... ลวงใจ ... บทที่ 14 ...

.... ลวงใจ .... ( บทที่ 14 )




บทที่ 14





จรได้สติหลังจากสลบไปนาน
 

               “ผมจะกลับบ้าน..” คำแรกเมื่อรู้สึกตัว


               “เฮ้อ..” มังกรรู้สึกเวทนา ตกลงใจว่าจะพาจรกลับบ้านทันทีที่แข็งแรงพอ..แต่ “พูดได้สองคำก็หลับแล้ว จะไปได้อย่างไร”

               “เป็นอย่างไรบ้างห้องนี้..” ป้าก้อนผลักประตูเข้ามา “คุณกิ่งทองไม่ไอแล้วแต่ยังมีไข้ คิดว่าคงยังไม่ได้กลับบ้าน..เมื่อคืนแปลก ๆ มียิ้มด้วย”

               “ป้าช่วยดูคุณจรหน่อย ผมจะไปดูกิ่งทอง” มังกรเดินตามคุณหมอไปในห้องกิ่งทอง



หลังจากตรวจดูอาการของทั้งกิ่งทองและจร คุณหมอให้กิ่งทองอยู่โรงพยาบาลต่ออีกระยะจนกว่าจะปลอดภัย ส่วนจรกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้

มังกรออกไปซื้อที่ชาร์ตแบตในเมืองแล้วโทรฯ กลับไปหาลุงยง เล่าความจริงทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับจร

               “สายไปแล้วละคุณ..” ลุงยงเสียงอ่อย “ตำรวจไม่สามารถกักตัวเจ้าคนนั้นไว้ได้ ถึงแม้จะมีคนยืนยันว่าเห็นเขากระโดดออกจากหน้าต่าง..” เงียบไปอึดใจ “อีกอย่าง..เอ่อ..”

               “อะไรครับ?” ค่อนข้างเสียมารยาทแต่มังกรก็ถามออกไป

               “เรื่องไม่ดีน่ะ..ไว้ผมคุยกับคุณจรดีกว่า”
 
               “ผมจะรีบพากลับครับ”

               “ไม่ต้องก็ได้ รอให้แข็งแรงสักหน่อย ไม่อยากให้มารับรู้เรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน จะคือเรื่องจริงหรือเปล่า อย่างไรก็ขอบคุณที่ช่วยดูแลคุณจรของผม..อ้อ ! ฝากขอบคุณคุณชัยชนะด้วยนะครับ”

               “อะไรกันครับคุณลุง !” มังกรพูดกับตัวเองหลังจากลุงยงวางสายไปแล้ว

 

มังกรและคนขับรถพาจรกลับมาที่บ้านไร่พร้อมความกังวลในใจ..เขาควรจะทิ้งกิ่งทองไว้ที่โรงพยาบาล หรือกลับไปดูแลกิ่งทองและปล่อยให้จรนอนคอยอยู่ที่บ้าน..
 


               “ปวดหัว..” จรครางออกมา

               “พักผ่อนเยอะ ๆ นะ เจนไม่แกล้งจอห์นหรอก” เสียงเจนปลอบใจดังมาจากไหนสักแห่ง

               “จะแกล้งอะไร?..” ชัยชนะยืนอยู่ปลายเตียง “สงสัยจังทำไมป้วนเปี้ยนอยู่กับจรเป็นอะไรกันหรือ”

               “เป็นอะไรไม่ใช่เรื่องของคุณ” เจนปรากฏตัว

               “แฟน?”

               “บ้าสิ ! เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เล็ก”

               “พี่น้อง?”

               “ไม่ใช่”

               “ไม่ใช่แฟนก็แล้วไปจะไม่ได้แย่งของ ๆ ใคร ฮะ ๆ ฮา”

               “ใครแย่งใคร..ฮึ..เจนงงนะนี่”

               “ไม่บอก !” ชัยชนะหลิ่วตา “ว่าแต่น้องชายผมไปไหน”

               “อยู่โรงพยาบาลเฝ้าคุณกิ่งทอง..” เจนนึกอะไรได้ “คุณไปเปลี่ยนเวรหน่อยสิ คุณมังกรจะได้มาดูแลจอห์นบ้าง”

               “ใครช่วยดูที่นี่ล่ะ?”

