กาแฟถ้วยนั้น :: กับฉันและเหยื่อของความกลัว





รสชาตขมปนหวานยังซาบซ่านอยู่ที่ปลายลิ้น แต่กลิ่นหอมละมุนเข้มข้นนั้นกลับไม่รู้ว่าล่องลอยหายไปในสูญญากาศ ตั้งแต่ตอนไหน เหลือไว้เพียงกลิ่นอ่อนๆเจือจางที่สูดดมเข้าไปครั้งใดก็ปวดปร่าหัวใจครานั้น สิ่งเดียวที่รับรู้ ณ ขณะนี้คือเมื่อวางสายจากเพื่อนสนิทแล้ว ถ้อยคำนั้นยังก้องอยู่ในหู


"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเขามีความสัมพันธ์กันยังไง แต่จากที่เห็นไกลๆภาพมันฟ้องว่าเป็นมากกว่าแค่คนรู้จักแน่ๆ แต่เธอก็อย่าเพิ่งผลีผลามไปนะ เจอกัน ก็พูดคุย ถามกันดีๆ เคลียร์กันก่อน"


อยากจะทำเฉยๆ ในทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้ แต่ฉันก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า ไม่เคยทำเช่นนั้นได้เลย แค่คิดว่าเขาจะไปมีใคร หัวใจก็ร้อนรุ่มไปหมดแล้ว ถ้าฉันเย็นชาได้ซักครึ่งนึงของงเขาก็คงดีกว่านี้ ดีสำหรับตัวฉันเอง..ไม่ใช่ดีสำหรับใครเลย


กาแฟถ้วยเดิม..สิ่งที่ถูกเพิ่มเติมครั้งแล้วครั้งเล่าคือน้ำสีน้ำตาลแก่ที่ถูกละลายความขมด้วยน้ำตาลสีขาวละเอียด..ความหวานที่เจือความขม..เพราะกาแฟนั้นขมจัด ฉันจึงรู้ถึงคุณค่าของความหวาน


...เราเลิกกันเถอะ...


ฉันอ่อนแอเกินไป ฉันไม่กล้าถามเขาหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ฉันกลัวคำตอบ ...จบแบบนี้ดีแล้ว ฉันคิดขณะที่กดปลายนิ้วลงไปบนมือถือด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ


..ข้อความของคุณถูกส่งเรียบร้อยแล้ว..


นั่นคือสิ่งที่ดังสะท้อนกลับมาในหู มือยังคงยกกาแฟขึ้นจิบ ตาก็มองเรื่อยเปื่อยไปจอทีวี ซึ่งบังเอิญกำลังถ่ายทอดสารคดีชีวิตสัตว์เลื้อยคลานที่น่าขยะแขยงและฉันก็เกลียดแสนเกลียดอยู่ อย่างไม่ทันตั้งตัว งูตัวยาวเฟื้อยในจอนั้นก็หันหน้ามา แล้วฉกเข้าที่หน้าจออย่างแรงจนฉันสะดุ้งเฮือก กาแฟกระฉอกเลอะเสื้อที่ขาวสะอาด ..ดีนะที่กาแฟติดก้นถ้วยมันไม่มีความร้อนอีกแล้ว


...ชั่วขณะหนึ่ง อุปทานไปเองหรือเปล่าหนอ?...


ว่ากาแฟสีน้ำตาลที่หยดเป็นคราบอยู่บนเนื้อตัวนั้น สีน้ำตาลของมันอ่อนลง จนแทบจะเป็นสีเลือดหมูเหมือนเลือดแห้งๆ ... ไม่นะ ไม่จริง กลิ่นมันก็เปลี่ยนจากกลิ่นหอมที่เจือจาง กลับกลายคลับคล้ายคลับคลากลิ่นคาวของ...บางสิ่ง











ในชีวิตนี้คุณเคยฆ่าใครตายไหม ไม่ว่าโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม..เมื่อคุณได้ลงมือทำไปแล้ว คุณรู้สึกเช่นไร ตามฉันมาสิคะ ฉันจะเล่าให้คุณฟัง


ในยามนั้นเป็นช่วงที่ฉันอยู่ม.ปลาย ฉันเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างอ่อนไหวกับสิ่งรอบตัว กลัวสัตว์เลื้อยคลานเกือบทุกชนิด โดยเฉพาะจำพวกที่ไม่มีกระดูกสันหลังและไม่มีขา กลัวชนิดที่ว่า แค่ได้ยินชื่อขนก็ลุกเกลียวเสียวต้นคอแล้ว


วันหนึ่ง..ขณะที่ฉันเดินกลับจาการอาบน้ำในลำธารที่ท้ายไร่เหมือนอย่างเคยทุกวัน ต้องเดินผ่านที่ดินของครอบครัวที่เพิ่งไถเก็บหัวมันสำปะหลังไปไม่กี่วันก่อนหน้านี้ บรรยากาศในยามโพล้เพล้ แสงสีส้มอมเหลืองใกล้จะลาลับขอบฟ้า แต่ก็ยังมองเห็นทุกอย่างในบริเวณนั้นได้ชัดเจน ฉันในชุดผ้าถุงกระโจมอกผืนเก่าของแม่ที่ยกให้ฉันใช้ มีผ้าขนหนูสีขาวเก่าๆเแกมน้ำตาลคลุมไหล่อยู่ เพื่อไม่ให้ดูโป๊เกินไป เนื่องจากแม่บอกว่าเริ่มเป็นสาวแล้ว ต้องรู้จักระมัดระวังตัว และขันน้ำสแตนเลสสีขาวใบใหญ่ ซึ่งมีสบู่ก้อนเล็กๆที่ใช้งานมาอย่างยาวนาน ก้อนเล็กๆอยู่ในนั้น


ระยะทางจากท้ายไร่ถึงบ้านราวๆครึ่งกิโลเมตร เดินไปยังไม่ถึงไหน ตรงหน้าห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร มีดวงตาสีดำสนิทก็จ้องมาที่ฉัน ถ้ามีแค่ดวงตาฉันคงกลัวมากแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันขาแข็งจนก้าวไม่ออก ก็คือเจ้าของดวงตาคู่นั้นคืองูสีดำขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ยาวราวๆเมตรครึ่งถึงสองเมตร ขดตัวขวางทางเดินอยู่ ชูคอขึ้นมาตาจ้องตา วินาทีนั้น คือวินาทีที่ฉันกลัวที่สุดในชีวิตตั้งแต่วัยเด็กเป็นต้นมา ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ


..ไปสิ แกเลื้อยออกไปจากทางสิ...ฉันกลัวจะตายแล้ว...ขอร้อง...


แต่ดูเหมือนเจ้างูตั้วนั้นจะไม่ได้ยินคำขอในใจของฉัน มันยังปักหลักอยู่ตรงนั้น และฉันก็กลัวจนเกินว่าจะกล้าเดินอ้อมมันไป เพราะฉันขยับตัวเพียงนิดไปทางด้านข้าง มันก็ขยับหัวตาม ตามันจ้องเขม็งน่ากลัวราวกับมุจจุราช ..เกือบหนึ่งนาทีที่ต่างก็ไม่มีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดไหวติง ...วินาทีนั้น ฉันคิดอะไรไม่ออก จึงเสี่ยงขว้างขันสแตนเลสที่มีอยู่ในมือลอยหวือไปด้านหน้าทันที คิดในใจถ้าไม่ถูกเป้าหมาย ฉันต้องตายแน่ๆ ฉันต้องเป็นลมตายแน่ๆเลย และเหมือนมีปาฏิหารย์จริงๆ ขันใบนั้นลอยไปกระทบอย่างจังที่หัวของมัน เสียงดัง"โป๊ก" งูตัวนั้นคอพับไปข้างหลัง ส่วนหัวแน่นิ่งไปชั่วครู่ แต่ลำตัวสีดำแกมน้ำตาลบิดม้วนพันกันเป็นขดด้วยความเจ็บปวด


ฉันควรจะรีบวิ่งหนีไปในตอนนั้น แต่ฉันเคยได้ได้ยินมาว่าถ้าเราไม่ฆ่ามันให้ตาย ซักวันมันจะกลับมาแก้แค้นเรา จึงไม่รอช้าวิ่งไปหยิบต้นมันสำปะหลังในกองต้นมัน (ต้นมันที่ถูกตั้งต้นไว้เป็นกอง เพื่อใช้ปลูกในปีต่อไป) มากระหน่ำตีเจ้างูตัวนั้น ทั้งช่วงหัว ลำตัว ตีไปไม่รู้กี่ครั้งไม่สามารถนับได้ จนร่างกายของมันแหลกเหลว ปลายหางมีรอยขาดหวิ่น เลือดบางหยดกระเซ็นมาโดนชายผ้าถุงเป็นรอยด่างสีน้ำตาลอมแดง...ถ้าตอนนั้นฉันไม่กลัวจนช็อคและมึนชาไป ฉันคงอ๊วกแตกไปแล้วเพราะกลิ่นคาวเลือดของงูตัวนั้นที่ลอยอบอวลในอากาศรอบตัว


ก่อนจะรีบขุดดินด้วยขัน (ดินที่เพิ่งถูกไถไปจนร่วนซุยมาก แค่ใช้มือคุ้ยๆก็ได้) ที่เยื้องทางเดินไปหน่อยจนเป็นหลุมลึกลงไป จากนั้นจึงใช้ต้นมันสำปะหลังต้นใหม่ที่หามาได้และยาวที่สุดด้วย ค่อยๆเขี่ยซากไร้ชีวิตของมันไปจนถึงหลุมนั้น หย่อนลงไปที่ก้นหลุมและเขี่ยดินขึ้นกลบหน้าจนเต็ม ก่อนใช้เท้ากระทืบซ้ำเพื่อความแน่นของดิน


หลายคนอาจสงสัยว่า ทำไมฉันถึงใจดีนัก ทำไมถึงต้องขุดหลุมฝังมัน..ฉันไม่ได้ใจดีหรอกค่ะ ฉันกลัวต่างหาก ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านตรงนั้น บริเวณที่เคยมีซากของมันอยู่ ฉันยอมเดินอ้อมไปไกลหลายเมตรเสียยังดีกว่า แต่ถึงฉันจะไม่เดินผ่านตรงนั้น แต่ฉันก็ทนเห็นซากไร้ชีวิตของมันไม่ได้อยู่ดี


ฉันไม่เคยฆ่างูมาก่อนเลยในชีวิต นั่นเป็นครั้งแรก ฉันทำไปเพราะความกลัว ฉันกลัวถูกงูตัวนั้นจะฉกเอา จึงขอเลือกที่จะทำร้ายมันก่อน ทำไปโดยสัญชาติญาณ..นี่ใช่ไหม? ความกลัวของมนุษย์...กลัวจนต้องทำร้ายผู้อื่น


ค่ำนั้น..ฉันเดินกลับบ้านด้วยใจที่ร้อนรุ่มด้วยความหวาดกลัวต่องู และความหวั่นเกรงต่อบาป ฉันจะบาปไหมนะ ฉันจะบาปไหม มันจะตามมาล้างแค้นไหม ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า..ฉันไม่กล้าจะหันมองกลับไปทางด้านหลังเลย ไม่คิดจะหันไปมองแม้ซักเสี้ยววินาที แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนและหนาววูบวาบที่ต้นคอไปจนถึงบ้านเลยทีเดียว


