.. วรรคตอนแห่งรัก.. บทที่ 2 ..

.. วรรคตอนแห่งรัก ..
.. บทที่ 2 ..
.. ระเด่นลันได พ่อหมา ลูกหมา ..
.
 
ลืมเล่าเรื่องที่ผมมีงานเสริมหนึ่งอย่าง..เป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ ( เหมือนจะโก้ แต่ไม่ใช่ ) .. ญาติท่านหนึ่งมีบ้านให้ชาวต่างชาติเช่า 2 หลัง ตัวท่านและครอบครัวทำงานที่ต่างประเทศ ผมมีหน้าที่ดูแลเรื่องเงินและการบริการให้ผู้เช่าบ้านทั้งสองหลังนั้น ผมและแม่จึงแยกกันอยู่ชั่วคราว
 
               “แม่กลับบ้านก่อนนะ..” แม่ตบหัวผม “อย่าเถลไถลล่ะต้องไปดูแลลูก ๆ อีกไม่ใช่หรือ ฮะ ๆ”
 
                “เดี๋ยวตี๋ก็กลับเหมือนกันรอให้จบมาเอาสร้อยคืนไปก่อน” ผมเหลียวมองเพื่อนสองคนสองขั้วต่างกันที่กำลังหยอกล้อ ตบหัว เตะกัน..ไม่ได้ค้อน แต่คงอย่างนั้น
 
.....
 
ภารกิจประจำวันของผม..ตื่นก่อนดวงอาทิตย์ ต้มข้าว ( ปลายข้าว ) หม้อใหญ่ ผสมเนื้อบดกระป๋องลงไปในข้าวคนให้ทั่ว ทิ้งไว้ให้เย็น
 
ออกจากครัว..ครัวของบ้านเช่าที่ผู้เช่าคือทหารอเมริกันและเมียชาวเวียตนาม พวกเขาทิ้งข้าวและเนื้อกระป๋องไว้จำนวนมากกินได้เป็นปี ก่อนจะกลับประเทศ บ้านเช่าจึงว่างอยู่ ทิ้งลูกสุนัขไว้ 3 ตัวให้ระเด่นลันไดตี๋ดูแล
 
ฟ้าสว่างพอดีที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ..ผมมีห้องพักอยู่ระหว่างบ้านเช่าทั้งสองหลัง จะเรียกว่าห้องพักก็ไม่ถูกเพราะเป็นห้องใหญ่ที่มีห้องน้ำและห้องครัวอยู่ด้วย..น่าจะเป็นบ้านหลังเล็กมากกว่า ติดอยู่ที่ บ้านน้อยหลังนี้เคยเป็นครัวใหญ่ของบ้านเช่าทหารอเมริกันมาก่อน จึงบ่อย ๆ ที่มีเสียงทุบข้างฝาเพื่อการอะไรสักอย่างจากฝรั่งผู้เช่า
 
แต่งตัวหล่อเรียบร้อย เปิดรั้วไม้เตี้ยที่กั้นอาณาเขตบ้านเช่าสองหลังเข้าไปในบ้านฝรั่ง เข้าครัว เทข้าวลงในกะละมังใบใหญ่เปิดกรงให้เจ้าตัวเล็กทั้งสามมากินข้าว พวกเขากระดิกหางดีใจรุมกินข้าว ผมเข้าครัวล้างหม้อสำรวจว่าปิดแกสเรียบร้อยดีไหม ล้างมือหลายครั้ง..หนุ่มหล่อจะมีกลิ่นลูกหมา กลิ่นเนื้อบดได้อย่างไร..แต่คงมีบ้างแหละกลิ่นเนื้อบดที่อวลอยู่ทั่วห้องและบนเส้นผม..อาจเป็นกลิ่นเสน่ห์ของผมก็ได้กระมัง
 
จากบ้านเช่าที่ดูแลอยู่มีทางออกสู่ถนนใหญ่ 2 ทาง ทางหนึ่งผ่านบ้านดงผู้ดี ผู้มีอันจะกิน อีกทางหนึ่งอีกโลกเลย ผ่านดงสลัมและวัดและตลาด..ผมชอบทางนี้แต่ใช้เวลานานมากกว่า วันไหนเหมือนจะสายแล้วผมจะไปทางดงผู้ดี
 
               “เข้าบ้านไป ๆ” ผมต้อนเจ้าตัวเล็กเข้าบ้าน..กรงที่ทหารอเมริกันซื้อไว้มีขนาดใหญ่มากเกือบครึ่งห้อง จะขังพวกเขาไว้ทั้งวันมันไม่ถูกต้องแต่ระยะนี้ตัวยังเล็กอยู่ผมจึงอนุโลมใส่กรงไว้ก่อน ให้ตัวโตกว่านี้จึงปล่อยให้อยู่ข้างนอกแล้วนำกรงมาไว้ที่โรงรถเพราะต้องปิดบ้าน มีของมีค่าอยู่เหมือนกัน เปิดกรงทิ้งไว้ให้พวกเขาเข้าออกได้ตามใจ
 
               “เฮ้ย !” มีตัวหนึ่งแก่นแก้วมากมุดจากกรงตามผมมาที่รั้วบ้านต้องจับไปเข้ากรงอีกครั้ง ปิดบ้านไว้ ถ้าออกมาอีกก็วิ่งเล่นในบ้านแล้วกัน เละเทะอย่างไรค่อยมาเก็บกวาดตอนกลับจากทำงาน
 
               “ไปนะ..” ผมร้องบอกข้ามรั้วบ้าน เด็กรับใช้บ้านเช่าชาวไต้หวันหัวเราะคิก ๆ
 
มัวสาละวนกับเจ้าหัวดื้อผมตัดสินใจฝ่าดงผู้ดี
 
               “มาแล้ว ๆ ..” สาวบ้านผู้ดีเก่าหลังหนึ่ง สาว ๆ จะมาชุมนุมที่มุขหน้าบ้านเป็นประจำ “พ่อหมาไปทำงานแล้ว” สาวหนึ่งพูดขึ้น
 
               “ตี๋ไปทำงานแล้วหรือ ระวังน้าจะไปขโมยลูกของเธอนะ..” สาวอายุมากที่สุดเอ่ยขึ้น “นายระเด่นลันไดตี๋”
 
               “ครับ..สวัสดีครับ” ผมโค้งให้คุณผู้ดีเหล่านั้น..ทำไมเรียกผมว่าระเด่นลันได ผมไม่ใช่ขอทานอย่างนายนั่นสักหน่อย อาจจะเพราะมีลูกหมาตอมหน้าตอมหลัง หรือเพราะผมหล่อ หรือเพราะผมเจ้าชู้แบบนายระเด่นลันได..ไม่ใช่สักอย่าง
 
ถึงที่ทำงานทันเวลา 7 โมง 15 นาที เวลาขีดเส้นสีแดงของลุงอ้วน
 
               “ตี๋หัดใส่น้ำหอมบ้างสิจะได้ไม่มีกลิ่นหมา ๆ..” แม่ให้คำแนะนำทันทีที่เห็นหน้า “วันนี้กลิ่นแรงกว่าทุกวัน”
 
               “ตี๋ไม่ชอบใส่น้ำหอมครับ..” ผมค้อนแม่ “และหมาคำเดียวก็พอ คำว่าหมา ๆ ฟังชอบกลอยู่นา ฮะ ๆ” ผมไม่รู้หรอกว่าในห้องแอร์กลิ่นต่าง ๆ จะเพิ่มมากขึ้นกว่าปกติไม่ว่าจะหอมหรือเหม็น
 
               “กลิ่นหมา ๆ ฮะ ๆๆ” สัธนะหัวเราะใส่ผม
 
               “แต่เราชอบลูกหมาน่ารัก ๆ ว่ะ” จบเอ่ยขึ้นบ้าง..สายตาที่มองมาไม่ได้เป็นอย่างที่พูดเลย
.
 

Create Date : 12 มกราคม 2569		0 comments
Last Update : 12 มกราคม 2569 18:06:37 น.
Counter : 51 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet