... ลวงใจ ... บทที่ 5 ...

.... ลวงใจ .... ( บทที่ 5 )


บทที่ 5





                “ย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง..” ลุงยงจ้องหน้าจร “คุณอยากมาทำไร่ที่นี่แน่นะ?”


                “ครับ..” จรตอบตามความรู้สึกขณะนั้น

               “อันดับแรกคือต้องมีที่พัก..เช่าบ้านที่อำเภอ..”

                “โอ๊ย ! คิดว่าไม่น่าจะมีนะ..” แม่ค้าสอดขึ้น “ฉันไปตลาดทุกวันไม่เคยเห็นมีบ้านเช่าที่ไหน”

               “ผมว่าซื้อที่ริมถนนสักแปลงไม่ต้องมาก ปลูกบ้านพักแล้วค่อยเข้าไปทำไร่ในที่ผืนใหญ่..” จรเสนอความเห็น “ดีไหมลุง?”

               “โอ..เบ็ดเสร็จเป็นล้านหรือกว่าล้านอีกนะคุณ” ลุงยงห่วงเรื่องเงิน..ถึงแม้จะมีอยู่มากในธนาคารแต่จรไม่ได้ทำงานอะไรถ้าใช้ฟุ่มเฟือยวันหนึ่งนายหนุ่มของเขาคงมีปัญหา

               “คิดเสียว่าเป็นการลงทุน..อีกหน่อยมีผลิตผลก็ได้เงินคืน” จรฝันหวาน

               “ถ้าไม่ได้..”

               “แหม..ลุงมองโลกแง่ดีหน่อยสิครับ”

               “ฉันไม่ใช่นายหน้าอะไรหรอกนะ..” แม่ค้าฟังอยู่นาน “มีที่อยู่แปลงหนึ่งเขาอยากขาย”

               “อยู่ที่ไหน เนื้อที่มากไหม?” ลุงยงหันไปถามทันที

               “ไร่เดียวเองริมถนนอย่างที่คุณอยากได้..แต่..” หยุดพูดเพราะอะไรสักอย่าง

               “แต่อะไรครับ..” จรสังหรณ์ใจ

               “ช่างเถอะ..” แม่ค้าหยุดให้ข้อมูลดื้อ ๆ “ไม่มีอะไร..ลืมเสียเถอะคุณ”

                “นะ !” อุทานของจรที่ยากแปลความหมาย

               “ทำให้เราอยากซื้อ..” ลุงยงลากหยดน้ำบนโต๊ะ

                “ค่านายหน้า !” จรโพล่งออกมา

               “บอกแล้วว่าไม่ใช่..” เสียงธรรมดาไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของจร “โน้น !” แม่ค้าชี้มือ “ถามเอาเองแล้วกันฉันไม่เกี่ยว”




ลุงยงคลานรถไปทางที่แม่ค้าบอก..ทิศที่บ้านผู้ใหญ่ตั้งอยู่

               “เข้าไปถามเมียผู้ใหญ่ดูไหม?” ลุงยงพูดขึ้น

               “ผมว่า..” ความฝันของจรเมื่อเช้ายังหลอนอยู่..แต่แล้วเขาก็ร้องขึ้น “นั่น !”

ถัดจากรั้วไม้ขัดของบ้านผู้ใหญ่มีที่ว่างแปลงหนึ่ง..ป้ายปักโย้เย้เขียนไว้สั้น ๆ ว่า “ขาย”

               “นี่ละมั้ง..” ลุงยงจอดรถ “แต่ว่าจะถามใครดี..แม่ค้าก็น่าจะบอกให้รู้เรื่อง”

                “อะไรหรือคุณ?” ชายชราคนหนึ่งโผล่มาจากหลังดงกล้วย..ที่พักเล็ก ๆ ของแกซ่อนอยู่ตรงนั้น

               “ป้ายบอกว่าขาย..ขายที่ใช่ไหมลุง” ลุงยงชี้ที่ป้าย

               “ใช่ ๆ ” ชายชราดีใจ “ใช่จ๊ะ..” มองเข้าไปในที่..กวาดสายตาตั้งแต่รั้วบ้านผู้ใหญ่เรื่อยไปตามถนนแล้ววกกลับเข้าไปในที่ของผู้ใหญ่..ค้างอยู่อย่างนั้น

                “ลีลา..” จรพึมพำ “รายละเอียดล่ะลุง” ตะโกนถามชายชราที่ยังนิ่งอยู่

                “ลุง !” ลุงยงช่วยส่งเสียงอีกคน

                “อ้อ !” ชายชราสะดุ้งจากภวังค์ “ทั้งหมดมีสี่แปลงติดกัน”

               “เราอยากได้แปลงเดียว” จรขัด

               “แปลงละหนึ่งไร่..” ชายชราไม่สนใจคำพูดของจร หรือแกกำลังท่องบทที่คงบรรยายมาหลายสิบเที่ยวจนเหมือนท่องจำ “แปลงแรกติดกับที่ของผู้ใหญ่ราคาสี่หมื่น แปลงถัดไปหกหมื่น เจ็ดและแปดหมื่น”

               “แปลกนะลุง..” ลุงยงมองพิจารณาที่ทั้งสี่แปลง “แปลงแรกมีต้นไม้อุดมสมบูรณ์กลับราคาถูกที่สุด..ถัดไป ๆ ยิ่งแห้งแล้งกลับราคาสูง”

               “มันเป็นอย่างนั้น” ชายชราหันหลังเดินเข้าดงกล้วย

                “เดี๋ยว !” ไม่รู้อะไรทำให้จรตัดสินใจปุ๊ปปั๊ป..ตะโกนลั่น “ผมซื้อ ผมซื้อ”

                “คุณจร !” ลุงยงเขย่าแขนจร “มันแปลก ๆ นะ ผมว่าน่าจะมีอะไรแฝงอยู่สักอย่าง”

               “สี่ไร่แค่สองแสนห้า..” จรทำท่าเหมือนตอนชายชราท่องอาขยาน “สี่เหลี่ยมจัตุรัสติดถนนทุกแปลงด้วยถูกจัง”

               “รู้ได้อย่างไรว่าแต่ละแปลงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส” ลุงยงแปลกใจจรมากกว่าความลี้ลับของที่สี่แปลงนี้

               “ทำไมจะไม่รู้ล่ะครับ..ที่ผืนนี้รอให้ผมมาเป็นเจ้าของโดยเฉพาะนี่นา” จรตอบตามความรู้สึกที่ใครบางคนกระซิบบอก..ห่างจากที่จรยืนอยู่ไม่ไกล..มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่


สายตามากกว่าสองคู่แอบมองผ่านรั้วไม้ขัด..จากบ้านผู้ใหญ่

.






 

Create Date : 21 มิถุนายน 2569		0 comments
Last Update : 21 มิถุนายน 2569 9:56:12 น.
Counter : 121 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet