All Blog
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 1




ค่ำคืนนั้น ผู้พันเทพ นายทหารนอกราชการ นั่งอยู่ภายในห้องทำงาน และกำลังค่อยๆ เปิดกล่องไม้ที่ถูกบุด้วยผ้ากำมะหยี่อย่างดี ด้านในมีไม้ตะพดวางอยู่ ผู้พันเทพค่อยๆ หยิบออกมาอย่างทะนุถนอม ในขณะที่ผู้พันเทพหยิบไม้ตะพดขึ้นมามีเสียงแว่วจางๆ ของสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายๆ ค้างคาวดังขึ้น

จังหวะนั้นผู้พันเทพหยิบไม้ตะพดขึ้นมากำแน่นไว้ในมือ แล้วใช้ตะพดไม้ชี้แจกันดอกไม้บนโต๊ะ แจกันค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างช้าๆ เงาสะท้อนของผู้พันเทพในแจกัน กลับเป็นร่างของเวตาลผอมแห้งมีปีกคล้ายค้างคาว และดูร้ายกาจ เวตาลแสยะยิ้ม

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน แต่ทำให้เมฆสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นจากฟูกที่นอนเก่าๆ และทำให้ไม้ ลูกชายของเขาที่นั่งไม่ไกลจากตรงนั้น สะดุ้งตื่นตามไปด้วย
“เป็นอะไรพ่อ”
“แค่ฝันร้ายน่ะ”
“ฝันว่าอะไร”
“ฝัน...ช่างเถอะ” เมฆพูดตัดบท
“เล่ามาเถอะพ่อ จะได้สบายใจ”
เมฆนิ่งคิดก่อนจะบอกออกมา
“ตะพดเลือด”
“ตะพดเลือด...”
“พญาเวตาล...มันกำลังจะกลับมา”
“อ่านหนังสือแล้วก็เก็บมาฝันอีกแล้ว”
ไม้บอกแล้วมองหนังสือนิทานเวตาลที่พ่อวางทิ้งไว้ข้างหมอน เมฆพยักหน้าเห็นด้วย
“คงงั้น...”
“พ่อนอนพักเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปขับรถอีก”
เมฆพยักหน้าล้มตัวลงนอนโดยมีไม้คอยประคอง แต่สีหน้าเมฆยังไม่คลายความกังวลจากความฝัน

อีกด้านหนึ่งในห้องนอนภายในบ้านผู้พันเทพ มีเสียงร้องคล้ายเสียงค้างคาวกังวานอยู่ในห้อง มุมโน้นที มุมนี้ที พร้อมกับเสียงกระซิบอันหิวโหย
“เลือด...เลือดดดด”
ผู้พันเทพนอนกระสับกระส่ายเหงื่อโทรมกาย ในที่สุดเขาก็สะดุ้งตื่นเสียงต่างๆ เงียบลงไป ผู้พันเทพถอนหายใจลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป
พันเทพเดินเข้ามาในห้องทำงานหยิบไม้ตะพดเลือดออกมาจากกล่องไม้โบราณบุกำมะหยี่อย่างดี วางบนจานที่เขาหยิบขึ้นมาจากลิ้นชักแล้วหยิบกริชโบราณจากตู้ออกมา ผู้พันเทพจิ้มกริชที่ปลายนิ้วตนจนเลือดสดๆ ไหลออกมา เลือดหยดลงบนไม้ตะพดบางส่วนเลอะตามจาน แต่เลือดที่หยดลงบนไม้ตะพดค่อยๆ ซึมหายไป ราวกับไม้มีชีวิตและดูดเลือดเข้าไป

ผู้พันเทพหยดเลือดตัวเองลงบนไม้อย่างตั้งใจ แล้วจู่ๆ ทิวา ผู้เป็นลูกชายก็เปิดประตูเข้ามา ผู้พันเทพสะดุ้งเอามือที่เลือดไหลซ่อนด้านหลังทันที
“พ่อนั่นเอง ผมนึกว่าขโมยขึ้นบ้านซะอีก เห็นว่าพ่อเข้าไปนอนแล้ว”
“อ๋อ พ่อนอนไม่ค่อยหลับน่ะ ว่าจะมาเคลียร์งานซะหน่อย”
“ผมว่าพ่อทำงานเยอะเกินไปนะ”
“พ่อแค่มาอ่านหนังสือกฎหมายนิดหน่อยน่ะ”
“จะลงเลือกตั้งสมัยหน้าเหรอพ่อ”
“ใช่”
“แล้วนั่นอะไรบนโต๊ะน่ะครับ”
“ไม่มีอะไรหรอกที่เก็บหนังสือโบราณน่ะ”
“ดูท่าจะโบราณจริงๆ นะครับ”
“เราน่ะไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ”
“ครับพ่อ”
ทิวาเดินออกไป ผู้พันเทพเอามือที่เปื้อนเลือดไปทั้งมือขึ้นมากำไม้ตะพดไว้แน่น เลือดค่อยๆ ถูกดูดหายจากมือไป ผู้พันเทพมองไม้ในมืออย่างบ้าอำนาจ

วันต่อมาที่อู่รถ บขส. บริเวณโต๊ะวินปล่อยรถขณะนั้นมี คนขับรถร่างใหญ่กำลังเล่นงัดข้อกันอย่างเคร่งเครียด...มีกุญแจมือล็อกติดกันอยู่ที่ข้อมือของคนทีงัดกัน โดยมีเด็กรถมามุงคอยเอาใจช่วย
เมฆเดินขาเป๋ลงมาจากรถบขส. ปาดเหงื่อ โดยมีชาญเด็กรถ ถือกระบอกตั๋วส่งเสียงแก๊บๆ ท่าทางจิ๊กโก๋เดินแทะข้าวโพดตามลงมา
“พี่ ได้ข่าวว่าที่ท่ารถเนี่ย โดนพวกแก๊งวินมอไซค์มาเล่นงานบ่อยๆ เหรอ” ชาญถาม
“เอ็งเพิ่งมาใหม่ อย่ามาทำเป็นรู้มาก” เมฆบอก
“งั้นก็แปลว่าจริง”
“จะมีเรื่องหรือจะไม่มีเรื่อง เอ็งจะอยากรู้ไปทำไมสุดท้ายเอ็งก็ต้องทำงานอยู่ดี”
“แล้วพี่เคยเห็น ลูกผู้ชาย ที่ใครๆ เค้าก็พูดถึงรึเปล่า” เมฆนิ่งไป “คนที่เค้าว่ากันว่าใส่หน้ากากหนังเสืออำพรางหน้าถือไม้ตะพดมาปราบพวกผู้ร้ายน่ะ”
เมฆส่ายหน้าไม่สนใจชาญ เขาหันไปห้ามพวกที่งัดข้อกันอยู่
“เฮ่ยๆ พอแล้ว เลิกๆ ไม่วิ่งรถกันแล้วรึไง เดี๋ยวเจ๊กีมาเห็นก็เอาตายหรอก”
เมฆเอากุญแจไขกุญแจมือที่ล็อกข้อมือนักงัดข้อสองคนที่ยังไม่รู้แพ้รู้ชนะกันอยู่
“โธ่ พี่เมฆ ยังไม่รู้แพ้ชนะเลย”
เมฆยิ้ม ยึดกุญแจมือใส่กระเป๋าเอาไว้ เสียงเอะอะของคนตีกันดังแว่วมา เมฆถึงกับเครียดขณะมองไปยังที่มาของเสียง
“อย่ามัวสู้กันเองอยู่เลย”

อีกฝั่งหนึ่งของท่ารถมีกลุ่มวินมอเตอร์ไซค์หน้าตาขึงขัง ยืนทำหน้าเอาจริงเอาจังมากันเป็นแก๊ง นำทีมโดย “สัก” ที่ในมือถือโซ่เส้นใหญ่ ที่ปลายโซ่มีเฟืองอันใหญ่คล้องอยู่ด้วย เหล่าคนขับรถถูกผลักกระเด็นเข้ามา แต่ละคนหน้าตาบวมปูด เมฆเดินขาเป๋จ้ำๆ มาพร้อมกับพวก ชาญเองชะเง้อมองสนใจ ทั้งหมดมายืนหน้ากระดานเตรียมรับมือ ชาญมีสีหน้างงๆ เพราะสิ่งที่เขากำลังถามถึงเหมือนว่ากำลังจะเกิดขึ้นต่อหน้า คนขับรถคนหนึ่งตะโกนขึ้น
“ทำไม มาคอยหาเรื่องพวกเราอยู่ได้ เราไม่เคยไปทำอะไรให้พวกเอ็งซักครั้ง”
วินมอเตอร์ไซค์ที่เป็นลูกน้องสักตะโกนตอบ
“เรามันแค่นักรบรับจ้าง เราทำงานตามสั่ง”
จังหวะนั้นไม้และจันทร์เพื่อนของเขา ที่ถือโยนน็อตเล่นข้ามมือไปมาในชุดนักเรียนเทคนิค เดินเข้ามาอย่างไม่รู้เรื่อง ไม้เห็นเมฆก็ตะโกนเรียก
“พ่อ”
เมฆหันมาเห็นว่าไม้มาอยู่ในสถานที่กำลังจะกลายเป็นสนามรบก็ตกใจ จันทร์เองก็สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติเขาสะกิดไม้ให้มอง เมฆเดินลากขาที่เป๋เดินไปหาลูกตนอย่างเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันที่เมฆจะเดินไปถึงไม้ สักหัวหน้าวินมอเตอร์ไซค์ก็ตะโกนกร้าว
“ลุย”
เพียงคำสั่งลุยของหัวหน้า แก๊งวินมอเตอร์ไซค์ทั้งแก๊งก็วิ่งกรูเข้าหาคนของรถบขส.ทันที ทั้งเด็กรถคนขับอื่นๆ ต่างตะลุมบอนกันอลหม่าน เมฆรีบกระเผลกไปที่ไม้กับจันทร์
“มาทางนี้ลูก...มาเร็ว”
ไม้กับจันทร์รีบวิ่งตามคำสั่งพ่อ ขณะที่กำลังจะไปหาที่หลบนั้น ศรนารายณ์ขี่รถซาเล้งมีน้ำแข็งบรรทุกอยู่เข้ามาขวาง ไอจากน้ำแข็งลอยกรุ่น ศรนารายณ์ดูเท่ห์คล้ายนั่งอยู่ท่ามกลาง dry ice
“หนอย... หยุดนะ พวกเอ็งจะมาทำร้ายคนอย่างไม่มีเหตุผลไม่ได้”
“ศรนารายณ์ ลูกมหาโลก”
ศรนารายณ์เข้ารุมกับกลุ่มวินมอเตอร์ไซด์ด้วยท่ามวยไทยที่ฝีมือไม่แพ้ใคร ผิดแต่เวลาที่เขาต่อยไปก็พากย์ชมตัวเองไปด้วย
“ฮั่นแน่...วืด วืด เป็นไงล่ะไม่รู้จักการเคลื่อนไหวแบบหนุมาน”
ไม้หันไปเห็นศรนารายณ์ก็ยิ้มดีใจ
“พ่อ อาศรมาช่วยเราแล้ว”
“ไม้ ไปหลบก่อน ตรงนี้มันอันตราย”
แววตาไม้ชื่นชมศรนารายณ์ จันทร์หันไปดูศรนารายณ์สู้ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ไม้เอามือคล้องคอจันทร์วิ่งตามเมฆไป ขณะที่ไม้ไม่ทันตั้งตัว อบเชย ลูกสาวของศรนารายณ์ก็โผล่เข้ามาอีกทางจับมืออีกข้างของไม้
“ไม้ไปหลบเร็ว เดี๋ยวก็โดนลูกหลงหรอก”
“อบเชย”
อบเชยจูงไม้วิ่งตามเมฆไป ไม้ทำตัวไม่ถูกกับท่าทีของอบเชย อายจันทร์ จันทร์มองอบเชยงงๆ มีแก๊งวินมอเตอร์ไซค์เห็นวิ่งตามเมฆ ไม้ จันทร์และอบเชยไป
เมฆพาไม้ จันทร์ อบเชยเข้ามาหลบที่ซากรถบขส.เก่า
“หลบกันอยู่ตรงนี้นะ อย่าออกไปไหน” เมฆบอก ไม้พยักหน้า
“แล้วพ่อจะไปไหน ชั้นไปด้วย”
เมฆหยิบกุญแจมือออกมาจากกระเป๋าหลังล็อกข้อมือไม้ ติดกับอบเชย
“มันอันตรายเกินไป เอ็งอยู่กันตรงเนี๊ยะ”
“พ่อ ให้ชั้นช่วยเหอะ”
เมฆส่ายหน้า
“เอ็งห้ามเอาผู้หญิงกับเด็กมาเสี่ยง จำไว้ถ้าเอ็งอยากเป็นลูกผู้ชาย”
ไม้อยากช่วยพ่อ แต่เถียงไม่ออก
“ลุงเมฆจะสู้พวกมันไหวเหรอ”
อบเชยถามอย่างเป็นห่วง เมฆส่ายหน้า
“ล่อมันไปทางอื่น” อบเชยพยักหน้า
“ลุงเมฆไม่ต้องห่วงทางนี้ ชั้นจะดูแลไม้เอง”
“พ่อ ไขกุญแจ”
เมฆส่ายหน้า หันไปพูดกับอบเชย
“ถ้าลุงเป็นอะไรไป ฝากศรนารายณ์พ่อเอ็ง ดูแลไม้มันด้วยนะ”
“พ่อ”
เมฆมองหน้าจันทร์
“ผมเพื่อนไม้ครับ” จันทร์บอก เมฆพยักหน้า
“ระวังตัวกันด้วย”
เมฆพูดก่อนที่จะออกไป
“พ่ออย่าออกไป”
ไม้มองตามพ่ออย่างเป็นห่วง
“ไม้ไม่ต้องกลัวนะ” อบเชยบอก
“ชั้นไม่ได้กลัว ชั้นห่วงพ่อ”
อบเชยพยักหน้าลูบหัวไม้ปลอบใจ ไม้เซ็งหันหน้าหนีอบเชยแอบดูพ่อตนอย่างห่วงๆ
เมฆเดินออกมาเจอกับแก๊งมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งตามมา 2 คน เมฆล่อไปอีกทาง เมฆโดนทั้งสองคนรุมยำเละ โดยที่เมฆไม่สู้เลยแม้แต่นิดเดียว เมฆถูกพวกมันลากมาซ้อม ตรงใกล้ๆ กับซากรถที่ไม้ถูกล็อกข้อมือติดอยู่กับอบเชย
ไม้แอบดูผ่านซากรถเก่าเห็นพ่อโดนซ้อมปางตายอยากจะออกไปช่วย
“พ่อ”
ไม้จะลุกออกไปแต่ติดกุญแจมือกับอบเชย
“อย่าเอาผู้หญิงกับเด็กไปเสี่ยง จำคำพ่อเอ็งได้มั้ย”
จันทร์บอก ไม้อัดอั้นตันใจ
“ทำไมพ่อต้องห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเอง”
อบเชยชูมือที่ถูกล็อกติดอยู่กับไม้
“ที่พ่อเธอทำงี้ ก็เพราะเป็นห่วงเธอนะ ไม่ใช่ห่วงชั้น”
ไม้ก้มหน้าอย่างท้อใจ
“อย่างน้อยมันก็แบ่งมากระทืบชั้นคนนึง ไม่ใช่รุม กระทืบพ่อสองคนแบบนั้น”
“เดือดร้อนเทวดาจนได้” จันทร์มันเขี้ยว ทำท่าจะลุกขึ้นไป
“ไหวเหรอ เพื่อน”
ไม้ถาม จันทร์พยักหน้าหยิบน็อตมาจากกระเป๋าเสื้อที่มีมากมายหลายอัน จันทร์เอาน็อตใส่นิ้วทั้ง 4 นิ้วแทนสนับมือแล้วหยิบน็อตอีก 3-4 อันมาโยนโชว์ และทำท่าเหมือนดีดลูกแก้ว
ด้านนอกเมฆโดนกระทืบสายตามองไม้ผ่านช่องเล็กๆ ไม้กับเมฆสบตากัน ไม้สงสารเมฆจับใจ
ไม้กัดกรามกรอดเป็นห่วงพ่อ แต่ทำอะไรไม่ได้เมฆถูกอัดจนตกไปข้างคูน้ำ แก๊งมอเตอร์ไซค์วินทั้งคู่เห็นเมฆเละไม่เป็นท่ากำลังจะเดินออกไป แต่อยู่ๆ ก็โดนของแข็งบางอย่างดีดใส่หัว
“โอ๊ย”
“เป็นอะไร” เพื่อนหันไปเห็นหัวเลือดออก “เฮ้ย โดนอะไรน่ะ”
แก๊งวินมอเตอร์ไซค์ยังพูดไม่ทันขาดคำก็โดนของแข็งดีดเข้าตาเลือดไหลบ้าง
“โอ๊ย ใครวะ แน่จริงออกมาดิ”
จันทร์เดินออกมาอย่างสง่า
“ข้าเอง มีอะไรมั้ย”
แก๊งวินมอเตอร์ไซค์ทั้งสองคนวิ่งเข้ารุมจันทร์ จันทร์ต่อยด้วยมือที่สวมแหวนเป็นน็อตด้วยท่าทีเชี่ยวชาญ อัดทั้งสองคนจนหนีกระเจิง
อีกด้านหนึ่งของท่ารถศรนารายณ์สู้กับลูกน้องแก๊งวินมอเตอร์ไซค์หมอบไปหลายคน เพราะหมัดฮุกซ้ายไม้ตายของเขา ส่วนชาญก็ควงกระบอกตั๋วอย่างเชี่ยวชาญระวังตัวกับการถูกโจมตี แต่พอแก๊งวินมอเตอร์ไซค์เข้ามาชาญก็ใช้กระบอกตั๋วเป็นอาวุธ ทั้งควงหลบมาแทนไม้ตีอย่างคล่องแคล่ว ใช้หนีบมือแก๊งวินมอเตอร์ไซศค์หรือกระทั่งใช้คมมันบาดตามเนื้อตัวของแก๊งวินมอเตอร์ไซค์ ชาญโชว์ฝีมือได้ไม่แพ้ศรนารายณ์ แต่พอเมื่อศรนารายณ์ และชาญ ได้เจอกับสักหัวหน้าแก๊ง ทั้งคู่ก็ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก ที่เห็นอาวุธที่เป็นโซ่ยาวที่ปลายโซ่เชื่อมต่อกับเฟืองที่แหลมคมดูอันตราย สักควงมันราวกับเป็นอวัยวะหนึ่งของเขา
“แหม ชุดใหญ่มาเลยนะ กลัวจะไม่กลัวมั้งเนี่ย” ศรนารายณ์บอก แต่สักทำเข้ม ไม่พูดไม่จา มองอย่างเอาจริง “ทำเป็นเข้มนะ พลาดตีหัวตัวเองแล้วจะหัวเราะให้ ... แน่จริงเข้ามาดิ ไม่กลัวหรอกเว้ย นักมวยแชมป์ 14 สมัยนะเว้ย” ศรนารายณ์หันไปมองชาญ “เอ็งจะไม่พูดอะไรมั่งเลยเหรอ ข้าเห็นฝีมือเอ็งไม่ธรรมดาเลยนะ”
“ชั้นกำลังรอ...” ชาญกวาดสายตามอง
“รอใคร”
ยังไม่ทันที่ศรนารายณ์จะได้คำตอบ สักก็เหวี่ยงเฟืองมาตีหมัดของศรนารายณ์ ศรนารายณ์ถึงกับร้องจ๊าก
“นี่แกเอาจริงเหรอเนี่ย” ศรนารายณ์กุมมือที่โดนเฟืองกระโดดเหยง “จะไม่เกรงใจกันเลยใช่มั้ย ข้ายังคุยกับไอ้นี่ไม่จบเลย”
ส่วนที่บริเวณซากรถขณะนั้นอบเชยวิ่งออกมาทั้งที่มือติดกุญแจมือกับไม้สองคน ไม้กับอบเชยออกจากที่ซ่อนมาหาจันทร์
“พ่อแกกลิ้งตกไปทางเนี้ยะ”
อบเชยบอกไม้รีบมองหาพ่อที่ตกไปในคูน้ำ
“พ่อ พ่อ”
ไม้ร้องเรียกพ่อแต่ไม่เห็นวี่แววของเมฆเลย
ขณะนั้นศรนารายณ์ต่อสู้กับพวกแก๊งวินมอเตอร์ไซค์จนรุกไล่ไปอีกทาง ไม้ที่ถูกล็อกข้อมือมากับอบเชยถูกล้อมด้วยแก๊งวินมอเตอร์ไซค์ แต่อบเชยพอมีฝีมือในการต่อสู้เธอจึงต่อสู้กับแก๊งวินมอเตอร์ไซค์โดยมีไม้มัดติดอยู่กับเธอ หลายครั้งที่ไม้เป็นคนออกหมัดโดนคู่ต่อสู้จนดูเหมือนไม้เก่งและมีบทบาทไปโดยปริยาย ขณะที่ชาญสู้กับนักเลงด้วยกระบอกตั๋ว แล้วคู่ของไม้กับอบเชยก็ต้องมาเจอกับสัก แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะสู้สายโซ่และเฟืองไม่ได้
ขณะที่ไม้กำลังเสียท่า “ลูกผู้ชาย” ที่ใครๆ ก็ร่ำลือถึงก็ปรากฏขึ้น เขาบดบังใบหน้าด้วยหนังเสือโคร่งคาดตา ในมือถือไม้ตะพดวิญญาณในตำนาน
“ลูกผู้ชาย ใช่ลูกผู้ชายจริงๆ ด้วย”
ชาญบอกอย่างดีใจ ลูกผู้ชายไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เข้าลุยกับสักทันที โดยสักพยายามใช้ไม้กับอบเชยเป็นเกราะกำบัง ดังนั้นคิวบู๊ทีเกิดขึ้น ลูกผู้ชาย จึงตีต่อย ผ่านร่างกายของไม้เป็นหลัก คล้ายกับว่าไม้เก่งกาจด้วยฝีมือ แม้ว่าบางครั้งไม้จะปิดตาด้วยความกลัวแต่ก็ยังคงต่อย ยกมือปิดป้องได้ถูกต้อง
จันทร์ วิ่งเข้ามาเห็นลูกผู้ชายกำลังต่อสู้พอดี ทั้งหมดตะลึง...ระหว่างการต่อสู้ ไม้ตื่นตะลึงกับท่วงท่าของลูกผู้ชายอย่างหลงใหลได้เห็นอิทธิฤทธิ์ของไม้ตะพดวิญญาณที่มีพลังเหนือไม้ธรรมดา สามารถปัดสิ่งของ หรือผลักคนกระเด็นโดยไม่ต้องสัมผัสสิ่งนั้นๆ เลย
ชาญที่ยืนดูเป็นแฟนพันธุ์แท้ลูกผู้ชาย สามารถพูดชื่อท่าต่างๆ ออกมาได้หมด
“โห...กรงเล็บพยัคฆ์...ฝ่าเท้าคชสาร...เขี้ยวอสรพิษ”
การต่อสู้มีการเพลี่ยงพล้ำของโซ่เฟืองของสักที่พลาดเป้าไปโดนถังแก๊สกระบะท้ายรถเก๋งที่เปิดขนของเกิดระเบิดขึ้นมา ผู้คนต่างวิ่งกันแตกตื่น วินมอเตอร์ไซค์คนอื่นๆ ในแก๊ง พอเห็นลูกผู้ชายมาก็เข้ามาหวังช่วยหัวหน้า แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ไปตามๆ กัน สักพาแก๊งลูกน้องกลับแต่ก่อนกลับสักหันมาขู่
“บอกเจ๊กีด้วยนะ สัมปทานเดินรถเส้นเนี๊ยะ ผู้พันเทพเขาต้องเอาให้ได้”
“นั่นมันเรื่องของพวกแกกับเจ๊กี ทำไมต้องทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนด้วย” ลูกผู้ชายบอก
“ลูกผู้ชายเหลือเกิน... ฝากไว้ก่อนเหอะ”
แก๊งวินมอเตอร์ไซค์ล่าถอยไป คนในท่ารถ บขส.ทุกคนยืนตะลึงกับความเก่งของลูกผู้ชาย
“เท่มาก เท่สุดๆ ไปเลย ในที่สุดสิ่งที่ชั้นรอมาตลอดก็เป็นจริง ชั้นได้เจอลูกผู้ชายแล้ว ถึงจะตายก็คุ้ม...” ชาญบอกแล้วเมื่อหันกลับไป ลูกผู้ชายไม่อยู่แล้ว “อ้าว”
“แล้วพ่อผมล่ะ ใครเห็นพ่อผมบ้าง”
ไม้บอกเมื่อนึกขึ้นได้
“พ่อชั้นด้วย ใครเห็นบ้าง”
“ลูกผู้ชาย... มีตัวตนจริงๆ เหรอเนี่ย”
จันทร์พึมพำอย่างสงสัย ไม้กับอบเชยต่างวิ่งไปตามหาพ่อตนแต่มือที่ยังติดกันทำให้ทั้งคู่ต้องไปด้วยกัน ปล่อยชาญกับจันทร์อยู่ด้วยกัน
ไม้กับอบเชยเดินมือติดกันตามหาพ่อ
“พ่อ พ่อ พ่อ”
“พ่อ พ่อ พ่อ” ทั้งคู่ตามหาแล้วศรนารายณ์ก็เดินออกมาทำเท่ อบเชยเห็นพ่อรีบวิ่งเข้าไปหา
“พ่อ พ่อเป็นไงมั่ง”
“พ่อไม่ได้เป็นอะไร ลูกก็รู้ว่าฝีมือพ่อคนละชั้นกับไอ้พวกนั้น”
“แล้วนี่พ่อหายไปไหนมา”
“เอ่อ...ก็ ตามไปสู้กับไอ้พวกวินมอเตอร์ไซค์ด้านหลังนู่นน่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วงมันเจอหมัดพ่อไปสลบเหมือด”
“ลุงศรเห็นพ่อมั้ย” ไม้ถาม
“เอ...”
ศรนารายณ์คิด แล้วเมฆก็เดินสะบักสะบอมออกมา ไม้เห็นรีบวิ่งเข้าไปพยุง
“พ่อ...พ่อเดินไหวรึเปล่า”
ศรนารายณ์มองเมฆอย่างเวทนา
“เป็นไงบ้างลูก...ปลอดภัยดีใช่มั้ย” เมฆถามลูกชายอย่างเป็นห่วง ไม้พยักหน้ารับ
“ไม้อยู่กับหนู หนูไม่ปล่อยให้ไม้เป็นอะไรหรอกค่ะ” อบเชยบอก ไม้มองอบเชยเบื่อๆ
“ขอบใจมากอบเชย ...ขอบคุณมากนะพี่ศร พี่มาช่วยผมอีกแล้ว” เมฆบอก
“พ่อ เมื่อกี๊ ลูกผู้ชายมาช่วยพวกเราอีกแล้ว”
“เหรอ...ทำไมพี่ศรโผล่มาไล่ๆ กับลูกผู้ชายอยู่บ่อยๆ นะ”
ศรนารายณ์อมยิ้มกริ่ม
“ มีเรื่องบางเรื่อง ที่บางครั้ง เราก็ไม่อยากบอกใคร”
ไม้มองศรนารายณ์เป็นนัยยะเชื่อว่าศรนารายณ์คือลูกผู้ชาย
“แหม...มีแต่พ่อคนเดียวซะเมื่อไหร่ ที่ผลุบๆ โผล่ๆ”
อบเชยมองเมฆอย่างเป็นนัยยะเชื่อว่าเมฆคือลูกผู้ชาย
“ไม่เห็นจะต้องสนใจเรื่องพวกนี้เลย พ่อไม่ใช่ ลูกผู้ชายหรอก” ศรนารายณ์บอก ไม้จึงพูดกับศรนารายณ์อย่างชื่นชม
“ความลับไม่มีในโลกหรอกครับ”
“ช่วยพยุงพ่อกลับบ้านหน่อย”
ไม้ค่อยๆ พยุงเมฆไป อบเชยที่แขนติดอยู่กับไม้จึงต้องติดไปด้วย ไม้ประคองกอดอบเชยอย่างไม่ตั้งใจ แววตาไม้ชื่นชมศรนารายณ์ มากกว่าพ่อขาเป๋ของตน
เวลาผ่านไป...เจ๊กีเดินดูท่ารถของตัวเองที่พังย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี เมฆ ชาญ และคนขับรถ เด็กรถต่างๆ ต่างฟกช้ำดำเขียวตามร่างกาย นั่งเรียงกันในสภาพแย่
“พังหมด พังหมด ไม่เหลืออะไรแล้ว เก๊กซิมจริงๆ …” เจ๊กีหันไปบอกผู้ช่วยที่เดินตาม “เดี๋ยวลื๊อไปจดความเสียหายทั้งหมดแล้วโทรเรียกประกันมา...ส่วนพวกลื้อไปช่วยกันทำความสะอาดเลยนะ อะไรกันนักหนาเว้ยเนี่ย ไอ้พันเทพนี่มันร้ายนัก ออกรถตู้เถื่อนมาวิ่งทับสัมปทานมาแย่งลูกค้าอั๊วะแล้วยังจะมาหาเรื่องกันอีกคอยดูนะ”
“แต่ชั้นว่าคุ้มนะเจ๊ ได้เจอลูกผู้ชายตัวเป็นๆ ด้วย” ชาญบอก
“คุ้มบ้านเอ็งสิ อั๊วะจ่ายอยู่คนเดียว แค่เอ็งกินข้าวมื้อเดียวก็คุ้มแล้ว ถ้าจะให้คุ้มจริง ต้องให้ไอ้ฮีโร่ลูกผู้ชายใช้พลังย้ายไอ้พันเทพ ไปอยู่ที่อื่นนั่นล่ะ อั๊วถึงจะคุ้ม” ชาญทำปากขมุบขมิบล้อเลียนเจ๊กี “เดี๋ยวอั๊วะต้องส่งคนไปจัดการให้มันเข็ดหลาบซะบ้างจะได้รู้ว่าเล่นอยู่กับใคร”
“เจ๊มีคนด้วยเหรอ” เมฆถามอย่างแปลกใจ
“มี ลื้อไง” เจ๊กีหันไปมองชาญ “ ปากดีนัก”
“นี่ส่งกันไปตายชัดๆ จับโยนลงบ่อจระเข้ยังมีโอกาสรอดมากกว่า”
“งั้นไปบ่อจระเข้”
“แค่เปรียบเทียบเฉยๆ เจ๊ก็”
“เดี๋ยวเถอะ...รอลูกชายอั๊วะกลับจากเมืองนอกมาก่อน”
“ลูกชายเรียนเทควันโด้จากเกาหลีเหรอ”
“ไม่ใช่”
“ยูโดจากญี่ปุ่น”
“ใกล้ละ”
“คาราเต้ กังฟู มวยจีน”
“โยคะ”
“ถุย...ลูกผู้ชายเค้าต่อยเป็นยี่สิบหมัดแล้ว ทางเรายังเตรียมท่านั่งไม่เสร็จเลย”
เจ๊กีตบกะโหลกชาญไปหนึ่งที ชาญหันมองยิ้มแหยๆ เมฆมองชาญปรามๆ

วันเดียวกันนั้นที่บริเวณโรงน้ำแข็ง ศรนารายณ์กำลังดูไม้ซ่อมเครื่องรถให้ตนจนติด อบเชย เดินกลับเข้ามาในชุดนักเรียน

“เก่งวะ ไอ้นี่ ขอบใจนะ”
“เปลี่ยนเป็นสอนมวยได้มั้ย”
“ไปขออนุญาต พ่อเอ็งมาก่อนเหอะ”
“สวัสดีพ่อ” อบเชยยกมือไหว้ศรนารายณ์
“กลับเย็นแท้ หือม์ ลูก”
“หนูไปหอสมุดที่วัดหลวงมาพ่อ”
“จะสอบเปรียญเหรอ” ไม้ถาม อบเชยส่ายหน้า
“หาหนังสืออ่านเล่น”

อบเชยบอกพร้อมกับยกหนังสือประวัติศาสตร์ เล่มหนาเก่าๆ ขึ้นมา

ค่ำวันเดียวกันนั้น ในขณะที่ศรนารายณ์นั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ไม้กำลังนั่งพลิกหนังสือเก่าที่อบเชยถือมาอ่าน

“ไม้ว่า เรื่องจริงรึเปล่า”
“หนังสือเขาก็บอกว่าเป็นแค่ตำนาน”
“หนังสือมันโม้ อยากรู้อะไรถามพ่อมา” ศรนารายณ์บอก
“พ่อรู้เรื่องเทือกเขาตะนาวศรี เหรอ” อบเชยถาม ศรนารายณ์ส่ายหน้า ขาไก่คาปากมันแพล่บ
“เทือกเขาตะนาวศรีทำไม”
“เทือกเขาตะนาวศรีเป็นเทือกเขาที่มีความยาวถึง 834 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่เทือกเขาถนนธงชัย...”
“ดูท่าจะยาว” ศรนารายณ์บอก อบเชยไม่สนใจเล่าต่อ
“เทือกเขาตะนาวศรีเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำแควน้อย...”
“ยาวขึ้นเรื่อยๆ” ศรนารายณ์บอก ไม้จึงพูดต่อ
“มีตำนานเรื่องเล่าของชนเผ่า ปกากะญอ เกี่ยวกับไม้ศักสิทธิ์”
คราวนี้ศรนารายณ์อึ้ง สนใจฟังขึ้นมาทันที
“ซึ่งเอ็งคิดว่ามันเกี่ยวกับไม้ของ ลูกผู้ชาย”
อบเชยพยักหน้า
“ผู้เฒ่าจามู อยู่มาร้อยปี จนกลายเป็นฤๅษีที่แก่กล้าวิชาปลุกเสกเป็นอย่างมาก...”
จากนั้นอบเชยก็เล่าเรื่องราวของฤาษีตามข้อมูลที่รู้มา
“...ได้เหลาไม้ยาวประจำตัวอันหนึ่ง แกะจากแก่นไม้จันทน์พันปีใจกลางป่าพม่า แล้วปลุกเสกด้วยดวงวิญญาณเหล่าพยัคฆ์คชสารและอสรพิษ มาเป็นอาวุธคู่กาย ปลายด้านหนึ่งมีไว้ทำลายล้างเหล่าปีศาจ ปลายอีกด้านมีไว้เยียวยา รักษาโรคได้ แต่เมื่อพลังอยู่รวมกันก็มีอำนาจมหาศาล ขนาดแค่เหล่าอสุรกายได้กลิ่นก็ไม่กล้าเข้าใกล้ มีไว้ปราบพวกเหล่าโอปปาติกะและสัมภเวสี ชื่อและฤทธิ์เดชของฤๅษีร่ำลือไปไกล จนไม่มีภูตผีตนไหนกล้าเข้ามาในป่าแถบตะนาวศรีอีกเลย”
เหล่าดวงวิญญาณร้ายเข้ามาโจมตีฤๅษีที่นั่งสมาธิ ฤๅษีลุกอย่างคล่องแคล่วคว้าตะพดยาวประจำตัว ฟาดฟันกับพวกเหล่าดวงวิญญาณทั้งหลาย การควงไม้ว่องไวจนมองแทบไม่ทัน เมื่อไม้วิเศษฟาดไปที่เหล่าวิญญาณ วิญญาณก็กรีดร้องและสูญสลายไปต่อหน้าต่อตา แสดงให้เห็นถึงฤทธาของไม้แก่นจันทน์พันปี
เสียงของไม้เล่าต่อจากอบเชย
“แต่มีวันหนึ่ง พญาเวตาลผู้ร้ายกาจก็อยากจะท้าทายอำนาจฤๅษีและยึดเอาไม้วิเศษมาเป็นของตน”
พญาเวตาลตัวใหญ่บินลงมาจากต้นไม้ขวางทางฤๅษีไว้ ทั้งคู่เริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดพญาเวตาลอาศัยความว่องไวและความเป็นสัตว์ปีกของตนโจมตีฤๅษีได้หลายครั้ง ฝ่ายฤๅษีเองก็ไม่ยอมแพ้ใช้ไม้ฟาดฟันพญาเวตาลไปเช่นกัน
ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด สุดท้ายฤๅษีเอาไม้ปักไปที่หัวใจของพญาเวตาล พญาเวตาลเคียดแค้นฤๅษีมากหักไม้ยาวครึ่งท่อนเพื่อให้เกิดปลายแหลม อาศัยที่ฤๅษีเผลอ ปักไปกลางอกของฤๅษีเช่นกัน ขนาดยาวเท่าไม้ตะพดวิญญาณของพญาเวตาลค่อยๆ ถูกดูดหายไปในตะพดครึ่งที่ปักหัวใจเขาอยู่
“ตะพดส่วนทำลายที่ดูดวิญญาณเวตาลเข้าไป เรียกตะพดฝั่งนั้นว่าตะพดเลือด ส่วนด้านปลายที่ใช้เยียวยาที่ปักอกฤๅษีเรียกว่าตะพดวิญญาณ... แม้ว่าตะพดจะหักกลางแต่ก็ยังมีพลังอำนาจหลงเหลืออยู่ ซึ่งสำหรับคนธรรมดาที่มีไว้ครอบครองก็เรียกว่าของที่วิเศษเลย ฤๅษีได้เก็บเอาไม้ตะพดทั้งสองที่หักห่อด้วยหนังเสือเอาไว้แล้วมาสิ้นใจตายที่ริมแม่น้ำแควน้อย”
ฤๅษีเดินบาดเจ็บมีเลือดไหลจากแผลที่หน้าอกไม่หยุดไปที่ริมแม่น้ำแล้วสิ้นใจตกลงไปในแม่น้ำ ร่างฤาษีหายไป แต่ไม้ที่ห่อด้วยหนังเสือทั้งคู่ลอยบนน้ำ ...ไม้ทั้งคู่ลอยไปห่างกันเรื่อยๆ ห่างกันไป จนแยกกันในที่สุด
“ทั้งไม้ตะพด ทั้งฤๅษีต่างตกลงไปในน้ำ แต่ก็ไม่มีใครได้เห็นศพของฤๅษีเลย”
ภายในโต๊ะอาหารเงียบกริบ ศรนารายณ์อ้าปากค้างกระดูกไก่หล่นจากปาก
“หนังสือจากไหน” ศรนารายณ์ถามออกมา
“หลวงพ่อบอกว่า คัดจากคัมภีร์ใบลาน ของพระพม่า ที่ธุดงค์ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว”
“ทำไมเธอถึงสนใจขนาดไปค้นประวัติไม้ตะพดนี่” ไม้ถามอย่างแปลกใจ
“เธอไม่เห็น ไม้ตะพด ที่ลูกผู้ชายใช้เหรอ ...ชั้นว่ามันไม่ธรรมดาแน่ๆ”
“ถ้าเรารู้ความลับของไม้ตะพด เราก็จะรู้ความลับของลูกผู้ชาย” ไม้พึมพำออกมา
“ข้าบอกว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย ...แหม คันปาก เดี๋ยวก็บอกความจริงซะนี่”
“ไม่ต้องบอกชั้นก็รู้ ว่าลูกผู้ชายมีอยู่จริง” ไม้มองศรนารายณ์ ศรนารายณ์ กระหยิ่ม ทำกรุ้มกริ่ม
วันต่อมาไม้นั่งคุยกับจันทร์เรื่องลูกผู้ชาย
“ลูกผู้ชาย ไม่มีอยู่จริงหรอก” จันทร์บอก
“ฮึ?”
“ได้ยินไม่ผิดหรอกเครื่องรางของขลังของวิเศษอะไรเนี่ยมันไม่มีอยู่จริง เพราะมันไม่มีเหตุผล โลกนี้มันเป็นโลกของวิทยาศาสตร์”
“แต่แกก็เห็นว่าเมื่อวาน สิ่งที่ลูกผู้ชายถือ...มันมีอิทธิฤทธิ์”
“แกไม่เคยดูมายากลรึไง มันเป็นกลอุปกรณ์ มันแค่ใช้ความเร็วหลอกตาเราบวกกับฝีมือมวยนิดหน่อย”
“ชั้นไม่เอากับแกด้วยหรอก ชั้นเคยเห็นลูกผู้ชายมาหลายครั้งแล้ว เค้าเก่งและว่องไวมาก ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าเค้าจะเป็นแค่นักมายากลที่ตีต่อยได้”
“นั่นไง ชั้นถึงต้องหาหลักฐานว่าลูกผู้ชาย จริงๆ แล้วมันไม่ได้เก่งจริง ไม่อยากรู้เหรอวะ เก่งจริงทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ”
“ชั้นเชื่อ บางเรื่องไม่จำเป็นต้องรู้ แค่เชื่อก็พอ”
“แต่เรื่องนี้จำเป็นต้องรู้”
“ชั้นเชื่อว่ะ”
ไม้ตบบ่าจันทร์ก่อนจะลุกไป จันทร์บ่นงึมงำอยู่คนเดียว
“ต้องหาหลักฐานมาให้ได้”
ขณะนั้นทิวากับสมุนอีก 2 คน แต่งตัวหล่อยืนอยู่หน้าสนามกีฬา ทิวาทำยืนเต๊ะ เท่กว่าใคร สาวๆเดินผ่านก็ซุบซิบ ทำท่าทีว่าชอบ ทิวายิ่งเก็กไปใหญ่ อบเชยเดินเข้ามาเห็นแก๊งทิวาจึงทำไม่สนใจเดินเลี่ยง ทิวาเห็นหน้าอบเชย มาแต่ไกลก็เดินรี่ไปขวาง
“สวัสดีจ้ะคนสวย”
“ถอยไปไกลๆ”
“ไม่ถอย”
“ชั้นจะนับ 1 ถึง 3 นะ ถ้าไม่หลบนายเจอดีแน่”
“ขนาดนั้นเชียว”
“หนึ่ง...”
“เริ่มนับแล้ว”
“สอง...”
“น่ากลัวจังเลย”
“สาม...”
“ไหน...โดนอะ...”
ทิวายังพูดไม่ทันขาดคำอบเชยก็เตะผ่าหมากเข้าให้ทิวาถึงกับทรุดไปกองกับพื้น หน้าดำหน้าแดง สมุนรีบเข้ามาช่วย
“สม เตือนแล้วไม่ฟังเอง”
ไม้เดินออกมาจากสนามกีฬาพอดี อบเชยรีบวิ่งรี่เข้าหาไม้ ทิวาแม้จะเจ็บก็ยังแอบดูอบเชย
“คิดแล้วเชียวว่าไม้ต้องมาอยู่ที่นี่”
“มีอะไร”
“พ่อถามว่าวันนี้จะไปทำงานพิเศษที่ร้านรึเปล่า”
“ก็ไปทุกวันอยู่แล้ว ทำไมต้องให้มาถาม”
“ก็...เผื่อว่าเลิกเรียนเร็วแล้วอยากเลื่อนเวลามาทำเร็วกว่าปกติ”
“รู้ได้ไงว่าเลิกเร็ว”
“ก็...ตอนชั้นเลิกเรียน แวะไปหาไม้ที่โรงเรียนมา”
“แล้วไหนว่าอาศรให้มาถาม เพิ่งเลิกเรียนแล้วไปเจออาศรตอนไหน”
“เออ...ก็โกหกไง แค่อยากมาเจอ จะชวนไปกินข้าวที่บ้าน มีอะไรรึเปล่าล่ะ”
“โกหกให้จับได้ตลอด” ไม้บ่นแล้วเดินนำออกไป อบเชยรีบวิ่งตาม
“แล้วตกลงจะไปมั้ยล่ะ”
ไม้เงียบไม่ตอบ อบเชยวิ่งตามตื้อไม้ ทิวามองตามอย่างไม่พอใจ
“ไอ้ไม้”

