เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

<<
พฤษภาคม 2568
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
5 พฤษภาคม 2568
 

.. ลืมแล้วหรือไร .. บทที่ 2

... ลืมแล้วหรือไร ...
... บทที่ 2 ...
 
 
 
กลับถึงหอพักผมอาบน้ำเสร็จเหงือก็ชโลมกาย มองขวดโลชั่นที่วางอยู่หน้ากระจก หึ ๆ ร้อนอย่างนี้จะให้ทาโลชั่น เจ้าหนุ่มล่องหนเอ๊ย
 
ผมนั่งไถเฟซเกือบเที่ยงคืนจึงตัดสินใจนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน กำลังจะล้มตัวลงบนเตียงเหลือบเห็นไอเย็นบนขวดโลชั่น ผมหยิบมาเปิดฝาเทน้ำยาออกมา มันเย็นเหมือนแช่อยู่ในตู้เย็น ดีเหมือนกันผมคิดพร้อมกับป้ายโลชั่นบนใบหน้า ป้ายจนทั่วแต่น่าแปลกที่โลชั่นยังเหลืออยู่เต็มอุ้งมือ ผมป้าย ทาโลชั่นที่เหลือนั้นทั่วตัว มันเย็นสบายจนผมหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้
 
 
ที่ป้ายรถเมล์
 
หญิงสาวสองคนแอบมองผมและซุบซิบกัน..ผมมีอะไรผิดปกติหรือ? ผมชักไม่แน่ใจ เมื่อเช้าตื่นเกือบสายรีบล้างหน้าแปรงฟันแทบไม่ได้มองกระจกใส่เสื้อผ้าออกมารอรถ
 
รถเมล์แน่นมาก เป็นรถเมล์ร้อนไม่ใช่รถปรับอากาศ ผมยืนเกาะราวอยู่ท้ายรถ รถแล่นไปคนก็เบียดกันไป สงสารพวกสาว ๆ เวลาถูกเบียดเธอคงอึดอัดใจ จะทำอย่างไรได้ก็ต้องทน
 
ไม่ใช่แค่สาวที่ถูกเบียดผมก็ยังถูกเบียดเหมือนกัน ช่างเถอะ ผมพยายามโก่งตัวไม่ให้ไปเบียดคนข้างหน้า แต่เจ้าคนข้างหลังสิไม่เกรงใจเลยเบียดจนหัวเข็มขัดถูกับก้นผม รำคาญเหมือนกันแต่จะถอยหนีก็ไม่ได้เพราะจะไปดันคนข้างหน้า
 
ผมทนรำคาญกับห้วเข็มขัดจนถึงป้ายที่จะต้องลง..ก่อนลงผมอยากมองตำหนิเจ้าคนนั้นจึงเหลือบมอง..ไอ้หนุ่มเข็มขัดไม่เกรงใจยิ้มให้ผมที่ทำหน้าบึ้งใส่..และ..เขาไม่ได้คาดเข็มขัด..และอะไรกันแน่ ! ที่เสียดสีก้นผมเมื่อสักครู่
 
ผมขนลุกขึ้นทั้งตัว แถมรู้สึกเว่อแสบคันยุบยิบ ผมเดินไปที่โรงแรม เดินไปถูมือไปด้วยความขยะแขยงเกินจริง..รู้สึกเหมือนมีขี้ไคลอยู่ในมือ ผมแบมือออกดู ผิวฝ่ามือนิ่มเป็นสีชมพู พอดีถึงเคาน์เตอร์ตอกบัตรเข้างานผมจึงไม่มีเวลาคิดอะไรมาก
 
               “เกือบสายแล้วนะนายตินห์ !” โกเก๊ต กุ๊กหนุ่มที่มีหน้าที่ต้อนรับแขกในห้องอาหาร เดอกริลล์ ทักผมด้วยสีหน้าที่ไม่ตรงกับคำทักกึ่งตำหนิ..เขาทำหน้าแปลกใจชอบกล
 
               “ครับ ๆ ..” ผมคำนับรับคำ วิ่งไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ผ่านเจ้รัตน์กุ๊กห้องสลัดและสาวนิ้วผู้ช่วย..ทั้งสองคนมองผมอย่างงง ๆ
 
               “ตินห์ใช่หรือเปล่า?” เด กุ๊กสูงอายุที่เป็นพ่อของกุ๊กเก๊ตทำหน้าสงสัยอีกคน
 
               “ครับ” ผมค้อมหัวให้เด
 
ผมวิ่งเข้าไปในห้องเสื้อผ้าคว้าเสื้อฟอร์มของผมตั้งใจจะสวมทับแต่เหงื่อที่ไหลตามตัวทำให้เปลียนใจไปที่ห้องอาบน้ำ..อย่างไรผมก็เข้างานตามเวลาถูกต้องแล้วนี่นะ
 
ผมไม่มองอะไรทั้งนั้นรีบเปิดฝักบัวให้น้ำซู่ ๆ ลงมา..รู้สึกแปลก ๆ กับผิวที่เนียนนุ่มของตัวเอง ผมเหลือบมองในกระจกบานยาวถึงพิ้นบนผนังห้อง
 
หนุ่มที่อยู่ในกระจกไม่ใช่ผม หนุ่มนั้นขาวหล่อกว่าผมมากแต่ยังมีเค้าผมอยู่ คล้ายรูปในแอปเปลี่ยนหน้าให้สวยหล่อที่เพื่อนในเฟซชอบเล่นกัน

มิน่า..ใครต่อใครตั้งแต่ป้ายรถเมล์จึงแอบมองและถามทักว่าใช่ผมหรือไม่ ไม่เว้นแม้แต่หนุ่มที่เสียดสีบั้นท้ายผมในรถเมล์
 
 
ความหล่อที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันจะเป็นผลดีหรือผลร้ายกับนายตินห์กันแน่ !


 
 
 
 


Create Date : 05 พฤษภาคม 2568
Last Update : 5 พฤษภาคม 2568 10:39:07 น. 0 comments
Counter : 645 Pageviews.  
Share to Facebook
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

BlogGang Popular Award#22


 
สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com