โตขึ้นหนูอยากเป็น? ::: ไฟฝันย่อมมีวันจาง

ขอสารภาพจากใจจริง..
ว่าฉันจำไม่ได้เสียแล้วว่าเคยเขียนเรียงความเรื่อง "โตขึ้นหนูอยากเป็น....."ครั้งแรกชั้นประถมนั้นฉันเขียนว่าอย่างไร

ฉันเพียงแต่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่า ความฝันของฉันนั้นเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ในทุกครั้งที่คุณครูให้เขียนเรียงความเรื่องนี้ ความฝันของเด็กหญิงคนหนึ่ง สามารถเปลี่ยนไปได้ตามสิ่งแวดล้อม ความคิด สิ่งเร้า หรืออะไรอีกมายมายที่สาธยายได้เป็นร้อยเป็นพันข้อ


..

นานมาแล้ว

..

ฉันเปิดหน้ากลางของหนังสือภาษาไทยเล่มใหญ่เล่มหนึ่งของตัวเองออก..ฉันเหลือบซ้ายแลขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงเลื่อนหนังสือเล่มเล็กๆบางๆเล่มหนึ่งในมือ ลงไปในหน้ากลางของหนังสือภาษาไทยเล่มนั้น


ปิดมันเบาๆอย่างเนียนๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ(ไม่รู้ว่าเนียนไหม แต่อย่างน้อยฉันก็คิดว่าฉันพยายามจะปั้นสีหน้าเนียนๆที่สุดนั่นแหล่ะ) แล้วจึงถือหนังสือเล่มนี้เดินออกไปจากห้องสมุดเมื่อหมดคาบเรียน

ที่วันนั้นอาจารย์ไม่ว่างในชั่วโมงภาษาไทย จึงบังคับแกมสั่งให้นักเรียนห้องม.3/1ลงมานั่งเล่นที่ห้องสมุดแทน


นั่นเป็นครั้งที่สองในชีวิต ที่ฉันริอ่านทำตัวเป็นขโมย เป็นการขโมยโดยไม่มีข้อแก้ต่างใดๆทั้งสิ้น ฉันไม่ได้ขโมยมันด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ฉันขโมยมันด้วยความตั้งใจเลยทีเดียว


ครั้งแรกที่ฉันเห็นหนังสือเล่มนั้นในซอกหนึ่งของชั้นวาง ฉันสะดุดตากับหน้าปกสีขาว ที่มีภาพนกตัวเล็กๆโบยบินอยู่บนท้องฟ้า(หากความจำของฉันไม่ได้ผิดเพี้ยนเพราะความแก่ชราของวัยเลยเบญจเพสแล้วล่ะก็..ฉันคิดว่าหน้าปกมันเป็นเช่นนั้น)

ภาพนั้นถูกร่างจางๆด้วยดินสอ ส่วนชื่อหนังสือ..ฉันจำไม่ได้เสียแล้ว รู้แต่ว่าเมื่อเปิดอ่านด้านใน ฉันไม่สามารถวางมันลงได้..ฉันรู้แต่ว่า..มีแรงดึงดูดมาศาล


ก่อนจะออกจากห้องสมุดในวันนั้น..ฉันเอาหนังสือเล่มน้อยเล่มนี้ ไปแอบซ่อนไว้ในซอกที่ลึกล้ำที่สุดเท่าจะสามารถทำได้ ฉันรู้ว่าความจริงแล้ว อาจจะไม่มีใครต้องตาต้องใจหนังสือเล่มนั้นหรอก แต่ฉันไม่สามารถที่จะเสี่ยงยอมสูญเสียมันไปได้..ฉันคิดอยู่ในใจอย่างมีแผนการ ครั้งหน้าที่เข้ามาเรียนที่ห้องสมุดนี้..ฉันจะเอาเจ้านกน้อยที่โบยบินอยู่บนฟ้ากลับบ้านด้วยให้ได้


มันเป็นความคิดที่แย่มากในวันนั้น..ความจริงถ้าฉันเก็บเงิน ฉันก็อาจจะซื้อได้จากที่ไหนซักแห่ง..แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น ฉันเพียงแต่กลัวว่ามันจะไม่มีอีกแล้ว..ฉันคิดอย่างเห็นแก่ได้ ต้องเล่มนี้เท่านั้น..ฉันรอไม่ได้


ฉันกลายเป็นหัวขโมยเต็มขั้น..แต่วันนั้นฉันไม่รู้สึกเสียใจเลย


เมื่อเอามานั่งลูบนั่งคลำอยู่ที่บ้านเป็นนานสองนาน..ฉันจึงเริ่มเปิดอ่านอย่างจริงๆจังๆ มันเป็นหนังสือสำหรับคนที่มีฝัน คนที่อยากจะถ่ายทอดเรื่องราว จินตนาการ ความเพ้อฝัน หรือความจริงต่างๆ ให้ออกมาในรูปของการเรียงร้อยตัวอักษร


หนังสือเล่มเล็กๆ ทำให้เด็กวัยสิบห้าปีคนหนึ่งมีพลัง บ้าบิ่น อยากทำ ทำ และทำ


ในยามนั้นหากใครเคยมีความฝันน่าจะรู้ดีที่สุด..เวลาที่ความฝันร้อนระอุในกาย ในใจเราเหมือนถูกเผา ..ความอยากลงมือทำเอ่อล้น เกินความเป็นจริงที่เราจะสามารถทำได้ในยามนั้น..


มาวันนี้..นั่งนึกย้อนกลับไป
สิ่งหนึ่งที่ฉันแอบเสียดาย ก็คือ..ช่างไม่คุ้มค่าเลยกับการขโมยหนึ่งครั้ง..เพราะมันคือความสูญเปล่า


หนังสือเล่มนั้นมีคุณค่า..แต่ฉันต่างหากที่ทำตัวสูญเปล่า


ใจความหลักของหนังสือเล่มนั้น บอกว่าเมื่อคุณมีฝันจงลงมือทำและอย่ากลัวที่จะมุ่งเข้าไปหามันจนกว่าจะได้ฝันนั้นมาครอง


ฉันเพียงแต่อ่าน..ฉันมีฝัน..ฉันลงมือทำฉันลงมือเขียน แต่ฉันไม่ได้มุ่งเข้าไปหามัน ฉันไม่ได้พยายามจะนำเสนอสิ่งที่เคยเขียนไปที่ไหนซักแห่ง..ฉันปล่อยให้เวลายืดยาวไปเรื่อยๆ จนกองกระดาษที่ฉันลงมือเขียนมันเรื่อยเปื่อยเยอะแยะมากมาย หล่นหายไประหว่างการเดินทางของการเวลา การโยกย้ายต่างๆนา


ตัวอักษรที่ฉันเฝ้าเรียงร้อย..ค่อยๆจางหายไปพร้อมกับไฟฝันที่มันเริ่มแผ่ว มารู้ตัวอีกที ไฟที่ถูกจุดขึ้นจากหนังสือเล่มนั้น..ก็มอดไปหมดแล้ว..มอดจนสนิทจนลืมเลือนว่าตัวเราเองต้องการอะไร


เมื่อต้นปี2007(มั๊ง)..ฉันเพิ่งหัดใช้อินเตอร์เนทอย่างจริงๆจังๆ หลังจากที่นั่งมองคนอื่นใช้มาหลายปีดีดัก เพราะคิดว่าคอมพพิวเตอร์มันเป็นอะไรที่ใช้ยาก(อายจัง เซ่อร์ได้อีกนะ คนเรา) ปลายปีนั้น ฉันได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบล็อกแก็งค์ เมื่อฉันมีโอกาสได้เขียน เขียน เขียน และเขียน..


ฉันรู้แล้ว..ฉันรักการเขียนจริงๆ
แค่ได้เขียนมันออกไป..ฉันก็มีความสุข
เมื่อฉันได้เขียน แล้วมีคนอ่าน..ฉันยิ่งมีความสุข


วันนี้..ฉันจะไม่เรียงความเรื่อง.."โตขึ้นหนูอยากเป็น....." อีกแล้ว
ฉันคงแก่เกินกว่าจะฝันอะไรมากมาย..



นักเขียน..นั่นไม่ใช่ความฝันเดียวที่ฉันมี แต่ว่านั่นคือความใฝ่ฝันที่ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนที่สุด เพราะมันมีแรงดึงดูดให้ฉันริ กล้าทำตัวเป็นขโมย..ได้อย่างเหลือเชื่อ




ความฝันอีกอย่างที่ฉันมี..ถ้าบอกว่า..ฉันอยากเป็นนางฟ้าบนเครื่องบิน อาชีพนี้จะเป็นความฝันสูตรสำเร็จของเด็กสาวๆมากไปไหมนะ..แต่นั่นมันก็คือความใฝ่ฝันครั้งหนึ่งของฉันจริงๆ


มาถึงวันนี้..ต้องยอมรับอย่างจริงใจว่าความใฝ่ฝันในวัยเยาว์ของตัวเองนั้น ความอยากเป็นนักเขียนที่มีคนกล่าวถึงข้อเขียนของเรา หรือการเป็นนางฟ้าบนเครื่องบิน ที่ได้บินข้ามก้อนเมฆ ล่องลอยอยู่เหนือพื้นมหาสมุทรนั้น จะมีใครซักกี่คนกันเชียว..ที่จะปีนป่ายได้ถึงฝันของตน และฉันก็ไม่ใช่หนึ่งคนโชคดีคนนั้นแน่


ฉันไม่ได้มีโอกาสที่จะได้ใส่ชุดฟอร์มที่โก้หรู ผูกผ้าพันคอสวยเก๋ มีหมวกใบเล็กๆที่วางไว้อย่างหมิ่นๆบนศีรษะให้พองาม มือเกี่ยวหูกระเป๋าใบย่อมแล้วเดินเฉิดฉายในรองเท้าส้นสูง..เหมือนแอร์โฮสเตส นางเอกละครซักเรื่องที่เคยได้ดูแล้วฝังใจในวัยอันอ่อนเยาว์ แต่วันนี้ฉันก็มีสิ่งงดงามมาแทนที่ความฝันเหล่านั้น...นั่นก็คือมีนางฟ้าน้อยๆมาให้คอยโอบอุ้มเลี้ยงดูแทน






หนูจ๋ามาช่วยต่อเติมความฝันของคุณแม่นะคะ..ฝันที่ไม่ได้หมายถึงการเป็นนางฟ้าที่ไหนหรอก ฝันที่ว่านั้นก็คือการได้ทำงานที่ตนเองรักต่างหาก..วันนี้ฉันไม่ได้เสียใจที่ไปไม่ถึงความฝัน แต่ก็ยอมรับว่าแอบมีบ้างเล็กน้อยคือความเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้สัมผัส..ว่าฝันที่เราอยากทำหนักหนานั้น มันจะใช่สิ่งที่เรารักจริงๆหรือเปล่า..แค่นั้นเอง




* * * * * * * * * * * * * * *




อ่านโครงการถนนสายมิตรภาพ..คลิ๊กที่นี่ค่ะ
:::จุดเริ่มต้นของโครงการ..ถนนสายนี้มีมิตรภาพ:::
:::หนังสือเปลี่ยนชีวิต..เล่าสู่กันฟังบางครั้งฟ้าก็(ไม่)จรดทราย:::
:::แฟนฉัน..กับความรักครั้งแรก + + รักไม่ได้..แต่ลืมไม่ลง:::
:::ของขวัญวันรัก ++ คนที่ใช่ในวันที่ผิด:::
:::จุ๊ๆอย่าเอ็ดไป..ฉันมีความลับ(อะไร)จะบอก :: พูคากับหนึ่งราตรี:::



เชิญร่วมโครงการถนนสายมิตรภาพ ในวันจันทร์ที่ 25 พฤษภาคมรายละเอียดดังนี้ค่ะ

ในทุกโมงยามทุกนาที่ที่ผ่านไป ในชีวิตของคนเรานั้นมีคนมากมายที่เดินผ่านเข้ามาและเดินผ่านออกไป มีทั้งคนที่เรารู้จัก คนที่เราไม่รู้จัก คนที่เรารู้สึกดีๆ คนที่เรารู้สึกไม่ดี..คนบางคนอาจแค่ผ่านเข้ามาทำให้เราต้องตื่นเต้น หวาดผวา เร้าใจ หวาดกลัว หรือมีความสุข

ใครบางคนผ่านไปจากชีวิต โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ให้เราได้จดจำ..แต่บางคนผ่านไปโดยทิ้งเถ้าแห่งความคิดคำนึง..ไว้ให้เราได้คิดถึงในบางเสี้ยวเวลา

ถนนมิตรภาพสวยที่6..ชวนเพื่อนๆมาระลึกถึง.."ใครก็ได้ซักคน"..ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตที่เป็นเศษเสี้ยวหนึ่งในรอยจำค่ะ.."ย้ำ" ว่าใครก็ได้ ในหัวข้อที่ว่า "เธอ(หรือเขา)..บนเส้นคั่นเวลา"




ใครสนใจเข้าร่วมโครงการสามารถเข้าร่วมได้เลยกฏกติกามารยาทดังนี้ค่ะ

-ลงชื่อบอกกล่าวกันไว้
-เขียนเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้ และอัพบลอคในหมวดงานเขียน/บทประพันธ์
-อัพบลอคในวันจันทร์ที่ 25 พฤษภาคมนี้ เวลาใดก็ได้
-เมื่ออัพบลอคแล้ว กรุณามาแจ้งอีกครั้งในบลอคของคนใดคนหนึ่ง และเราจะทำการรวบรวมลิงค์อีกทีค่ะ

BeCoffee
นางสาวดุ่บดั่บ
nikanda
ส้มแช่อิ่ม
กะว่าก๋า
Paulo
ปลาทองแก้มยุ้ย
นัทธ์








Create Date : 14 พฤษภาคม 2552
Last Update : 11 ธันวาคม 2552 6:40:51 น. 19 comments
Counter : 727 Pageviews.

 
ในที่สุด..บล็อกก็อัพได้เสียที
หลังจากที่รอคอย..มาหลายวัน
จนเพื่อนๆร่วมโครงการอัพไปหมดแล้ว
วันนี้..เลยขอเข็นเอาโครงการถนนฯ
สายที่5..โตขึ้นหนูอยากเป็น..มาลงเสียที


โดย: nikanda วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:3:49:13 น.  

 
เจิมก่อน อิอิ


โดย: BeCoffee วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:52:53 น.  

 
พี่ว่าความฝัน .. มันไม่จำเป็นจะต้องทำให้สำเร็จทุกครั้งไปอ่ะคะ
แน่นอนว่าเด็กๆ เวลาถูกถามเราก็คงคิดถึงสิ่งที่สวยงามเอาไว้ก่อนเพราะว่า
วัยเยาว์เราคงไม่ได้คิดถึงสิ่งอะไรที่มันไม่ดี ดูไม่เหมาะเพราะเด็กๆ นั้น
เห็นอะไรก็คิดอย่างนั้น เป็นอะไรที่ใสๆ ซื่อ แต่นั่นล่ะคะเวลาคิดถึงและย้อนวัน
เก่าๆ เหล่านั้น เราเองก็มีความสุขนะ เพราะว่าชีวิตตอนนี้มันเป็นอะไรที่คิดว่า
เอ่อ ฝันเอาไว้ก็ดีเหมือนกันนะ ได้ไม่ได้ปล่อยไป แค่คิด ได้ฝันก็พอก่อนล่ะ


นางฟ้า ... ไม่ได้เป็นเองแต่ว่าได้มาโอบอุ้มดูแล ณ วันนี้พี่ว่าเป็นเรื่องน่ารักมากๆ ค่ะ
ยิ่งนางฟ้าตัวน้อยๆ เหมือนในภาพด้วยอ่ะ น่าจุ๊บมาก ฝากหอมแก้มแรงๆ
สัก 1 ฟอดนะคะ ...


โดย: JewNid วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:53:32 น.  

 
สวัสดีตอนเช้าค่ะ

แจงเรียกฟี่ หรือพี่ฟี่ก็ได้ค่ะ (ตามประสาคนเลข 3 กระซิก ๆ )
แต่ฟี่เรียก แจงกะฟี่ ละกันนะ (ขอทำเนียนนน ลดอายุหน่อย 555)

งานของคุณปิยะพร เล่มที่หาย ๆ ไปไม่ได้อ่านส่วนใหญ่จะเป็นพวกย้อนยุคค่ะ
เท่าที่จำได้อ่านรากนครา ไปเรื่องเดียวได้ล่ะมั้ง
รู้สึกตัวเองไม่ค่อยถูกกับเรื่องย้อนยุคเท่าไหร่
ชอบหวานแหวว แบบหนุ่มสาวสมัยใหม่มากกว่า
เพราะงั้นก็จะกรี๊ดด หนุ่ม ๆ ตระกูลเชิญฯ เหมือนกันค่ะ

แต่ วาวพลอย นี่คงพลาดไม่ได้แล้วล่ะ ขอแอบดูคุณเกื้อของแจงหน่อยเหอะ
ว่าน่ารักขนาดไหน
ไม่กี่วันมานี้เพิ่งเข้าบล๊อคคุณปิยะพรไปเจอ..
เรียกว่าอะไรดี เหมือน แผนผังประจำตระกูลละมั้งคะ
จะมีมาแต่รุ่นแรก ๆ แบบสมัยก่อนเลย แล้วก็จะมีแจงว่า
แต่ละคนเกี่ยวกับเรื่องอะไร เห็นแล้วกรี๊ดดด Print ออกมาทันที
แบบ .. บ้าอ่ะนะ บางทีชอบคนนั้น ชอบคนนี้ รู้ว่าเกี่ยวกัน
แต่อ่านไปอ่านมา งง 555
เลยเอาออกมานั่งดู อ๋อ ๆ ยังงี้เอง แค่นี้ก็มีความสุขล่ะ


ปล. แจงบอกลิมิตของการรีวิวมาก่อน แล้วจะรีวิว บ้านร้อยดอกไม้ให้ฟัง
แต่จากที่พอคุย ๆ กันแล้ว แจงน่าจะชอบล่ะ


ปล.2 เรื่องของแจง สะท้อนให้เห็นมุมมองของความฝันในอีกแง่มุมได้ดีทีเดียว

แล้วคุยกันใหม่จ้า


โดย: Paulo วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:9:24:40 น.  

 
อ่านแล้วอดเสียดายไม่ได้
ถ้าน้องแจงลงมือทำความฝันตั้งแต่วันนั้น
ป่านนี้อาจจะมีนิยายของแจงในตู้หนังสือของพี่แล้วล่ะ



โดย: มัยดีนาห์ วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:12:09:59 น.  

 
ขอลงชื่อเข้าร่วมโครงการด้วยคนค่ะ

ดิฉันสนใจโครงการนี้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน
เคยแวะมาโพสต์ครั้งนึง ตอนโครงการที่ 2 หรือ 3 จำไม่ได้แล้ว แต่ช่วงนั้นติดงานอยู่ จึงไม่ค่อยมีเวลา

ช่วงนี้ว่างแล้วค่ะ ขอสมัครด้วยคนนะคะ


โดย: ภาวันต์ วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:14:08:55 น.  

 
แค่ได้ทำอะไรที่รัก ก็มีความสุขแล้วอ่ะเนาะ

นางฟ้าน้อยๆน่ารักมากๆเลยค่ะ


โดย: ปลาทองแก้มยุ้ย วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:20:32:41 น.  

 
พิมจำได้ค่ะว่าสมัยก่อนเคยเขียนว่าฝันอยากจะเป็นอะไร และพิมก็เผอิญทำได้อย่างที่ฝันเอาไว้ด้วย ^^

การเป็นนักเขียนไม่ใช่ง่ายๆเลยนะคะ ชื่นชมค่ะ


โดย: pim(พิม) วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:44:52 น.  

 
เคยคิดจะขโมยหนังสืออยู่เหมือนกันค่ะ
บางเล่มมันน่าขโมยมากจริงๆ นะคะ
กลิ่นหอมเย้ายวนซะเหลือเกิน

ครั้งหน้าเข้าร่วมกิจกรรมด้วยนะคะ
หัวข้อน่าสนใจจัง....
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ


โดย: ปณาลี วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:21:49 น.  

 
เเวะมาอ่านฝันของนางฟ้า... ที่ในที่สุดก็ได้นางฟ้ามาจริงๆค่ะ อิอิ


โดย: อมิธีสท์ วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:26:54 น.  

 
มาอ่านเรียงความเด็กโค่งครับ อิอิ น่ารักดี
อ่านสนุก ไม่มีคอมเม้นท์ครับ แต่มีการบ้าน
ให้ที่หลังบ้าน



โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) วันที่: 14 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:54:33 น.  

 
มาอ่านแล้วค่ะแจง

พอแจงอัพได้ อ้อนก็เข้าหน้าจัดการบล็อกไม่ได้ซะงั้นค่ะ
ตอนนี้ก็พยายามรวบรวมลิ้งค์อยู่ อิอิ อู้งานเป็นอันมาก

อืม ความฝันของแจงตอนเด็กๆ ก็คือนิยายและนางฟ้านี่เอง
ซึ่งก็สมหวังบางส่วนแล้วทั้งสอง
ก็คือได้เขียนนิยายลงบล็อก
และได้มีนางฟ้าน้อย นั่นเอง ไชโย ^^


เขียนความเรียงได้ดีเชียวค่ะเพื่อน
คิดถึงค่ะ


โดย: BeCoffee วันที่: 15 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:46:39 น.  

 
... จนตอนนี้ ก็ยังไม่รู้เลยค่ะ ว่าอยากเป็นอะไร ... แปลกดีไหม คนไม่มีความผันเนี่ยะ ยิ่งไปกว่านั้นนะ แม้แต่ยามหลับ ยังไม่เคยฝันอะไรเลย

... แค่รู้ว่าความฝันของตัวเองเป็นอะไร ก็มีความสุขแล้วหละค่ะ


โดย: SIMAKHA วันที่: 16 พฤษภาคม 2552 เวลา:13:05:49 น.  

 
สวัสดีค่ะ ^^

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรวันเกิดนะคะ


โดย: พันธนาการแสงดาว วันที่: 16 พฤษภาคม 2552 เวลา:14:40:34 น.  

 
มีข้อสงสัยมาสอบถามเล็กน้อยค่ะ

งานเขียนในโครงการนี้ จำเป็นต้องเป็นเรื่องในชีวิตจริงรึเปล่าคะ
หรือว่าทั้งเรื่องจริงเรื่องแต่งปนๆกันได้?



โดย: ภาวันต์ วันที่: 16 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:19:13 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องแจง

มาอ่านเรื่องราวความฝัน
จากแม่ส่งต่อถึงลูก

พี่ก๋าก็เหมือนกันครับ
บางความฝันที่สานต่อไม่เสร็จ
คงได้ฝากหมิงหมิงเดินทางต่อให้ด้วย อิอิอิ












โดย: กะว่าก๋า วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:38:33 น.  

 
ผมกลับไม่คิดว่ามันสูญเปล่าหรอกครับ เวลาที่เราไม่ได้ทำอย่างหนึ่ง เราก็ทำอย่างอื่นอยู่ ทุกอย่างมันมีแง่มุมพิเศษในตัวเองแฮะ ผมว่านะ

อย่างวันนี้ที่คุณแจงเริ่มเขียน อาจจะรู้สึกเหมือนช้า แต่ชีวิตที่ผ่านมา ก็ทำให้คุณแจงมีอะไรในตัว ในคลัง ในใจ ที่จะเขียนเยอะแยะมากมาย

คุ้มนะครับ ^^


โดย: คุณพีทคุง (ลายปากกา ) วันที่: 18 พฤษภาคม 2552 เวลา:17:42:34 น.  

 
แวะมาเยี่ยม สบายดีนะครับ


โดย: เพกร วันที่: 18 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:25:40 น.  

 
รายชื่อเรื่องสั้นและนามปากกานักเขียน 11 คน จากหนังสือสิ่งหนึ่งในหัวใจ...แม้นไม่ใช่ความรัก

1. แกล้งรัก /จิรัติการ

2. รอย /ศาลาไทย

3. เจ็ดประจัญบาน /สัตยา

4. จดหมาย /วาดวลี

5. หัวใจของเราเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน /แทน

6. เส้นบาง บาง ที่กลางใจ /กระเฉดน้อย

7. แก้วกลางนา /GTW

8. เพียงให้เวลาเอ่ยพร่ำ... เพื่อล่ำลา /ช่อคราม

9. แฮปปี้ 31 เบิร์ธ์เดย์ /*Bonny

10. เส้นขนานเดียวกัน /ใบไม้ใบบาง

11. เรื่องเล่าของนายน้ำเน่า /{``-_-}{-``-}{-_-``} สมจ๊อด

ส่วนเหตุผลที่ล็อคนิยายไว้เป็นไปตามที่ดิฉันชี้แจงในหน้าแนะนำผลงานค่ะ
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=pawanti&group=6

แต่คุณนิกานดาสามารถเข้าไปอ่านเรื่อง "เหนือกาลเวลา" ได้นะคะ เรื่องนี้ไม่ได้ล็อค
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=pawanti&group=11

ล่าสุดดิฉันเพิ่งส่งต้นฉบับครีษมายันไปให้ทางสำนักพิมพ์เมื่อวันที่ 16
ในกรณีที่ผ่านการพิจารณา คงต้องรออ่านในฉบับรวมเล่มนะคะ
แต่ถ้าหากเขาปฏิเสธกลับมาดิฉันจะเปิดล็อคให้ทุกคนได้อ่านอย่างสะดวกค่ะ

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะคะ


โดย: ภาวันต์ วันที่: 19 พฤษภาคม 2552 เวลา:20:24:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

nikanda
Location :
จันทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [?]




ลายปากกา









New Comments
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2552
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
14 พฤษภาคม 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add nikanda's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.