ไม้ยอมมากินข้าวบ้านอบเชย ไม้ อบเชย ศรนารายณ์นั่งกินข้าวกับพื้นมีสำรับกับข้าววางตรงกลาง และในสำรับมีกับข้าวสองสามอย่าง
“กับข้าวฝีมือชั้นเป็นไงมั่งไม้” อบเชยถาม
“ก็งั้นๆ ดีกว่าไม่มีอะไรกิน”
“ทำเป็นปากแข็ง รู้หรอกว่าอร่อย” ไม้เบะหน้า อบเชยตักหมูยอชิ้นสุดท้ายในจานให้ไม้
“ไม้ชิมนี่สิกินชิ้นสุดท้ายจะได้แฟนสวย” หมูยอยังไม่ทันถึงจานของไม้ ศรนารายณ์ก็เอาช้อนตนชนช้อนของอบเชยจนหมูยอกระเด็นออก ศรนารายณ์เอาช้อนตนไปรับหมูยอจากอากาศ แล้วก็ทำท่าเหมือนเอาเข้าปาก เหลือแต่ช้อนว่างเปล่า “พ่อ...ทำแบบนี้อีกแล้วนะ”
“ก็พ่ออยากมีแฟนสวยนี่”
“ไม่ต้องคิดจะหาแม่ใหม่ให้หนูเลยนะ”
“ใจแคบ”
“พ่อนั่นแหละใจแคบ แค่หมูยอชิ้นเดียวยังไม่ยอมให้ไม้กิน”
“ใครว่าพ่อใจแคบ” ศรนารายณ์ค่อยๆ หยิบช้อนอีกคันที่มีหมูยอวางอยู่เหมือนเดิม ยังไม่ถูกกิน ยื่นให้ไม้ “ยังไม่ได้กินซักหน่อย” ไม้ตะลึง
“ โห อาศรทำได้ยังไงน่ะ”
“มายากลเด็กๆ ระวังเหอะเอามาเล่นของกินจะปวดท้อง”
ไม้เห็นศรนารายณ์เล่นมายากลจึง นึกถึงคำพูดของจันทร์ที่พูดไว้ว่าลูกผู้ชายคือคนที่มีทักษะมายากลบวกกับฝีมือมวย ไม้ยิ่งมั่นใจว่าศรนารายณ์คือลูกผู้ชายมากขึ้น
กลางดึกคืนนั้นขณะที่เมฆนอนหลับตานิ่ง ไม้กับนอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาคิดเกี่ยวกับเรื่องของ “ลูกผู้ชาย” เมฆรู้สึกถึงความกระวนกระวายใจของไม้จึงพูดขึ้นทั้งที่หลับตา
“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึไง”
“พ่อรู้จักอาศรมากี่ปีแล้ว”
“ถามทำไม”
“ก็แค่ถามทั่วๆ ไปนั่นแหละ”
“ก็เห็นกันมาตั้งแต่เด็กนั่นแหละ”
“อาศรเคยบอกความลับอะไรกับพ่อ แบบเรื่องที่บอกใครไม่ได้เรื่องที่รู้กันแค่สองคนบ้างรึเปล่า”
“ไม่รู้สิ ทำไมถึงอยากรู้เรื่องพวกนี้”
“ไม่มีอะไรหรอก พ่อ ชั้นขอเรียนมวยกับอาศรได้มั้ย”
เมฆพลิกตัวตะแคงข้างหันหลังให้ไม้ เขาลืมตาขึ้นในความมืด
วันต่กมาขณะที่จันทร์เตะบอลเสร็จเดินออกมาจากสนาม ไม้วิ่งรี่ไปหา
“แกจะพิสูจน์เรื่องลูกผู้ชายยังไง” ไม้ถามจันทร์
“นี่เรายังคุยเรื่องนี้ไม่จบอีกเหรอ”
“ชั้นอยากรู้ว่าแกคิดอะไรไว้บ้าง”
“ก็คงต้องหาตัวคนที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นลูกผู้ชายก่อน”
“แล้ว...”
“ก็หาโอกาสไปอยู่ใกล้ชิดคนๆ นั้น เพื่อจะได้สืบ”
“แปลว่าชั้นก็คิดถูก”
“ไหนบอกไม่สนใจเรื่องนี้ไง”
“ถ้ามันช่วยไม่ให้พ่อชั้นต้องเจ็บตัวได้ ชั้นก็จะทำ”
“หมายความว่าไง”
“ถ้าชั้นเป็นมวย ชั้นก็จะได้ช่วยคุ้มครอง ไม่ให้พ่อต้องเจ็บตัว เวลามีใครมาทำร้าย”
“ดีกว่าแบ่งกันรับฝาเท้ากับพ่อ อย่างทุกวันนี้ใช่มั้ย” จันทร์บอกยิ้มๆ ไม้พยักหน้ารับ
“ชั้นทนเห็นพ่อโดนทำร้ายแบบนี้ไปตลอดไม่ได้เหมือนกัน”
“งั้นแกมีแผนอะไร”
“ชั้นจะเรียนมวยกับอาศรนารายณ์ ชั้นคิดว่าเขาคือลูกผู้ชาย”
“การจะตามหาตัวลูกผู้ชาย ชั้นว่าแค่เราสองคนไม่พอว่ะ”
“แกเล็งใครเอาไว้อีกเหรอ” จันทร์ยิ้ม
ไม้กับจันทร์มาหาชาญที่ท่ารถบขส.ขณะนั้นชาญนั่งพักผ่อนกินถั่วระหว่างรอผู้โดยสารที่ท่ารถ
“พี่ชื่อชาญใช่มั้ย”
ชาญมองไม้อย่างกวนๆ
“เอ็งเป็นใคร”
“พ่อชั้นชื่อเมฆ”
“อ๋อ ลูกพี่เมฆ เริ่มจำได้ละ วันที่มีเรื่องก็อยู่ด้วยนี่”
ไม้พยักหน้ารับ
“วันนั้นชั้นเห็นฝีมือการต่อสู้ของพี่นี่ไม่เบา” จันทร์บอก
“ไอ้นี่ใครเนี่ย”
“นี่ชื่อจันทร์ เป็นเพื่อนชั้นเอง”
“ท่าทางกวนประสาท...แล้วนี่เอ็งสองคนมีอะไรกับข้า”
“ได้ข่าวว่าพี่เป็นแฟนตัวยงของลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ”
“แหล่งข่าวเอ็งนี่ใคร รู้เรื่องข้าเยอะจริงนะ”
“จะใครก็ช่างเถอะ จริงมั้ยล่ะ”
“เอ๊ะไอ้นี่ อย่ามาพูดจาล้อเล่นกับข้านะ ข้าไม่ใช่เพื่อนเล่น”
“ใจเย็นๆ พี่ชาญ ปากมันเป็นแบบนี้แหละ จริงๆ ไม่มีอะไร” ไม้บอก
“อยากรู้เรื่องลูกผู้ชายมากกว่านี้รึเปล่าล่ะ” จันทร์ถามชาญ
“อยาก แต่ไม่อยากรู้จากเอ็ง”
“แต่พวกชั้นสามารถทำให้พี่ใกล้ชิดสนิทสนมกับลูกผู้ชายได้นะ” ชาญนิ่งคิด
“คนอย่างเอ็งน่ะนะจะมีปัญญา”
“เอางี้มั้ยล่ะ ถ้าสู้กันแล้วชั้นชนะ มาช่วยชั้น 2 คน ตามหาลูกผู้ชาย” จันทร์ท้า
“ชั้นจะต้องเสียแรงไปสู้กับเด็กอ่อนหัดอย่างแกทำไม”
“คิดดูให้ดี พี่ไม่มีอะไรต้องเสียซักอย่าง ได้เหงื่อไม่ชอบเหรอ” ไม้บอก ชาญนิ่งคิด “ถ้าพี่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับลูกผู้ชาย ถามชั้นได้นะ...หรือพี่กลัวเด็กอ่อนหัดอย่างไอ้จันทร์มัน” ไม้ยุจันทร์มองหน้าเพื่อนแบบ อยู่ๆ ก็หาตีนมาให้ซะงั้น คำพูดของไม้ทำให้ชาญเลือดขึ้นหน้า มองจันทร์
“มีใครเคยบอกเอ็งมั้ยว่าปากเอ็งนะ ชวนให้โดนกระทืบ” ชาญบอกพร้อมกับผลักอกจันทร์
“ยังไม่ได้ว่าอะไรซักคำ” จันทร์บอก
“เฮ้ย จะดีเหรอ...” ไม้ยิ้มที่ยุสำเร็จ
ทั้งหมดมาที่ลานหลังวัด ไม้ยืนอยู่ตรงกลางเป็นกรรมการ มีชาญกับจันทร์ยืนจ้องหน้ากันอยู่คนละฝั่ง ต่างคนต่างดูเชิงกัน ชาญถือกระบอกตั๋วส่งเสียงแก๊บๆ ส่วนจันทร์ก็หมุนน็อตในมือเล่นไปมา ชาญยิงคำถามวัดภูมิว่ารู้เรื่องลูกผู้ชายจริงมั้ย
“ผ้าที่คาดตาของลูกผู้ชายทำจากอะไร”
“หนังเสือโคร่ง เป็นส่วนหนึ่งของผ้าจากชุดฤาษีที่เป็นคนทำไม้ตะพด” ไม้บอก
“รู้ได้ไงวะ” จันทร์ถามอย่างแปลกใจ
“เพิ่งอ่านมา”
“อ่านมาจากไหน” ชาญถามต่อ
“คัมภีร์ใบลานร้อยปี พระธุดงค์ข้ามฝังมาจากพม่าทิ้งเอาไว้”
“หมดเวลาความรู้แล้ว มาสู้กัน ... ถ้าแพ้ พี่ต้องยอมเป็นพวกผมนะ” จันทร์บอกแล้วยิ้ม
จากนั้นการต่อสู้ของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้น ชาวบ้านที่มาดูเชียร์กันเย้วๆ ชาญหาจังหวะได้หลายครั้งใช้กระบอกตั๋วทั้งฟาดทั้งหนีบจันทร์ ส่วนจันทร์เองก็ไม่น้อยหน้า เอาน็อตดีด ต่อยด้วยมือที่ใส่แหวนเป็นน็อตในทุกนิ้วทำเอาชาญเซไปเหมือนกัน การต่อสู้ดุเดือด ไม้มองตาไม่กระพริบ
ระหว่างนั้นเมฆเอาผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดตาเดินมาที่ท่ารถ แต่เห็นผู้คนต่างเดินสวนกันไปมากกว่าปกติ พร้อมซุบซิบกันเหมือนจะรีบไปไหนซักที่ ดูผิดสังเกต เมฆจึงเรียกคนไว้คนหนึ่ง
“มีอะไรกันเหรอพี่”
“เค้าต่อยกันหลังวัดน่ะสิ เห็นบอกลูกชายเอ็งก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยนะ”
“ห๊า”
ไทยมุงรีบวิ่งไปดู เมฆหันซ้ายหันขวาตามไปกับเค้าด้วย
ที่ลานหลังวัดขณะนั้นจันทร์กับชาญกำลังสู้กันอย่างดุเดือด ยังไม่มีทีท่าว่าใครจะแพ้หรือชนะ
ไม้ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้นดูการต่อสู้ แล้วจันทร์กับชาญก็สู้รัดฟัดเหวี่ยงเหมือนมวยวัดเพราะเหนื่อยหอบ
ไม้เข้าไปพยายามแยกออกจากกัน จนดูกลายเป็นสามคนรุมฟัดกันอยู่ เพราะ จันทร์กับชาญไม่ยอมแยกกันง่ายๆ เมฆเดินกระเผกเข้ามาเห็นไม้ยืนอยู่ท่ามกลางคนที่กำลังสู้กัน เมฆรีบแหวกคนเข้ามาทันที
“นี่ทำอะไรกันน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้”
จันทร์กับชาญ รวมทั้งไม้ต่างหันมาทางเมฆ
“พ่อ”
“ลูกพี่”
ไม้ จันทร์ ชาญหน้าเสีย ส่วนเมฆหน้าเข้มดุ
เมฆพาไม้มาคุยบนรถที่เมฆขับ เมฆดุไม้
“พ่อบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปคบหากับไอ้พวกอันธพาล”
“แต่จันทร์เค้าไม่ใช่อันธพาลนะพ่อ”
“คนไม่ใช่อันธพาลอยู่ๆ จะไปหาเรื่องต่อยตีกับใครมั้ยล่ะ” ไม้นิ่ง “นี่ที่อยู่ๆ จะไปเรียนมวยกับพี่ศรก็เพราะจะมาต่อยตีกับพวกมันนี่ใช่มั้ย”
“ไม่ใช่นะพ่อ ชั้นแค่อยากมีวิชาไว้ป้องกันตัวก็แค่นั้น”
“ไม่ต้องเลย พ่อไม่ให้แกไปเรียน คนตั้งเยอะต่อสู้อะไรไม่เป็นเค้าก็ดำรงชีวิตกันได้จนแก่ตาย มีแต่พวกที่เตะต่อยเป็นนั่นแหละ จะตายก่อนกำหนด”
“แต่พ่อก็เห็นว่าพวกเราโดนหาเรื่องตลอด จะให้ชั้นหนีไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ”
“พ่อบอกว่าไม่ก็คือไม่ แล้วอย่าให้รู้ว่ายังคบกับคนพวกนี้อีก”
“พ่อ...” เมฆเดินลงจากรถ โดยไม่สนใจแววตาอ้อนวอนของไม้ ไม้ช้ำใจ กลั้นน้ำตา “ชั้นแค่ไม่อยากให้ใครมากระทืบพ่อแค่ชั้นเห็นพ่อไม่สู้คนก็ช้ำใจพออยู่แล้ว พ่อต้องให้ชั้นช้ำในเพราะส่วนแบ่งจากการที่คนอื่นมายำพ่อไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ” ไม้บอกเสียงดัง เมฆหยุดชะงักและหันมาตบหน้าไม้ให้หยุดพูด “พ่ออยากให้ชั้นโดนกระทืบขาเป๋เหมือนพ่องั้นเหรอ”
“ข้ามีเหตุผล” เมฆบอกอย่างช้ำใจ
“เหตุผล...กลัวจะเดินถึงที่หมายเร็วไปงั้นเหรอ” ไม้ประชดอย่างน้อยใจ
“พ่อไม่ต้องรีบไปไหนอีกแล้ว เอ็งคือที่หมายของพ่อ”
“ชั้นขอโทษ”
เมฆพยักหน้า
“คืนนี้นอนที่นี่แหละ ไม่ต้องกินข้าว”
เมฆปิดประตูรถบขส. ไม้อยู่ข้างในไม่พยายามจะออกมา
เมฆเดินออกมามองหน้าชาญและจันทร์อย่างเคืองๆ
“กลับไปได้แล้ว แล้วอย่ามาก่อเรื่องแบบนี้อีก”
“เข้มปั้ก” เมฆมองชาญนิ่ง ไม่เล่นด้วย “ไปดีกว่า”
ชาญปลีกตัวออกไป จันทร์ยังยืนนิ่ง
“บอกให้กลับไปได้แล้ว อยู่ในวัยเรียนก็เรียน หรือถ้าจะเสียคนก็ไม่ต้องชวนลูกชั้นเข้าไป”
“จริงๆ แล้วมันไม่ได้เป็นเรื่องไม่ดีอย่างที่คิดนะ” จันทร์บอก
“คนจะต่อยจะตีกัน มันมีแต่เหตุผลงี่เง่าเท่านั้นแหละชั้นไม่อยากฟัง ไป”
จันทร์จำใจต้องเดินออกไปทั้งที่เป็นห่วงไม้ที่โดนขังไว้ในรถ เมฆถอนหายใจเมื่อเหลือเขาอยู่คนเดียว มองปิ่นโตข้าว เขาเอาข้าวในปิ่นโตเทให้หมาผอมโซแถวนั้น เมฆพึมพำมองไปทางรถที่เขาบังคับให้ไม้อดข้าว
“...พ่อจะหิวเป็นเพื่อนเอ็งนะลูก”
คืนนั้นเมื่อเมฆกลับมาบ้าน เมฆดูรูปไม้กับเขาตอนเด็กที่อยู่บนหัวเตียงแล้วถอนหายใจ เมฆถอดเสื้อจะอาบน้ำ เนื้อตัวเมฆมีแผลเป็นรอยมีด รอยกระสุนเต็มตัวไปหมด
ช่วงเวลาเดียวกันนั้นที่ท่ารถ บขส.ไม้นอนอยู่บนเนินตรงคันเกียร์ของรถบขส. ไม้ถอนหายใจอย่าง ไม่สบายใจ จู่ๆ ก็มีเสียงเปิดประตูรถดังขึ้น ไม้ลุกขึ้นนั่ง อบเชยเดินขึ้นมาบนรถพร้อมกับห่อข้าว
“มีคนบอกว่าไม้ไปมีเรื่องกับเค้า เจ็บตรงไหนรึเปล่า”
อบเชยถามแล้วปรี่เข้าหาไม้อย่างเป็นห่วง
“ไม่ได้เป็นอะไร ชาวบ้านก็ลือมั่วไปหมด”
“ถ้าไม่มีเรื่องแล้วทำไมโดนทำโทษ” ไม้ถอนหายใจ
“ช่างเถอะ เอาเป็นว่าชั้นไม่ได้เป็นอะไร”
“หิวมั้ย ชั้นเอาข้าวมาให้”
“ไม่ เอากลับไปเถอะ”
“ไม่ต้องมาทำปากแข็ง ชั้นไม่ใช่พ่อไม้ซักหน่อย หิวก็บอกหิว”
“ก็บอกว่าไม่หิว ทำไมต้องตื้อด้วย”
เสียงท้องไม้ร้องเสียงดังอบเชยยิ้ม
“ไหนบอกไม่หิวไง” อบเชยยื่นห่อข้าวให้
“นี่รับไว้เพราะเกรงใจหรอกนะ ไหนๆ ก็เอามาแล้วเดี๋ยวจะเสียน้ำใจ”
“ไม่มีชั้นซักคนจะทำยังไงเนี่ย”
“ก็ดีน่ะสิ สบายหู”
“เออทำปากดีไปเถอะ” อบเชยหยิบของออกจากกระเป๋า เป็นหมอน ผ้าห่ม ออกมาวาง “นี่ เดี๋ยวกลางคืนจะหนาว”
“ชั้นไม่ได้บอบบางขนาดนั้นหรอกน่า”
“ใครว่า ชั้นเอามาเผื่อตัวเองต่างหาก”
“หมายความว่า”
“จะนอนเป็นเพื่อนไง”
“บ้าแล้ว กลับบ้านไปเลยไ”
“ทำไม กลัวชั้นจะปล้ำเหรอ” อบเชยยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนไม้ต้องถอยออก
“อย่าเข้ามาใกล้นะ”
“แค่ล้อเล่น ชั้นเอามาให้ไม้นั่นแหละ ถ้าขืนชั้นนอนที่นี่พ่อเล่นงานชั้นตาย” ไม้ถอนหายใจโล่งอก “ต้องกลับละนะ แอบหนีพ่อออกมา”
“ชั้นบอกให้เธอไปตั้งนานแล้ว”
“อย่าคิดถึงชั้นให้มากนักล่ะ”
“บ้า...”
อบเชยยิ้มหวานให้ไม้ก่อนจะเดินลงจากรถไป ไม้แอบอมยิ้มกับพฤติกรรมอบเชย
กลางดึกคืนนั้นอยู่ๆ ไม้ก็รู้สึกตัวขึ้นมาจากน้ำจากใบไม้ที่หยดลงบนหน้า ไม้สะดุ้งตื่นปาดน้ำบนหน้าออกแล้วหันมองไปรอบตัวเริ่มงง ว่าเขามาอยู่กลางป่าได้ยังไง ไม้เดินไปตามทางเดินอย่างไม่ค่อยรู้สึกปลอดภัยนักเขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงก๊อบแก๊บของใบไม้เหมือนมีใครกำลังตามเค้าอยู่ ไม้หันไปดูก็ไม่เห็นอะไร จนเขาหันกลับมาอีกทีเห็นงูจงอางตัวใหญ่ แผ่แม่เบี้ยอยู่ตรงหน้า ไม้ตกใจรีบวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตมาเจอเอากับช้างตัวเบ้อเริ่มขวางทางเขาไว้ ไม้หันหนีไปอีกทางเขาเจอฤๅษีนั่งสมาธิอยู่อย่างสงบ
“หนีเร็ว ช้างกับงูกำลังมาแล้ว หนีเร็ว” ฤๅษียังสงบนิ่ง ไม้เขย่าตัวฤๅษี “ท่าน อันตรายกำลังมา ท่านรีบเอาตัวรอดก่อนเถอะสมาธิน่ะนั่งเมื่อไหร่ก็ได้”
ฤๅษีค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง
“ อันตรายที่เจ้าหมายถึงคืออะไรรึ”
“ก็สัตว์พวกนั้น ทั้งงูทั้งช้าง”
“สัตว์พวกนี้ไม่อันตรายหรอก” ฤๅษีพูดไม่ทันขาดคำ เสือโคร่งตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวพร้อมคำรามเสียงดัง ไม้สะดุ้งแต่เสือก็เงียบสงบอยู่ข้างฤๅษี ไม้งง “สิ่งที่น่ากลัวกว่าสัตว์ร้าย คืออสูรร้ายในใจมนุษย์”
“หมายความว่าอะไร”
“อย่าปล่อยให้เวตาลกลับมา”
“ห๊ะ”
“อย่าปล่อยให้พญาเวตาลกลับมา”
ฤาษีตะโกน เสียงคำรามของเสือดังคลอกับเสียงฤๅษีดังก้องไปทั่วทั้งป่า
ขณะนั้นไม้นอนบนแท่นข้างๆ เกียร์ มือกำคันเกียร์ไว้แน่น ไม้สะดุ้งตื่นโหยงก่อนที่จะปล่อยมือจากคันเกียร์
“ฝันอะไรวะเนี่ย อ่านตำนานไม้ตะพดมากไปแน่ๆ”
เสียงประตูรถเปิด เมฆเปิดประตูมองมาที่ไม้ ไม้รีบเก็บหมอนผ้าห่มแล้วเดินลงจากรถ ก่อนที่ไม้จะไป เมฆก็พูดขึ้นว่า
“ข้าวอยู่บนโต๊ะ กินซะหน่อย เดี๋ยวจะไปเรียนไม่รู้เรื่อง”
ไม้หันมองเมฆยิ้ม รับรู้ได้ถึงความรักของพ่อกับลูก
อีกด้านหนึ่งที่ตลาดสด ขณะนั้นทิวาซึ่งอยู่ในชุดนักเรียนกำลังเดินชะเง้อตามองหาบางอย่าง โดยมีสมุนเดินตาม อบเชยในชุดนักเรียนพาณิชย์ลากเข่งผักเข้ามาในตลาด
“ผักมาส่งแล้ว ขอทางหน่อย ขอทางหน่อยเร็ว ชั้นไม่อยากไปโรงเรียนสาย” ทิวายิ้มเดินขวางทางอบเชยทันที อบเชยมองหน้าทิวา “ถอยไป ชั้นไม่อยากอารมณ์เสียแต่เช้า”
“จะรีบไปไหนเล่า แวะกินกาแฟคุยกันก่อนซิ”
“นี่ อย่าคิดว่าเป็นลูกพันเทพแล้วจะมากร่างที่ไหนก็ได้นะ”
“กร่างอะไร แค่ชวนคุยธรรมดา”
“ท่าทางว่าเราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ๆ”
“ใจเย็นๆ สิ เรื่องวันก่อนที่เธอเตะชั้นซะจุก ยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ”
“เอาสิ จะเคลียร์อะไรก็เข้ามา”
อบเชยหยิบผักคะน้า ผักกาดขาวในเข่งขึ้นมาเป็นอาวุธ สมุนทิวาทำท่าจะพุ่งเข้าไป ทิวาห้ามไว้
“เดี๋ยวก่อน ผู้หญิงตัวคนเดียว ชั้นจัดการคนเดียวก็พอ”
ทิวาพูดยังไม่ทันขาดคำ อบเชยก็ขว้างกำคะน้าใส่หน้าทิวาที่กำลังพูดอยู่ เข้าปากพอดี ทิวาถุยออก
“กินผักเยอะๆ จะได้ฉลาดไม่มัวมาทำตัวเป็นอันธพาลหาเรื่องใคร”
“เป็นอะไรมั้ยครับคุณทิวา” สมุนถาม
“ก็แค่ผักน่า ชั้นรับมือไหว”
อบเชยเขวี้ยงผักกาดขาวใส่หน้าทิวาอย่างจัง เลือดกำเดาไหลออกจากจมูกทิวา
“คุณทิวาครับ”
“ไม่เป็นไร”
“แต่เลือดไหลแล้วนะครับ”
“ได้...นี่เธอ”
พอทิวาหันมา คราวนี้อบเชยเขวี้ยงสารพัดผักในเข่งใส่ทิวาชุดใหญ่ ทั้งมะเขือ แครอท กะหล่ำปลี ปิดท้ายด้วยฟักทองทำเอาทิวามึนลงไปกองกับพื้น ใบหน้าช้ำ ปากแตกเลือดกำเดาไหลหนัก
“ไหวมั้ยครับคุณทิวา” สมุนถาม

“นี่ยังยืนทำอะไรอยู่อีกล่ะ จับมันมาให้ได้”










Create Date : 13 มีนาคม 2555
Last Update : 13 มีนาคม 2555 14:03:53 น.
Counter : Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
มิกัง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]