บางทีถ้าฉันเลือกที่จะมองกลับไป ฉันอาจจะเห็นดวงตาอันเคียดแค้นของมันเฝ้ามองขึ้นมาจากหลุมก็ได้

ใครจะไปรู้


หากมีใครซักคนบอกว่า..ถ้าฝันว่างูรัด คนนั้นจะได้เนื้อคู่ ฉันภาวนาอยู่ทุกค่ำคืน อย่าฝันถึงเนื้อคู่นะ อย่าฝันถึงงูนะ..ฉันกลัวเกินไป ฉันอาจช็อคได้แม้เพียงในความฝัน


จากวันนั้นจวบจนถึงวันนี้ก็หลายปีผ่านมาแล้ว ฉันแทบจะลืมไปหมดแล้ว (ความจริงก็คือฉันพยายามแกล้งลืมมันไป) แต่ถ้าหนใดได้ยินหรือได้เห็นอะไรที่เกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้ เป็นต้องนึกถึงวันนั้นทุกที และบ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันเฝ้าฝันเกี่ยวกับงู และโดยมาก มักจะเป็นฝันที่ฉันต้องจมอยู่ในน้ำด้วยความอึดอัด เฝ้าแหวกว่ายสายธารไปกับงูยักษ์ตัวใหญ่ บางครั้งก็เป็นงูเล็กๆหลายสิบตัว...แล้วตื่นมาด้วยความกลัวเสมอ..ทำไมกัน?

เพราะความรู้สึกผิดบาปในใจ..ใช่หรือไม่










สารคดีสัตว์เลื้อยคลานจบไปนานแล้ว หากฉันเองยังคงนั่งจมจ่ออยู่ที่โซฟาตัวเดิม หลังจากลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนชุดใหม่มาแล้ว...เสียงข้อความเข้า...ติ๊ด...ติ๊ด


....เกิดอะไรขึ้น ผมไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆคุณก็ขอเลิกแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้...


คุณไม่ต้องเข้าใจหรอก แม้แต่ฉันยังไม่เข้าใจตัวฉันเองเลย...ฉันตอบในใจแล้วกดปิดมือถือ ก่อนจะปิดทีวีลง ลุกไปเติมกาแฟอีกซักถ้วย หวังเพียงอย่างเดียวว่าสารขมๆกลิ่นหอมยวนใจเหล่านั้น จะช่วยต่อเวลากระตุ้นให้ฉันตื่นตัวต่อไปอีกซักนิด ฉันไม่อยากหลับเลย ฉันไม่อยากแม้เพียงหลับตาลง ไม่ต้องการฝันซ้ำๆเหมือนอย่างเคย


และคุณมีอิทธิพลกับความรู้สึกและหัวใจของฉันมากเกินไป คุณมันก็เหมือนกับงูตัวนั้นแหล่ะ ที่คอยติดตามเป็นเงาและเฝ้าทำให้ฉันเจ็บปวด รู้สึกรู้สา หวาดกลัวและหวั่นไหว...ฉันจำเป็นต้องรีบจำกัดคุณออกไปจากหัวใจ ก่อนที่คุณจะแว้งกลับมาทำร้ายฉันให้ต้องเป็นแผลเหวอะหวะ


ฉันรู้...ฉันอาจเห็นแก่ตัวและกลัวความรักเกินไป แต่ที่แหล่ะคือฉัน นี่แหล่ะคือตัวตนที่ฉันเป็น...ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง หวาดระแวงในทุกๆเรื่องและพยายามปกป้องตัวเองในทุกวิถีทาง ไม่ว่าสิ่งที่กระทำนั้นจะถูกต้องหรือไม่ก็ตาม


... หวังว่ากาแฟถ้วยสุดท้ายของค่ำคืน คงช่วยยืดเวลาก่อนจะถึงฝันร้ายของฉันให้ยาวนานอีกซักนิด ฉันเลือกที่จะทำร้ายเขาก่อนเพียงเพราะฉันกลัว...


แล้วคุณล่ะคะ เคยทำร้ายใครก่อนเพราะกลัวเขาจะทำร้ายเราบ้างไหม?





* * * * * * * * * *




*คุยกันท้ายเรื่องหน่อย ใครกันน้า..บอกว่าเขียนเรื่องกาแฟน่ะง่าย กาแฟแค่แก้วเดียวมันจะชวนให้เราคนเขียนหักเหไปทางไหนดี มานั่งนึกดีๆ ธีมเหมือนง่ายแต่ก็ไม่ง่ายแฮะ เลยขอเอาเรื่องในอดีตมาเล่าให้ฟังแล้วกัน..ฟร้อนสีน้ำตาลกับประสบการณ์ฆ่างูเป็นเรื่องจริงค่ะ ส่วนฟร้อนสีม่วงเป็นเพียงเรื่องสมมติที่พยายามจะแถมันเข้ามาหา"กาแฟถ้วยนั้น"ให้จงได้ อ่านกันแล้วคิดเห็นอย่างไร ทิ้งความเห็นและเล่าประสบการณ์สู่กันฟังบ้างนะคะ



ส่วนบล็อกต่อไปในวันจันทร์ที่ 28 กันยายน หัวข้อ "โลกทั้งใบ.." หัวข้อหน้านี้เป็นของแจงเองค่ะ พยายามคิดหัวข้อธีมให้กว้างๆไว้ก่อน ผู้สนใจเข้าร่วมโครงการสามารถเข้าร่วมได้เลยกฏกติกามารยาทดังนี้

-ลงชื่อบอกกล่าวกันไว้
-เขียนเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้ และอัพบลอคในหมวดงานเขียน/บทประพันธ์
-อัพบลอคในวันจันทร์ที่ 14 กันยายน นี้ เวลาใดก็ได้
-เมื่ออัพบลอคแล้ว กรุณามาแจ้งอีกครั้งในบลอคของคนใดคนหนึ่ง และเราจะทำการรวบรวมลิงค์อีกทีค่ะ
กดจึ๊กเข้าไปอ่านโครงการฉบับเต็มเลย โครงการถนนสายนี้..มีมิตรภาพ

ยินดีต้อนรับเพื่อนๆ ทุกคนสู่ถนนสายมิตรภาพค่ะ


รายชื่อผู้ร่วมโครงการ
::BeCoffee::
::nikanda::
::นางสาวดุ่บดั่บ::
::กะว่าก๋า::
::อสัญแดหวา::
::Little Knight::
::Artagold::
::Paulo::
::JewNid::
::Unravel::
::ปีศาจความฝัน::
::นัทธ์::
::บุยบุย::
::inmemoir::
::tempopo::











Create Date : 14 กันยายน 2552
Last Update : 17 กันยายน 2552 4:24:36 น. 41 comments
Counter : 466 Pageviews.

 
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??
เมื่อกี้ใช้คอมพ์ที่ห้องนั่งเล่นอัพบล็อก
พอเสร็จ..ก็เข้ามาใช้คอมพ์ในห้องนอน
อยู่ดีๆ ก็ล็อกอินเข้าบล็อกตัวเองไม่ได้ซะงั้น

จะไม่แปลกใจเลย..แต่แปลกอ่ะ
ล๊อคอินเข้าบล็อตัวเองไม่ได้มาสามครั้งแล้ว
แล้วมันบังเอิญว่าสามครั้งนั้น..ต้องเป็นวันจันทร์
ที่จะต้องอัพโครงการถนนฯทุกที..เซ็งโคตร


โดย: แจงเอง..เจ้าของบล็อก IP: 93.144.152.166 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:3:47:03 น.  

 
เราเลิกกันเถอะ

.
.
.


เจอประโยคนี้เข้าไป
ต่อให้กาแฟถ้วยนี้ใส่น้ำตาลมากแค่ไหน
มันก็ขมอยู่ดี




พี่ก๋าชอบเรื่องนี้ของน้องแจง
มันเป็นการเล่าที่มีเสน่ห์นะครับ
เรื่องงูก็บรรยายได้ดีจนเห็นภาพเลย

ก่อนตัดกลับเข้ามาสู๋การบอกเลิกความสัมพันธ์เพระา
"ความกลัว"


ชอบครับชอบ
เขียนได้ดีมากๆ






ปล. ที่ล็อกอินไม่ไ่ด้
เป็นเพระาน้องแจงเล่นสองเครื่องหรือเปล่าครับ
ถ้าเครื่องแรกที่เราเล่นแล้วไม่ได้ล็อกเอ้าท์
พอเล่นอีกเครื่อง
เราจะล็อกอินไม่ไ่ด้ครับ










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:5:26:23 น.  

 
แวะมาส่งการบ้านจ้าแจง เดี๋ยวตามมาอ่านอีกทีเน้ออ


โดย: Paulo วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:00:19 น.  

 
สบายดีไม๊คะ...

เดี๋ยวเรื่องต่อไป นกกะว่าจะรีวิว 2 เรื่องพร้อมกันเลย เพราะบังเอิญได้อ่านเรื่องที่มีความคล้ายกันหลายประเด็นเลยค่ะ อิอิอิ


โดย: rainoflove (rainoflove ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:28:06 น.  

 
แหะ แหะ อ่านไปได้นิดแล้วเลื่อนมาเจอรูปงู
แอ็ย อ่านต่อไม่ไหว เพราะอยู่ที่ทำงานค่ะ
ไว้เย็นๆ กลับบ้าน จะมาอ่านต่อนะคะ

แอบคิด นั่นอะดิคะ กาแฟถ้วยหนึ่ง จะพาให้เรา
ได้อ่านเรื่องอะไรบ้างนะ


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:32:55 น.  

 
สวัสดีตอนเช้าค่ะแจง
แวะมาจิบกาแฟปนเลือดของแจง!!!
ชอบจังเลยค่ะแจง เขียนเรื่องวันนี้น่ะ (ชอบทุกวันนะ)
"นี่ใช่ไหม? ความกลัวของมนุษย์...กลัวจนต้องทำร้ายผู้อื่น"
ชอบประโยคนี้ค่ะ น่าจะใช่นะคะ การทำร้ายคนอื่นของมนุษย์
ส่วนใหญ่ก็เพราะมาจากความกลัว กลัวเขาจะทำร้ายเรา
กลัวเขาจะทำให้เราเจ็บ เราก็ชิงทำให้เขาเจ็บไปเสียก่อน

เอาเรื่องสองเรื่องมาผูกกันได้ดีมากกกกกกก เลยค่ะแจง
งูจริง ๆ ที่ตามหลอกหลอน และงูตัวนั้นที่อยู่ในความคิด
เท่ห์มากนะคะพลอตนี้ เขียนได้ดีค่ะ ชอบเรื่องงูที่พูดถึง
ชอบเวลาแจงเขียนเล่าเรื่องจากเรื่องจริง เขียนได้ดีจังค่ะ
เหมือนเรื่องเพิ่งเกิดกับแจงเมื่อวาน และทำให้คนอ่าน
เหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยจริง ๆ นะคะเนี่ย

กลับมาเมืองไทย ก็ไปทำบุญให้งูตัวนั้นซะนะคะคุณแจง
จะได้ต่างคนต่างอยู่ และไปสูสุขคติ แจงจะได้สบายใจด้วย

คิดถึงค่ะ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:50:00 น.  

