพลงสนุกสนาน ทั้งร้องทั้งเต้น แสงหล้าแอบมองอยู่ที่หลืบเวทีอย่างลุ้นเต็มที่ เพราะลูกสาวร้องเพลงอย่างได้อารมณ์เกินเด็ก เธอร้องจบเพลงด้วยท่าตลกๆ คนดูปรบมือ บางคนนำพวงมาลัยมาใส่ให้เต็มคอ แสงหล้าปรบมือสนั่น ดีใจที่ลูกร้องได้ชนะใจคนดู

ที่ร้านอาหารต้มแซ่บ...ทูนอินทร์เดินหนีออกมา เมธและอินทรตาม
“ไม่...ไม่ร้องเด็ดขาด ยังไงก็ไม่ร้อง แกก็รู้ว่าฉันร้องต่อหน้าคนเยอะๆไม่ได้”
“พี่ทูน...แล้วเมื่อวันซืน ทำไมยังร้องกลางตลาดได้ ไม่เห็นอายคน” อินทรแย้ง
เมธมองหน้า
“จริงเหรอวะ แกร้องเพลงกลางตลาดเลยเหรอ”
หนานและคูนตามมา หนานหันมาทามอินทร
“เอาไงครับพี่ชาย...ใครจะร้องแทนไอ้นกเล็ก แขกมารอฟังกันเต็มแล้ว”
“กำลังเกี้ยวพี่ทูนอยู่นี่แหละ”
“ฉันไม่ร้อง” ทูนอินทร์เสียงแข็ง
เมธยังสงสัยไม่หาย หันไปถามทูนอินทร์
“เดี๋ยว...แล้วแกไปร้องกลางตลาดได้ไง อะไรดลใจแก”
“ก็คงแม่รุ้งระวี ศรีแอลเอ นี่ละครับ เขามาเต้นเป็นหางเครื่องเข้าหน่อย พี่ทูนเราทั้งร้อง ทั้งโยก ทั้งคลึง” หนานแซว
แล้ว คูน หนาน อินทรก็ร้องเพลงออกมา
“รักน้องต้องลงตุ่ม น้องใส้ผ้าถุงแล้วกระโจมอก...ใจพี่หายวาบ เพราะเห็นน้องยืนอาบ แล้วผ้าถุงมันตก...พี่รีบเอาขันปิดตา กุมผ้าขาวม้า วิ่งหนีโทงเทง...”
ทูนอินทร์รีบห้าม
“พอๆ ไม่เกี่ยวกับยายรุ้งนั่นซักหน่อย ฉันใส่แว่นดำ แล้วฉันลงไปร้องในตุ่มหน้าด้านร้องไปได้โว้ย”
เมธมองทูลอินทร์อย่างเป็นห่วง
“แกมีปัญหาทางจิตแล้วละว่ะ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่เด็กนั่นแหละครับ เรื่องยายเด็กแหม่มจ๋าน่ะ” อินทรบอก
ทูนอินทร์หันไปดุ
“ไอ้ทร...ไม่ต้องเล่า น่าอาย”
“เล่ามา เรื่องน่าอายนี่แหละ ฉันอยากฟัง” เมธบอกเสียงเข้ม

รุ้งระวีเล่าเรื่องในวัยเด็กของตัวเองแล้วยิ้มออกมา ยังมองดูรูปอยู่
“พี่รู้ไหม...วันที่ประกวดวันนี้ มีเรื่องสนุกอีกเรื่องนึง”
“อะไรเหรอ” จี่หอยถาม
“รุ้งได้ที่หนึ่ง...แต่ไม่ได้มาเพราะร้องเพราะที่สุดหรอกนะ”
จี่หอยงงๆ
“อ้าว...แล้วได้มายังไง”
“มีเด็กผู้ชายคนนึงร้องเพราะกว่ารุ้งอีก เขาต้องได้ที่หนึ่งแน่ ๆ เลย รุ้งก็เลยจัดการแกล้งซะเลย”
รุ้งระวีอมยิ้ม

ในอดีต...เด็กชายทูนอินทร์วัยเก้าขวบ กำลังร้องเพลงอยู่บนเวที เสียงของเขาหวานใสเหมือนเสียงผู้หญิง แสงหล้าและรุ้งระวียืนฟังอยู่ด้วยกัน รุ้งระวีเบะหน้าทำท่าจะร้องไห้ แสงหล้าตกใจ
“เป็นอะไรลูก”
“เขาร้องเพราะน่ะซีแม่ เขาต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆเลย”
“ไม่หรอกลูก...ลูกได้ที่หนึ่งมาทุกเวทีแล้ว งานนี้ยังไงลูกก็ต้องได้”
รุ้งระวีมองไปที่ทูนอินทร์ แสงหล้าแยกไป รุ้งระวีเริ่มคิดแผนร้าย
“ไม่มีทางหรอกที่นายจะชนะที่หนึ่ง เดี๋ยวคอยดู”

ทางด้านทูนอินทร์ เล่าเรื่องราวในอดีตให้เมธฟังเช่นกัน
“ชื่อยายแหม่มจ๋าครับ แข่งร้องประกวดกับผม...ผมน่ะ ต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆ ถ้าไม่โดนยายเวรนี่มันแกล้งเอา”
ทูนอินทร์รำลึกถึงอดีต ตอนนั้นการประกวดร้องเพลงเป็นรอบตัดสิน แหม่มจ๋าร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนเวที ทำท่าแก่แดดแก่ลมร้องจบท่อน ก็เดินกลับเข้าหลังเวที ทูนอินทร์ยืนอยู่ แหม่มจ๋ายิ้มให้
“คุณพี่คะ น้องแหม่มว่าน้องต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆเลยละค่ะ”
ทูนอินทร์สะดุ้ง
“แต่ผมว่า ผมก็มีสิทธิ์จะได้ที่หนึ่งเหมือนกันนะครับ”
“แหม...พี่ชายคะ พูดจาเพราะจังเลย เดี๋ยวออกไปร้องรอบตัดสิน น้องแหม่มขอฝากเพื่อนไปด้วยได้ไหมคะ”
ทูนอินทร์งงๆ
“เพื่อน...เพื่อนไหนครับ”
“นี่ค่ะ”
แหม่มจ๋าหยิบตุ๊กแกยางออกมา แต่เหมือนจริงมาก ทูนอินทร์อ้าปากค้าง
“ขอโทษนะคะคุณพี่ ขอฝากเพื่อนไว้ตรงนี้”
แหม่มดึงกางเกงหูรูดของเขาออก แล้วหย่อนตุ๊กแกเข้าไปข้างใน ทูนอินทร์สะดุ้งเฮือกจะร้องแต่ร้องไม่ออก มองตุ๊กแกที่ดิ้นไปมาอยู่ในกางเกง ขณะเดียวกันนั้นที่หน้าเวที พิธีกรประกาศเรียกเขาพอดี
“ขอเชิญ น้องทูนอินทร์ อินสรวง มาในบทเพลง ทุ่งทองกวาวครับ”
ทูนอินทร์ยังยืนตัวแข็ง แหม่มจ๋าผลักเขาถลาออกมาหน้าเวที ทูนอินทร์ยืนตัวเกร็งต่อหน้าผู้คน ดนตรีขึ้น เขามองไปรอบ ๆ อย่างหาคนช่วย แล้วมองไปที่เป้า พบว่าตุ๊กแกยังดิ้นดุ๊กดิ๊กที่แท้คือเชือกเส้นใสที่ยาวมาถึงมือของแหม่มจ๋าที่กำลังกระตุกเชือกอยู่ข้างเวที
ทูนอินทร์ร้องไม่ออก พีธีกรงงๆเพราะถึงท่อนที่จะต้องร้องแล้วแต่ทูนอินทร์ร้องไม่ออก พีธีกรให้สัญญาณขึ้นเพลงใหม่ ดนตรีขึ้นใหม่อีกครั้ง แต่เขาก็ยังร้องไม่ออก คนดูหัวเราะกันงอหาย ชี้มาที่เขา ทูนอินทร์มองไปที่เป้าพบว่า กางเกงขาสั้นสีขาวนั้น เปียกแฉะเพราะฉี่ราด เขามองกลับมาที่คนดู เห็นคนดูหัวเราะกันลั่น ชี้ชวนดูเป้าของเขา
ทูนอินทร์แหกปากร้องไห้ลั่นอยู่หน้าเวทีนั่นเอง แหม่มจ๋าหัวเราะร่า

จี่หอยได้ฟังเรื่องราวที่ รุ้งระวีเล่าก็ร้องเอะอะออกมา
“ต๊าย...ตาเถร เป็นอันธพาลตั้งแต่เด็กเลยเหรอเนี่ย”
รุ้งระวียักไหล่
“ก็ช่วยไม่ได้ ก็รุ้งอยากชนะนี่คะ แล้วงานนี้รุ้งก็ชนะจริง ๆ”
มะปราง หน้าสลดลลง
“สงสารเด็กผู้ชายคนนั้นนะ”
“นั่นซี...คงฝันร้ายว่าตุ๊กแกกัดแหนมห่อขาดกระจุยมาทุกวนนี้เลยเนอะ”
ทั้งสามมองหน้ากัน แล้วหัวเราะก๊ากออกมาพร้อมกัน

ทูนอินทร์กุมเป้าตัวเอง หน้าเจี๋ยมเจี้ยม เมธส่ายหน้า
“โธ่เอ๋ย...ไอ้ขวัญอ่อน แกก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าตุ๊กแกปลอม”
“มารู้ทีหลังครับ...แต่กลัวแล้วมันก็กลัวเลย”
“พี่เขาจิตขนาดที่ว่า ได้ยินเสียงตุ๊กแกทีไร เป็นกุมเป้าทุกที” อินทรแฉ
เมธมองหน้าอย่างสงสัย
“มันยังไง...เสียวแปล๊บเหรอวะ”
ทูนอินทณ์หน้าแหย
“ยิ่งกว่าเสียวครับ สยองเลย เห็นภาพตุ๊กแกมันกัดไส้อั่วผมขาดน่ะ”
เมธงงๆไม่เข้าใจ
“แล้วมันเกี่ยวอะไร กับที่แกร้องเพลงต่อหน้าผู้คนไม่ได้”
“โธ่...ภาพที่คนดูเขาหัวเราะเยาะผมทั้งห้างน่ะ มันฝังใจ ทุกคนชี้มาที่เป้าผมแล้วผมก็ฉี่ราด โอย...น่าอายที่สุดในโลก ผมออกไปร้องทีไรก็นึกถึงภาพนี้ ทุกที”
เมธพอจะเข้าใจ
“งั้นปัญหาของนายมันก็อยู่ที่ความอายนี่แหละ นายต้องแก้ปมตรงนี้ให้ได้”
“จะแก้ยังไงละครับพี่”
“ทำให้หน้าด้านไง เอางี้...นายกล้าร้องเพลงกลางตลาดได้แล้ว นายใส่แว่นดำไว้เลย พอออกไปร้องแล้วลืมภาพคนฟังให้หมดนึกถึงแต่แม่รุ้งระวีนั่น กำลังโยกย้ายอยู่ตรงหน้าแก แต่งตัวเซ็กซี่ ๆสะบัดก้นไปมา”
ทูนอินทร์เริ่มเคลิ้ม แต่พอเมธทำท่าสะบัดก้นก็รีบห้าม
“พอพี่...นอกจากร้องไม่ออกแล้วจะอ้วก”
“ลองหน่อยเถอะวะ ไอ้อาการกลัวคนฟังขึ้นสมองของแก มันจะได้หายเสียที”
ทูนอินทร์ลังเลไป อินทร หนาน คูน พยักหน้าให้กำลังใจ

ลูกค้าที่มานั่งกินข้าว และฟังเพลงหยุดกิจกรรมทั้งหมด มองจ้องมาที่เวที มีอาการตะลึงแปลกใจกันทุกคน
เมธ และอินทรยืนอยู่มุมร้าน มองคนดู ที่ทุกคนจ้องไปที่เวที เงียบกริบอินทรมองอึ้งๆ
“ขนาดนี้เลยเหรอครับ...พี่เมธ”
“ต้องลองทุกทางละวะ”
บนเวทีมีตุ่มใหญ่ตั้งอยู่ สาวหางเครื่องสี่นางเดินออกมา ใส่ชุดละม้ายกับที่รุ้งระวีใส่วันที่เจอที่ตลาด สาวทุกนางสวมวิกผมแดง หนานและคูนขึ้นดนตรี สาวหางเครื่องร่ายรำ
ทันทีที่เสียงทูนอินทร์ร้องเพลงดัง ขึ้นโดยยังไม่เห็นตัวทุกคนมองหาที่มาของเสียง สาวหางเครื่องเข้ามาหมุนตัวรวมกันที่ตุ่ม แล้วดึงร่างของทูนอินทร์ ลุกขึ้นโดยที่หันหลังให้คนดู
คนดูปรบมือกราว ทูนอินทร์หันมาใส่แว่นดำ คนดูจำได้ประหลาดใจกันเป็นแถว ทูนอินทร์ร้องต่อได้ ไม่เคอะเขิน เมธมองอย่างตื่นเต้น
“เฮ้ย...มันร้องได้แล้วว่ะ”
อินทรดีใจมาก
“ได้ผลครับพี่เมธ”
ทูนอินทร์กระโดดออกจากตุ่ม แล้วเริ่มยักย้ายกับสาวหางเครื่อง เมื่อเข้าท่อนแร็ป ทูนอินทร์ลงมาร้องกับคนดู คนดูบางคนเข้ามาเต้นร่วม เป็นที่สนุกสนาน แม่ครัวแอบดูกันอยู่มุมหนึ่ง ส้มป่อยบนหัวใส่วิกผมสีเงินบลอนด์ แอบดูอยู่ด้วย แล้วลองเต้นและร้องตาม แม่ครัวหันไปมอง
“เอ้า...เอาเข้าไปนังส้มป่อย เอาวิกผมที่ไหนมาใส่น่ะ”
“หยิบมาจากห้องแต่งตัวค่ะ ต่อไปหนูจะเป็นหางเครื่อง”
ทูนอินทร์กำลังแร็บเมามัน สาวหางเครื่องนางหนึ่งกรายเข้ามา แล้วดึงแว่นดำของเขาออก ทูนชะงักไปนิดหนึ่งหยุดร้อง เมธกับอินทรตกใจ คนดูเห็นหน้าทูนอินทร์ปรบมือสนั่น
ทูนอินทร์เกิดกำลังใจ ร้องต่อโดยไม่ต้องใส่แว่น เมธ และอินทรโล่งอก ส้มป่อยเต้นเด้งไปมา ผู้ช่วยแม่ครัวมองๆ
“นังส้ม...เอ็งซ่าส์นัก เอ็งออกไปเต้นหน้าเวทีโน่นเลย”
ผู้ช่วยแม่ครัวผลักส้มป่อยออกไปหน้าเวที เจอเข้ากับทูนอินทร์พอดี
ทูนอินทร์ชะงักมอง ส้มป่อยหัวเราะร่า เต้นตรงหน้าทูนอินทร์ สายตาของเขาที่มองส้มป่อยที่กำลังเต้นใส่วิกผมบลอนด์ขาว ส้มป่อยหันหลังแล้วหันขวับมา ในสายตาของทูลอินทร์กลับเห็นเป็นเด็กหญิงแหม่มจ๋า กำลังเต้นไปพร้อมกับหัวเราะเยาะเขาไปด้วย แล้วชี้ไปที่เป้ากางเกงของเขา ทูนอินทร์ก้มลงมองเป้าตัวเอง แล้วเห็นตุ๊กแกตัวใหญ่เกาะอยู่ที่เป้ากางเกง ทูนอินทร์สะดุ้ง
“เฮ้ย...ตุ๊กแก ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”
เมธและอินทรวิ่งเข้ามา ดนตรีเลิกเล่นทันที ส้มป่อยพลอยชะงักไปด้วย เมธตกใจ
“ทูน...แกเป็นอะไร”
ทูนอินทร์ละล่ำละลักบอก
“ตุ๊กแกครับ...ตุ๊กแก”
“ตุ๊กแกที่ไหน ไม่เห็นมี”
ทูนอินทร์ชี้ที่เป้า
“ที่เป้านี่ไง...มันจะกัดของผมขาดแล้ว”
ทูนอินทร์ร้องลั่น แล้วกระโดดผ่านลูกค้า ออกไปด้านหลัง เมธรีบหันไปขอโทษลูกค้า
“ไม่มีอะไรครับ นายทูนเป็นบ้าไปนิดหน่อย เอ้า..เพลงใหม่ บรรเลงโว้ย”
หนาน และคูนบรรเลงเพลงใหม่ทันที เมธถอนใจ
“เฮ้ย...มันจิตขนาดนี้เลยเหรอวะ”
อินทรหันมามองส้มป่อย
“ยายส้มป่อย”
ส้มป่อย หน้าเลิกลั่ก
“หนูไม่ได้ทำอะไรนะคะ”
“ยายนี่แหละตัวดี” อินทรดึงวิกผมออก “วิกผมนี่ละครับ ที่พี่ทูนเป็นบ้า”
เมธเหวอไป
“หา...วิกผม”

วิกผมวางอยู่ตรงหน้าทูนอินทร์ พี่เมธ อินทรและส้มป่อย นั่งอยู่ด้วยกัน ส้มป่อยเบะหน้าจะร้องไห้
“ใครให้เอาวิกนี่มาใส่” ทูนอินทร์ถามเสียงเข้ม
ส้มป่อยหน้าเจื่อน
“หนูหยิบมาใส่เองละค่ะ ก็พี่หางเครื่องเขาใส่กันทุกคน”
เมธส่ายหน้าเซ็งๆ
“บอกแล้วว่าอย่าเต้น อย่าร้องเวลาทำงาน”
ส้มป่อยหน้าสลด
“ค่ะ”
“กลับไปได้แล้ว” เมธตวาด
“ค่ะ แหม...กะจะดังสักหน่อย ดับเลย”
ส้มบ่นๆก่อนจะไหว้ทีนึง แล้วรีบกลับเข้าร้าน ทูนอินทร์มองวิก
“ไอ้วิกนี่ละครับ เหมือนที่ยายเด็กแหม่มจ๋าใส่ไม่ผิดเลย”
เมธมองทูลอินทร์อย่างไม่เข้าใจ
“ทำให้แกคิดถึงเด็กนั่น แกก็เลยคิดถึงตุ๊กตาขึ้นมาอีก เลยเป็นบ้า”
ทูนอินทร์หน้าสลดลลง
“ครับพี่ บอกแล้วว่ามันฝังใจ”
“ยายเด็กตัวแสบนี่เป็นใคร ตอนนี้เป็นไงแล้ว”
“ไม่ได้ข่าวเลยครับ แต่ถ้าเจอตัวนะ ผมจะเอาคืนให้แสบเลย”
“จะทำอะไรเขาพี่ ตอนนี้เขาก็เป็นสาวแล้วนะ” อินทรแย้ง
“จะโยนตุ๊กแกคืนให้ แก่แดดแบบนี้ ป่านนี้คงเป็นพะโล้ มีลูกเป็นพรวนไปแล้ว”
ทูนอินทร์ถอนใจ

รุ้งระวีโผล่เข้ามาในกระจกใส่วิกผมทองบลอนด์ แต่งหน้าเป็นเด็กแหม่มจ๋า ยืนโพสอยู่หน้ากระจก แล้วเธอก็ร้องเพลงเดียวกับที่เคยร้องประกวดสมัยเด็ก จี่หอยและมะปรางเต้นตามไปด้วย ทั้งสามล้มกลิ้งไปบนเตียง หัวเราะกันทั้งสามคน รุ้งระวีหยิบรูปแม่มาวางไว้ที่หัวเตียง
“ถ้าแม่มาเห็นรุ้งตอนนี้ แม่คงภูมิใจมาก รุ้งเป็นนักร้องแล้วนะคะแม่”
จี่หอยและมะปรางมองแล้วถอนใจ
“รุ้ง...รูปแม่เนี่ย เก็บไว้ให้มิดชิดดีกว่า”
รุ้งระวีมองจี่หอยไม่เข้าใจ
“ทำไมคะ”
“ให้ใครเห็นไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวความแตกขึ้นมา คนเขาก็รู้ว่าเราปลอมประวัติรุ้ง มันจะเสียหาย”
“แต่นี่เป็นรูปรุ้งกับแม่รูปเดียวที่รุ้งมีอยู่นะคะ ในห้องอย่างนี้ไม่มีใครเห็นหรอก วางไว้หัวเตียงนี่ละนะ”
จี่หอยถอนใจ
“รุ้ง...เรื่องแม่น่ะ อย่าคาดหวังให้มากนักนะ ทำใจเผื่อไว้บ้าง ถ้าแม่เขาไม่ติดต่อเรามาเป็นสิบปีแล้วอย่างนี้ เขาอาจจะ...จากเราไปแล้วก็ได้”
รุ้งระวีเศร้าสลดไปทันที จี่หอยและมะปรางมองอย่างสงสาร

ที่โคราช...ร้านข้าวต้มโต้รุ้งในตลาด กับร้านก๋วยเตี๋ยวอีกร้านใกล้ๆกัน มีคนนั่งกินอยู่สองสามโต๊ะ ทีวีเปิดรายการตอนดึก เป็นรายการมิวสิคเพลงลูกทุ่ง กำลังเปิดเพลงของรุ้งระวี “ฝากจิ้มแจ่วไปแอลเอ” แต่ไม่มีใครสนใจนัก
แสงหล้าที่ทรุดโทรม ดำคล้ำ นอนคุดคู้อยู่ที่แผงกลางตลาด มีถุงพลาสติคพันร่างไว้ กันยุงและเศษผ้าคลุมตัว ได้ยินเสียงรุ้งระวี ก็ค่อยๆ ยันร่างขึ้น แล้วเดินตรงมาที่ทีวี มองจ้องไปที่ใบหน้าของรุ้งระวี แสงหล้ามองเขม้นไปที่หน้าลูกสาว ทั้งใบหน้าและเสียงคุ้นเคยเหลือเกิน
“รุ้ง...นั่นรุ้งรึเปล่า...รุ้ง ลูกแม่ใช่ไหม”
แสงหล้าเขม้นมองแล้วแน่ใจว่าใช่ น้ำตาค่อยๆไหลพราก เธอยื่นมือจะไปจับหน้าลูกในจอทีวี ทันใดนั้นมืออ้วนใหญ่ของเจ๊เล้ง ก็กระชากร่างของเธอเซออกมา
“มึงจะทำอะไร อีแก่”
แสงหล้าชี้ไปที่ทีวี
“ลูก...นั่น...นั่นลูกข้า”
“ว่าไงนะ"
“ลูกสาวข้า...ในจอน่ะ”
แสงหล้าจะเข้ามาจับที่ทีวีอีก เจ๊เล้งเข้ามากระชาก
“อย่าจับนะ อีแก่โสโครก”

เจ๊เล้งผลักแสงหล้าล้มโครมไปบนเข่งผักเน่า แสงหล้าร้องกรี๊ด





Create Date : 31 มกราคม 2555
Last Update : 31 มกราคม 2555 0:02:44 น.
Counter : 262 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

มิกัง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]