|
.. วรรคตอนแห่งรัก .. บทที่ 4 ..
.. วรรคตอนแห่งรัก ..
.. บทที่ 4 ..
.. อะไรยังไง? ..
.
วันศุกร์ต่อมามีการแข่งฟุตบอลอีกครั้ง..ศุกร์ที่แล้วแผนกบัญชีเป็นฝ่ายชนะ แผนกคอมพิวเตอร์จึงขอแก้มือ
“วันนี้แม่ไม่ไปเชียร์นะ..” แม่พูดเบา ๆ “พวกผู้หญิงตกลงจะไม่ไป รู้สึกแผนกคอมก็จะไม่ไปด้วย”
“ผมก็ไม่อยากไปแต่หัวหน้าสั่งให้ไป..งานที่บ้านยังรออยู่เลย” งานที่บ้านเรื่องหมา ๆ รอให้ทำอยู่ก็จริงแต่ความจริงผมอยากไป
“ไปโว้ยพวกเรา !” สัธนะตะโกน..ไม่รู้เป็นหัวหน้าธีมตั้งแต่เมื่อไหร่
.....
“ตี๋..” เพื่อนคนหนึ่ง ผู้เล่นที่ลงนอนแผ่ข้างสนามเมื่อวันศุกร์ที่แล้วเดินตรงมาที่ผม “ผมให้..” ไพรัช คือเพื่อนคนนั้น เขาส่งดอกไม้ประดิษฐ์ช่อเล็ก ๆ ให้ “เมียผมทำเอง สวยไหม?”
“สวยครับ..” ผมค่อนข้างแปลกใจกับการกระทำของไพรัช
“ผมอยากให้ตี๋ช่วยวิจารณ์หน่อยว่าดอกไม้ของเมียผมมีคุณภาพพอที่จะทำขายได้ไหม?” ไพรัชไม่รอคำตอบกลับเดินเข้าสนามไป
“มีการให้ดอกไม้” สัธนะกระซิบกับบรรจบที่กำลังสวมสร้อยคอของเขาให้สัธนะ
“แหวะ !” ผมแหวะอยู่ในใจนึกอยากจะกลับบ้านทันที..งานที่บ้านรอให้ทำอยู่เยอะแยะอุตส่าห์มาเพราะนึกว่าจบจะมาฝากสร้อย..แต่ผมก็อยู่ดูจนจบเกมส์เพราะสปิริตและเพราะไพรัชโบกมือมาบ่อย ๆ เหมือนขอกำลังใจจากเพื่อนร่วมแผนกเพราะแทบไม่มีใครมา อีกอย่างฟ้าครึ้มเหมือนจะมีฝนตกตั้งแต่เลิกงานแล้ว
และเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฝนเทลงมาขณะทุกคนเตรียมตัวกลับบ้าน..ไม่รู้ใครเป็นใครกลับกันอย่างไร
“ตี๋ !” มือ ๆ หนึ่งคว้าข้อมือของผม “ผมกลับบ้านด้วยคน”
“หา !” ผมเพ่งสายตาฝ่าสายฝนไปที่เจ้าของมือแข็งแรงนั้น..นายจบ “ทำไม?”
“ผมรู้ว่าบ้านตี๋อยู่ไม่ไกลจากที่นี่”
“ทำไมรู้?”
“ผมแอบถามแม่ตี๋”
“เอ่อ..” ผมนึกอะไรไม่ออกได้แต่คิดว่าแม่คงอยากขายผมมาก คราวที่แล้วให้นักร้องคราวนี้ให้นักบอล
เราสองคนเดินตากฝนจากสนามฟุตบอลไปตามถนนใหญ่ เข้าซอย ผ่านวัด ผ่านตลาด ผ่านบ้านสลัม ถึงบ้านเช่าสองหลังฝนหยุดตกพอดี
“โอโฮ !” จบอุทาน มองบ้านชาวไต้หวันหลังใหญ่ “บ้านตี๋ใหญ่จัง”
“หึ ๆ” ผมเปิดประตูรั้ว..เป็นการตกลงกันก่อนจะมีการทำสัญญาระหว่างผู้เช่าและผู้ให้เช่าว่าต้องมอบกุญแจดอกหนึ่งให้กับคนดูแลบ้าน
“จะเดินไปไหน?” จบถามเมื่อเห็นผมเดินลึกเข้าไปด้านหลัง..สาวใช้สองคนที่อยู่ในบ้านพักคนรับใช้หัวเราะคิก ๆ กับหนุ่มหล่อสองคนที่เปียกมะลอกมะแลก
“ผมพักที่นี่..” ผมไขกุญแจเปิดประตูบ้านหลังเล็กของผม “เชิญ !”
“ผมแค่มาขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า..” จบมองปฏิกิริยาของผม “คืนนี้ผมมีนัด”
“ตามสบายนะ ห้องน้ำอยู่ด้านหลัง ผมขอตัวไปดูลูก ๆ ผมก่อน”
“ลูก ๆ” จบถอดเสื้อออกเตรียมตัวอาบน้ำ แต่แล้วกลับเดินตามผมมาที่บ้านฝรั่ง “ตี๋มีลูกหรือ?”
“ฮื่อ” ผมรับคำส่ง ๆ
“บ้านใครอีกล่ะ?” จบเดินสำรวจบ้าน
ผมไม่ตอบเพราะใจตัดสัมพันธ์พิเศษออกไปแล้วเหลือเพียงความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน..เดินเข้าครัวเปิดตู้เย็นหยิบหม้อข้าวต้มที่เหลือจากเมื่อเช้าออกมาตั้งอุ่นบนเตาแกส เติมเนื้อกระป๋องลงกวนให้เข้ากัน
“กินมั้ย?” ผมเทข้าวทั้งหมดใส่กะละมัง เปิดพัดลมจ่อ กวนไปเรื่อย ๆ ให้ข้าวคลายความร้อน
“บ้านไม่มีใครอยู่ ตี๋ต้องไปทำงาน แล้วเลี้ยงหมาทำไมตั้ง 3 ตัว..” จบมองไปรอบ ๆ “แล้วบ้าน 2 หลังนี้ทำไม ของใคร มีบ้านพักหลังเล็กอีกทำไม..โอ้ย..งง”
“ให้ลูกหมากินข้าวก่อนเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”
.....
“อย่างนี้นี่เอง” จบคิ้วหายขมวดเมื่อผมเล่าเรื่องทั้งหมด
“ไม่อาบน้ำแล้วหรือ เดี๋ยวสาวรอหรอก” ผมปิดบ้านฝรั่งเดินกลับห้องพัก
“ตอนเช้าต้องหุงข้าวดูแลลูกหมาทุกวันหรือ?” จบถาม
“ไม่เห็นหรือที่ผมแทบวิ่งเข้างานทุกวัน..” ผมดันตัวจบ “ไปอาบน้ำไป้ ! ผมจะได้อาบมั่ง”
“ไม่อาบ”
“เดี๋ยวสาวรอ”
“ไม่ไปแล้ว !”
.
| Create Date : 16 มกราคม 2569 |
| Last Update : 16 มกราคม 2569 13:33:37 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 155 Pageviews. |
|
 |
|
|
|
|
|
| สมาชิกหมายเลข 2607062 |
 |
|
|
 |
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