 
อ่านเรื่องพี่แจงแล้วนึกว่าเป็นเรื่องของตัวเองอ่ะ
"เราเลิกกันเถอะ"
ส่งข้อความไปเหมือนตอนที่ผมบอกเลิกแฟนเก่า
หลังจากที่รู้ว่าเขามีใหม่เลยครับ
เราเลือกที่จะทำร้ายเขาก่อน ก่อนที่จะโดนทำร้าย ทั้งที่จริงๆ ก็กำลังโดนทำร้ายอยู่นั่นแหละ

แต่เรื่อง ฆ่างู ผมไม่เคยนะครับ เพราะโดนสอนใส่หัวมาว่า งูมันชอบอาฆาต เลยกลัวอ่ะ
ถามหน่อยครับหลังจากนั้น เคยฝันถึงงูตัวนั้นหรือเปล่า?


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:11:39:53 น.  

 
แล้วคุณล่ะคะ เคยทำร้ายใครก่อนเพราะกลัวเขาจะทำร้ายเราบ้างไหม?

^
^
เป็นคำถามที่โดนใจทีเดียวนะแจง
บางทีมันเป็นเพียงสัญชาติญาณที่ไม่ได้มีสติเข้ามาช่วยในการตัดสินใจ
คำตอบของการกระทำ ก็คือ เพื่อป้องกันตัวเอง

ผูกเรื่องได้เข้ากันทีเดียวนะ เป็นกาแฟที่นอกเหนือความคาดหมายว่าจะได้อ่านไปมากทีเดียว แต่อ่านแล้วต้องบอกว่า ชอบมาก ๆ เลยจ้า


โดย: Paulo วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:12:57:54 น.  

 
พี่ก๋า..ขอบคุณมากค่ะ
มันเป็นอย่างนี้นี่เอง..จริงด้วยแฮะ
ปกติล็อคอินตลอดเป็นเดือน ๆๆไม่เคยล็อคเอ้าท์เลย
ลองมาเล่นเครื่องที่ห้องนั่งเล่น..เออแฮะ..โชว์โง่ได้อีก
เพิ่งรู้นะนี่ ขอบคุณที่ชี้ทางสว่างในคนโลว์เทคอย่างน้องนะจ๊ะ

อิอิ..น้ำตาลหวานแค่ไหน ถ้าหัวใจหม่นๆ ก็ขมอยู่ดี..คมได้อีกนะเพ่นะ..



..คุณฟี่..คร๊าบผม เดี๋ยวจะตามไปตรวจการบ้านทันที



..คุณนก..โอเคค่า จะรออ่านทั้งสองเรื่องเลย..ชอบๆๆ



..แม่ภูมิ...โอเคค่ะ
รู้เปล่า..ว่าจะหาภาพประกอบได้ ก็แย่เหมือนกัน
ไม่ใช่ภาพหายากนะ หาจากเนทง่ายๆ แต่ไม่กล้าคลิกดู
แบบว่าเห็นรูปงูแล้วมือสั่น ต้องเอามือกุมคอหอยไปด้วย
แต่อยากมีรูปหลอนๆๆๆของมันลงบล็อก..เลยต้องจำยอม



...ปอยจ๋า..เรื่องกาแฟไม่จริง
แต่ว่าว่าจริงๆมีคล้ายๆกันอย่างนี้แหล่ะ
นั่นกินข้าวอยู่..งูฉกมาที่จอ แจงสะดุ้งจานข้าวกระเด็นเลย
เคยเล่าให้คุณอ้อนฟังดูด้วย..ก็ขำๆตัวเอง แต่หัวใจเต้นตึกตั๊กๆๆเลยแหล่ะ

อยากให้ปอยได้เจอเอง..โคตรตื่นเต้นเลย
เหมือนจะตายอยู่ตรงนั้น..เค้ากลัวงูมากๆๆมากกว่าผีอีก


..น้องไอซ์...ว๊าก..ก..ใช่เลย โดนๆๆๆ
กับประโยคนี้.."เราเลือกที่จะทำร้ายเขาก่อน
ก่อนที่จะโดนทำร้าย ทั้งที่จริงๆ ก็กำลังโดนทำร้ายอยู่นั่นแหละ "
ใช่จริงๆแหล่ะ แบบว่าพยายามมองในแง่ปลอบใจตัวเองไง
ว่าเราเป็นฝ่ายทำร้ายเขา..หุหุ จริงๆ ก็โดนเขาทำร้ายนั่นแหล่ะ..

เรื่องฝันถึงงู...ฝันอยู่บ่อยๆนะ บ่อยมากเลย
แต่ไม่คิดว่าจะเป็นงูตัวเดียวกันหรอก เพราะมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ที่ฝัน..(ไม่แน่ใจนะ) คิดว่าคงไม่ใช่แรงอาฆาตหรอก แต่ว่า
เป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเราเองมากกว่า..ที่กลัวงูขึ้นสมอง..
ยิ่งกลัวก็ยิ่งเจอ..ฮาฮา..เหมือนความรักไง..ยิ่งคว้าก็ยิ่งห่าง..



..คุณฟี่..ขอบคุณมากค่ะ ว่าแล้ว
ก็ตามไปชิมกาแฟบ้านอื่นบ้างดีกว่า
ว่าจะหวานหรือขมอย่างไรกันบ้าง..


โดย: nikanda วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:14:12:19 น.  

 
แหะๆๆ


พี่ก๋าน่ะลืมประจำครับ
เพราะบางวันก็เปิดทั้งเครื่องในห้อง
และเครื่องที่ร้านครับน้องแจง




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:14:57:45 น.  

 
โอ้โห กาแฟถ้วยนี้แปลกแตกต่างไปจากถ้วยอื่นๆโขเลยครับ

ทั้งน่ากลัว ทั้งน่าเศร้า ทั้งขม แต่ก็ชวนคิดครับ

การทำร้ายคนอื่นก่อนเพราะกลัวคนอื่นจะทำร้ายเรา...

ผมว่าผมก็เคยทำนะครับ


โดย: Unravel วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:15:13:36 น.  

 
พี่ก๋า..คราวนี้รู้แล้ว
คราวหน้าไม่กล้าบ่นอีกแล้วค่ะ
ว่าเข้าบล็อกตัวเอง..ไม่ได้


Unravel ..ขอบคุณค่ะ
บล็อกนี้ขมหน่อย เพราะใส่น้ำตาลน้อย
แบบว่ากลัวคนอ่านจะเบื่อ..เพราะคนบอกนี้
เขียนที่ไร..ชอบเขียนหวานๆ เว่อร์ๆๆ ทุกทีไป


โดย: nikanda วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:16:42:12 น.  

 
มีประสบการณ์คล้ายกันเลยครับ..


ที่ผมเคยเจอนี่ เป็นสิงดง..

แต่อร่อยดีครับ..


เจอกันหัวข้อข้างหน้า..


-----------------

ผมชอบอะไร ที่เกี่ยวกับโลกจัง..

มันกลมดี..



โดย: ต๊ายตาย..นี่มัน..!!! (อสัญแดหวา ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:18:44:18 น.  

 
ตามชิมกาแฟเกือบครบทุกบ้านของวันนี้แล้วค่ะ รู้สึกว่าบ้านนี้น่ากลัวที่สุด

ก่อนดื่มกาแฟครั้งต่อไป ควรดมดูให้ดีว่ากลิ่นของกาแฟจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า บรื๋ยยย


โดย: pinkyrose วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:18:55:49 น.  

 
อ้าย เมื่อเช้าเห็นแต่ภาพ
ก็ว่าน่ากลัวแล้ว แต่ได้อ่าน โอ้ย อ่านไป ลมจะจับ
ถ้าเป็นหนูนะคะ ล้มพับอยู่ตรงนั้นอ่ะ
ไม่ไหว ใจหวิว

อ่านแล้ว รู้สึกแบบว่า ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งนะ
ชนะใจตัวเอง ได้ไม่ไปราวี ยอมเลือกที่จะหลีกทาง
เคารพในตัวเอง ไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย

ผู้ชายพรรณนั้น ตัดใจไปซะเถอะค่ะ ชิ
(เอจะอินไปใหมเนี่ย)

.................
ส่วนที่กาแฟบ้านหนู อยากทิ้งไว้อย่างนั้น
ให้ผู้อ่านจบเรื่องเองค่ะ ว่าความรักครั้งใหม่ของเธอ
จะขมหรือหวาน


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:19:44:36 น.  

 
ค่อยๆ นั่งอ่านอย่างละเลียด นี่ถ้าหากว่านั่งอ่านยามเช้า
ก็ต้องจิบกาแฟไปด้วยล่ะค่ะน้องแจง

น้องแจงเขียนยาวๆ แบบนี้พี่ว่าเป็นเสน่ห์และความเก่งประจำตัว
ของน้องแจงนะคะ เพราะว่าเป็นการเขียนแบบขยายความ
และมันเข้าใจง่ายดีน่ะคะ ชอบเลยนะเพราะว่าไม่ต้องถามอะไรต่อ
เพราะว่าเนื้อความตัวหนังสือมันเข้าถึงกันหมดค่ะ ...


เรื่องราวพี่ว่าลากเข้ามาได้ดีเลยคะ จะว่าเนียนก็คงไม่ใช่
แต่เพราะว่ามันเป็นเรื่องสองเรื่องที่แบบว่ามันเข้ากันแบบรสกลมกล่อม
น่ะคะ อ่านแล้ว อ่านอีกไม่ได้มีเบื่อเลย ...

บอกแบบกระซิบ อยากเขียนยาวๆ แบบน้องแจงเหมือนกันคะแต่ว่า
มิหาญกล้าเพราะกลัวเขียนแล้ววกกลับเข้าเรื่องไม่ได้ค่ะ 55+


โดย: JewNid วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:20:15:04 น.  

 
สุดยอดเลยครับ..

ผมอ่านแล้วเหมือนถูกดึงไปอยู่ในไร่มันสำปะหลัง..เลยครับ..
คุณแจง..เขียนออกไปจนดูเหมือนออกทะเล..
แต่ก็วกกลับมาอยู่ในหัวข้อกาแฟได้ดีจริงๆ

เสน่ห์ของการเขียนอยู่ตรงที่ไม่สามารถเดาได้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง..
ผมเองก็เดาไม่ออกเลยครับ..

ต่อมาเรื่องที่เคยทำร้ายใครมั้ย...
ผมเองก็เคยทำอะไรคล้ายๆกับในเรื่องเหมือนกันครับ..

ผมเป็นคนไม่ชอบตุ๊กแกมากๆ..แล้วท่ีบ้านแม่ผมมีเยอะมากๆเลยครับ
กลางคืนผมต้องลงไปเปิดประตูบ้าน..แล้วมันดันเกาะอยู่พอดีเลย..
ผมจับมันเข้าอย่างจัง..ตกใจสุดขีด..ในใจเดาได้เลยว่าจับอะไรอยู่..

มันก็ตกใจ..วิ่งขึ้นไปบนเพดาน..
ผมเปิดประตู..พอดี..มันก็ตกลงมา..จุ๊ก มั้งครับ..ไม่ขยับ..
โทษฐานที่ผมทำให้ผมตกใจ..และ ผมก็ไม่ชอบมัน..
มันกลับมองตาผม..อ้าปากขู่ผมซะอีกด้วย..

ผมเลยสังหารมันอย่างโหดเหี้ยมครับ..
อย่าให้เล่าเลยว่าทำอะไรไปบ้าง...โหดมากๆจริง..
จนทำให้วันรุ่นขึ้นผมต้องตื่นเช้าไปทำบุญตักบาตรกรวดน้ำให้มันเลย..


อิอิ..มีความสุขมากๆนะครับ..



โดย: Little Knight วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:20:54:10 น.  

 
แอบมาอ่านล่ะ
"เพราะกาแฟนั้นขมจัด ฉันจึงรู้ถึงคุณค่าของความหวาน"
แหมมมม โดนใจจริงๆๆ


โดย: rizzonte วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:22:09:29 น.  

 
อ่านเรื่องงูก็นึกภาพตามว่าน่ากลัวแล้วนะ เลื่อนลงมาเจอรูปบรรดางูมากมายขนาดนั้นแทบช็อกเลยนะคะคุณแจง

แต่ก็ชอบการเล่าเรื่องราวแบบนี้เอาเรื่องจริงผสมเรื่องแต่ง มีเสน่ห์ไปอีกแบบนะคะ


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:22:41:38 น.  

 
กรี๊ดคุณแจง
หัวข้อนี้เขียนดีกันทั้งแจงทั้งปอยเลย
้อ้อนอ่านแล้วรู้สึกว่ามันแนวมาก
ชอบแจงเขียนแนวนี้ มีทั้งหวานและลึกลับผสมกัน

งูมักใช้เป็นสัญลักษณ์ทางเพศนะ
เหมือนเรื่องแม่เบี้ยไงคะ
แต่ในเรื่องนี้งูถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนความกลัว
ช่างคิดค่ะ ซื้อนะ อยากให้เขียนต่ออีกยาวๆ
หรือไม่งั้นก็นี่เป็นพล็อตเรื่องสั้นไง เอาไปทำเป็นนิยายต่อนะๆ


โดย: BeCoffee วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:23:23:55 น.  

 
หวัดดีอีกรอบค่าแจง
โหย ขอบคุณมากมายที่ชมกันซะขนาดนี้
ปอยชอบเวลาแจงชมนะ จริงใจดีอ่ะค่ะ
เพราะว่าอันไหนแจงไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ
อันไหนอ่านไม่รู้เรื่องก็บอกว่าไม่รู้เรื่องไรงี้
เพราะงั้นอันไหนแจงชม ก็แปลว่าชมจริง ๆ
ตอนนี้ตัวลอยไปหมดแล้วล่ะค่ะ
ตอนแรกก็กลัวแต่ว่าจะอ่านกันไม่รู้เรื่อง
ไป ๆ มา ๆ เลยเดากันได้สองคน แจงกับอ้อน
ทั้ง ๆ ที่ยังอ่านไม่จบ อย่างนี้ท่าทางเพราะสนิทกันนะคะ
อิอิ

ปล.ส่งลิงค์ให้ทางเมล์แล้วนะค้า


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:23:36:19 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องแจง



งานเข้าแล้วล่ะสิ
ถ้าใช้สูตรพี่ก๋า
ล็อกเอาท์แล้วอีกเครื่องล็อกอินไม่ได้
ให้ล็อกเอาท์ที่เครื่องใหม่อีกรอบ
แล้วลองเข้าใหม่อีกครั้งครับ
พี่ก๋าเคยเป็นแบบที่น้องแจงว่าเหมือนกันครับ

ลองดูอีกทีนะครับ










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:6:08:38 น.  

 
ไม่เคยทำร้ายใครก่อนเพราะกลัวเขาทำร้ายเลยอะค่ะ

เคยแต่ทำร้ายเขา เพราะเขาทำร้ายเราก่อน

เราเป็นคนไม่ชอบทำร้ายใคร แต่ถ้าใครทำเรา เราเป็นคนแค้นฝังลึกพอสมควร


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:8:35:52 น.  

 
อ้อๆ ลืมไป

สำหรับเรา - นะคะ

งานเขียนทั้งวรรณกรรมเยาวชนและสารคดี (ที่จะรีวิวเป็นเล่มต่อไป) เราว่าดวงตะวันเขียนดีกว่านวนิยายอีกค่ะ เราชอบมากกว่าน่ะ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:8:36:35 น.  

 
ปล.มุกกาแฟ..แอบรัก..ดื่มเพราะใครบางคน
ขอยืมไปใช้ในนิยายของตัวเองบ้างนะจ๊ะ..หวงรึเปล่า?

^
^

หวงได้ไง เต็มใจยกให้ต่างหากล่ะจ๊าแจง


โดย: Paulo วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:8:38:37 น.  

 
อุอุ พี่แจงนี่ช่างสังเกตจริงๆ ผมว่ารูปนั้นคนถ่ายต้องการถ่ายมุมขวาหาย(ชิดขอบ) ก็เลยต้องฝืนให้ที่จับมาอยู่ด้านซ้ายแทนครับ ผมว่านะ


ปล. เรื่องงูก็จริงอย่างที่พี่ว่าอ่ะครับ เพราะจิตใต้สำนึกจริงๆนั่นแหละครับ ที่จะทำให้เราฝันถึงอะไรอยู่บ่อยๆ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:9:43:53 น.  

 
แจงจ๋า .. แวะมาบอกคนคิดหัวข้อว่า

พอนึกถึง โลกทั้งใบ .. ในหัวมันจะมีต่อ จะให้เธอคนเดียว

ไม่แน่ใจว่าเป็นหนัง หรือ เพลง อะไรซักอย่างในสมัยก่อน แต่มันติดหัว

ตอนนี้ เลยกลุ้ม เพราะมันเอาไม่ออก เลยไปทางอื่นไม่ได้ 555


มาคุยเล่น ๆ และ เซย์ฮัลโหล ตอนเช้า ๆ จ้า


โดย: Paulo วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:8:47:48 น.  

 
ฮื่อๆ น่าสงสารงู .. แหะๆ

...


โดย: tempopo วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:9:59:05 น.  

 
ไม่น่าเลย ฝันร้ายแน่ ยังใจดำเอารูปมาให้คิดอีก
โอๆๆๆ คืนนี่จะหลับมั้ยเนี้ย

ปล.คนจิตอ่อน


โดย: Poo (myroom_pu ) วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:14:35:24 น.  

 
งูยั่วเยี้ยเลย น่ากลัว


โดย: ปณาลี วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:18:46:44 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องแจง









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:7:18:30 น.  

 
"หวาดระแวงในทุกๆเรื่องและพยายามปกป้องตัวเองในทุกวิถีทาง "

ชอบประโยคนี้จังเลยค่ะ เห็นด้วยอย่างที่สุด

เคยเจองูแบบจะจะแบบนี้เหมือนกันค่ะ แต่ไม่กล้าทำอะไร
อาศัยโกยอย่างเดียวค่ะ เหอเหอ

ปล.รูปงูน่ากลัวมากค่ะ อ่านเพลินๆเลื่อนมาเจอรูป แอบสะดุ้งเลยค่ะ



โดย: บุยบุย วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:8:06:04 น.  

 
ใต้เงาตะวันอยู่ในลิสต์แล้วเหมือนกันค่ะ

ตอนนี้มีเรื่องอยากอ่านเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก

แต่ไม่รู้ว่าจะหาอ่านได้ครบมั้ยสิคะ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:8:21:02 น.  

 
มอร์นิ่งจ้า
อากาศสดชื่น มากๆๆ
หลับต่อดีกว่า

อ้าว คนขี้เกียจชาด ชัด


โดย: Poo (myroom_pu ) วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:9:01:29 น.  

 
หวัดดีค่ะคุณแจง

เห็นด้วยค่ะ กาก้าหล่อครบสูตรจริงๆ ตอนอ่านเรื่อง "ไฟฝันวันรัก" ของคุณณารา เราจินตนาการพระเอกเรื่องนั้นเป็นกาก้าเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณแจงอ่านหรือยังค่ะ


โดย: กล้ายางสีขาว วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:11:07:27 น.  

 
ฮ่าๆ ไม่เป็นไรค่ะ ... ถือว่ายั่วหนนี้ไม่สำเร็จ
สำหรับขนมจีน เอาว่ายั่วเป็นเมนูอื่นก็ได้แต่ว่าขอเวลาแป๊ป
ตอนนี้ห่างไกลกับการทานอาหารอยากๆ อร่อยๆ
แซ่บๆ แต่ว่าเดี๋ยวค่อยเอามายั่วใหม่ ...

พี่ก็ทำเป็นพูดดีไปล่ะคะ เพราะว่าไป อาหารยั่วๆ
ถูกยั่วจากคนอื่นประจำค่ะ เพราะว่าเป็นพวกชอบ "กิน"
เป็นประจำแบบนี้ ยั่วขึ้นล่ะพี่ 55


โดย: Jewnid IP: 124.157.238.56 วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:13:44:15 น.  

 


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:21:04:57 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่
มาบอกว่า ยูทุ้ป ทำง่ายค่ะ
แค่ไปสมัครเป็นสมาชิก แล้วก็สามารถโหลดวีดีโอเราใส่ได้เลยค่ะ
รู้สึกตอนสมัคร ก็กรอก อีเมล์ เรานี่หละค่ะ
ลองเข้าไปสมัครดูนะคะ


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:6:50:55 น.  

 
มาเยี่ยมค่ะ สบายดีนะคะ พี่แจง


โดย: teansri วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:17:14:50 น.  

 
มาชวนแจง อ่านหนังสืออิตาเลี่ยนกัน
"เด็กเก็บว่าว" พลอยยังไม่ได้อ่านจ้า..
เรื่องที่อ่านแล้วก็มีแค่นี้อ่ะ
1] The white masai
2] Untouchables
3] The affair
4] The body farm
5] The blood of flowers
6] A long way gone
7] On m'a vole mon enfance
8] La casa de los espiritus
มีเรื่องไหนที่แจงอ่านแล้วบ้างหรือเปล่าคะ อิอิ


โดย: rizzonte วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:21:35:55 น.  

 
อ่านตอนท้ายแล้วโล่งอกขึ้นมาทันทีเลยครับ พอรู้ว่าฟ้อนต์สีม่วงคือเรื่องแต่ง เฮือก...

เพราะมันเศร้ามาก! แง้...

แต่คนเราก็คงจะเป็นอย่างนั้นนะครับ เลือกเป็นฝ่าย "ทำร้าย" ก่อน ด้วยความ "กลัว" ว่าตัวเองจะถูกทำร้าย

และตอนเล่าเรื่องงู ขอบอกว่าสยองมากเลยง่ะครับ กลัว ผมไม่เคยฆ่างูนะ แต่ก็เคยฆ่าตัวอะไรๆ ด้วยความกลัวแบบนี้เหมือนกัน ปีละหลายๆ ครั้งด้วย ส่วนใหญ่เป็นแมงมุมอะ กลัว... งือ...


โดย: คุณพีทคุง (ลายปากกา ) วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:20:54:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

nikanda
Location :
จันทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [?]




ลายปากกา









New Comments
Group Blog
 
<<
กันยายน 2552
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
14 กันยายน 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add nikanda's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.