กอด :: ละลายเจ็บ ละลายใจ

"ผมบอกคุณแล้วไง ว่ามันเจ็บแค่นิดเดียว แล้วก็จะผ่านไป ผมสัญญา ผมจะทำอย่างเบาๆ"


เสียงนุ่มทุ้มและหัวเราะแผ่วเบาอย่างปลอบโยนของเขา ทำให้ฉันต้องผงกหัวขึ้นมาจากเตียงเพื่อมองเขาให้เต็มตา ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีดำสนิทแกมน้ำตาลอ่อนก้มๆเงยๆอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่มองไม่เห็นเพราะถูกบดบังด้วยหว่างขาที่อ้าออกกว้างอย่างพอประมาณ และชายชุดยาวคลุมเข่าที่ถูกเขาเลื่อนมากองไว้ตรงบริเวณเอวและหน้าท้องของฉัน ถึงแม้ฉันจะมองเห็นไม่ชัดนักแต่ก็สามารถจินตนาการถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาได้


"จุ๊จุ๊" เขาตบที่ต้นขาของฉันอย่างปลอบประโลม เมื่อฉันกระตุกและเกร็งกล้ามเนื้อนิดนึงจนแทบมองไม่เห็น รู้สึกเสียวแปล๊บในบริเวณที่เขาแตะต้อง และเจ็บจนต้องร้องครางออกมาเบาๆ เมื่อรับรู้ถึงอะไรแข็งๆที่จิ้มลงมา


"ทำใจเย็นนะ ครั้งแรกก็เจ็บกันทุกคนนั่นแหล่ะ" เขายังคงพูดต่อไปอย่างนุ่มนวล ราวกับพูดมาแล้วเป็นร้อยครั้งพันครั้งจนชำนาญ "แม้แต่คนที่ไม่ใช่ครั้งแรก ก็ยังรู้สึกเจ็บเหมือนกัน"


เขาคนนี้ที่นั่งอยู่ตรงหว่างขาของฉันเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีและมีรอยยิ้มอบอุ่น เราเจอกันครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็แค่เพียงผ่านๆเท่านั้น เพียงยิ้มทักทายกันดังคนรู้จักแล้วผ่านเลย จนเมื่อประมาณเจ็ดเดือนก่อนนี้เอง ทุกอย่างระหว่างเราเริ่มเปลี่ยนไป เราได้พบกันอีก และเขาก็เข้ามาดูแลใกล้ชิดฉันมากยิ่งขึ้น ความสัมพันธ์นั้นดำเนินเรื่อยมาจนถึงเมื่อวานนี้


เมื่อวานและเมื่อคืนทั้งคืน..ในห้องนี้แหล่ะ ฉันคิดและหลับตาลงช้าๆ ขณะที่คิดในใจ ...อีตาบ้า ก็ใช่นะสิ ไม่ใช่คุณนี่ที่เป็นคนต้องมานอนอยู่ตรงนี้ แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกของฉันเสียด้วย..



* * * * * * * * * *




เขาบอกว่าอย่างไรนะ เมื่อเช้ามืด เขาบอกว่า "ถ้าคุณทนไม่ไหว รู้สึกเจ็บมากๆ ก็ให้ลงไปนอนในอ่างนั้น เธอจะดูแลคุณเอง " ...เธอ... ของเขา ในที่นี้หมายถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เดินเข้าออกห้องนี้เป็นว่าเล่น ฉันหันไปมองแล้วขมวดคิ้ว นิ่วหน้าเมื่อรู้สึกตึงๆ บริเวณนั้น


ในที่สุดฉันก็ยอมแพ้จนได้...ร่างเปลือยของฉันก้าวลงในอ่างสีขาวสีเหลี่ยมจตุรัสขนาดสองเมตรครึ่ง(ได้มั๊ง) ด้วยความโมโหและฉุนเฉียว ความอุ่นและแรงดันของน้ำที่ไหลวนรอบตัวไม่ได้ช่วยให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นซักนิด เกือบสองชั่วโมงที่นั่งกึ่งนอนอยู่ในนั้น เขาแวะเข้ามาหาเป็นพักๆ แล้วค่อยถามไถ่


"คุณดีขึ้นหรือยัง"


ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย พยายามยิ้มให้เขา แม้จะรู้สึกเจ็บแปล็บบริเวณท้องน้อย เหมือนโดนบีบรัดด้วยมือของใครซักคนเป็นครั้งคราว


"ไม่ดีขึ้นเลยค่ะ "


"คอยดูไปอีกซักพักแล้วกัน ถ้ายังไม่ดีขึ้นผมคงต้องให้อะไรบางอย่างกับคุณ"


เหมือนเดิม เหมือนเดิม คำพูดประโยคนี้ ถ้าฉันนับไม่ผิด เขาบอกฉันเป็นครั้งที่สิบห้า(หรืออาจะยี่สิบ)เห็นจะได้ แต่เขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย ฉันชักจะเกลียดเขาแล้วจริงๆนะ


เวลาผ่านไปนานพอสมควร ในที่สุดเขาก็กลับมา พาฉันขึ้นจากอ่างนั้น เมื่อสังเกตดีๆ คราวนี้ในห้องนั้น นอกจากเขาแล้วยังมีผู้หญิงสาวสวยคนเดิม กำลังก้มๆ เงยๆ กับการปูผ้าสามสี่ผืนลงไปบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดตัว พร้อมด้วยผู้ชายคคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง ฉันมองไปที่เขาอย่างแปลกใจ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที


"นี่คุณ เข้ามาได้ยังไง" ฉันถาม


เขายิ้มแล้ว ชี้ไปที่ชายในชุดกราวด์ "เขาอนุญาติ คุณก็รู้ เราซี้กัน"


ก่อนต่อ "นี่คุณรู้ไหม เขาบอกผมว่าเสียงร้องของคุณเมื่อคืน คงได้ยินไปถึงเมืองไทยแล้ว" ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยแซว ฉันยิ้มอย่างดุๆ และปรายตาไปที่เขาทั้งสองคน


"นี่คุณยังจะมาล้อเล่น ฉันเจ็บจริงนะ คราวหน้าไม่มีอีกแล้ว"


ขณะที่ผู้ชายในชุดขาวคนเดิม สั่งให้เขาไปนั่งลงบนก้าวอี้ที่วางไว้บนผ้าบนพื้นอีกชั้น แล้วให้ฉันไปนั่งตรงหว่างขาของเขาที่ถ่างไว้อย่างกว้าง ฉันหันหน้าไปทางผู้หญิงอีกคนในห้องที่นั่งอยู่ตรงหน้า รู้สึกได้ถึงอ้อมอกแข็งแรงที่อยู่ทางด้านหลัง สองแขนของฉันวางไว้บนต้นขาแข็งแรงของเขา ด้านหลังศีรษะติดกับแผ่นอกนั้น


"หายใจเข้าและออก ช้าๆและลึกๆนะคะ" เธอบอกฉันอย่างนั้นหลายครั้ง อย่างคนย้ำคิดย้ำทำ และทำท่าทางเป็นการสาธิตให้ฉันดู


ฉันยิ้มอย่างขำๆ แม้จะเริ่มปวดท้องหนักขึ้นก็ตาม ก็หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่ หายใจเข้าๆออกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่าเธอจะคลอดเสียเอง


แต่ฉันก็ยอมทำตามแต่โดยดี ด้วยการหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้ง ก่อนที่จะกรีดร้องออกมาสุดเสียง..และใช้พลังที่มีอยู่ทั้งหมด ในการเบ่งอย่างสุดชีวิตและจิตใจ


แว่วเสียงปลอบโยนอ่อนหวาน และอ้อมกอดอันอบอุ่นเหลือเกิน




* * * * * * * * * *




ลืมตามาอีกที สงสัยเวลาเพิ่งจะผ่านไม่กี่วินาที เพราะฉันยังเห็นเขาก้มๆ เงยๆ อยู่บริเวณหว่างขาของฉันไม่เสร็จเสียที ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวว่าฉันมองเขาอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันยิ้มๆ แล้วบอก

"อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว" ก่อนจะดึงเข็มสุดท้ายขึ้นมา ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดๆๆ .. รู้สึกได้ถึงอาการฉีกขาดของกล้ามเนื้อ ที่ถูกเขาเย็บให้ติดกันอีกครั้ง


"นี่..เมื่อกี้คุณฉีดยาชาหรือเปล่าเนี่ย ทำไม.. " ฉันถาม เขาไม่ตอบ


ซักพัก..ชายอีกคนนั้นก็เดินเข้าพร้อมกับหญิงสาวคนเดิม ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะวางห่อผ้าเล็กๆลงบนอกของฉัน


"ขอบคุณนะคะ คุณพยาบาล" ฉันยิ้มให้เธอคนนั้นอย่างขอบคุณจากใจจริง


เด็กตัวเล็กๆ สีม่วงซีดๆ ผมตั้งชี้โด่เด่ ยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ นอนดิ้นดุ๊กดิ๊กๆน่ารักน่าชังเป็นที่สุด ดูเหมือนว่าแค่เห็นหน้าเด็กคนนี้ ใบหน้าเล็กๆที่งดงามยิ่งกว่าตุ๊กตา


ความเจ็บปวดที่ยาวนานตั้งแต่เช้าวันศุกร์จนถึงเที่ยงวันเสาร์จะหายไป..เป็นปลิดทิ้ง


"เอ๊า..เรียบร้อย" ชายหนุ่มคนเดิม เขาดึงชายผ้าที่เอวของฉันลง ก่อนจะหันไปทางชายอีกคน ซึ่งมายืนอยู่ข้างเตียงแล้ว


"นี่นายคิดดูนะ เมียนายกรีดร้องจนโรงพยาบาลของฉันแทบแตก คนไข้คนอื่นๆของฉัน เขาตกใจกันหมด"


ฉันค้อนประหลับประเหลือก ก่อนหันไปฟ้องเหมือนกัน


"ก็คุณหมอเพื่อนคุณนั่นแหล่ะ บอกว่าถ้าฉันปวดท้องมากๆจะให้ยาฉันเพื่อบรรเทาปวด แต่ก็ไม่ให้เสียที โกหกชัดๆ"


คุณหมอกับสามี และคุณพยาบาล มองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะกันใหญ่ ราวกับว่าน่าขำเสียเต็มประดา


ก่อนที่สามีฉันจะเดินเข้ามากอดฉันและลูกเอาไว้ "ไหน ขอพ่อหอมลูกหน่อยสิ"


"ไม่มีคราวหน้าอีกแล้วนะ" ฉันบอกแต่เขาส่งยิ้มละลายใจมาให้


"ขอคิดดูก่อนนะ" เขาตอบเบาๆอย่างยิ้มๆที่ข้างหู








ส่วนบล็อกต่อไปในวันจันทร์ที่ 14 กันยายน หัวข้อ "กาแฟถ้วยนั้น"


ผู้สนใจเข้าร่วมโครงการสามารถเข้าร่วมได้เลยกฏกติกามารยาทดังนี้

-ลงชื่อบอกกล่าวกันไว้
-เขียนเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้ และอัพบลอคในหมวดงานเขียน/บทประพันธ์
-อัพบลอคในวันจันทร์ที่ 14 กันยายน นี้ เวลาใดก็ได้
-เมื่ออัพบลอคแล้ว กรุณามาแจ้งอีกครั้งในบลอคของคนใดคนหนึ่ง และเราจะทำการรวบรวมลิงค์อีกทีค่ะ
กดจึ๊กเข้าไปอ่านโครงการฉบับเต็มเลย โครงการถนนสายนี้..มีมิตรภาพ

ยินดีต้อนรับเพื่อนๆ ทุกคนสู่ถนนสายมิตรภาพค่ะ



รายชื่อผู้ร่วมโครงการ
nikanda
BeCofee
นางสาวดุ่บดั่บ
Little Knight
กะว่าก๋า
บุยบุย
Artagold
Paulo
ปีศาจความฝัน
Unravel
inmemoir
นัทธ์
tempopo




Create Date : 31 สิงหาคม 2552
Last Update : 11 ธันวาคม 2552 6:46:01 น. 25 comments
Counter : 355 Pageviews.

 
เข็นออกมาช้ากว่ากำหนด
ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ นอกจากขอโทษ
เพราะว่านึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี
จึงปล่อยให้เวลาทอดยาวมาจนถึงกำหนด
คิดไม่ค่อยออก เลยเล่าเรื่องคลอดจาดาเสียเลย
และเพิ่งนั่งปั่นเสร็จเมื่อกี้นี้เอง..ขอโทษอีกทีนะคะ

คราวหน้าขอแก้ตัวใหม่ด้วย.."กาแฟถ้วยนั้น"


โดย: nikanda วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:16:07:39 น.  

 
เขียนเรื่องได้น่ารัก น่าอ่านมากเลยค่ะ



โดย: klint77 วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:17:24:13 น.  

 
อ่านสนุกค่ะ

รู้สึกเหมือนว่าการคลอดลูกไม่เจ็บปวด คนที่กำลังจะเป็นแม่คนคงไม่ต้องกลัว
เพราะมันเป็นเรื่องของธรรมชาติ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:18:04:28 น.  

 
555 แอบหวิว ตอนแรกนะคะพี่
แต่คนเป็นแม่อย่างเราจะเขียนอะไรได้นะคะ
เมื่อได้หัวข้อนี้


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:19:24:33 น.  

 
กอดของแม่ให้ลูกเนี่ย
เป็นอะไรที่อบอุ่นที่สุดแล้วครับ


ปล.รู้สึกว่าคราวนี้จะมีแต่คนเขียนถึงอ้อมกอดแม่อ่ะครับ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:20:11:18 น.  

 
อ่านแล้วนึกย้อนไปตอนที่แก้วกำลังคลอดเอด้าเลยครับ..

อยากช่วยแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไง..
ลุ้นๆจนหายใจไม่ทั้วท้องเลยครับ..

เห็นแก้วเหงื่อออก..หอบ..เฮ้อ..กลัวเค้าจะทรมาน
แต่ไม่เลยครับ..อารมณ์นั้นสัญชาตณานความเป็นแม่สั่งให้ทน

พอผมให้ลูกแล้ว..ทิ้งแม่ให้นอนเหนื่อยเลย..ขอแวบไปดูลูกหน่อยดีก่า..555+
แต่ก็ไม่ใช่ไม่ห่วงคุณแม่นะ...แค่ขอตัวสักครู่เองครับ..อิอิ

เรื่องแจงน่ารักดีนะครับ..ได้อารมณ์ความรักไออุ่นของคนเป็นแม่เลยครับ



โดย: Little Knight วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:21:12:46 น.  

 
คุณแจงอ่ะ...เปิดเรื่องได้....

เอ๊ะ ...รึว่าเราคิดไปไกลเกินไป...



โดย: นัทธ์ วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:21:52:53 น.  

 
อายๆๆๆๆ
สารภาพเลยดีกว่า
ตอนแรกนึกว่าหนังอีโรติค

กรี๊ดดดดดดด

แล้วอ่านไปอ่านมาก็รู้ว่า....
ไม่ใช่ๆๆๆ กรี๊ดดดดให้กับอารมณ์มั่วซั่วของตัวเอง
อิอิอิ เขียนได้แจ๋วมากเลยค่ะ
เยี่ยมยอดจริงๆ

เป็ดจังชอบอย่างมากมาย
ยิ่งจบแบบนี้...คนไม่มีลูกอย่างเป็ดจัง
ตาร้อนผ่าววววววว


โดย: be-oct4 วันที่: 31 สิงหาคม 2552 เวลา:21:55:34 น.  

 
แอบหวิวตอนแรก


โดย: tempopo วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:2:05:43 น.  

 
อ่านไปย่อหน้าแรก
เอ๊ะ --- ทำไมมันอีโรติกจังหว่า 5555
แสดงว่าจินตนาการฝ่ายอกุศลกรรมของพี่ก๋ายังทำงานได้ดี 555555

อ่านย่อหน้าที่สอง
อืม...ลองเดาๆดู


เอ๊ะ --- เริ่มเข้าเค้า
ยังไม่ยอมเฉลย

สุดท้ายมาเฉลยว่าเป็นเรื่องราวกอดของแม่และลูกนี่เอง 5555


ปล่อยพี่ก๋าฝันค้างเลยนะเนี่ย 55555







โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:6:22:19 น.  

 
แอบสารภาพตาม ๆ กันมาจ้าว่าแอบคิดไปจิ๊ดนึงเหมือนกัน
555 ก็นะ ๆ เปิดเรื่องมาซะลุ้นเลย

แต่เป็นความเจ็บที่คุ้มค่าเนอะ จาดาออกมาน่ารักขนาดนี้


ตอนแรกว่าจะเขียน กอด ในอีกเรื่องที่เกี่ยวกับแม่เหมือนกัน แต่เขียนไม่ทัน
กะว่าจะเข็นออกมา 2 เรื่อง แล้วมาเลือกว่าจะเอาเรื่องไหนลงดี
แต่พอดีเรื่องที่ 2 เขียนไปได้ครึ่งเดียว ถึงเวลาส่งซะล่ะ เลยเอาเรื่องที่ 1 ลง สรุปคราวนี้คนเขียนคิดเอง เข้าใจเองคนเดียวซะเยอะ ถ่ายทอดออกมาเลยน้อยจนคนอ่านเข้าใจยาก ต้องกลับไป rewrite ใหม่ 55 แต่ชอบ ๆ เขียนแล้วมีคนอ่าน มีคนเม้นท์ จะได้รู้จุดอ่อนจุดบกพร่อง

ดีใจที่ได้เข้าร่วมโครงการนะจ๊า คราวหน้าเล่นด้วยอีก


โดย: Paulo วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:8:04:38 น.  

 
จริงไม่อิงนิยายครับ แต่งเองไม่เก่งอ่ะ 555




มาอ่านเรื่องกอดบ้านนี้ด้วย พักนี้พี่ไม่มีเวลา
มาเดินถนนสายนี้เลย งานเยอะสุดๆ บล็อกก็
ดูแลขาดๆวิ่นๆ เยี่ยมเพื่อนไม่ทั่วถึง ไม่ดีเลย

ฝากจุ๊บหลานจาดาด้วยเน้อ



โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:9:44:55 น.  

 
ห้าๆๆๆ เปิดเรื่องซะชวนให้คิดไปถึงไหนต่อไหนเลยนะครับ

แต่ตอนจบก็ชวนให้อบอุ่นเชียว พอพูดถึงหัวข้อกอดก็ต้องเป็นกอดของแม่กับลูกนี่ล่ะนะครับ


โดย: Unravel วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:10:26:52 น.  

 
ก็ช่วงนี้มัวแต่ติดซีรี่ย์อ่ะครับพี่แจง
ก็เลยหัวไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่ (ที่จริงขี้เกียจต่างหาก)
ขนาดโครงการ RRR ยังอยู่ในช่วงขาลงเลยครับ อ่านแล้วไม่เข้าหัวก็ไม่อยากอ่านอ่ะ
เดี๋ยวเดือนนี้เอาใหม่ สู้ๆครับ อิอิ



ปล. หัวข้อ "กาแฟถ้วยนั้น" นี่ก็เล่นซะมึนตึ้บเหมือนกันนะครับ จะเขียนอะไรดีหว่า???


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:12:26:22 น.  

 
เย้...โจทย์ใหม่เข้าทาง coffee mint พอดีเลย

ซุ่มไปเคลียร์งานส่วนตัวใกล้เสร็จแล้ว
รอบหน้าขอกลับมาเขียนต่อนะคะ (ถ้าไม่มีธุระด่วนเข้ามาอีก)


โดย: ภาวันต์ วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:13:31:18 น.  

 
สุดยอด คิดไปถึงไหน แล้วก็ไม่รู้ ดีนะที่กลับตัวทัน ไม่งั้นต้องอายเค้าชัวร์ คิดไปได้ 555

เก่งจัง ขอติดตามทุกถ่วงท่า เฮ้ย ทุกลีลา เฮ้ย ทุกตัวอักษรจ้า
ไปก่อนนะ ต่อมรักทำงาน 555


โดย: Poo (myroom_pu ) วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:13:49:53 น.  

 
สวัสดีค่าคุณแจง
กรี๊ด ๆ กร๊าดดด ๆ ๆ เพิ่งได้เข้ามาอ่านครบทุกคนนี่แหละค่ะ
วันนี้คุณแจงเขียนได้ "แหวกแนว" ตามคำขอเลยจริง ๆ นะคะ
แต่รู้ไหม ปอยชอบจังเลยล่ะ เป็นสายใยรักที่อบอุ่นดีจังเลย
เคยขอให้คุณแจงเขียนถึงคุณสามีอยู่เหมือนกัน เพิ่งคราวนี้ได้อ่าน
พร้อมกันกับเรื่องของน้องนางฟ้าไปด้วยเลย ดับเบิ้ล ๆ อิอิ

ขออีกได้ไหมคะ อยากอ่านความรักคุณแจงกับคุณสามี
มันดูน่ารักและจับต้องได้น่ะค่ะ อบอุ่นอย่างเห็นได้ชัด
และยิ่งได้รับการถ่ายทอดมาเป็นภาษาของคุณแจงด้วยแล้ว
ยิ่งทำให้เรื่องราวมันน่ารัก ลงตัว และอบอุ่นหัวใจไปกันใหญ่
เอาเป็นว่าชอบมาก ๆ เลยนะคะเรื่องนี้ น่ารักมากจริง ๆ ค่ะ
เห็นแล้วอดอิจฉาไม่ได้ ผลัดกันอิจฉากันเองเนอะเราสองคน
ปอยก็ฝันอยากมีครอบครัวน่ารัก ๆ แบบคุณแจงบ้างเหมือนกันนี่คะ

ส่วนเรื่องจะพาจาดาไปน่ะ ยินดีมาก ๆ เลยนะคะ
ไว้นัดกันอีกทีค่ะ ถ้ามีเวลานะคะ อิอิ ตื่นเต้นแล้วล่ะค่ะ 55


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:20:13:40 น.  

 
โอ๊ะ ลืมตอบคำถามในบล๊อกไปเลยครับ

ภาพในบล๊อกก็จากดอยอ่างขางที่พูดถึงตามนั้นเลยครับ


โดย: Unravel วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:21:50:47 น.  

 
แจงขา อ่านตอนแรกๆ ตกใจนะคะ
แต่ว่าบรรยากาศมันวุ่นวายก็เลยไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องลามก
แล้วก็ไม่ใช่จริงๆ เป็นเรื่องความเจ็บปวดก่อนที่จะได้พบ
กับอ้อมกอดที่อยากกอดตลอดชีวิตนี่เอง

ว่าแต่ว่าไม่มีอีกสักคนจริงๆ เหรอคะ
อยากเห็นน้องของนางฟ้าน้อยหน่ะค่ะ ^^


โดย: BeCoffee วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:0:32:58 น.  

 

สลับกันนะคุณนะ
กอดแรกของคุณ และกอดสุดท้ายของฉัน
เรื่องราวมันต่างมีความสุขและความทุกข์เจือปนอยู่
ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ร้องไห้อย่างอาลัย

ไม่ว่าจะแบบไหน เราต่างมีรักห้อมล้อมลงไปทั้งนั้น

..

แต่...เชื่อไหม ว่า อ่านไป ก็แอบขำไป
อย่างคุณอ้อนว่า ไม่คาดว่าจะลามกแน่ ๆ มันต้องมีอะไรซ่อน
ตอนแรกนึกว่าหมอฟันซะอีก
แหม .......................... ชิงเสียว(หัวใจ)ซะ


โดย: inmemoir วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:9:54:31 น.  

 
cooking crochet contest
เริ่มโชว์ผลงานผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 40 ท่าน
และสามารถเข้าไปโหวดได้ ตั้งแต่วันที่ 3-6 กันยายนนี้ค่ะ
สามารถดูกติกาที่หัวบล๊อกบ้านแม่นะคะ

ว่างๆเชิญนะคะ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:18:25:16 น.  

 
จะมาหาเสียงที่สาว ๆ กลุ่มงานฝีมือเล่นสนุกกัน
แต่มาไม่ทันคุณแม่ซองขาวแหะ
ว่าง ๆ ไปดูน๊าแจง จ๋วยยยย ๆ ทั้งน้านน


โดย: Paulo วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:23:41:53 น.  

 
ประสบการณ์เเบบนี้..... ชีวิตนี้อาจจะไม่มีกับเขาละค่ะ เหะๆ อ่านไปหวาดไป เเม้จะจบลงอย่างชื่นใจก็เหอะนะ คุณเเจงขา


โดย: อมิธีสท์ วันที่: 3 กันยายน 2552 เวลา:0:14:26 น.  

 
คุณแจง เดือนนี้อัพบล็อกหนังสือแล้วนะคะ
อ่านน้อยหน่อยแต่จะสะสมไว้ก็จะเสียความตั้งใจ
ในการเก็บรายชื่อหนังสือตัวเองเป็นแน่แท้
คิดถึงค่ะ


โดย: BeCoffee วันที่: 5 กันยายน 2552 เวลา:14:30:40 น.  

 
เล่นด้วยค่ะ
คราวที่แล้วมาลงชื่อแล้วไม่ร่วมซะงั้น
คราวนี้มาแก้มือ


โดย: ปณาลี วันที่: 10 กันยายน 2552 เวลา:0:08:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

nikanda
Location :
จันทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [?]




ลายปากกา









New Comments
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2552
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
31 สิงหาคม 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add nikanda's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.