.. ปริศนามาตา .. บททีท 15 ..

๐ .. ปริศนามาตา .. ๐
.. บทที่ 15 ..
.. เย็นยะเยือก ..



               “จ่าหน้าถึงร้านเรา ไม่ระบุชื่อใคร” ดี้เกาหัวแกรก

               “แล้วใครจะเป็นคนเปิดอ่านล่ะ?” แก้วมองมาที่ผม..อย่าเลย ! ไม่เชื่อหรอกเพื่อน

               “แคว้ก !” นั่นไงยังไม่ทันกระพริบตา

               “เฮ้ !” ดี้อุทานเสียงดัง ประหลาดใจกับสิ่งที่อยู่ในซอง

               “มีอะไรหรือ?” แก้วชะโงกหน้าดู “ไม่เห็นมีอะไร”

               “ก็ไม่มีอะไรไงชั้นถึงประหลาดใจ” เซ็นเซอร์สาวส่งจดหมายคุณเด่นให้ผม “คงเขียนถึงแกมั้ง” ทีงี้..

               “นี่ไง ๆ ..” ผมถูมือบนที่ว่างด้านหลังซอง “ต้องใช้ความร้อนจากมือตัวหนังสือถึงปรากฎ” ผมเร่งมือ

               “ไหน ๆ” ดี้แทบวิ่งมาแย่งซองไปดู แก้วตามมาติด ๆ

               “ตุ้บ ๆ ปึ้ก ๆ” ตามระเบียบ..ผมไม่น่าหาเรื่องเจ็บตัวเล้ย !

               “ไอ้บ้าเด่น !” น่าน แถมอีกหน่อย


ผมนอนดูจดหมายเปล่าของคุณเด่นอย่างใช้ความคิด..เจ้าหนูทั้งเจ็ดยังไม่นอน ยั้วเยี้ยอยู่ข้าง ๆ และบนตัวผม หอมแชมพูฟุ้งทุกตัว ใครนะช่างว่าพวกเราเหม็นได้ ผมหยิบมาจูบเล่นทีละตัว ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะ ผมว่ามันทำปากขมุบขมิบจูบตอบผมด้วยแฮะ

ตั้งแต่ผมได้ลูก ๆ มา เงาตะคุ่มไม่มาให้เห็นอีกเลย คงเป็นวิญญาณสวยที่มาฝากผมดูแลลูก..ก็ไม่น่าจะใช่ เงานั้นคือคนนี่นะไม่ใช่หมาสักหน่อย แต่..เอ..คิดอีกทีเงานั้นหายไปพร้อมกับคุณเด่น หรือจะเป็นเงาวิญญาณแม่คุณเด่น ถ้างั้นจะมาหาผมทำไม..โอ๊ย ! คิดไม่ออก

เรื่องจดหมายนี้ก็เหมือนกัน..แปลก..ไม่เข้าใจ..คุณเด่นตั้งใจจะสื่ออะไรให้พวกเรารู้หรือ?..ถ้าคิดย้อนกลับไป คุณเด่นและพฤติกรรมของเขาค่อนข้างประหลาด นับตั้งแต่ไม่จัดงานแม่ตัวเองที่บ้านเกิด ไม่มีใครมาร่วมงานสักคน ส่งหรีดวันละเก้าพวงทุกวัน ที่สำคัญเกิดวันเดียวกับผมชื่อเหมือนผม หน้าตาก็คล้ายกันอีกต่างหาก

                “อิ๊ด !” เสียงเจ้าหนูตัวหนึ่งร้องเพราะผมเผลอเอียงตัวไปเบียด

               “นอนได้แล้วคุณ ๆ เดียวโดนทับแบนนะ” ผมจับพวกเขาใส่ลัง แล้วเราก็หลับกันทั้งแปดตัว

.....

ที่นอนยวบเหมือนมีอะไรกดทับ ผมพลิกตัวไปที่ลังเจ้าหนู..อื้อ..คงเป็นน้ำหนักผมเอง..เสียงเจ้าหนูร้องงี๊ด ๆ ผมจึงลืมตาขึ้นดู..อ๊ะ !

คุณเด่นกำลังอุ้มเจ้าหนูเล่น จูบฟอด ๆ เหมือนผมทำเมื่อหัวค่ำ หันมาทางผม “เขียนไปหาผมนะ” เสียงก้อง ๆ

               “ทำไมต้องเขียน” ทำใจกล้าถามทั้งที่ไม่แน่ใจว่าคนหรือผี “เข้าร้านมาได้ไงล่ะครับ?”

               “ผมมีกุญแจร้าน มีกุญแจห้อง เข้าได้ทุกแห่งแม้แต่ใจคุณ” อุ้มเจ้าแบล็คฮาร์ทส่งให้ผม “เลี้ยงไว้ให้ดี อย่าให้ใครนะผมรักของผม” มือคุณเด่นโดนมือผม เย็นเจี๊ยบเหมือนน้ำแข็ง

               “คุณเด่น !” ผมร้องเสียงดัง ตกใจตื่น

               “คุณเด่น !” ผมยังไม่แน่ใจว่าคือความฝัน มองไปรอบ ๆ ห้อง มีแต่ความเงียบ มองกลับมาที่เตียง..นั่น..เจ้าแบล็คเจ้าฮาร์ทออกมานอนนอกกล่อง ผมหยิบเจ้าตัวซนทั้งสองตั้งใจจะใส่กลับเข้ากล่อง..

               “แบล็ค ! ฮาร์ท !” ผมตะโกนคับห้อง แบล็คฮาร์ทตัวเย็นเฉียบเหมือนมือคุณเด่น ผมตกใจลนลานทำอะไรไม่ถูกเอาหูแนบท้องทั้งสองตัว ยังมีเสียงตึ๊ก ๆ เบา ๆ ผมคว้าเสื้อยืดห่อ จัดการตัวเองลวก ๆ เหลียวหาพวงกุญแจ แต่ไม่เห็น..แย่ละซียิ่งรีบ ๆ..บางทีอาจวางอยู่ข้างล่าง ผมซุกสองตัวใส่อกเสื้อสองมือประคองวิ่งลงข้างล่าง

ยังมืดตื้ออยู่เลย ผมเปิดไฟหากุญแจแต่ไม่พบ นึกเอะใจยกประตูเลื่อนเหล็กขึ้น..นั่นไงพวกกุญแจคาอยู่ที่ประตู ผมกลั้นใจผลักบานกระจก..ชิบ ! ผมไม่ได้ใส่กุญแจประตูร้าน มิน่าคุณเด่นถึงเข้ามาได้..บ้าซิ ! นั่นมันความฝัน..ทำไมผมฝันอย่างนั้น ทั้งเรื่องประตูทั้งเรื่องเจ้าใจดำ

               “ทำไงดี” ผมล้วงมือเข้าไปกุมเจ้าหนูที่นอนแนบท้องร้อน ๆ ของผม


               “เมื่อไหร่จะสว่าง ! เมื่อไหร่จะสว่าง !” ตะโกนก้องในใจ..

.


 

Create Date : 10 มีนาคม 2569		1 comments
Last Update : 10 มีนาคม 2569 13:51:00 น.
Counter : 32 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet