All Blog
-17.8 องศาเซลเซียส......หนาวนี้ที่โซล # 2
วันที่ 3
วันนี้เราตั้งใจไปวัดพงอึนซากัน ไปตามทางที่เขาแนะนำ แต่แปลก เดินเท่าไรก็หาไม่เจอ
วันนี้อากาศหนาวเย็นทรมานกายาเป็นที่สุด
หนาวจนบรรยายไม่ถูก ถ้าเดินไปร้องไห้ไป น้ำตาคงแข็งค้างอยู่บนหน้า
เดินฝ่านคังนัม หัวใจก็คิดถึงเธออีกแล้ว
ยิ่งเดินไปเจอรถคันหนึ่งมันเหมือนของเธอ ทั้งสี ทั้งรุ่น ทั้งยี่ห้อ แต่เวลาแบบนี้เธอคงไม่มาอยู่แถวนี้หรอกเนอะ

หนาวจนไปต่อไม่ได้ ต้องวิ่งหลบเข้า coex mall เป็นระยะ เพื่อหลบลมแรง
ทำไมอากาศหฤโหดขนาดนี้ คนที่นี่เก่งจัง ถุงมือก็ไม่ใส่ แต่เรานี่หนาวจนมือไร้ความรู้สึกไปแล้ว

เดินวนรอบโคเอ็กซ์ ในที่สุดเราก็เจอวัด

ดีอกดีใจวิ่งเข้าไป ไปไหว้พระ ไปสวดมนต์ด้วยความสงบ
ไปไหว์เจ้าแม่กวนอิม ดื่มน้ำศักด์สิทธิ์ แต่ดื่มไม่ได้ เพราะกลายเป็นน้ำแข็งไปหมด
สบายอกสบายใจก็เดินออกมาค้นพบว่าถ้าออกจากสถานีแล้วหันหลังข้ามถนนแต่แรก เราก็ถึงเลย

พวกช้านนนนนนนน ไปเดินวนรอบทำไม???

มองหน้ากันไปมา แล้วไปต่อที่ยกซัม ไปตามล่าหา(บริษัท)คนคู่

ตามเคย หลงวนเวียนอยู่อย่างนั้น หนาวก็หนาว
แต่ชอบใจตรงที่ว่าแวะไปกินข้าวร้านหนึ่งแล้วเจอไข่ตุ๋นอร่อย อิอิ
อยู่นี่หาไข่กินไม่ค่อยได้ และในเวลาที่หนาวเหมือนจะตาย ไข่ตุ๋นร้อนๆช่วยได้เยอะมากเลย

มีความสุขทุกครั้งเวลากินอะไรอร่อยถูกใจ

แล้วก็ไปเดินช้อปปิ้งกันต่อที่ทงแทมุน มุดห้างนั้นออกห้างนี้
เจอเสื้อผ้าน่ารัก แม่ค้าก็ไม่ยอมขายปลีกให้ หวงของจริงๆ
ถ้าขายก็โก่งราคาซะน่าเกลียด
ได้แต่เดินเซ็งๆจากมา เอาวะ ถือซะว่าเก็บเงินได้อีกเนอะ

เย็นย่ำ เราก็มุ่งหน้าสู่เส้นทางสีชมพู
เพราะร้านไก่ของเจ้าคนที่ทำให้หัวใจเราเป็นสีชมพูอยู่สายนั้น
แผนที่ไม่มี จดจำไว้ในหัว(ใจ)ว่าการเดินทางไปร้านนั้นต้องทำอย่างไรบ้าง
ไม่นาน เราก็มายืนอมยิ้มอยู่ที่ Jaksal Chicken
ร้านดูสว่างไสวท่ามกลางความมืดที่เทตัวลงมาพร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาสติแทบกระเจิง
เปิดประตูเข้าไปในร้าน อย่างแรกที่ได้ยินคือเสียงเพลงของ SS501 โอเค แปลว่าวันนี้แฟนคลับมาซินะ
มีโต๊ะว่างสำหรับเราสามพี่น้องพอดี
ทรุดตัวลงนั่ง ถอดโค้ทออก ตากวาดไปรอบๆ.......ฉันมาที่นี่แล้ว รู้สึกอิ่มใจเพียงลำพัง

ที่นี่ ที่ร้านของเธอแห่งนี้ มันให้บรรยากาศที่อบอวลว่า
เธอ เคยอยู่ที่นี่ ในทุกอณูของที่นี่เลย....คิดถึงจัง

หนึ่งในเจ้าของร้านมารับออเดอร์พร้อมแนะนำอาหารด้วยท่าที่คุ้นเคยกับบรรดาแฟนคลับเป็นอย่างมาก
เราก็ชวนคุย ถามไปเรื่อยยยยยย 555 พยายามดึงข้อมูลออกมาให้มากที่สุด

ไม่นานไก่ทอดจานโตก็มาเสิร์ฟ สีส้มอมเหลืองน่ากินมากๆ
แต่พอกินเข้าไปแล้ว มันอร่อยที่สุดๆๆๆๆๆ
มันอร่อยที่สุดในโซล มันเป็นไก่ที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เคยกิน
เพราะเจ้าของร้านหรือป่าวนะ 555555
แต่มันอร่อยจริงๆ
กินด้วยความครึกครื้น ชื่นมื่น ร่าเริง
มีของแกล้มเป็นข้าวเกรียบรสชาติย่ำแย่ (ไว้ไปครั้งหน้าจะซื้อ ข้าวเกรียบหลอดเอสบี ไปฝากนะ)
และหม้อไฟใส่ชีสอีกหมอใหญ่ใส่ต๊อกโบกีและรามยอน อร่อยที่ซู๊ดดดดดด
แต่มากกว่านั้นคือ สลัดจานย่อม ที่เราโฟกัสแค่มะเขือเทศ.....
ผู้ชายคนนั้นบอกว่า ถ้ามาร้าน เขาจะนั่งล้างมะเขือเทศอยู่หลังร้าน
แม้มะเขือเทศลูกที่จิ้มเข้าปากไม่ใช่เธอล้าง...แต่ฉันก็กินอย่างชื่นใจล่ะ

กินไปสุขใจไป คุยกะเพื่อนของเธอไปเป็นระยะ ฉันก็ต้องจากไปซะแล้ว
ลูกค้ามากมายรอมากิน อยากนั่งนานๆคงทำไม่ได้
ออกมาข้างนอก เพื่อนเธอก็ใจดี มาส่ง มาคุยด้วยสารพัด
มองหน้าเพื่อนเธอแล้วคิดในใจ ขอเป็นเธอได้ไหม คนที่ยืนคุยกับฉันตอนนี้..............................

ฮยอนจุงอ่า โพโกชิบตะ



Create Date : 26 มกราคม 2554
Last Update : 26 มกราคม 2554 15:49:24 น.
Counter : 587 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ณ เงา
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]



New Comments