               “คุณเข้ามาไม่เห็นป้าก้อนหรือ..สงสัยนอนอยู่ในห้อง”

               “คงอย่างนั้น..งั้นผมไปโรงพยาบาลก่อนนะ” ชัยชนะคล้อยตามง่าย ๆ ตรงไปโรงพยาบาล

               “จะดูแลอะไรกันนักหนาทั้งสองคนพี่น้อง..” เจนบ่นพึมเมื่อชัยชนะไปโรงพยาบาล
 
 
ใกล้ฟ้าสาง
 
               “ฮึ ! กว่าคุณมังกรจะกลับมาก็เช้าพอดี..” เจนมองออกไปนอกหน้าต่าง “ฟ้าสว่างเราก็ทำอะไรไม่ได้..” พูดไม่ทันขาดคำร่างของเจนก็เลือนหายไปพร้อมกับแสงทองริมขอบฟ้า
 
 
มังกรโผเผกลับไร่ตอนเช้า..เขากินกาแฟ..อาบน้ำ..นั่งมองจรสักพักจึงออกไปไร่

               “ผลของการคิดไม่ซื่อที่พาเขามาไร่..” มังกรพึมพำกับตัวเอง..ออกไปทำงานในไร่จนสาย..เปลี่ยนใจสั่งงานกับหัวหน้าคนงานแล้วกลับเข้าบ้าน



มังกรดิ่งไปที่ห้องนอนแต่ไม่มีร่างของจรอยู่ !

               “คุณจร !” มังกรถลาไปหน้าบ้าน “อ้อ..ยังอยู่..ถ้าอีกครั้งก็เกินไป” ละสายตาจาก TZ-M ของเขา “คุณจร..จร..อยู่ไหน?”

                “หือ..” มีเสียงขานรับเบา ๆ

               “จร..” มังกรหันกลับเข้าบ้าน..ห้องนอน..ห้องน้ำ..พักผ่อน สุดท้ายในครัว

               “ผมหิว” จรกำลังคนกาแฟ

               “อยู่นี่เอง..” ยิ้มดีใจ “หายป่วยใหม่ ๆ กินกาแฟเลยหรือ” มังกรเปิดตู้หยิบกระป๋องนมสดออกมาเปิด เทใส่แก้วแล้วใส่ตู้ไมโครเวฟ

               “อือ..” จรเซพิงเคาน์เตอร์

               “ก็นะ..” มังกรเข้าพิงข้างด้านที่จรเซ..โอบไหล่ประคองพาออกจากครัว “ไปรอที่ห้องเดี๋ยวผมเอานมไปให้”

              “ที่โซฟานะ ในห้องไม่เห็นใครเลย” จรต่อรอง

               “ฮะ ๆ ได้ ๆ..” มังกรพาจรไปที่โถงกลางบ้าน หย่อนตัวลงบนโซฟา “วันนี้ผมไม่ไปไหนจะอยู่กับจร”

               “คุณกิ่งทอง” จรเอ่ยขึ้นเป็นเชิงถาม

                “ป้าก้อนดูอยู่..เมื่อเช้าคุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว..” อมยิ้มมองหน้าจร “เป็นห่วงเค้า ห่วงผม หรืออย่างอื่น”

                “หือ..” จรหลับตา ไม่ตอบอะไร

                “เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งหลับกินนมก่อน” มังกรรีบเข้าครัว


มังกรจัดการให้จรนอนพักผ่อนแล้วกลับเข้าไร่เพื่อหาสัญญาณโทรศัพท์

               “กิ่งทองเป็นอย่างไรบ้าง..” มังกรมาท้ายไร่ที่พอมีสัญญาณโทรศัพท์ถ้าเดินหาดี ๆ “ไม่มีอะไรหรือ..ดีแล้ว..” หลังจากได้รับคำตอบจากป้าก้อนที่มังกรทิ้งมือถืออีกเครื่องไว้ให้ “ถ้ามีอะไรเร่งด่วนป้าใช้ไอ้เบิ้มบึ่งมาบอกผมด้วย” ไอ้เบิ้มคือคนงานที่มังกรให้อยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาล

สองสามวันต่อมา..มังกรวิ่งไปมาระหว่างโรงพยาบาลและไร่..ชัยชนะเลิกงานตอนค่ำแวะมาหาจรและเจนก่อนไปเฝ้ากิ่งทอง..เจนเรียบร้อยดีไม่ได้ทำห้าวอย่างที่พูดไว้..จรต้นเหตุของเรื่องแข็งแรงเหมือนเดิม..วันต่อ ๆ มาลงไร่กับมังกร..ลืมปัญหาที่บ้านกรุงเทพฯ




                “อืดดดดด..”

