All Blog
I-Park Mall
บ่อยครั้งที่ความทรงจำเรื่องนี้จะผุดเข้ามายามอยู่คนเดียวเงียบๆ
......เรื่องราวที่ไอปาร์คมอลล์.......

นึกถึงทีไรก็ชื่นใจและเหงาหงอยไปทุกที

มันเป็นโชคดี ความบังเอิญ หรือพรหมลิขิต ที่ไม่อาจเกิดขึ้นอีกแล้วในชั่วชีวิตของฉันล่ะมั้ง

ไม่รู้ซิ ฉันไม่เชื่อความบังเอิญ

แต่ฉันศรัทธาในพรหมลิขิต

ไม่ว่าจะนึกย้อนไปกี่ครั้งฉันก็ยังคงมองว่ามันเหมือนความฝันมากกว่าคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

หลายคนอาจคิดว่าการ “บังเอิญ” ได้เจอ คิมฮยอนจุง ในที่ต่างๆเป็นโชคดี
แต่สำหรับฉัน มันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เอาซะเลย
ฉันไม่เชื่อว่า ความบังเอิญ นั้นจะเกิดขึ้นในชีวิต
และจริงๆแล้วมันอาจไม่บังเอิญเอาเลยก็ได้ ก็ในเมื่อวันนั้นเค้าเองก็มีงานที่นั่น
การจะได้เจอกันกลางห้างใหญ่ก่อนงานเริ่มมีเปอร์เซนต์อยู่แล้ว เพียงแต่ 1 ใน 100 ล่ะมั้ง
แปลกเพียงแต่ว่า แม้จะฝ่ารถติดมามหาศาลและผสมกับการหลงทางในยงซาน
ฉันก็พกเอาสภาพยับเยิน มายืนอยู่ตรงหน้าคิมฮยอนจุงจนได้

ตอนที่นั่งรถมา ง่วงแสนง่วง เพลียจนใจจะขาด
ตอนที่ลงจากรถมาเจอสถานีรถไฟยงซานก็งงหนักเข้าไปอีก
ฉันมางานแฟนไซส์ แต่ทำไมมาอยู่ที่นี่ ที่สถานีรถไฟใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
กว่าจะลัดเลาะพาตัวเองเข้าไปใจกลางห้างใหญ่ได้ สมองก็จูนแทบไม่ติด
และระหว่างที่ยังหลงวนเวียนกลางห้าง อะไรบางอย่างก็นำพาให้เรามาพบกัน

ตอนที่เลี้ยวอ้อมมุมบันไดเลื่อน สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เท้าก้าวไม่ออก
ผู้ชายคนที่เดินตรงเข้ามา คุ้นหัวใจจนเกินกว่าจะบอกตัวเองให้เชื่อได้ว่า “คิมฮยอนจุง” อยู่ตรงนี้
คนที่ดูช่างแสนห่างไกล อยู่ใกล้เหลือเกิน
ทุกย่างก้าวที่เข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆเหมือนจะยิ่งดึงดูดอากาศรอบตัวออกไป
ฉันหายใจไม่ออก
และวินาทีที่เธอเดินเข้ามาใกล้ที่สุด จนได้กลิ่นหอมๆและเสียงทุ้มเบาๆ
ฉันก็เหมือนกับขาดอากาศไปเลย
มือไม่กล้าเอื้อม แม้แต่คำสักคำยังไม่กล้าหลุดจากปาก
ในหัวดังกึกก้องว่า “เป็นไปไม่ได้ ฉันง่วงจัด เพลียมากจนฝันไปแน่ๆ”
แต่เท้าที่ก้าวเดินตามเค้าไปอย่างไม่ลังเล
และไม่ว่าจะกระพริบตาสักกี่ครั้ง
คนตรงหน้าก็ไม่ได้หายไป
และยังยิ้มแย้มอยู่อย่างนั้น
จนต้องบอกตัวเองใหม่ว่า
....ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้.....
แต่อะไรที่ทำให้ฉันได้พบเธอวันนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ

ได้แต่เดินตามเธอไปเรื่อยๆ
เดินจับผม เอามือป้ายหน้า พยายามจะทำตัวเองให้เรียบร้อยดูดีในสายตาเธอ
ความพยายามที่ล้มเหลว
เพราะจะมองยังไง....
คนที่นอนตีหนึ่งตื่นตีสาม และซุกตัวอยู่ข้างถนนทั้งวันทั้งคืน
อดกิน อดนอน เพียงเพื่อจะได้เข้าไปดูเธอที่ MBC ก่อนรีบมางานแฟนไซส์วันนี้....อย่างฉัน
ก็ไม่มีทางทำให้ตัวเองดูดีขึ้นได้เลย
หัวก็ยุ่ง หน้าก็มัน เสื้อผ้าก็ขะมุกขมอม ได้แต่ยืนตัวลีบเล็ก
เฝ้ามองเธอที่เจิดจ้า กระจ่างตา
คิมฮยอนจุงที่ยืนเลือกโทรศัพท์มือถืออยู่นั้น เงยหน้าขึ้นมองและส่งยิ้มน้อยๆมาให้
ยิ่งทำให้ฉันขัดเขินหนักเข้าไปอีก

เธอที่ผมสั้น หน้าตาสะอาดสดใส ใส่แว่นกันแดดสีเข้ม
เสื้อโค้ทเขียวขี้ม้ายับย่น ปากแดงจนน่าอิจฉา
เธอคนที่ตัวสูงโปร่ง และผอมบาง
เธอคนที่บอกการ์ดว่ายินยอมให้ฉันเดินตามไปเรื่อยๆ
เธอคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าความฝันยังต่อเนื่องไปอีกนานนับชั่วโมง

ช้อปปิ้งกับคิมฮยอนจุง
จะซื้อตั๋วเครื่องบินไปเกาหลีสักกี่ครั้งก็ได้ในชีวิตนี้
แต่จะมีอีกไหม โอกาสที่จะได้เดินตามเธอไปเรื่อยๆ
แล้วดูเธอเดินซื้อของอย่างเพลิดเพลิน

.....คงไม่มีอีกแล้ว....

ผ่านมานานนับปี แต่เรื่องราววันนั้นยังตรึงอยู่ในหัวใจ
ทำให้ชื่นใจยามนึกถึง
และทำให้หงอยเหงาเมื่อยามคิดถึงวันที่ผ่านล่วงไป
ฉันอยากให้ทุกวัน เป็นวันที่ได้ยืนเฝ้ามองเธอแบบนี้ตลอดไป

คิดถึงไอปาร์คมอลล์ / 11 มิถุนายน 2011



Create Date : 14 มีนาคม 2555
Last Update : 14 มีนาคม 2555 16:10:37 น.
Counter : 611 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ณ เงา
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]



New Comments