All Blog
เจจุงวอน ตํานานแพทย์แผนใหม่แห่งโชซอน วันที่ 15 มิถุนายน 2555


 

 

 

 

 

 

 

 

“เรื่องนี้ ต้อง...ต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่” โก กล่าว

“นักศึกษาโก เจ้าก็มีส่วนรู้เห็นเหรอ?” เจอุ๊ก ถาม

“โอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”

“ความจริงก็เห็นอยู่นี่แล้วไงล่ะ” คูฮอน กล่าว

“คนร้ายเป็นนักศึกษาแพทย์เหรอ มันช่างน่าละอายจริง ๆ ดูเหมือนจะเอาขวดนี้มาทำเป็นโถฉี่นะ” คิมโทน กล่าว

“เฮ้อ นั่นสิ ๆ ถึงว่ากลิ่นมันถึงได้แรงนัก” คูฮอน กล่าว

“แปลว่าค้อนนี่ก็เป็นของนักศึกษาฮวางด้วยสิ  แถมมันยังมีรอยที่ตรงกับตู้ในห้องทดลองพอดีด้วย” คิมโทน กล่าว

“ถูกต้อง ทุกอย่างมันลงตัวพอดีเลย”

“นี่เจ้าเป็นฆาตกรใช่มั้ย?” คิมโทน ถาม

“ค้อนอันนั้น เป็นของนักศึกษาคิมค่ะ  ข้าเคยเห็นมาก่อน” นังนัง เข้ามา

“นี่ เจ้าพูดอะไรของเจ้าเนี่ย?” คิมโทน ถาม

“ท่านเคยเอามัน เข้ามาในห้องของนักศึกษาฮวางไม่ใช่เหรอ?”

“เหอะ เชื่อเลย นี่คิดจะใส่ร้ายข้าเหรอ  หึ มันจะเกินไปแล้วนะ”

“นี่มันหมายความว่ายังไง?” โอ ถาม

“อย่าเข้ามานะ ๆ  ฮึ่ย ๆ  หลีกไป ๆ” คิมโทน ตะโกน

“จับมันไว้” หลายคนตะโกน

“เพราะอะไรหะ?” ฮวางจอง ถาม

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก” คิมโทน กล่าว

“บอกข้ามานะ” ฮวางจอง กล่าวแล้วทั้งสองก็ต่อสู้

คิมโทนวางแผนระเบิดห้องทดลองจนโดยังได้รับบาดเจ็บ ฮวางจองเข้าไปช่วยทำให้โดยังรอดตาย นังนังเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของคิมโทนทำให้นางสงสัย คิมโทนเห็นว่านังนังอาจรู้ความลับของตน จึงวางแผนใส่ร้ายนังนังจนถูกไล่ออกจากเจจุงวอน คิมโทนเอาของกลางไปใส่ความฮวางจองว่าเป็นคนทำให้ห้องทดลองระเบิด เป็นเวลาเดียว กับนังนังได้กลับมาทำงาน และเปิดเผยเรื่องที่คิมโทนเป็นคนเอาค้อนที่เป็นหลักฐานไปไว้ในห้องของฮวางจอง

“เจ้ารู้ได้ยังไง ว่าค้อนอันนั้นเป็นของนักศึกษาคิม” ฮวางจองถามอย่างแปลกใจ

“ก่อนหน้านี้ ตอนไปทำความสะอาดห้องท่าน ข้าไปเจอว่าเค้าถือค้อนอันนั้นเข้ามาในห้องของท่าน”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ประมาณหนึ่งวัน ก่อนที่ข้าจะถูกขับไล่ออกไป”

“เค้าคงคิดจะเอาหลักฐานมาใส่ร้ายข้าแต่ถูกเจ้าเห็นเข้าซะก่อนเลยป้ายความผิดเรื่องขโมยยาให้”

“เลวมาก เอ๊ะ คน ๆ นั้น” มียองสบถออกมา และนึกถึงว่าเคยเจอคิมโทนมาก่อน “ว่าแล้วว่าเคยเห็นที่ไหน คน ๆ นั้นเคยมาเจอกับหมอวาตานาเบ้ที่หอนางโลมอยู่บ่อย ๆ โธ่ ข้าน่าจะนึกให้ออกเร็วกว่านี้หน่อย”

คิมโทนถูกจับได้จึงรีบหลบหนี ทำให้ฮวางจองพ้นจากข้อกล่าวหา ฮวางจองยังได้นำเรื่องราวมาคุยกับหมออัลเลน

“นี่เป็นสมุดจดที่ได้มาจากห้องคิมโทน เป็นลายมือเดียวกับที่เขียนในจดหมายนี่ คิดว่าคิมโทนวางแผนจะขับไล่ข้าออกไป แต่มาถูกนังนังเห็นเข้าซะก่อน เค้าเลยใส่ร้ายให้นังนังถูกไล่ออกไป แล้วค่อยหาทางเล่นงานข้า”

“แล้วทำไมเค้าจะต้องทำกับคุณอย่างนั้น” ฮัลเลนรู้สึกสงสัย

 

 

 

 

 

 

 

 

//www.dailynews.co.th



Create Date : 15 มิถุนายน 2555
Last Update : 15 มิถุนายน 2555 12:14:34 น.
Counter : 298 Pageviews.

0 comment
เจจุงวอน ตํานานแพทย์แผนใหม่แห่งโชซอน วันที่ 14 มิถุนายน 2555


 

 

 

 

 

 

 

ยู กลับมาถึงเจจุงวอน บอกกับหมออัลเลนว่า ตนไม่ได้วัคซีนป้องกันโรคฝีดาษมา โรงพยาบาลญี่ปุ่นที่แจมัลโปปฏิเสธไม่ยอมให้ท่าเดียว แต่ได้ผงหนองที่ได้มาจากทางต้าชิง

“ในผงนี้ ยังมีเชื้อโรคฝีดาษอยู่ ดังนั้น  ถ้าสูดผงนี้เข้าไปก็จะให้ผลที่คล้ายกับการฉีดวัคซีนน่ะ”

“อ้อ เป็นวิธีที่ฉลาดมาก  แต่ว่า...จะรับผงนี้เข้าไปยังไงล่ะ?” หมออัลเลน ถาม

หมออัลเลน ให้นักเรียนนำผงหนอง มาทำภูมิคุ้มกัน โดยการหย่อนเข้าไปในรูจมูก ใช้วิธีผสมน้ำ หรือว่าใช้วิธีสูดแห้ง ฮวางจองไม่ทำเพราะตนเองเคยติดโรคฝีดาษมาแล้วตอนเด็ก จึงจะไม่ติดอีก ส่วนคิมโทนเลือกวิธีผสมน้ำ

คิมโทน เข้ามาที่ห้องของฮวางจอง พอดีกับนังนังนำเสื้อผ้าที่ซักแล้วมาคืนให้

“ทำไมท่านถึงได้เข้ามาอยู่ในนี้ละคะ?”

“คือข้าจะมายืมหนังสือนักศึกษาฮวาง แต่ไม่มีใครอยู่”

“อ้อ แล้วท่านถือค้อนมาทำไมคะ?” นังนังสงสัย

“อ้อ ก็ไม่มีอะไรหรอก” คิมโทน กล่าว

“นักศึกษาฮวาง กำลังให้ยาป้องกันโรคฝีดาษที่อยู่ลานด้านหน้าน่ะ  ท่านไม่เห็นเหรอคะ

“ไม่เห็น ข้ายังไม่ได้ไป เจ้าทำงานไปเถอะ”

ยู เข้ามาหาโดยังเห็น ภรรยา และซ็อกรันกำลังดูแลและนำอาหารให้ทาน ก็บอกซ็อกรันให้ออกไปช่วยฮวางจองสร้างภูมิต้านทานฝีดาษ ให้กับพวกนักศึกษาแพทย์ จากนั้นโดยังก็บอกยู ว่า วาตานาเบ้มาหาตนที่นี่

“ทำไมเค้าถึงต้องมาที่นี่ล่ะ?”

“เค้าอ้างว่า จะมาเยี่ยมไข้ผมน่ะ  แต่ผมคิดว่าคงจะมาดูว่าที่นี่มีวัคซีนโรคฝีดาษรึเปล่า”

“เพราะว่าญี่ปุ่น ครอบครองวัคซีนไว้เพียงผู้เดียว คิดว่าคงคิดจะใช้โอกาสนี้ ดึงผู้ป่วยให้ไปที่โรงพยาบาลในสถานทูต  โรงพยาบาลญี่ปุ่นที่เจมัลโปก็ไม่ยอมให้วัคซีนเรามาเลย”

“นี่เป็นเรื่องใหญ่ เพราะฝีดาษดูเหมือนจะระบาดเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ” โดยัง กล่าว

“ที่พวกเราได้มาครั้งนี้ก็มีแค่ผงหนอง แต่นั่นคงจะเอามาเทียบกับวัคซีนไม่ได้ แล้วก็ยืนยันไม่ได้ว่าผงหนองพวกนี้ ถูกผลิตขึ้นมาเมื่อไหร่อีกต่างหาก”

“ยิ่งผลิตนานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีผลน้อยลง”

“ท่านยังเก็บหนังสือโรคฝีดาษของจีซ๊อกยองที่ข้าเคยให้ไว้อยู่รึเปล่า ถ้าเล่มนั้นยังอยู่ คิดว่าเราอาจทำวัคซีนกันเองได้”

“มันถูกเผาตอนที่พ่อของข้าเผาหนังสือไปหมด  คงหาหนังสือเล่มนั้นไม่ได้แล้ว”

“เพราะจีซ๊อกยอง มีความสนิทสนมอย่างใกล้ชิดกับกลุ่มปฏิรูปของคิมอ๊กกุน  ก็เลยทำให้ เบื้องบนไม่ค่อยพอใจ และตอนนี้ถูกเนรเทศไปที่เกาะซินจี ในเจินลาแล้ว  หนังสือของเค้าก็คงจะถูกทำลายไปด้วย”

นังนัง มาบอกฮวางจอง ว่านางเห็นนักศึกษาคิมโทนเข้าไปห้องของฮวางจอง ตอนตนไปทำความสะอาดห้อง เห็นว่าจะไปยืมหนังสือ ฮวางจองจึงบอกว่าได้เจอตอนเค้ามารับผงหนองแล้ว นังนังสงสัยว่าคิมโทนโกหกเรื่องที่พูดในห้อง

คิมโทนสงสัยว่านังนังจะรู้ความลับของตน จึงวางแผนใส่ร้ายนังนังว่าเป็นคนขโมยยาไปขายในตลาด โดยเขียนกระดาษมาแปะไว้หน้าห้องของโอ และคูฮอน ทั้งสองจึงคิดว่าจะโยนความผิดเรื่องยาให้กับนังนังเลย จึงนำตัวนังนังมาสอบสวน ไล่ออกจากโรงพยาบาล แม้ว่านังนังจะปฏิเสธไม่ได้ทำ

พิธีบวงสรวง ที่ทำในขณะที่เกิดโรคระบาด ในสมัยโชซอนมักจะคิดว่าฝีดาษเป็นผีที่มาสิง และจะมีการติดยันต์เอาไว้ที่หน้าหมู่บ้าน เพื่อเป็นการป้องกันผีฝีดาษ แต่เพราะมีการล้มตายของผู้ป่วยมาก ทำให้มีการนำเอาศพเด็กมามัดเชือกผูกไว้กับต้นไม้ เรียกว่าฝังลม

หมออัลเลน มาเข้าเฝ้าพระเจ้าโกจงเรื่องมีคนเสียชีวิตเพราะฝีดาษไปเป็นจำนวนมาก พระเจ้าโกจงตรัสว่าได้ทำพิธีบวงสรวงไปแล้ว สถานการณ์ไม่ดีขึ้นเลยรึ

“ไม่ว่าจะเป็นการบวงสรวง หรือการสวดของหมอผี คงไม่มีผลอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

“แต่ถ้าไม่ทำพิธีนั้น อาจจะมีคนที่ติดโรคมากกว่านี้ก็ได้ หลายปีก่อน รัชทายาทติดโรคนี้แล้วก็หายด้วยการทำพิธีน่ะ” พระมเหสี ตรัส

“ตอนพิธีรัชทายาทเราใช้เครื่องเซ่นอายุยืนไปสิบอย่าง  แล้วก็ยังได้หมอฝีดาษมารักษา  แต่โชคร้ายที่หมอรักษาโรคฝีดาษคนนั้น เค้าได้เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้แล้วน่ะ”

“ในตะวันตก โรคฝีดาษเป็นโรคที่ได้คร่าชีวิตคนไปถึงหนึ่งในสิบ เป็นโรคที่น่ากลัวมาก ปัจจุบัน โรคฝีดาษยังไม่มีวิธีที่รักษาได้อย่างเด็ดขาด เพราะฉะนั้น การป้องกันจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด” หมออัลเลน ทูล

“ถ้างั้น มีวิธีไหนที่จะป้องกันได้ล่ะ?”

“จะต้องฉีดวัคซีนพ่ะย่ะค่ะ”

“วัคซีน มันคือตัวอักษรตัวไหนเหรอ?”

“วัคซีน ไม่ใช่ภาษาโชซอนพ่ะย่ะค่ะ  วัคซีนฝีดาษ คือการนำเอาเชื้อจากผู้ป่วยมาทำให้อ่อนแรง ที่นี่น่าจะเรียกว่ายาป้องกันฝีดาษ เมื่อฉีดเข้าไปในร่างกายแล้ว จะเป็นการป้องกันที่ดีที่สุด”

“เรื่องนี้ จีซ๊อกยองก็เคยถวายฎีกาให้ข้าเหมือนกัน  แต่การใช้มูลสัตว์มาฉีดเข้าร่างกาย ข้าก็รู้สึกไม่วางใจ”

“ข้าก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน เค้าว่ากันว่าถ้าฉีดไปแล้ว จะมีเขาวัวงอกขึ้นมา แถมพวกผู้หญิงยังจะคลอดลูกออกมาเป็นวัวด้วย” มเหสี ตรัส

ระหว่างทางเดินทางกลับจากเข้าเฝ้า หมออัลเลน และหมอฮอร์ตั้น เห็นชาวบ้านเอาผู้ป่วยที่ยังไม่ตายก็เอาไปทิ้งด้วย ฮวางจอง จึงอธิบายว่า ทำเพื่อป้องกันการระบาด แล้วก็ประหยัดค่าทำศพด้วย  ถึงได้เอาคนป่วยไปโยนทิ้ง

“ที่จริงควรจะเอาผู้ป่วยที่ถูกโยนทิ้ง  เอามาดูแลถึงจะถูก ต่อให้เรารักษาไม่ได้ แต่ถ้าดูแลอย่างดี ก็อาจจะพอทำให้บางคนพอรอดชีวิตได้ เราจะให้นักศึกษาแพทย์ออกไปรับตัวคนป่วยที่ถูกทิ้งนั่นมา จริงสิ นักศึกษาที่รับผงหนองไปได้ผลยังไงบ้าง?” หมออัลเลน ถาม

“มีคนครึ่งนึงที่มีอาการไข้อ่อน ๆ แต่คนอื่นไม่เป็นอะไร  คาดว่าผงหนองนั่นคงจะเก็บเอาไว้นานเกินไป”

“มีแต่วัคซีนฝีดาษถึงแก้ปัญหานี้ได้  ถ้างั้นก็พานักเรียนที่มีภูมิแล้ว ไปทำงานนี้เถอะ”

“แต่จะพาออกมาแบบนี้ได้ยังไง  โรคฝีดาษ ติดต่อทางลมหายใจได้ เราต้องมีผ้าปิดปาก” หมอฮอร์ตั้น กล่าว

“เรื่องผ้าปิดปากข้าจะทำให้เองค่ะ” ซ๊อกรัน กล่าว

คูฮอน กับโอ กำลังเดินคุยกัน ก็มีคนมาขวาง นำจดหมายมาให้ เมื่อเปิดดู ก็พบว่าเขียนถึงการเปิดโปงความชั่วร้ายของเจ้าฮวางจอง จึงคิดจะนำเรื่องนี้ไปบอกโดยัง เมื่อฮวางจอง กลับมาจากการออกไปดูชาวบ้านที่ป่วย ก็พบว่า คูฮอน และทุกคนมารออยู่

“ทุกคน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” ฮวางจอง ถาม

“นักศึกษาฮวาง  ของพวกนี้ เราหาเจอในห้องของเจ้า” คูฮอน กล่าว

“ของพวกนี้มันอะไรห้า? นี่มันเป็นกลีเซอรีนที่หายไปจากห้องทำยาไม่ใช่รึไง ส่วนนี่ก็เป็นค้อน มันเป็นค้อนที่ใช้ทุบกุญแจตู้เก็บดินประสิวที่อยู่ในห้องทดลองไม่ใช่เหรอ?” โอ กล่าว

“แล้วทำไม มันมาอยู่ในห้องของข้าล่ะ?” ฮวางจอง กล่าว

“เจ้าต้องอธิบายมาสิว่าทำไมยังมีหน้ามาถามเราอีก ข้าบอกให้ก็ได้ ค้อนอันนี้เอาออกมาจากที่นอนของเจ้า ส่วนขวดยา ก็เอามาจากมุมห้องของเจ้า”

“มันจะเกินไปแล้วนะ” ฮวางจอง กล่าว

 

 

 

 

 

 

 

//www.dailynews.co.th



Create Date : 15 มิถุนายน 2555
Last Update : 15 มิถุนายน 2555 12:13:21 น.
Counter : 322 Pageviews.

0 comment
เจจุงวอน ตํานานแพทย์แผนใหม่แห่งโชซอน วันที่ 13 มิถุนายน 2555


 

 

 

 

 

 

“ให้พวกข้าไปตรวจสอบกันเองก่อน แล้วค่อยไปแจ้งกองปราบ นักศึกษาเบ๊ก การใช้ห้องทดลองจะสลับกันใช้ทีละกลุ่ม กลุ่มที่ใช้ห้องก่อนพวกเจ้าคือใคร”

“อ้อใช่ เป็นกลุ่มของนักศึกษาฮวาง” เจอุ๊ก กล่าว

“ถ้าเจ้าแซ่ฮวางเป็นคนเข้าไปใช้ก่อนหน้าเจ้า  หรือเจ้านั่นคิดจะฆ่าเจ้า” คูฮอน กล่าว

“ลองคิดดูให้ละเอียดสิ เจ้านึกถึงหลักฐานอะไรได้บ้าง?”

“ข้านึกอะไรไม่ออกเลย แล้วก็ไม่อยากจะนึกถึงด้วย” โดยัง กล่าว

“เฮ้อ เจ้าพูดอะไรอย่างนั้นเล่า เจ้าลองช่วยย้อนนึกทบทวนดูหน่อยสิ”

“ในช่วงความเป็นความตาย ฮวางจองเป็นคนช่วยข้าออกมา ดังนั้นข้าคงจะยอมรับเรื่องนั้นไม่ได้แน่ คงจะดีถ้ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่เป็นเค้าจงใจที่จะทำให้เกิดระเบิดขึ้น แล้วก็เล่นละครเข้าไปช่วยข้าออกมา ท่านเข้าใจที่ข้าพูดรึเปล่า?”

“ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่อุบัติ เหตุธรรมดาจริง ข้าจะต้องควานหาตัวคนร้ายมาให้ได้”

ฮวางจอง ถูกซ้อมและถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทำให้ห้องทดลองระเบิด

“ระเบิดอาจเป็นความผิดของข้าก็ได้  อาจเป็นเพราะว่าตอนผสมยาข้าตวงสัดส่วนผิด จนกระทั่งมันระเบิด แล้วกระจายไประเบิดส่วนอื่น ๆ”

“เจ้าบอกว่าตวงสัดส่วนผิดเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง เมื่อก่อนเวลาเจ้าตัดเนื้อถ้าบอกให้เจ้าตัดมาหนึ่งโลก็ออกมาหนึ่งโลเป๊ะ  คนอย่างเจ้าวัดสัดส่วนไม่ถูกเหรอ อีกอย่างต่อให้เจ้าทำพลาดไปจริง ก็ไม่ควรไปปล่อยให้เค้ารุมกระทืบกันอย่างนั้นนี่  สู้กลับไปสิ คราวหน้าพวกมันจะได้ไม่กล้าหาเรื่อง ข้าเห็นแล้วมันอึดอัดแทบตายแน่ะ” ชักแท กล่าว

“อืม  เจ้านี่เป็น...คนเดียวที่ห่วงใยข้า”

“จะไปไหน เราไม่ได้คุยกันนานแล้วนะ”

“ข้าต้องไปที่ที่นึง”

ซ๊อกรันอยู่เฝ้าไข้โดยัง ด้านฮวางจอง เห็นคนแอบเข้ามาที่เจจุงวอนแล้วทิ้งโคมไฟ เป็นโคมไฟที่ถูกเอามาจากห้องสมุด หมออัลเลนคิดว่าอาจจะเป็นฝีมือคนในเจจุงวอน

“เหอะ ๆ ดูนี่สิ  หลังจากงัดกุญแจแล้วยังพยายามจะซ่อมกลับไปเหมือนเดิม อา นี่เค้าใช้ค้อนงัดกุญแจออก งั้นถ้าเราหาค้อนที่ตรงกับรอยนี้เจอก็เจอตัว  ผอ.  ในนี้เก็บอะไรเอาไว้” โอ กล่าว

“ต้องใช่แน่ เพราะว่าในตู้นี้ใช้เก็บกรดดินประสิวอยู่ด้วย เขาคงเอาไปทำไนโตรกลีเซอรีน  เพื่อทำให้เกิดการระเบิด” หมออัลเลน กล่าว

“แต่ว่า ถ้าจะทำก็ต้องใช้กลีเซอรีนด้วยไม่ใช่เหรอครับ? แต่ข้าจำได้ว่ามันไม่ได้อยู่ที่นั่น” ฮวางจอง กล่าว

“กลีเซอรีนมันอยู่ในห้องทำยาน่ะ” หมออัลเลน กล่าว

ฮวางจองปฏิเสธว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝีมือของตน แต่มีกลีเซอรีนหายไปขวดหนึ่ง โอ คิดว่าคนร้ายขโมยสารเคมีจากห้องนี้และห้องทดลอง ไปทำระเบิด แปลว่า ต้องเป็นฝีมือของคนในแน่นอน   ฮวางจองบอกหมออัลเลนว่า ช่วงนี้ยาในห้องนี้มักหายไปบ่อย ๆ คนที่ขโมยยาพวกนั้นไปอาจเป็นคนร้ายก็ได้ ในตลาดมีการพูดถึงยาฝรั่งกันอยู่ไม่น้อย ถ้าไปตามสืบคนที่เอายาไปขาย  ก็อาจเจอคนร้ายได้

คูฮอน รีบปรึกษาโอ ว่าจะทำอย่างไร เพราะตนเป็นคนขโมยเอายาไปขายเอาเงินมากินเหล้า ด้านฮวางจอง เข้าเอายามาให้โดยังบอกว่า เหตุระเบิดมีคนจงใจทำขึ้นพบหลักฐานบางอย่างแล้ว แต่โดยังคิดว่าฮวางจองมาบอกเพราะต้องการให้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนร้าย และก็ขอบใจที่ได้เข้ามาช่วยจากกองไฟ ซ๊อกรัน บอกฮวางจองว่าอย่าใส่ใจ โดยังกำลังเสียใจ ที่มาบาดเจ็บเลยพูดไปอย่างนั้น

วาตานาเบ้ มาหาหมออัลเลนถามเรื่องอุบัติเหตุระเบิดที่เกิดขึ้น

“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ?”

“ฮะ ๆ พวกข่าวลือมันแพร่สะพัดไปตามลมมันไปเร็วจะตาย ฮึ่ม ได้ยินว่าเบ๊กโดยังได้รับบาดเจ็บ  ผมก็เลยอยากจะเยี่ยมเค้าหน่อย อ้อ  แล้วก็ อยากจะมาขอวัคซีนป้องกันตูชังกับคุณด้วย”

“ตูชัง?”

“เค้าหมายถึง โรคฝีดาษน่ะครับท่าน ผอ.  พวกชาวบ้านมักจะเรียกกันว่ามามาซองงิม  ฮูกูมามา เพียซองมามา บางพวกก็เรียกว่าตูชังน่ะครับท่าน” ฮวางจอง อธิบาย

“อ้อ ที่แท้ก็คือโรคฝีดาษนั่นเอง แต่ว่า...น่าเสียดายที่เจจุงวอนไม่มีวัคซีนโรคนี้อยู่เลย”

“ไม่มีเหรอ เหอะ โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของโชซอนกลับไม่มีวัคซีนโรคฝีดาษเหรอเนี่ย  นึกไม่ถึงเลย”

“เราเคยส่งมาจากอเมริกา แต่มันกลับ เสื่อมสภาพระหว่างทาง เลยเอามาใช้ไม่ได้ แต่ว่าทางเราส่งคนไปขอที่โรงพยาบาลในแจมัลโปแล้ว”  หมออัลเลน กล่าว

“ไม่รู้พวกเค้าจะยอมให้ง่าย ๆ รึเปล่าน่ะสิ  เหอะ มันเป็นเรื่องคับขันจริง ๆ โรคฝีดาษระบาด แต่กลับไม่มีวัคซีนเลย อ้อ แล้วคุณเบ๊กอยู่ที่ไหนล่ะครับ”

วาตานาเบ้ เข้ามาที่ห้องผู้ป่วยพิเศษเพื่อเยี่ยมโดยัง

“เรื่องของพ่อคุณตอนนั้นผมรู้สึกเสียใจมากจริง ๆ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับจักรวรรดิญี่ปุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว เรื่องนั้นเป็นเรื่องที่กลุ่มปฏิวัติก่อเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น”

“ท่านมาวันนี้เพื่อพูดเรื่องนี้เหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าได้ยินข่าวว่าคุณเบ๊กบาดเจ็บก็เลยมาเยี่ยม เพราะยังไงเราก็เคยมีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ที่จะเขียนประวัติศาสตร์โชซอนสมัยใหม่ด้วยกันจริงมั้ย  คุณยังไม่เปลี่ยนอุดมการณ์ใช่มั้ย  จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังคงรอคุณเบ๊กอยู่เสมอ ถ้าคุณอยากไปเรียนต่อญี่ปุ่น ผมจะช่วยคุณเต็มที่เลย  อย่างเหมือนที่คุณรู้แหละ เรื่องการแพทย์จักรวรรดิญี่ปุ่นเราเก่งที่สุดอยู่แล้ว ฮะ ๆ”

“ฮะ ๆ ๆ แต่ว่าข้าชอบเจจุงวอนมากกว่า  และข้าก็ต้องการเป็นหมอที่นี่”

“ถ้าคุณเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็มาหาผมได้ตลอด  อ้ออีกอย่างนึง  ถึงแม้จะไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ผมก็อยากจะเจอกับคุณบ่อย ๆ”

“เรื่องที่อุตส่าห์ตั้งใจมาเยี่ยมข้า ต้องขอบคุณมาก”

คิมโทน มาบอกวาตานาเบ้ ว่าตนเองทำงานไม่สำเร็จถูกฮวางจองมาพบเข้าซะก่อน แต่ตอนนั้นมืดมาก คงมองไม่เห็นหน้าตน เรื่องที่จะทำให้เข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุคงจะยากแล้ว วาตานาเบ้ บอกว่าให้โยนความผิดให้ ฮวางจองเป็นแพะรับบาปแทน

แม่ของซ๊อกรัน ทำอาหารเพื่อไปเยี่ยมโดยัง เห็นลูกสาวกลับมาเร็วก็ชวนไปด้วย มักเช็ง
บอกว่าที่เจจุงวอนมีข้าว โดยตนเป็นคนทำเหมือนกับที่บ้าน ซ๊อกรันถามหาพ่อ แม่ของนางจึงบอกว่ายูเดินทางไปโรงพยาบาลในแจมัลโปเพื่อเอาวัคซีนวันนี้คงกลับมาถึง

หมออัลเลนบอกกับพวกนักเรียนว่า จนถึงปัจจุบันนี้ โรคฝีดาษยังไม่มีวิธีรักษาหาย
ขาดได้

“ไม่มีวิธีเลยจริง ๆ เหรอครับ” ฮวางจอง ถาม

“ถ้าหากติดเชื้อนี้เมื่อไหร่ ก็ได้แต่รอโชคชะตาเท่านั้น เพราะฉะนั้น การไม่ติดเชื้อจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าไม่อยากจะติดเชื้อ มีทางเดียวเท่านั้นคือมีภูมิคุ้มกัน  มีเรื่องที่สำคัญมากก็คือ คนที่เคยเป็นโรคนี้มาก่อน  ก็จะไม่ติดโรคอีกเป็นครั้งที่สอง  นี่เรียกว่ามีภูมิคุ้มกัน วัคซีนคือการใช้เชื้อที่ฤทธิ์อ่อน มาทำเป็นยาสร้างภูมิคุ้มกัน”

“เอ่อ หมายความว่า จงใจทำให้คนติดเชื้อฝีดาษอย่างนั้นหรือ?” เจอุ๊ก ถาม

“เค้าจะไม่ได้ติดเชื้อฝีดาษจริง ๆ หรอก แต่เป็นเชื้อปลอม  เชื้อที่อ่อนแรง พูดง่าย ๆ ก็คือการให้เชื้อโรคไว้ก่อนที่คนเราจะไปติดโรคจริง เมื่อได้วัคซีนจากแจมัลโป  ผมจะนำมาฉีดให้พวกคุณที่ต้องคอยดูแลคนไข้ก่อน เว้นแต่คนที่เคยติดเชื้อโรคนนี้มาก่อนแล้ว”

 

 

 

 

 

 

//www.dailynews.co.th



Create Date : 15 มิถุนายน 2555
Last Update : 15 มิถุนายน 2555 12:12:17 น.
Counter : 380 Pageviews.

0 comment
เจจุงวอน ตํานานแพทย์แผนใหม่แห่งโชซอน วันที่ 12 มิถุนายน 2555


 

 

 

 

 

“ถูกต้องครับ คนไข้ความดันสูง ยาตัวนี้ มักใช้กับผู้ป่วยความดัน มันจะช่วยเปิดเส้นเลือด ทำให้ความดันเลือดลดลง มันยังใช้ได้กับผู้ป่วยที่มีอาการแน่นทรวงอกด้วย แต่จะต้องระวังให้มาก ในการใช้ยาตัวนี้ เพราะถ้าใช้ผิด จะทำให้ระเบิด และอาจทำให้ห้องทดลองของเราเกิดระเบิดได้เลยล่ะ” หมออัลเลน กล่าว

“โห..” หลายคนตกใจ

“แต่ถ้าหากทำตามที่ผมบอกไป รับรองว่าจะปลอดภัย วิชาเคมีวันนี้ คงต้องใช้เวลาเยอะหน่อย ขอให้ทุกคนสลับกันเข้ามาตามเวลาที่ผม ได้กำหนดเอาไว้ มา งั้นก็แบ่งกลุ่มกันได้แล้ว”

ชักแท กำลังจะเปิดเจจุงวอน ก็พบกับชายคนหนึ่ง เมื่อเข้าไปดูก็พบว่าเป็นลุงของตนเอง ชักแทบอกว่าได้มาเป็นยามเฝ้าประตูที่นี่ ด้านลุงบอกกับชักแทว่าตนเองมาส่งเนื้อที่นี่ ชักแทบอกกับลุงว่าหากต้องมาส่งเนื้ออีก คราวหน้าให้มาหาตนก่อนโดยจะรออยู่หน้าประตู

ฮวางจองและโกเข้าเรียนจนได้เวลาเลิก โกนำนาฬิกาไปให้กลุ่มของเบ๊กโดยังกับยูนเจอุ๊กที่จะเข้าเรียนต่อ ส่วนฮวางจองขอตัวไปตรวจดูเด็กที่เกิดใหม่

“เด็กสบายดีค่ะ คุณเองก็จะแข็งแรงดีเหมือนกัน” ซ๊อกรัน กล่าว

“เฮ้อ ขอบคุณมากนะคะ” แม่เด็กกล่าว

“ถ้าหากเธอจะผายลม ก็ให้..บอกฉันด้วยนะ” หมอฮอร์ตัน ถาม

“ต้องบอกด้วยเหรอคะ?” ซ๊อกรัน กล่าว

“ตอนผ่าตัดทำคลอดประสิทธิภาพของลำไส้จะลดลง การผายลม จะบอกว่าการทำงานของลำไส้ดีแค่ไหน แบบนี้ถึงให้กินอาหารตามปกติได้”