                “อืดดดดด..” มังกรสะดุ้ง..เสียงมือถือของจรจากกระเป๋ากางเกงของเขา

               “เสียงเหมือนมือถือของผมเลย” จรพาซื่อพูดออกมา..จรและมังกรอยู่ท้ายไร่กำลังดูคนงานเฉือนต้นว่านหางจระเข้ลงเข่ง

               “อืดดดดด..” มังกรล้วงกระเป๋า..ถ้าเขาไม่รับสายจรจะสงสัยและเครื่องคงดังไม่หยุด

               “ของคุณ..” ยื่นมือถือให้จร “ผมพกติดมาด้วยเผื่อมีสัญญาณ”

               “แข็งแรงดีแล้วครับ..” จรพูดกับคนทางปลายสายที่คงไม่ใช่ใครนอกจากลุงยง “ทีหลังไม่ทำแล้วครับ..กำลังดูงานไร่กับมังกรอยู่..โอ๊ะ..” แกล้งทำตกใจ “ครับ..ครับ..คุณมังกรนั่นละครับ”

                “มีอะไรเกี่ยวกับผมหรือ?” มังกรถามขึ้นหลังจากจรเป็นฝ่ายนิ่งฟังลุงยงพูดจนยุติการการสนทนา

                “ไม่มีอะไร..ร้อน..” จรยิ้ม
 
                “ไม่มีอะไรได้อย่างไรเห็นเอ่ยชื่อผมด้วย”

                “ลุงยงเอ็ดที่ผมเรียกคุณมังกรว่ามังกรเฉย ๆ”

                “ดีแล้วผมชอบ”

                “อีกเรื่อง..” พักหลังนี้จรไม่อยากกลับกรุงเทพฯ ทั้ง ๆ มั่นใจว่างานไร่ไม่ใช่เป้าหมายของชีวิต..อาจเพราะเจนที่เข้ามาคุยบ่อย ๆ ตอนกลางคืน..และนายจอมกวน..ไอดอลแรกของหมู่บ้านนี้ซึ่งไม่น่าจะมีอิทธิพลต่อจรเท่าไหร่เลย..แต่ไม่รู้ทำไม

               “ทำเฉยอีกแล้ว..” มังกรยิ้มกว้าง “ไงล่ะจร?”

               “จร..” ยิ้มตอบ “จรเฉย ๆ เสมอกันแล้วนะ..” เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ลุงยงอยากให้ผมกลับกรุงเทพฯ ก่อน จัดการกับปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น รวมทั้งเป้าหมายชีวิตที่โลเลของผม” มองหน้ามังกร “ลุงว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับชาติกำเนิดของผมด้วยอยากให้ผมรับรู้”

               “ให้ผมพูดนะ..” เชิงขออนุญาต “ผมก็ว่าคุณแปลก ๆ อยู่..ผมทอง..หน้าฝรั่งอย่างนี้..แต่ว่า..” หยีตาสู้แดด “อยากให้เป้าหมายชีวิตของคุณอยู่ที่นี่”

               “ไม่รู้สิครับ..” จรไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้กับความรู้สึกของมังกร “ผมว่าผมเหลวไหลเอาเรื่องอยู่นะ ฮะ ๆ”

               “ตลกจัง..รู้ว่าตัวเองเหลวไหล แต่ไม่รู้ว่า..” มังกรไม่กล้าพูดต่อ

               “รู้..รู้สิ..” ที่จริงจรรู้ว่ามังกรจะพูดอะไรต่อแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ “รู้ว่ามังกรจริงจัง กับชีวิต การงาน ผู้คนรอบข้าง คุณกิ่งทอง..และ..”

               “และจร” คำที่ออกมาจากใจของมังกร

               “ใช่..และผม..มังกรจริงจังสำหรับการช่วยเหลือให้ผมเป็นชาวไร่ที่นี่..” ยิ้มให้มังกรอย่างเดาความรู้สึกไม่ถูก “ทำไมผมจะไม่รู้”

               “รู้แค่นั้นน่ะหรือ?”

               “อื่อ !” พยักหน้าจริงจัง “ครับ”


               “โธ่ !” มังกรจนใจจะต่อความ

.



 

Create Date : 05 กรกฎาคม 2569		0 comments
Last Update : 5 กรกฎาคม 2569 13:44:02 น.
Counter : 110 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet