กรกฏาคม 2551

 
 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog
ในวันที่คิดถึงพ่อ

ดอกไม้ ใบหญ้า ยังคงไหวเอนตามแรงลมที่พัดปลิวเหมือนทุกวัน อากาศก็เย็นสบายแต่วันนี้ตื่นมาด้วยความรู้สึกไม่สดชื่นนัก เหมือนมีหมองปกคลุมอารมณ์ เดินลงมาชั้นล่างของบ้านยกมือไหว้รูปพ่อทักทายด้วยตามปกติ...และเป็นเรื่องปกติเช่นกันที่ไม่มีวันที่จะมีเสียงตอบรับ ทักทายใดๆ กลับมา ในเมื่อฉันกับพ่อเราพบกันได้แค่เพียงในความทรงจำเท่านั้น


6 เดือนผ่านไปกับการสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิต...พ่อ...คนที่เป็นเหมือนจิตวิญญาณของฉัน วันนี้จึงไม่แปลกที่รู้สึกเหมือนตัวเองตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ถึงแม้วันนี้จะยิ้ม หัวเราะได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้...มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร...ในเมื่อที่ผ่านมามีชีวิตอยู่ก็เพื่อทำทุกอย่างให้พ่อภูมิใจ (ถึงจะไม่เคยทำได้)


แม้จะพยายามทำให้ตัวเอง (ดู) เข้มแข็งเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าในความเป็นจริงแล้วยังห่างไกลกับคำว่าเข้มแข็งมากนัก จึงไม่แปลกที่ทุกอาทิตย์จะเกิดอาการจิตตกขึ้น ไม่แปลกที่จะมีน้ำตา และอาการเหม่อลอย หลุดเข้าโลกส่วนตัว เป็นเพื่อนข้างกาย ก่อนจะพยายามเรียกกำลังให้ตัวเองลุกขึ้นแล้วออกไปพบเจอกับคนอื่นๆ ในโลกใบนี้


ระหว่างทางมาทำงานน้ำตาก็ไม่วายตามมาเป็นเพื่อนกันอีกรอบ คิดถึง โดดเดี่ยว ไม่รู้ว่าอยู่เพื่ออะไร คำถามต่างๆ ยังวนเวียนอยู่ไม่ห่าง เงยหน้ามองฟ้าคิดถึงพ่อที่จากไกล แล้วก็คิดถึงใครอีกคนที่โหยหา หนึ่งคนจากตายไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่มีวันได้พบกันอีก อีกหนึ่งคนจากเป็นไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะได้พบหน้าหรือแม้แต่ได้ยินเสียง โดยเฉพาะในวันที่จิตใจหมดแรงแบบนี้ยังทำได้แค่เพียงกำโทรศัพท์ไว้ในมือ แต่ไม่อาจโทรหาได้...


"พ่ออยู่กับเราในใจเสมอแหละ" คำพูดปลอบใจที่รู้ว่าหวังดี แต่อยากบอกว่า ขอร้อง อย่าพูดเลย สิ่งที่ต้องการคือพ่อคนที่สามารถสัมผัสจับต้องได้ ไม่ใช่พ่อคนที่อยู่เฉพาะในใจนี้


ไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน เข้มแข็ง? คือสิ่งที่พยายามอย่างสุดความสามารถ อย่างน้อยๆ ก็อยากตอบแทนความหวังดีของเพื่อนๆ ที่ห่วงใยความรู้สึกกันมาเสมอ แต่คงต้องยอมรับว่าที่ทำได้ตอนนี้คือ ยิ้มและหัวเราะให้เพื่อนได้เห็น ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วยังไม่อาจยิ้มได้จากหัวใจ


ก็คงได้แต่หวังว่าสักวันความพยายามนี้จะสำเร็จ สักวันจะกลับไปเป็นคนร่าเริงได้เหมือนเก่า อย่างน้อยเพียงครึ่งก็ยังดี ให้เพื่อนได้สบายใจ


    






Free TextEditor



Create Date : 03 กรกฎาคม 2551
Last Update : 3 กรกฎาคม 2551 14:07:49 น.
Counter : 494 Pageviews.

4 comments
  
เป็นกำลังใจให้ค๊า สักวันจะมีรอยยิ้มน้า
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
โดย: หวานหวาน (Phumpanit ) วันที่: 3 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:37:14 น.
  
สู้ๆ ค่ะ ชีวิตต้องเดินต่อไป ทำให้พ่อภูมิใจ ตลอดไปนะคะ
โดย: sansanee (nong_com21 ) วันที่: 3 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:42:59 น.
  
เข้าใจความรู้สึกดีค่ะ
เพราะตอนพ่อจากเราไปใหม่ๆ เราก็เป็นแบบนี้
ถึงจะยิ้ม จะหัวเราะได้แค่ไหน
มันก็ยังมีความรู้สึกเศร้าอยู่ลึกๆ

สำหรับเราตอนนี้เวลา 2ปีกว่าๆ
มันทำให้เราเข้มแข็งขึ้น
ความเศร้ามันอาจจะไม่ได้ลดลง
แต่เรารู้จักจัดการและอยู่กับมันได้ดีขึ้น

เวลาจะเป็นตัวเยียวยาทุกอย่างเอง
แต่คุณเองก็ไม่ต้องไปคิดอะไรกับมันมากนะค่ะ
แล้วสักพักช่วงเวลานี้ก็จะผ่านไป
แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น
โดย: บางส้มเปรี้ยว วันที่: 3 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:57:29 น.
  


พ่อไม่อยู่แล้วเหมือนกันค่ะ พ่อเป็นทุกอย่างของเราเหมือนกัน

เพราะแม่ไม่ชอบลูกผู้หญิง ซึ่งเราก็เป็นผู้หญิงคนเดียวท่ามกลาง

พี่ชาย 4 น้องชาย 1 เราเลยเป็นลูกพ่ออยู่คนเดียว พ่อคอยกันการหาเรื่อง

จากแม่และพี่ชาย พอดีว่าตอนพ่อเสียเราเอ็นท์ติดเรียนอยู่กรุงเทพฯ พอดี

เรื่องแย่ ๆ มันมากมาย แต่พอเวลาผ่านไป มันก็ผ่านมาได้

เดี๋ยวนี้แม่ก็ดีขึ้น เพราะเริ่มต้องรับผิดชอบทำงานเอง พวกพี่ชาย

ก็แยกออกไป เรื่องราวอาจจะไม่เหมือน แต่ความอดทนจะทำให้

ได้เจอสิ่งที่ดีในวันหน้าค่า...
โดย: ลิตช์ (Litchi ) วันที่: 4 กรกฎาคม 2551 เวลา:12:27:49 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

kosak
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



ปั้นฝันให้เป็นตัว
เที่ยวไปเรื่อยๆ
ทำขนมตามใจตัวเอง

"If I can stop one heart from breaking,
I shall not live in vain."

ความคิดถึงของคนไกล ที่ทำได้แค่ฝากสายลมโอบกอดเธอแทนฉัน ฝากผืนฟ้าครามเฝ้ามองเธอทุกคืนวัน ฝากดาวทุกดวงบนฟ้านั้นอวยพรให้เธอฝันดี"
Friends Blog
[Add kosak's blog to your weblog]