Group Blog
 
All blogs
 

คุยกับเป็นเอก รัตนเรือง (ตอนที่ 2) : ถ้าหนังเจ๊ง ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างบ้านจะรับเลี้ยงผม





หลังจากบทสนทนาทางการเมืองที่ร้อนแรงผ่านไป ปริมาณกาแฟอเมริกาโนในถ้วยเริ่มพร่องลง และกาแฟเริ่มเย็นชืด

แต่ เป็นเอก รัตนเรือง ผู้กำกับหนังที่มีลักษณะเฉพาะตัวที่น่าสนใจผู้นี้ ก็ยังคงดื่มมันต่อไป

คราวนี้บนสนทนาของเขา จะพูดถึงเรื่องของตัวเขาและงานของเขา


น่าคิดว่า ในบทสนทนาที่จะได้ยินจากเป็นเอกในรอบนี้ จะนำพาเราไปสู่ความความรู้สึกแบบดูหนังประเภทไหนที่เขาเคยกำกับกัน?


จะเต็มไปด้วยอารมณ์มืดมิดของหนังฟิล์มนัวร์ปนแอ็คชั่นแบบ"ฝนตกขึ้นฟ้า"


ตลกร้ายแบบ "มนต์รักทรานซิสเตอร์" และ "ตลก 69"


แฟนตาซี ฝันฟุ้งๆแบบ "ฝัน บ้า คาราโอเกะ"


ดราม่า หาทางออกไม่ได้แบบ "คำพิพากษามหาสมุทร" และ "เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล"


ทำให้สัมผัสถึงความสัมพันธ์ที่เปราะบาง แบบ "พลอย" และ "นางไม้"


หรือยังยืนยันว่าเป็นโรแมนติก คอเมดี้ แบบสาวออฟฟิศนั่งจิบกาแฟลาเต้รูปหัวใจเฉกเช่นบรรยากาศในร้านกาแฟในเวลาเที่ยงวันในขณะที่พูดคุยกันอยู่นี้


จะดูง่ายแบบหนังคอมเมอร์เชียลทั่วไปที่เป็นเอกออกตัวทุกครั้งว่าอยากทำให้ได้แต่ไม่มีความสามารถพอหรือจะดูแล้วงุนงงชวนหยิบพาราเซตามอลมาทานแก้ปวดหัวสักเม็ดสักเม็ดอันเป็นข้อกล่าวหาประจำที่มีต่อ"หนังเป็นเอก"


ลองพิจารณากันดู

ตอนนี้เป็นเอกอายุ 49 ปีแล้ว ทั้งยังผ่านอาชีพผู้กำกับหนังเข้าปีที่ 15

เขาค้นพบอะไรบ้าง?


"ผมค้นพบหลายอย่างมากนะ(นิ่งคิดสักครู่) มันก็ค้นพบแน่ๆว่าชอบทำหนังมาก ทำดีบ้างไม่ดีบ้าง ได้ตังค์บ้าง ไม่ได้ตังค์บ้าง แล้วก็เป็นคนแบบเห็นแก่ตัวมากขึ้น(หัวเราะ) พอเป็นผู้กำกับหนัง มันถูกฝึกให้ต้องเห็นแก่ตัวกับทุกๆคน เราจะต้องเอาไอ้ที่เราต้องเอาให้ได้ ไม่รู้ว่าใครจะตาย เราก็ไม่สน ต้องทำให้ได้ เพื่อนำไปนำไปสู่ผล ที่วาดฝันเอาไว้ว่าจะต้องเป็นอย่างนี้ ใครจะตายกี่คนต้องเอาอย่างนี้ให้ได้ มันต้องอาศัยความเห็นแก่ตัวอย่างรุนแรง"


"แต่เราไม่ได้พูดว่า ความเห็นแก่ตัวที่เราพูดถึงมันไม่ใช่เชิงลบนะ คนส่วนใหญ่เมื่อพูดถึงความเห็นแก่ตัว ก็จะมองว่าไม่ดี แต่นี่คือข้อเท็จจริงว่า ทำอาชีพนี้ เห็นแก่คนอื่นมากไม่ได้ เข้าใจคนมากไม่ได้ เพราะเราต้องพาสิ่งที่เราทำในฐานะผู้กำกับให้บรรลุผลที่เราต้องการ เพราะเราเห็นอยู่คนเดียวในหัวเรา มันเลยต้องเห็นทุกส่วน ครอบครัวก็จะไม่ค่อยได้ดูแล(หัวเราะ) มันก็เพิ่มความเห็นแก่ตัวมากขึ้นใน 15 ปีนี้"


แม้จะออกตัวว่า เริ่มเห็นแก่ตัว แต่สิ่งที่มาพร้อมๆกันในช่วงอายุเท่านี้นั่นก็คือ ความใจเย็น และธรรมะ"

เมื่อก่อนเป็นคนใจร้อนมาก แต่พอ 15 ปีผ่านมา ก็ในเย็นลง เพราะว่าเวลาทำอาชีพนี้ จะใจร้อนไม่ได้เลย ใจร้อนแล้วผลเสียมากกว่าผลดี ทำหนังต้องใจเย็นมากๆ เพราะว่า พอไปถ่ายหนัง วันหนึ่งถ่าย 12 ชั่วโมง ได้ถ่ายหนังจริงๆ 6 ชั่วโมง ที่เหลือคือรอ รอทุกอย่าง รอแสง รอแดดออก รอฝนหยุดตก รอนักแสดงเมกอัพ รอแต่งตัว ก็รอหลายอย่าง เลยกลายเป็นคนใจเย็นมาก(หัวเราะ) นักแสดงเล่นไม่ได้ดั่งใจ ช่างภาพถ่ายไม่ได้ดั่งใจ ก็ค่อยๆแก้ ค่อยๆคุย"



"อย่างไรก็ตาม มีอีกหลายอย่างที่ 15 ปีในการทำหนังแล้วผมค้นพบ แต่ถ้าพูดตรงนี้ก็ไม่จบ ที่น่าสนใจคือ มีธรรมะมากขึ้น มันแปลก ทุกอย่างขัดแย้งกันตลอดเวลา เห็นแก่ตัว แต่ก็มีธรรมะมากขึ้น มีความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น ฟังคนอื่นมากขึ้น ตอนที่ทำหนังเรื่องแรกๆ โห เราไม่สนใจใครเลย อยากจะโชว์อย่างเดียวว่ากูเป็นอย่างไร หลังๆมา ใครอยากจะโชว์อะไรให้ดูก็เอามาดูมา คือพึ่งคนอื่นเยอะ ให้คนมาช่วยเยอะ"


หนัง 7 เรื่องแรก เป็นเอกทำหนังผ่านระบบสตูดิโอ แต่พอมาถึงเรื่องที่ 8 "ฝนตกขึ้นฟ้า" เขาหันหลังให้ระบบสตูดิโอ แล้วหาทุนทำหนังเอง เป็นเอกบอกว่า ชีวิตก็ยังปกติดี


"การทำหนังตอนนี้ ไม่ต่างกับตอนอยู่กับสตูดิโอเลย ตอนที่เราทำหนังกับไฟว์สตาร์ ทำกับค่ายหนัง เราก็ทำหนังแบบนี้ครับ ก็ดูหนังที่เราทำให้ไฟว์สตาร์ แต่ละเรื่องมาจากไหนก็ไม่รู้ เขาให้ไอ้นี่ทำได้ยังไงวะ ทุกเรื่อง คือเขาก็มีกฎเกณฑ์อยู่แล้ว ว่าเป็นเอกทำหนังอย่างที่ชาวบ้านทำไม่เป็น แต่ทำอย่างไรได้ ผูกปิ่นโตกับมันไปแล้ว ชอบมันไปแล้ว ถึงแม้อาจจะไม่ได้เงินเป็นกอบเป็นกำมากในเมืองไทย แต่ว่าก็ได้อย่างอื่น หนังที่ทำก็ได้ไปเมืองคานส์"



"หนังเราทุกเรื่อง ก็มีทำบางอย่างให้เขา ที่เป็นเรื่องดีๆ ทำชื่อเสียงให้เขา มันก็แลกกัน แต่เขาก็บอกว่า แต่ถ้ามึงจะทำหนังเรื่อยๆ ให้เงินแค่นี้พอนะ ห้ามใช้เงินเกินนี้ ถ้าเกินออกเงินเอง แล้วมีอะไรให้เขาขายได้หน่อย ส่วนใหญ่ในกรณีของเราก็เป็นดารานำ เราก็จะเลือกดาราที่มีชื่อเสียงหน่อย อาจจะเป็นบุญเก่าที่ทำมาแต่ชาติปางก่อน ส่วนมากนักแสดงที่มีชื่อเสียงดังๆ ถ้าเราชวนเขามาเล่นหนังเรา แล้วมีค่าตัวแบบซื้อเบียร์ได้โหลเดียวเอง เขาก็มาเล่นนะ ทุกอย่างก็เลยลงตัว เพราะฉะนั้น ตอนที่เราทำหนังสตูดิโอ สตูดิโอก็ไม่เคยมาบอกเราว่า ต้องทำเรื่องแบบนี้ ถ่ายทำแบบนี้ ตัดต่อแบบนี้ เขาก็ไม่เคยทำแบบนั้นกับเรา เป็นสตูดิโอที่ดีมาก"


ความน่าสนใจของ "หนังเป็นเอก" ประเด็นหนึ่งก็คือ ทุกวันนี้หนังของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่กลายเป็นนักเดินทาง ที่ออกเดินทางจากประเทศไทยไปฉายพิพิธภัณฑ์ในต่างประเทศ...


"หนังของเรา จะกี่ปีก็ตาม ปัจจุบันก็ยังมีชีวิตอยู่นะ ไม่เหมือนหนังทั่วไปที่พอคุณทำหนังมา คุณเอาเข้าโรง แล้วคุณลุ้นเอาช่วงที่เข้าโรง พอจบตรงนี้แล้ว หนังเรื่องนี้ไม่เคยอยู่ในสารระบบ แล้วมันหายไป ของเรานี้ ปัจจุบัน ′ตลก 69′ ของเรายังขายอยู่แล้วก็ยังฉายอยู่ตามประเทศต่างๆ ′เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล′ เรื่อง ′พลอย′ ก็ยังฉายอยู่ตามมิวเซียม แล้วของพวกนี้มันเป็นมูลค่าทุกครั้งที่เขานำเราไปฉาย จะฉายกับมูลนิธิหรืออะไรก็ตาม โปรดิวเซอร์เราเขาก็เก็บเงินนะ"


ภาพ:แฟ้มภาพมติชน

สมัยอยู่กับสตูดิโอ กับที่ต้องออกมาหาทุนเองนอกระบบสตูดิโอในทุกวันนี้ ทำให้ทุนทำหนังมีมากน้อยต่างกันอย่างไร? คำตอบของเขาคือ...ไม่ต่างกัน


"ฝนตกขึ้นฟ้า เป็นหนังที่แพงที่สุดนะ ได้ทุนจากไทยเข้มแข็ง จากโอสถสภา และได้จากต่างประเทศอีก 2 ที่ เสร็จก๊อปปี้แรก ฉายใน 1 โรงก็ประมาณ 20 ล้านบาท"


"แต่ถึงอย่างไร มันไม่เกี่ยวกับว่า พอเราออกมาทำหนังแบบไม่ทำกับสตูดิโอแล้วเรากลับหาเงินได้มากกว่า มันก็ไม่จริง ตอนที่เราทำกับสตูดิโอ ถ้าหนังเรื่องนั้นต้องการใช้เงินเท่านี้ เขาก็หาได้ เพียงแต่ว่าหนังที่เราทำกับสตูดิโอเมื่อก่อน มันอยู่ในช่วงชีวิตที่เราทำหนังประเภทเล็กๆส่วนตัว เรามีความสนใจในหนังแบบนั้น หนังเรื่อง ′พลอย′ มีคนสามคุยกันอยู่ในห้องโรงแรมทั้งเรื่อง มันไม่แพงมาก เขาไม่ต้องหาเงินเท่าเรื่องนี้ ส่วนหนัง ′ฝนตกขึ้นฟ้า′ ฝนตกทั้งเรื่องเลยนะ แค่โปรดักชั่นนี้ มันก็แพงแล้ว ทีมงานเยอะมาก มีปืนผาหน้าไม้ เอฟเฟ็กต์เต็มไปหมด มีโลเคชั่นไม่รู้กี่โลเคชั่น เป็นหนังกึ่งแอ๊คชั่น คนไล่ยิงกัน แต่อย่างตอนทำหนังเรื่อง ′มนตร์รักทรานซิสเตอร์′ เราก็ทำกับสตูดิโอไฟว์สตาร์ ก็แพงสูสีกับเรื่องนี้ เขาก็ออกเงินให้นะ"


หนังของเป็นเอก ซึ่งต้องยอมรับว่า มีวงของคนดูค่อนข้างจำกัด แต่พอออกไปขายทั่วโลก คนดูที่จำกัดกลับเพิ่มจำนวนมากขึ้น น่าสนใจว่า โมเดลธุรกิจของ "หนังเป็นเอก" มีหน้าตาแบบไหนกัน?


"สื่อไทยและคนที่สนใจหนังของเรา จะมีความเข้าใจผิดอยู่อย่างหนึ่งว่า หนังเป็นเอก คนไทยไม่ดู แต่ฝรั่งเขาดูกันตรึม ไม่จริงนะ คือหนังเราในเมืองนอก ก็มีคนดูเท่ากับคนดูในเมืองไทย ก็คือ คนดูน้อย แต่พอคนดูน้อยในทุกๆประเทศ ก็กลายเป็นคนเยอะนะ คือหนังเวลาไปขาย คล้ายกับบ้านเรา พออกจากกรุงเทพ มันก็จะมีเอเจนต์หรือคนจัดจำหน่ายมารับ เช่น สายภาคเหนือ ภาคใต้ แล้วเขาก็จะต่อรองกันว่าซื้อเท่าไหร่ อย่างหนังของเป็นเอก ถ้าไปเชียงใหม่ มีสิทธิเยอะ ก็พอจะขายได้ แต่พอมาตะวันออก หรืออีสาน อาจจะขายไม่ได้เลย ต่อรองกัน อาจจะเข้าโรงฉายแล้วค่อยแบ่งเงินกันคนละครึ่งทีหลัง แบบนี้ก็มี เหมือนกัน"



"พอหนังออกนอกประเทศ ก็จะมีคนวิ่งเข้ามา เขาก็จะแบ่งเป็นประเทศไป อย่าง แคนาดา อเมริกา อังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น อาร์เจนติน่า แล้วพวกสแกนดิเนเวีย พวกนอร์เวย์ สวีเดน มีแอฟริกาอย่างโซมาเลีย หลงเข้ามาบ้าง แต่ทุกเรื่องไม่ได้ขายได้เท่ากัน แล้วแต่เรื่อง เพราะหนังของเรา เป็นหนังแบบ สมมติมีคนซื้อจากฝรั่งเศส พอเข้าฝรั่งเศส ก็ไม่ได้ไปเข้าเมเจอร์ หรือเอสเอฟของประเทศเขา ก็เข้าโรงหนังเฮาส์หรือโรงหนังเล็กๆของเขา แล้วก็รายได้อีกจำนวนหนึ่งซึ่งไม่เยอะ แต่ก็เป็นเงิน ก็มาจาก สมมติว่าเวลาเทศกาลหนังเอาไปฉาย ก็เก็บค่าฉาย ตรงนี้ 500 เหรียญฯ ตรงนี้ 300 เหรียญฯ ตรงนี้ 100 เหรียญฯ ก็เก็บกันไปเรื่อยๆ ถ้าเราพูดถึงหนังเรื่องหนึ่งที่ถูกฉายไป 20 ปี ก็ยังฉาย เงินตรงนี้รวมกันก็เยอะอยู่"


ฟังจากตรงนี้แล้ว ชวนให้เข้าใจว่า หนังของเป็นเอก แม้จะไม่ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ แต่พอรวมกันแล้วก็มากจนสามารถเลี้ยงชีวิตเขาได้


ไม่เลย, เขาบอกว่าชีวิตไม่เคยได้เงินจากการทำหนังแม้แต่บาทเดียว!


"ตัวเราไม่ได้เงินครับ ทำมา 15 ปีไม่เคยได้เงินจากการทำหนังสักกะบาท ต้องเข้าใจว่า อาชีพหลักของเราคือการทำโฆษณา ผมทำหนังเพราะชอบทำ แล้วมันก็เสพติด มีโอกาสได้ทำ แต่ว่า เราทำเลี้ยงชีพไม่ได้ แล้วก็มีเงินส่วนตัวบางทีก็เอาไปลงด้วย(หัวเราะ) ก็เหมือนเล่นของเล่นราคาแพง ที่จริงไม่ใช่ของเล่น เป็นของซีเรียส แต่เป็นของแพง"


กลับมาดูเรื่องชีวิตของเป็นเอกในทุกวันนี้ แม้กระแสโลกจะวิ่งไปทางไหน แต่เป็นเอกไม่เคยสวมรองเท้าผ้าใบคู่โปรดแล้ววิ่งตามไปด้วย


เพราะในวันนี้ เขายังปฏิเสธที่จะมี "เฟซบุ๊ค" เริ่มปฏิบัติธรรมบ่อยครั้งขึ้น แต่ก็ยังรักการเตะบอลเหมือนเดิม

ว่าด้วยการไม่ใช้เฟซบุ๊ค...

"เมื่อก่อนไม่มีเฟซบุ๊ค อยู่กันได้ยังไงวะ เฟซบุ๊คไม่ใช่เครื่องมือสื่อสาร แต่เป็นโซเชียลเน็ตเวิร์ค เหมือนกับเรามานั่งกินเหล้ากัน นัดออกไปเที่ยว เมื่อก่อนไปเที่ยวกัน เดี๋ยวนี้ไม่ต้องออก"


"ส่วนเรา เราไม่ชอบการติดต่อกับคน คนติดต่อเรายากมาก แล้วเราก็ไม่รู้ว่าจะมีไปทำไม เพราะว่าช่วงเวลาระหว่างวัน เราทำงาน เราก็ไม่ได้เล่นเฟซบุ๊คอยู่ดี เราถ่ายหนังเย้วๆอยู่กลางทุ่ง เราประชุมอยู่กับทีมงาน กับนายทุน เราทำงานอยู่ จะเล่นได้อย่างไร? พอตกเย็นกลับบ้าน คนเข้าเล่นเฟซบุ๊คกัน ตอนเลิกงาน ถึงตอนนั้น เราไม่อยากยุ่งกับใคร อยากกลับบ้านไปอยู่กับแฟนกับหมา เราดูบอล อ่านหนังสือ ฟังเพลง เสิร์ชเว็บโป๊ เราก็ไม่รู้จะเล่นเฟซบุ๊คได้ไง แล้วเพื่อนเราก็ไม่ได้มีเยอะ เพื่อนเราส่วนมากอยากคุยกันก็นัดมากินข้าวกินเบียร์ โทรศัพท์ยังไม่คุยเลย เพราะไม่ชอบ เราชอบคุยแบบเห็นหน้า แต่ถ้าไปเที่ยว เราไม่กลับเลยนะ เรากลับคนสุดท้ายตลอด บาร์เลิกแล้ว ออกมานั่งต่อข้างถนนยังเอาเลย ซื้อเบียร์มากองๆนั่งริมถนนก็เอา คือเราไม่ได้แอนตี้สิ่งพวกนี้ เพียงแต่ว่าไม่ได้มีความจำเป็นกับมัน"

ว่าด้วยการปฏิบัติธรรม...


"ผมไปปฎิบัติธรรมที่ศุนย์วิปัสสนาโกเอ็นก้าครับ เดือนหน้าก็ไป ก็ไปที่ศูนย์ ศูนย์ที่ไปอยู่ที่พิษณุโลก ก็ไปนั่งวิปัสสนา 10 วัน แล้วก็ 10 วันนี้ก็ห้ามพูด พูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว อ่านหนังสือไม่ได้ เขียนหนังสือไม่ได้ มือถือเขาก็ริบไป เงินนี่ก็ใช้ไม่ได้เพราะไม่มีอะไรจะซื้อ เงินก็ฉีกเล่นได้เลย เป็นกระดาษจริง ดูทีวี ฟังวิทยุ ไม่ได้เลย ก็ต้องอยู่นั่งมองผนังไป"

มองแต่ผนัง แล้วค้นพบความจริงอะไรบ้าง?


"ไม่ได้เห็นอะไร รู้สึกสบายดี เราชอบมากเลย ไม่ต้องพูดกับคนเลย 10 วันแล้วก็นั่งสมาธิ 4 วันแรก พอพ้นจากวันที่ 4 มันก็จะเป็นการวิปัสสนา มันต่างกัน แล้วก็ต้องสังเกตทุกอย่างในร่างกาย ตั้งแต่หัวไปถึงหัวแม่ตีน ทำอย่างนี้ทุกวัน ก็ตื่นตี 4 ครึ่งแล้วเริ่มทำ แล้วนอนตอนสามทุ่ม"


"ก่อนไปครั้งแรกก็มีคนเตือนเรา ว่า 3 วันแรกทรมานมาก แล้วก็มีคนหนีนะ ข้าววันละ 2 มื้อ เป็นมังสวิรัติหมด แล้วเราเป็นคนกินเนื้ออย่างตัวยง ไม่เคยกินมังสวิรัติ เขากินจงกินเจ ไม่เคยกินเลย ก็อยากลอง เลยไป เราไปครั้งแรก ชั่วโมงแรกเราก็ชอบเลย ไม่ต้องรอ 3 วัน เป็นคนสูบบุหรี่ กินแหล้า ช่างพูด คือ ทุกอย่างที่เขาห้าม เราเคยทำหมดเลย เชื่อไหมว่า ไม่มีความทรมานตั้งแต่นาทีแรก บุหรี่ไม่ดูดไม่เห็นเป็นไร เบียร์ไม่กินก็ไม่เห็นเป็นไร ไม่พูดเลย เงินไม่ใช้ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร กินมังสวิรัติก็อร่อย อาหารอร่อยมาก แต่กินสองมื้อ วันแรกๆก็หิวๆหน่อย แต่พอสามวันผ่านไปก็ไม่หิวแล้ว แล้วใช้พลังงานน้อย นั่งวิปปัสสนาไม่ได้เตะบอล เพราะฉะนั้น เราไม่ได้มีความทุกข์ทรมานอะไรเลย"


"เริ่มชอบไลฟ์สไตล์แบบนั้น แบบว่าไม่รับรู้อะไรเลย แล้วที่สำคัญที่เจ๋งคือ แม่งไม่ต้องรับรู้ข่าวการเมืองเลย ชีวิตโคตรมีความสุขเลย แต่พอกลับมาก็สูบบุหรี่เหมือนเดิม กินหล้าเหมือนเดิม พูดมากเหมือนเดิม คือก็ไม่ควรทำ แต่ว่า ก็ไม่ได้เป็นคนที่มีระเบียบวินัยขนาดนั้น"


ว่าด้วยฟุตบอล...

"ไม่ได้เตะบอลสักพัก ตอนนี้น้ำท่วมแล้วคนมันเตะน้อยด้วย ผมเตะคืนวันอังคารที่คริสตัล ปาร์ค ถ้าวันศุกร์ก็เตะที่อารีน่าเท็นสนามของคุณตัน แต่ช่วงนี้ โน้ส-อุดมที่เตะบอลด้วย เขาหายหัวไปจากชีวิตเรา ตั้งแต่ตอนที่เขาเดี่ยว เราเลยไม่ได้เตะกันอีกเลย แต่เดี๋ยวเขาก็คงมาชวน เพราะตรงนี้โน้สเป็นคนจัดการ เขาจ่ายเงินทิ้งไว้เป็นปี เตะบอลแล้วเหนื่อยดี พอเหงื่ออกกลับมาบ้าน อาบน้ำ มีความสุขมาก แล้วที่สนามคุณตัน มีข้าวมันไก่เป็นเพิง อร่อยมาก มีข้าวมันไก่ล่อใจ เตะเสร็จกินข้าวมันไก่ มันแฮปปี้มากเลย"


ท้ายที่สุด เป็นเอกบอกว่า เริ่มเบื่อกรุงเทพฯ อาจจะหาทางย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด


"ตอนนี้ผมเริ่มจะเซอร์เวย์แล้ว อยากจะขยับขยายไปอยู่ต่างจังหวัด เพราะเดี๋ยวนี้อยู่ไม่ได้แล้ว ห้างขึ้นเยอะ ผมไม่ชอบ ไปห้างมันก็สะดวกดี แต่ว่า มันเยอะไป"


"พวกของกินของใช้ ส่วนมากผมซื้อแล้วแต่โอกาสที่จะเจอ คือ ถ้าซื้อของประจำวัน ก็ซื้อแถวซุปเปอร์ อย่างซื้อกระดาษเช็ดก้น ซื้อหลอดไฟ ซื้อกาแฟ แต่ว่าบางที พวกผักผลไม้ มันมีขายบนรถเข็น เขาเข็นมาขาย หรือในหมู่บ้านเรามีรถมาขาย เป็นรถที่มีของห้อยเต็มทั้งรถ เราก็จะซื้อกับเขา ก็เป็นที่รู้จักกัน พอหนังเข้าโรง เราก็เอาตั๋วหนังไปให้เขานะ ให้เขาไปดู อย่างร้านต้มเลือดหมู ก็ดูหนังเรา เราเอาตั๋วไปให้เขา ถ้าเขาชอบ เขาบอกว่าอยากได้ดีวีดี พอดีวีดีออกก็เอามาให้เขา คือเราใช้ชีวิตกลางเมืองกรุงเทพเลยนะ แต่ว่าเราใช้ชีวิตแบบคนต่างจังหวัด คือเอื้อเฟื้อกันอยู่ ร้านก๋วยเตี๋ยวแถวนี้เขาก็บอกเราว่า ถ้าทำหนังไม่ได้ตังค์ไปเรื่อยๆ แล้วไม่มีจะกิน มากินก๋วยเตี๋ยวฟรีได้นะ เขาชอบเรา เขาบอกว่าเราตลกดี เขาบอกว่าเลี้ยงได้นะ อย่างนี้ เราพยายามจะทำแถวนี้ให้เป็นต่างจังหวัดของเรา เพราะเรายังไปต่างจังหวัดไม่ได้ แต่ก็เริ่มมองไว้หลายที่แล้วนะ"

บทสนทนาของเขาสิ้นสุดลงแล้ว

หากมองชีวิตของเขาฉบับย่อ ผ่านบทสัมภาษณ์ที่ถูกตัดต่อออกมาในข้างต้น แล้วคิดจะจัดหมวดหมู่ว่าชีวิตของเขาเป็นหนังประเภทใด?

เป็นหน้าที่ของ...


ท่านผู้ชม

เรื่อง: ณัฐกร เวียงอินทร์

ภาพ-ตัดต่อ: พินดา พิสิฐบุตร


ลิ้งก์ข่าวที่เกี่ยวข้อง"คุยกับเป็นเอก รัตนเรือง (ตอนที่1) : สังคมไทยควรถูกยิงกบาล!"


ที่มาของภาพและเรื่องราว http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1321938519&grpid=01&catid=01





 

Create Date : 24 มกราคม 2555    
Last Update : 24 มกราคม 2555 17:26:56 น.
Counter : 314 Pageviews.  

คุยกับเป็นเอก รัตนเรือง (ตอนที่1) : สังคมไทยควรถูกยิงกบาล!




ที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งในย่านสุขุมวิทในยามเที่ยงวัน...

ภายในร้านดูสว่างสดใส ผู้คนเริ่มมาใช้บริการอย่างหนาตา

หากจะนำไปจินตนาการว่านี่คือฉากหนึ่งของหนังสักเรื่อง คงใกล้เคียงที่จะเป็นหนังโรแมนติก คอเมดี้ ที่สาวออฟฟิศใช้เวลาในช่วงพักเที่ยงมานั่งจิบกาแฟลาเต้ที่แต่งหน้าเป็นรูปหัวใจ แล้วบังเอิญพบรักกับผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่เข้ามาในร้านจังหวะนี้พอดี

แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นหนุ่มใหญ่มาดเท่ นุ่งกางเกงขาสั้นสบายๆเดินเข้ามาในร้าน

ชายผู้นี้คือ ต้อม-เป็นเอก รัตนเรือง ผู้กำกับหนังที่มีลายเซ็นกำกับหนังอย่างชัดเจนจนมีการตั้งชื่อเล่นๆให้หนังของเขาว่า "หนังเป็นเอก"

"หนังเป็นเอก" มีหน้าตาเป็นอย่างไร? ลองหยิบหนังจากรายชื่อเหล่านี้มาเปิดดู

ฝัน บ้า คาราโอเกะ (2540), เรื่องตลก 69 (2542), มนต์รักทรานซิสเตอร์ (2544), เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล (2546), คำพิพากษาของมหาสมุทร (2549), พลอย (2550) และ นางไม้ (2552)

นี่คือผลงานกำกับหนังใหญ่ของเขาที่ผ่านมาจำนวน 7 เรื่อง

และในอายุก้าวเข้าสู่ 15 ขวบปีในการเดินทางบนเส้นทางคนทำหนัง…


เป็นเอก ได้คลอดหนังล่าสุด เรื่องที่ 8 ออกมา ใช้ชื่อว่า "ฝนตกขึ้นฟ้า" สร้างจากงานของนักเขียนดับเบิ้ลซีไรต์ นามว่า วินทร์ เลียววาริณ
...

ช่วงที่ผ่านมา ฝนตกลงดินอย่างหนักหน่วง จนเกิดภาวะน้ำท่วมหนักที่เมืองไทย

ปล่อยให้ฝนตกย้อนคืนขึ้นฟ้าแบบชื่อหนังบ้างก็ดี แผ่นดินจะได้แห้งลงบ้าง

อย่างไรก็ตาม "ฝนตกขึ้นฟ้า" ในท้องเรื่องของหนังเรื่องนี้ ใช่ว่าเป็นปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติ แต่เกิดมาจากการที่พระเอกของเรื่อง ซึ่งเป็นมือปืน มีอาการกระทบกระเทือนทางประสาท เพราะถูกยิงที่ขมับ


ภาพที่เขามองเห็น จึงกลายเป็นภาพกลับหัว!

ซึ่งในความเป็นจริง ฝนยังตกลงผืนดินอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ว่าการมองของเขาผิดเพี้ยนไป ก็เท่านั้น

...


เป็นเอก สั่งกาแฟอเมริกาโนมา 1 ถ้วย พร้อมกับเติมน้ำตาล 1 ซอง พร้อมที่จะให้สัมภาษณ์กับเรา

บทสนทนาต่อจากนี้ เต็มไปด้วยมุมกล้องของการมองผ่านตัวตนของเขาเองและสังคมหลากหลายรูปแบบ ทั้งมองตรง มองข้าง มองแบบเบิร์ดอายวิว หรือแม้กระทั่ง มองกลับหัว อันเป็นไปตามลีลากวนๆแกมอารมณ์ขัน และความห่วงใยบ้านเมืองในแบบของผู้กำกับหนุ่มใหญ่คนนี้เอง

หลังจากจิบกาแฟจิบแรก บทสนทนานี้ก็เริ่มต้นขึ้น


ประโยคแรกที่เราทักทายกึ่งสอบถามเป็นเอก เราไม่ถามว่า "กินข้าวหรือยัง?" และไม่ถามว่า "ทำอะไรอยู่?" แต่ถามคำถามที่เข้าขั้น "อินเทรนด์" ในขณะนี้ นั่นคือ

"ใส่กางเกงขาสั้นอย่างนี้ ที่บ้านน้ำท่วมหรือเปล่า?"

เขาตอบด้วยเสียงหัวเราะเบาๆว่า


"มันไม่ท่วม จริงๆอยากให้ท่วมเหมือนกัน เพราะว่าเราจะได้เป็นคนแรกที่น้ำท่วมแล้วไม่บ่น เราเบื่อคนบ่น ถ้าน้ำท่วมจะได้เตรียมตัวไป มีเรือมีอะไร(หัวเราะ) แต่ว่าตรงนี้ ตั้งแต่ตอนเราเล็กๆ มันท่วมทุกปี ตรงนี้คือทุ่ง สมัยก่อนเรียกว่าทุ่งบางกระปิ แล้วมันถูกออกแบบให้น้ำท่วม มันจะเป็นที่ที่ต้องน้ำท่วม จะต้องรับน้ำ เมื่อก่อนน้ำท่วมทุกปี ตอนอยู่บ้านก็ย้ายขึ้นไปชั้นสอง อันนี้เป็นเรื่องปกติเลยนะ ก็ออกมาพายเรือ ก็ไม่เห็นมีใครบ่น"

"แต่ไม่ได้ท่วมเป็นเดือน แล้วก็ไม่มีน้ำเน่ามาก ก็เน่านิดหน่อย แต่สมัยก่อนเราว่าคนมีทรัพย์สมบัติน้อย ไม่เหมือนกับคนสมัยนี้ ทรัพย์สมบัติเยอะ เลยเดือดร้อน มีของเยอะ เมื่อก่อนคนไม่ค่อยมีของเยอะ น้ำท่วมก็แค่ขึ้นไปข้างบน"


เป็นเอกเล่าย้อนไปถึงรูปแบบบ้านสมัยก่อนที่ตนเคยอยู่ว่า


"สมัยก่อน ที่บ้านเป็นใต้ถุนยกสูง แต่พอพวกเราเติบโตขึ้นหน่อย พ่อแม่เราก็กั้นห้องข้างล่าง แล้วใต้ถุนมันก็กลายเป็นห้อง เป็นห้องรับแขก ห้องกินข้าว พอน้ำท่วมก็ยกของกัน อย่างพรมก็เน่า ก็ท่วมอย่างนี้ทุกปี ปีละครั้ง จนกระทั่งเริ่มไม่ท่วมตอนที่จำลอง ศรีเมืองเป็นผู้ว่าฯ กทม. เมื่อหลายสิบปีแล้ว เพราะเราจำได้ว่า ไม่รู้ว่าพ่อเราหรือแม่เรา เขาก็เป็นคนหนึ่งที่เขียนจดหมาย โทรศัพท์ไปหาจำลอง ว่าให้มาทำถนน เขามาทำให้มันสูง แล้วทำระบบดีขึ้น ก็หายท่วม"


พอทักทายกันเสร็จสิ้น เราชวนพูดคุยถึงตอนที่เป็นเอก ออกรายการ "ตอบโจทย์" ในช่องไทยพีบีเอส เมื่อไม่นานมานี้

เขาได้วิเคราะห์นายกรัฐมนตรีหญิงคนปัจจุบันและอดีตนายกรัฐมนตรีหนุ่มรูปหล่อในฐานะผู้กำกับหนัง ซึ่งมองความเป็น "นักแสดง" ภายใต้ชุดสูทของ "นักการเมือง" ได้อย่างมีสีสัน


แต่มารอบนี้ เป็นเอกได้วิเคราะห์ตัวละครสำคัญอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ค่อนข้างมีอิทธิพลในเวลานี้

นั่นคือ "สื่อ"

"สื่อ เหมือนพวกเซลส์ เราไม่ได้พูดถึงทุกสื่อนะ ในหลายๆสื่อ เหมือนพีอาร์ คือ กูตัดตัวอย่างหนังมันๆให้เร้าอารมณ์คนดีกว่า อย่างเรื่องน้ำท่วม มิวสิควิดีโอทั้งหลายที่ตัดต่อกันออกมา ในหลายช่อง เกินจริงมากเลย เราไม่ได้บอกว่าคนทุกข์ทรมาน คนก็ทุกข์อยู่ แต่หลายช่องทำมิวสิคออกมาคือแบบเกินจริงไปเยอะ"


"เหมือนเวลาค่ายหนัง เขาตัดหนังตัวอย่าง ถ้าเป็นหนังตลก เขาก็ต้องเอามุขเด็ดมารวมกันให้อยู่ใน 2 นาที ให้ตลก แล้วพอดูหนังจริงๆ ไม่ได้เป็นแบบนั้น หนังแอ็คชั่นบู๊กันล้างผลาญ พอไปดูจริงๆก็ไม่ได้มันขนาดนั้น ตอนนี้สื่อในบ้านเราก็ทำหน้าที่แบบนั้น จะโปรโมต บิ๊วด์ อยู่ได้ คือมีสื่อน้อยมากในประเทศเราที่ทำสื่อแบบ investigate คือขุดคุ้ย ค้นหา มีน้อยมาก สื่อส่วนมากมักจะทำตัวดราม่า เพราะว่า เขาเห็นว่าได้ผล คนชอบ คือแล้วก็เขาเล่นกับคนดู สื่อหลายๆสื่อไม่เหมือนสื่อ เหมือนจัดโชว์ เป็นอีเวนต์ ออร์แกไนเซอร์ เขาเล่นกับจิตวิทยาคนดู แบบถ้าทำแบบนี้แล้วน้ำตาซึมแน่ เป็นแบบนี้เยอะมาก ในทุกๆเรื่องเลยนะ คือ (นิ่งไปนาน)...ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่า สื่อที่ขุดคุ้ย สอบสวนมีน้อย"


ในบางมุม ความเป็น "สื่อ" ก็สะท้อนสังคมที่เป็นอยู่ เมื่อคิดเชื่อมโยงกับเนื้อหาของ "หนังฝนตกขึ้นฟ้า" ตอนนี้ สังคมไทยถูกยิงที่สมอง จนเห็นภาพกลับหัวกันไปหมดแล้วใช่ไหม? เป็นเอกตอบว่า


"เราว่าถ้าจะเปรียบเทียบ เรามองอีกอย่าง สังคมไทยควรโดนยิงกลางกบาล แล้วมองเห็นอะไรกลับหัวเสียที คือในตอนนี้ยังไม่โดน แล้วยังไม่เห็นภาพกลับหัว ที่พูดอย่างนี้เพราะผมนึกถึงตัวละครนำของเรื่องฝนตกขึ้นฟ้า ตอนท้ายของเรื่อง เขาคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เขาเริ่มทำท่าจะชอบๆ เขาบอกว่า ไอ้การที่เขาถูกยิงที่หัวแล้วเห็นทุกอย่างกลับหัว ตอนนี้ มันเป็นสิ่งอะไรที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับเขาในรอบหลายปีที่ผ่านมา"


"ผู้หญิงเลยถามว่า ทำไมโดนยิงแล้วมองเห็นภาพกลับหัว กลายเป็นสิ่งที่ดีในชีวิต? เขาพูดได้ดี เขาบอกว่า เมื่อก่อน ตอนที่เห็นภาพเหมือนคนอื่นเห็น เขาก็มองชีวิตแบบคนอื่นมอง คือ มองโลกแบบเผินๆ มองผ่านๆ คือทุกอย่างมันชินหมด อย่างเราขับรถไปที่ทำงาน เราขับโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเราขับมาถึงได้ยังไง เพราะทุกวันขับมาที่เดิม แต่ว่าพอโดนยิงแล้วมองเห็นทุกอย่างกลับหัว เขาต้องมองทุกอย่างแบบเพ่ง แบบจะเดินก็เดินช้าลง จะหยิบจับอะไรก็ระวัง เพราะว่ามันเห็นทุกอย่างกลับหัว เขาเลยต้องมองทุกอย่างแบบพินิจมากขึ้น แล้วมันทำให้เขามองเห็นหลายๆอย่างในชีวิตชัดขึ้น เพราะมันต้อง...เพ่งมอง"


เป็นเอกเล่าต่ออย่างออกรสชาติว่า

"ปัญหาของสังคมไทยตอนนี้ ยังไม่มีใครเพ่งมองจริงๆ คือทุกคนใช้อารมณ์อย่างเดียว(หัวเราะ) ตอนนี้ทุกคนเชียร์บอล ตอนนี้ประเทศเราเชียร์กีฬาสี แล้วบิ๊วด์เป็นเรื่องของอารมณ์ให้หมด คือ แล้วที่แม่งเจ๋งก็คือ ไอ้นักการเมืองทั้งสองฝ่าย แทนที่จะทำตัวให้เป็นตัวอย่าง คือถ้าอยากได้ประชาธิปไตย ทุกอย่างต้องจัดการได้ในสภา แต่ดูในสภาสิ คนเขาจะไม่ออกมาตีกันกลางถนนได้อย่างไรก็ในเมื่อสภาทุเรศขนาดนั้น เล่นโวหารกัน เหมือนหลอกเด็กป.4 กันอยู่ พูดจาแลบลิ้นปลิ้นปล้อน หลอกกัน หลักฐานบางทีก็เป็นหลักฐานปลอม เอามาโชว์กันในสภาเลยน่ะ แบบตัดต่อมาเสร็จ"


"การเมืองจะอยู่ในสภาอย่างไร ก็ในเมื่อการเมืองในสภาแม่งโคตรจะไม่ซีเรียสเลยน่ะ แล้วก็เล่นละครกันอยู่ในสภา คนก็ออกมาเดินกันบนถนน แต่เราเป็นคนหนึ่งที่รู้สึกว่า ประเทศนี้ มึงอยากจะได้ประชาธิปไตยกันนะ ทุกอย่างต้องจัดการในสภาให้ได้ จะมาอย่างโน้นอย่างนี้ไม่ได้"


"เพราะฉะนั้น ที่สำคัญคือตัวนักการเมืองเอง แทนที่จะทำให้ระบบสภามันเวิร์ก น่าเชื่อถือ เพราะบอกว่าชาวบ้านเลือกกูมา กูได้คะแนนเท่านี้ ปรากฏว่า พอเขาออกมาตีข้างนอกบนถนน แม่งออกมาขึ้นกันด้วย เลยสงสัยว่า เป็นนักการเมืองหรือเปล่าวะ จะเป็นอะไรเอาให้แน่ กูอยู่กับระบบอะไรก็ได้ อยู่กับนรกก็ได้ แต่ขอให้บอกกูด้วยว่า กูอยู่กับอะไร จะได้ทำตัวถูก อย่ามาหลอกได้ไหมว่านี่คือประชาธิปไตย ต้องไปเลือกตั้ง ถ้าไม่ไปเลือกตั้งนะ ถือว่านอนหลับทับสิทธิ์ ทำลายระบบประชาธิปไตย แล้วพอเลือกเข้าไปแล้ว ได้อะไรมาวะ ไอ้พวกมึงตัวดีเลย ไม่ต้องฝ่ายไหน ทุกตัวเลย ทั้งสองฝ่าย (หัวเราะ)"


"สังเกตไหม น้ำท่วมคราวนี้ ตัวเหี้ยมีบทบาทน้อยมากนะ ตัวเหี้ยไม่โผล่ มีแต่จระเข้ ตัวเหี้ยไปอยู่ที่อื่น"

พอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้เป็นเอกอายุ 49 ปี เราเลยแซวว่า เป็นอายุที่กำลังเหมาะที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีอย่างมาก เพราะนายกรัฐมนตรีของไทย 2 คนล่าสุด ก็มีอายุอยู่ที่ประมาณหลักสี่กันทั้งนั้น


เป็นเอกตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาว่า...

"(หัวเราะ) ผมไม่เป็น เป็นไม่ได้ครับ มีตั้งหลายครั้งที่เขาจะให้ผมเป็นนายกสมาคมผู้กำกับ ผมไม่เป็นเลย(หัวเราะ) แล้วเขาบอกว่า ดีว่ะ ที่ไม่รับเป็น ผมเป็นไม่ได้หรอกครับ คือถ้าคุณเป็นนายกฯ คุณต้องเป็นนักการเมือง แล้วอาชีพนักการเมือง เป็นอาชีพที่เราเป็นไม่ได้ เราไม่ชอบคนพวกนี้ ไม่ใช่ไม่ชอบสิ เราไม่เข้าใจคนพวกนี้ อาชีพนักการเมือง มันแปลกที่ว่า มีคนทำอาชีพนั้นปั๊บ จะทำอีกอย่างแต่คิดอีกอย่าง ทำอะไรแต่ละอย่าง ก็คิดวางแผนเต็มไปหมดว่าทำแล้วจะได้อะไร มีผลกับอะไร เราคิดอย่างนั้นไม่เป็น ทำไมไม่คิดว่า อยากเป็นรัฐบาล เพราะอยากทำให้ประเทศนั้นดีวะ"


"ผมจำได้เลยว่า มีนายกฯคนหนึ่ง ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้ว ในตอนนั้น อาทิตย์แรกของการเป็นนายกฯ สิ่งแรกที่เขาประกาศเลยก็คือว่า 10 ปีข้างหน้า ประเทศไทยจะไม่มีคนจนแล้ว คือ ผมอ้าปากค้างเลย แบบประเทศๆหนึ่งจะไม่มีคนจนได้ไงวะ ก็ เงิน มันพิมพ์มาเท่านี้ในปีหนึ่ง ถ้าพวกมึงเอาไปเกินครึ่ง ที่เหลือก็จนสิ แล้วผมก็ถามว่า การที่สังคมๆหนึ่งมีคนจน ไม่ดีตรงไหนวะ แสดงว่าคุณมีปัญหากับความจน คุณมีปัญหากับคนจน หรือคุณมีอะไร คือประกาศได้ไงว่า 10 ปีจากนี้ ถ้าผมครองเมืองนี้ไปตลอด ประเทศนี้จะไม่มีคนจน มึงกะให้กูเชื่อจริงๆเหรอ เฮ้ย นี่ตรรกกะอะไรวะ ทำไมไม่ประกาศว่า ถ้ากูปกครองไปได้ตลอด วันนี้ประเทศจะไม่มีคนเลว ทำไมไม่ประกาศอย่างนั้นวะ พูดแล้วยาวครับเรื่องนี้ เราไม่เข้าใจคนพวกนี้ครับ และเป็นความไม่เข้าใจผสมรังเกียจนิดๆ แต่ก็อยู่กับเขาได้นะ เพราะว่าเขาเป็นผู้ปกครองเราอยู่ เราโดนปกครอง ก็ต้องอยู่กับเขาไป แต่ว่าก็ต่างคนต่างอยู่ให้มากที่สุด เราก็มีอย่างอื่นต้องทำ เพราะฉะนั้นเราจะไม่เป็นนายกฯ"


ถ้าฝนตกย้อนขึ้นฟ้าแบบในหนัง น้ำจะท่วมประเทศไทยไหม? คำถามแบบสร้างเสริมจินตนาการถูกยิงออกไป...


"ไม่รู้ คือฝนตกขึ้นฟ้าในที่นี้ เขาไปเห็นทุกอย่างกลับหัว แต่ฝนก็ตกลงพื้นอยู่ดี ในความเป็นจริง คือน้ำท่วมคราวนี้ก็หนักหนาสาหัสมากจริงๆ แต่แบบว่า ก็ต้องยอมรับว่าธรรมชาติมันผิดเพี้ยนหรืออะไรก็ตาม แต่ในขณะเดียวกัน ที่น่าทึ่งก็คือ พอน้ำท่วมแล้ว เอามาเป็นเกมการเมืองได้ เอามาตีกัน เอามาแหย่กันได้ระหว่างรัฐบาลกับ กทม. แล้วก็มีตัวละครประหลาดๆเข้ามาเกี่ยวข้อง อย่างเช่น บรรหาร ที่สุพรรณฯ ไม่ท่วม คือแบบว่าตอนนี้ ทุกคนนิ่งกันก่อนดีกว่าไหมมาช่วยกันคิดว่า ทำอย่างไรให้น้ำมันผ่านไปก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาด่ากันได้ไหม ให้มันแห้งแล้วค่อยด่ากัน อย่าเพิ่งด่าตอนนี้ คือแก้ปัญหากันก่อน แต่ว่าก็ด่ากันไป ระหว่างนั้นประชาชนก็ ตายแล้ว น้ำจะถึงคอแล้ว"


"แล้วเขาก็สามารถทำแบบนี้ได้โดยที่ยืนอยู่อย่างสง่างามมาก คือ โห น้ำท่วมคราวนี้ พวกเรา ประชาชนช่วยกันฉิบหายเลย ผมเดินไปตรงที่น้ำท่วม คือไม่มีรถคันไหนที่ไม่หยุดถามผมเลยว่าผมจะไปไหน ทุกคนถามหมดเลย ให้เราเกาะรถ คนช่วยกัน แล้วพวกเจ้าของธุรกิจใหญ่ๆ รวยๆ ก็มาช่วยกัน ถึงธุรกิจเขาเสียหาย แต่เขาต้องทำ เพราะเขามีทุกวันนี้มาจากคนเหล่านี้ซื้อของเขา คนที่เคยทะเลาะกันก็หยุดช่วยกัน แต่มีแผนกหนึ่งในประเทศเราที่ทำตัวได้เหมือนเดิม คือยืนยันความงี่เง่าได้สม่ำเสมอก็คือนักการเมือง มีของแจกก็เอาไปติดชื่อตัวเองได้ด้วย คือ กูทึ่งว่ะ ประเทศนี้ก็จะอยู่กันไปแบบนี้"


ด้วยความฉงนในการเมืองในเมืองไทย เป็นเหตุให้ผู้กำกับหนุ่มใหญ่กำลังวางแผนที่จะทำหนังสารคดีเรื่องหนึ่ง เพื่อค้นหาคำตอบของคำว่า "ประชาธิปไตย" ด้วยตัวเอง


"นอกจากทำหนังแล้ว งานของผมอีกงานคือทำโฆษณา แต่เดี๋ยวนี้ โฆษณาทำน้อยลง เพราะเวลาไม่ค่อยมี และพออายุมากขึ้น ไอ้ที่สะสมอยู่ในตัว ที่อยากทำโน่นทำนี่ในสมัยก่อน ตอนนี้ก็เริ่มอยากกลับมาทำ"


"สิ่งที่อยากทำคือ สารคดีเรื่องหนึ่ง กำลังทำอยู่ กำลังรีเสิร์ชอยู่ แต่เป็นหนังสารคดีที่คุยกันกับเพื่อนว่า เราจะไม่รับทุนใคร เอาทุนส่วนตัวของตัวเองมาทำเรื่อยๆ แล้วเสร็จเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น แล้วมันคงนานเลยล่ะ เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน ผมอยากรู้ว่า ประชาธิปไตยคืออะไร อยากรู้จักคำนี้จริงๆเสียที อายุขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่เคยรู้จักมันเสียที ก็โดนเขาหลอกไปเรื่อยๆ ไม่เอาล่ะ ไม่ให้เขาหลอกแล้ว หาเองดีกว่าว่าประชาธิปไตยคืออะไร แล้วเป็นแบบนี้ได้อย่างไร อยากหามัน เข้าใจมันจริงๆ หน้าตาของประชาธิปไตยบ้านเรา ทำไมมันเป็นแบบนี้ ทำไมมันตลกอย่างนี้ เราอยากจะรู้ก่อนเราตาย ว่ามันคืออะไร"


"เราเลยจะทำหนังเกี่ยวกับมันซะ แต่ว่าเราจะทำโดยไม่มีอคติว่า เราเกลียดใคร คือเราอยากจะรู้จริงๆของเราเองว่า มันมาจากตรงนี้ได้อย่างไร ประเทศนี้ เพราะไม่งั้นโดนหลอกทุกครั้งเลย เวลาเลือกตั้ง แม่งหลอกกูทุกครั้ง แล้วแม่งเลือกตั้งบ่อยด้วย พอเลือกตั้งทีก็มาหลอกกู แล้วไม่เอาดีกว่า กูขอรู้จริงๆก่อน ก็เลยคิดจะทำหนังเรื่องนี่ล่ะ"


หวังว่า เราจะมีสิทธิได้ชมหนังสารคดีที่พูดถึง "ประชาธิปไตย" แบบประโยคปิดในตอนจบของหนังที่เขียนว่า


"แฮปปี้ เอ็นดิ้ง"


เรื่อง...ณัฐกร เวียงอินทร์

ภาพและตัดต่อ...พินดา พิสิฐบุคร

***คุยกับเป็นเอก รัตนเรือง ยังมีอีกตอนหนึ่ง คราวนี้จะพูดเรื่องชีวิตและงานของชายวัย 49 ปี ที่ทำหนังมาแล้ว 15 ปีผู้นี้ ในชื่อตอนว่า “คุยกับเป็นเอก รัตนเรือง (ตอนที่ 2)...ถ้าหนังเจ๊ง ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างบ้านจะรับเลี้ยงผม”


ทีีมาของเรื่องและภาพจาก
http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1321933837&grpid=01&catid=01






 

Create Date : 24 มกราคม 2555    
Last Update : 24 มกราคม 2555 17:21:32 น.
Counter : 186 Pageviews.  


ช้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ผู้ ช า ย ทำ ข น ม
Friends' blogs
[Add ช้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.