“คือว่า ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าท่านผายลมเมื่อไหร่ ก็มากระซิบบอกกับข้านะ เพราะมันแปลว่าให้กินข้าวได้แล้ว” ซ๊อกรัน บอกคนไข้

“ค่ะ ถ้ามีแล้วจะบอก”

“เด็กที่คลอด กับแม่เด็กเป็นยังไงบ้างครับ?” ฮวางจอง เข้ามา

“ทั้งสองคนแข็งแรงดีค่ะ” ซ๊อกรัน กล่าว

“งั้นก็ดีแล้ว เอ่อ ๆ ตอนผ่าเป็นการผ่าแนวนอนหรือว่าแนวขวางครับ?” ฮวางจอง ถาม

“ในขณะที่เด็กกำลังอยู่ในอันตราย การผ่าแนวตรงมันจะเร็วกว่าน่ะค่ะ”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง งั้นข้าต้องขอตัวก่อนนะ” ฮวางจอง กล่าว

“นี่บัณฑิตฮวาง ทำไมถึงต้องหลบข้าด้วย?” ซ๊อกรัน ถาม

“ข้าไม่ได้หลบซักหน่อย”

“ใครว่าล่ะ ตั้งแต่คืนป้ายหยกอันนั้นมา ท่านก็หลบหน้าข้ามาตลอด”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก”

คิมโทนเริ่มดำเนินการตามแผนร้าย วางแผนทำให้เกิดระเบิดในห้องทดลอง ซึ่งเป็นเวลาที่เจอุ๊ก กับโดยังกำลังทำการศึกษาทดลอง

“เฮ้อ เชื่อเค้าเลย ต้องตรงเวลาแบบนี้เชียวเหรอ?” เจอุ๊ก กล่าว

“แบบนี้มันถึงจะได้ผลน่ะ” โดยัง กล่าว

“อะไรน่ะ เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป มัน มันดูผิดปกตินะ” เจอุ๊ก กล่าว

“ไม่เป็นไรหรอก แค่ก ๆ” โดยังสำลักควัน

“แค่ก ๆ โดยัง พวกเราออกไปกันเถอะ”

ห้องทดลองเกิดระเบิดขึ้น โดยังหมดสติลง ชักแท ซ๊อกรัน และฮวางจอง ได้ยินเสียงระเบิดจึงรีบวิ่งมาดู เจอุ๊ก บอกว่า โดยังยังอยู่ข้างในฮวางจองจึงรีบเข้าไปช่วย พบว่าหมดสติจึงรีบนำตัวไปที่ห้องพยาบาล หมออัลเลนรีบเข้ามาช่วยดูอาการ

“เค้าอาการหนักมากค่ะ” ซ๊อกรัน กล่าว

“ระวังหน่อย อย่าให้แผลผุพองแตก เอาน้ำกลั่นมา อีกสักพักความร้อนก็จะลด มีวิธีอะไรดี ๆ รึเปล่า” หมออัลเลน กล่าว

“โอ๊ย..” โดยัง ร้อง

“รู้สึกตัวแล้วครับ”

“คุณชายคะ” ซ๊อกรัน เรียก

“โดยัง ๆ นี่ข้าเจอุ๊กนะ” เจอุ๊ก กล่าว

“นักศึกษาเบ๊ก จำผมได้รึเปล่าครับ” หมออัลเลน ถาม

“ครับ ท่านผอ. นี่มันเรื่องอะไรกัน?” โดยัง กล่าว

“ตอนที่ข้าเข้าไปในห้องทดลอง ท่านหมดสติอยู่ในนั้นน่ะ” ฮวางจอง กล่าว

“มีอะไรบางอย่างระเบิด” โดยัง กล่าว

“จำได้มั้ยว่าอะไร?”

“ตอนนี้ต้องเริ่มทายาแล้ว นักศึกษาฮวาง หยิบขี้ผึ้งกำมะถันให้ผมที มันใกล้จะหมดแล้ว ช่วยไปเอาที่ห้องทำยามาอีก” หมออัลเลน กล่าว

“มันเหลือแค่นี้แล้วครับ” ฮวางจอง กล่าว

“หะ หมายความว่ายังไง หลายวันก่อนยังมีอยู่เลยนี่นา”

“เมื่อเช้าตอนที่ข้าเข้าไปตรวจดู ข้าไม่เห็นเลยสักกระปุก” ฮวางจอง กล่าว

มองชง นำเรื่องที่ห้องทดลองระเบิดไฟไหม้มาบอกผู้จัดการโอ และคูฮอนที่หอนางโลม ทั้งหมดจึงรีบกลับไปดู

“โถ โดยัง นี่มันอะไรกัน พี่ใหญ่เพิ่งจากไปได้ไม่นาน” คูฮอน กล่าว

“เค้าคงไม่เป็นอะไรมากหรอก รีบเดินเถอะ” โอ กล่าว

“ครับ ตอนนี้หมออัลเลนกำลังรักษาเค้าอยู่แล้ว” มองชง กล่าว

“ใช่แล้ว ต้องไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว แผลไฟไหม้นิดเดียว แค่ทาขี้ผึ้งกำมะถันนิดหน่อยก็หายแล้ว” คูฮอน กล่าว

“ท่านพูดถึงขี้ผึ้งกำมะถันเหรอ ตอนนี้กำลังโกลาหลใหญ่เพราะขาดเจ้านี่แหละ” มองชง กล่าว

“เป็นไปได้ยังไง เฮ้ ผู้จัดการเบ๊ก  นั่นท่านจะไปไหนน่ะ”

“ข้าลืมของบางอย่าง” คูฮอน  กล่าว

คิมโทนกลับมารายงานทูตญี่ปุ่นกับวาตานาเบ้ว่า การวางระเบิดทำให้โดยังบาดเจ็บ และถ้าตู้ยาไม่ถูกระเบิดไป ก็ไม่รู้ว่าจะเหลือร่องรอยหลักฐานไว้รึเปล่า วาตานาเบ้จึงสั่งให้รีบกลับไปทำลายหลักฐานโดยเร็ว ส่วนที่เจจุงวอน โอถามสาเหตุการระเบิดของห้องทดลองกับหมออัลเลน

“ตอนนี้ยังไม่รู้สาเหตุ อาจเพราะการทดลองทำให้ระเบิด แต่ปริมาณไม่มาก ไม่น่าจะทำให้เกิดระเบิดแรงขนาดนี้ แต่ในห้องทดลองก็มีสารเคมีอยู่มาก ไม่มีใครรู้เลยว่า มันเกิดอะไรขึ้น” หมออัลเลน กล่าว

“อะไรเรียกว่าไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ท่าน ผอ.อัลเลนดูแลห้องทดลองเคมีอย่างนี้เหรอ?”

“ผู้จัดการโอ ตอนนี้ ผอ.กำลังทำแผลให้ข้าอยู่”  โดยัง กล่าว

“ถ้าเกิดระเบิดในตอนที่นักเรียนทุกคนอยู่กันหมดจะทำยังไง”

“ผมขอโทษด้วย เป็นความเลินเล่อของผมเอง พรุ่งนี้ผมจะไปแจ้งกองปราบให้มาสอบสวนเรื่องนี้”

“ท่านจะไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ได้ยังไง  ถ้าเกิดพระราชาทรงทราบเราจะไปรับผิดชอบเรื่องนี้กันยังไงไหว” คูฮอน กล่าว

“ก็นั่นสิ  ข้าคิดว่านี่ไม่ใช่วิธีที่ดีนัก”

“แบบนี้รังแต่จะทำให้พวกข้าจะพานเดือดร้อนกันไปหมด”

 

 

 

 

 

//www.dailynews.co.th



Create Date : 15 มิถุนายน 2555
Last Update : 15 มิถุนายน 2555 12:10:50 น.
Counter : 253 Pageviews.

0 comment
เจจุงวอน วันที่ 11 มิถุนายน 2555


 

 

 

 

หมอฮอร์ตั้น ทำการผ่าตัดให้หญิงท้องโดย มีซ๊อกรันช่วย และมีนังนังมาทำหน้าที่พยาบาล และพวกหมออัลเลนและนักเรียนรออยู่ดูข้างนอกโดยหมออัลเลนคอยอธิบายการผ่าตัดให้ฟัง เมื่อผ่าตัดเด็กออกมาแล้วแต่ไม่หายใจ หมอฮอร์ตั้น จึงเป่าปากเด็ก จนเด็กรอดชีวิต

“สุดยอดไปเลย รอดแล้ว ฮะ ๆ” โก ตะโกน

“แม่เด็กปลอดภัยใช่มั้ยคะ?” ซ๊อกรัน ถาม

“วิเศษที่สุดเลย  นั่น หมอฮอร์ตั้นจูบปากกับเด็ก  แล้วเด็กก็หายใจแล้วก็รอดชีวิตกลับมาได้ ฮะ ๆ ๆ อย่างนี้ พอซ๊อกรันช่วยคุณหมอ แหวกท้องของคนไข้ออกมาแล้ว หมอฮอร์ตั้นก็ ล้วงเด็กออกมาอย่างนี้เลย” โก กล่าว

“ตะ แต่ตอนนั้น เด็กไม่หายใจไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ฮวางจอง ถาม

“ใช่แล้วล่ะ ตอนนั้นหน้าของเด็กเริ่มจะเขียวแล้ว อืม ตอนนั้นหมอฮอร์ตั้น ก็พ่นลมเข้าไปในปากเด็กอย่างนี้ โอ้ว สวรรค์ แล้วเด็กน้อยก็หายใจได้” โก กล่าว

“เป็นอย่างนั้นเหรอครับ โอ้ วิเศษที่สุดเลย” ฮวางจอง กล่าว

หญิงที่ได้รับการผ่าตัดฟื้นขึ้น หมอฮอร์ตั้นยังไม่ให้คนไข้ขยับตัว นังนังจะนำอาหารมาให้คนไข้ ซ๊อกรันจึงบอกให้นำกลับไปเพราะคนไข้ยังกินไม่ได้ หมอฮอร์ตั้น เรียกนังนังมาให้เป่าปากตามที่หมอทำ

“เจ้าเป็นอะไร ดูเหมือนตื่นเต้นจังเลยนะ” ซ๊อกรัน ถาม

“เมื่อ 5 ปีก่อน ท่านแม่ของข้า ต้องตายไปตอนที่คลอดน้องชายน่ะ มันเหมือนวันนี้ เพราะน้องข้าไม่ยอมกลับหัว ถ้าตอนนั้นมีคุณหมออยู่ด้วย...ท่านแม่ของข้า กับน้องชาย ก็คงไม่ต้องตาย” นังนัง กล่าว

หมออัลเลน นำเรื่องการเป่าปากไปสอนนักเรียน เพื่อใช้ช่วยชีวิตคน โดยเฉพาะพวกที่จมน้ำ โดยเรียกเจอุ๊ก มาเป็นหุ่นในสาธิตการเป่าปาก จากนั้นหมออัลเลนได้พบกับหมอฮอร์ตั้น บอกว่าการผ่าตัดวันนี้ดีจริง ๆ หมอฮอร์ตั้นบอกว่าเป็นเพราะได้ซ๊อกรัน มาช่วย โดยังจึงกล่าวว่าหากได้ ซ็อกรันมาช่วยที่เจจุงวอนคงดี

คิมโทนนำเรื่องแพทย์หญิงมาใหม่ มาช่วยผ่าตัดทำคลอดให้แม่และลูกรอดทั้งสองคน มาเล่าให้วาตานาเบ้ฟัง

“คุณวาตานาเบ้ ไม่นานมานี้คุณก็เคยผ่าท้องทำคลอดจนผู้หญิงตายไปคนนึงนี่” ทูตญี่ปุ่น กล่าว

“แฮ่ม ๆ”

“ตอนนี้ นักเรียนที่นั่นมีใครเก่ง ๆ บ้างรึเปล่า?” ทูตญี่ปุ่น กล่าว

“ก็มีฮวางจองกับเบ๊กโดยัง ที่ดูแล้วไม่เลว” คิมโทน กล่าว

“เอ่อ เบ๊กโดยังคือคนที่เคยคิดจะไปเรียนญี่ปุ่นข้ารู้ แต่ว่าฮวางจอง ฮวางจองคนนี้เป็นใครล่ะ?” วาตานาเบ้ ถาม

“ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้นัก เข้ามาได้เพราะคนสละสิทธิ์ แต่ฝีมือเย็บแผลเป็นเลิศ เท่าที่ข้าดู ถ้าสองคนนี้สำเร็จเป็นหมอเมื่อไหร่ อีกไม่นานการแพทย์ตะวันตกจะต้องหยั่งรากลึกในโชซอนแน่” คิมโทน กล่าว

“จะยอมไม่ได้  ข้าบอกแล้วว่าญี่ปุ่นจะต้องเป็นคนสร้างประวัติศาสตร์หน้านี้ขึ้นมา” ทูตญี่ปุ่น กล่าว

“เข้าใจแล้วครับท่านทูต”

“ถ้างั้น ข้าจะรีบจัดการ พวกมันให้เร็วที่สุด” คิมโทน กล่าว

“ดีมาก ทำไปตามนั้น งั้น...เราหยุดคุยเรื่องงานแค่นี้ก่อน ไปเรียกสาว ๆ มาดื่มเหล้ากันหน่อยสิ” ทูตญี่ปุ่น กล่าว

“ไฮ้  วันนี้น่าจะมีมียองของข้านะ อืม เชิญครับ”

“อ้อ มีอีกเรื่องที่ข้ายังไม่ได้บอก นางโลม นั่นไปเป็นพยาบาลที่เจจุงวอนแล้ว” คิมโทนกล่าว

ฮวางจอง เดินมาที่ห้องผ่าตัดจนพบกับนังนัง ทั้งสองคุยกัน

“ตั้งแต่เกิดมา ข้าเพิ่งเคยเห็นการผ่าท้องคน  เป็นครั้งแรกค่ะ”

“วิเศษใช่มั้ย ข้าก็เพิ่งเห็นครั้งแรก มันมหัศจรรย์มาก ใช่มั้ย?”

“ใช่ค่ะ” นังนัง กล่าว

“นังนัง ทำความสะอาดที่นี่ข้าทำเองได้  ข้าว่าเจ้าไปช่วยที่ห้องนางพยาบาลดีกว่านะ  เพราะถ้าไม่ทันระวัง ไปถูกอุปกรณ์ผ่าตัดเสียหายเข้าเจ้าจะถูกคุณหมออัลเลนด่าเอาได้”

“ข้าแค่อยาก จะช่วยเท่านั้นเองค่ะ  คิดว่าอาจมีคนไข้ที่ต้องใช้ห้อง ก็เลยมาทำความสะอาดเอาไว้ แต่เนิ่น ๆ น่ะ ต่อไปข้าจะไม่เข้ามาอีกแล้ว”

“ ไม่เป็นไร ไม่ได้หมายความอย่างนั้น  ข้าแค่อยากให้เจ้าระวัง เพราะว่ามันอันตราย  ที่นี่มีมีดกับเข็มฉีดยาเยอะ ไม่ทันระวังไปโดนเดี๋ยวจะบาดเจ็บ แล้วไว้เจอกันใหม่นะ  สู้ ๆ” ฮวางจอง กล่าว

หมอฮอร์ตั้น กำลังเต้นออกกำลังกายอยู่ ซ๊อกรันเห็นก็ชวนแม่ของตนมาออกด้วย จนแม่เกิดเป็นลมล้มเป็นแผลขึ้นมา หมอฮอร์ตั้นจึงช่วยทำแผลให้ ยู ตำหนิภรรยาที่เป็นผู้ใหญ่แล้วยังไปเต้นทำตัวเป็นเด็ก จากนั้นหมอฮอร์ตั้น ได้บอกกับ ยูว่าอยากให้ซ๊อกรันมาเป็นผู้ช่วยที่เจจุงวอน

ยู พาหมอฮอร์ตั้น เข้าเฝ้าเพื่อทูลขอกับพระราชา ให้ซ๊อกรันมาช่วยงาน ทำให้ซ๊อกรันได้กลับมาเจจุงวอนอีก โดยังจึงมาหาเพื่อแสดงความยินดี

“ที่โรงพยาบาลคงยุ่งมาก ทำไมมาได้คะ?”

“ข้ามาแสดงความยินดีที่เจ้าได้..กลับไปเจจุงวอน”

“ข้าน่ะเหรอ? คิดว่าจะไม่ได้ไปแล้ว”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องกลับมา มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เหมือนของในกระเป๋าที่รอให้หยิบออกมา คนที่มีความสามารถอย่างเจ้า ยังไงก็ต้องได้แสดงความสามารถออกมาแน่” โดยัง กล่าว

“ไม่ขนาดนั้นหรอก”

“เราคงได้ทำงานด้วยกันที่เจจุงวอนแล้ว”

“ค่ะ”

“จริงสิ เจ้าจะไปร้านหนังสือกับข้ามั้ย?”

“ร้านหนังสือเหรอ?” ซ๊อกรัน กล่าว

“อืม ได้ยินว่ามีมิชชันนารี ที่เอาหนังสือมาขายก่อนกลับประเทศอเมริกาน่ะ”

โดยัง กับซ๊อกรันมาที่ร่นหนังสือแต่ไม่มีหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์ แต่ซ๊อกรัน ได้เจอหนังสือที่หามานานเรื่องการผจญภัยของทอมซอเยอร์ มาร์คทเวนเขียน ทอมซอเยอร์มาจากแม่น้ำมิสซิสซิปปี

ชักแท บอกกับฮวางจองว่าคุณหนูซ๊อกรันจะได้กลับมาที่เจจุงวอนแล้ว ชักแทดีใจที่มักเซงจะกลับมาด้วย จะได้มีของดี ๆ กิน วันแรกที่จะกลับมาที่เจจุงวอนซ๊อกรันรีบมาแต่เช้า

“มา เรื่องที่จะเรียนนี้ เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ถ้าหากผิดพลาด พวกเราทุกคนอาจจะตายก็ได้” หมออัลเลนกล่าว

“หรือว่า คุณหมอกำลังจะสอนพวกเราปรุงยาพิษเหรอ?” เจอุ๊ก ถาม

“ถ้าเราผสมกรดไนตริก กับกรดซัลฟูริก แล้วก็กลีเซอรีน จะเป็นไนโตรกลีเซอรีน ไนโตรกลีเซอรีน มันจะมีรสหวาน รู้มั้ยว่ามันจะใช้รักษาคนป่วยที่เป็นอะไร? นักศึกษาฮวาง คุณรู้รึเปล่า นักศึกษาฮวาง”

“ฮวางจอง”

“ไนโตรกลีเซอรีน ใช้รักษากับโรคแบบไหนรู้รึเปล่า?”

“ต้องขอโทษด้วยครับ” ฮวางจอง กล่าว

“อืม นักศึกษาเบ๊ก” หมออัลเลน หันไปถาม

“ไนโตรกลีเซอรีน มีไว้สำหรับการลดความดันโลหิตครับ” โดยัง กล่าว

 

 

 

 

//www.dailynews.co.th



Create Date : 15 มิถุนายน 2555
Last Update : 15 มิถุนายน 2555 12:09:35 น.
Counter : 291 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  

มิกัง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]