มกราคม 2564

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
8
9
10
12
13
15
16
17
19
20
21
23
24
26
27
28
30
31
 
 
All Blog
สงครามเชื้อมรณะ บทที่ 16 หน้า 1
เมื่อคุยกันได้เวลาพอสมควร อิฐขอตัวกลับบ้านก่อน เพราะไม่รู้จะอยู่ทำอะไร แม้ชมจันทร์พยายามชวนเขาคุยก็ตาม

เห็นสีหน้าท่าทางแล้ว มันถอดสีจนซีด เขาจึงขอตัวกลับ ทนพิษบาดแผลอกหักไม่ไหว


“อิงนอนที่บ้านไหมลูก”


“อิงต้องกลับคอนโดค่ะ ไม่อยู่นานต้องเก็บกวาดห้อง”


“แม่อยากให้อิงมาอยู่ที่บ้านนะลูก อยู่คนเดียวแบบนั้นเกิดอะไรขึ้นมาแม่เป็นห่วงนะ”


“อิงไม่เป็นไรค่ะแม่”


อิงดาวได้แต่ยิ้ม มันก็เนียนจนแม่จับพิรุจไม่ได้


“ขับรถดีๆ นะแมงมุม”


“คิดจะเป็นลูกเขยบ้านนี้ จะปฏิญาณตนว่าไงวะเพื่อน”

พีชเข้ามากอดคอแมงมุม


“ก็แค่..”

เขาหันมามองอิงดาวที่กอดร่ำลาแม่


“จะไม่ปล่อยให้ไปทำอะไรที่เสี่ยงตายอีก”

แมงมุมตอบอย่างแน่วแน่


พ่อยิ้ม หันไปมองแม่


“แมงมุม อาจารย์ยังไม่ได้อนุญาต เรื่องคบหากันเลยนะคะ”

นางเอ่ย


“ผมทราบครับ แต่เมื่อถึงเวลาหนึ่ง อิงดาวต้องมีคนดูแลและปกป้อง ถึงอิงดาวจะเป็นคนเก่ง ไอคิวสูงขนาดไหน แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ผมไม่ได้เกิดมามีทรัพย์เป็นทุน แต่ผมก็พร้อมที่จะปกป้องคนที่ผมรักด้วยชีวิตได้”

น้ำเสียงเข้มหนักแน่นจนแม่ไม่สามารถเอ่ยอะไรต่อ



อิงดาวนิ่งอึ้งไม่คิดว่าเขาจะสารภาพออกมาแบบนั้น ปราบปลื้มอยู่ในอก และร้อนวูบวาบไปทั่วไปหน้า ...คนที่ผมรัก....มันเต็มปากเต็มคำ ฟังแบบไม่หูฟาดไปใช่ไหม


ชมจันทร์เองก็อึ้ง นางรู้จักแมงมุมนานนับ 10 ปี ผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่คนที่เอ่ยอะไรเล่นๆ พูดออกมาเต็มปากเต็มคำอย่างไม่เกรงขนาดนี้ ก็คงจะเอาจริง วัยของแมงมุมก็ใช่ว่าจะน้อย จะมัวอ้อมค้อมคงไม่ใช่


“ขอบคุณที่พาอิงดาวกลับมาครับ ขอบคุณที่ดูแลลูกผมตลอด 1 เดือน ขอบคุณที่ช่วยดูแลให้เขาหายดีและพาเขากลับมาอย่างปลอดภัย ตามที่คุณบอกผมไว้ ต่อไปช่วยดูแลเขาไปตลอดชีวิตด้วยครับ”

ดอกเตอร์เอ่ย




“พ่อ!!..”


ทั้งอิงดาวและชมจันทร์เอ่ยอย่างตะลึงพร้อมกัน


พีชยิ้มอย่างดีใจ ส่วนณิตาบอกตัวเองไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง เสียดาย อาวรณ์ หรืออิจฉาอิงดาว


แมงมุมยืนอึ้งไม่คิดว่าพ่อจะตอบรับมาอย่างนั้น พีชเข้ามาตบไหล่เขา
 

“อ้าว ว่าที่พ่อตาตกลงแล้วแก สุดท้ายคงได้เป็นหลานเขยข้า”


“ครับ”

เขาตอบรับเมื่อตั้งสติได้เขายกมือขึ้นพนมไหว้


“ขอบคุณครับ”


อิงดาวกับแมงมุมไหว้ลาพ่อกับแม่และกลับคอนโด
 
 

ตลอดทางอิงดาวนิ่งเงียบ ทั้งตื่นเต้นและอัดอั้นจนพูดไม่ออก จนถึงคอนโด


ทั้งสองนั่งคุยกันหน้าจอทีวี


“ลุง...ถ้าโรคระบาดหมดไปแล้ว ลุงจะกลับไปอยู่บ้าน แล้ว ไม่คิดจะกลับมากรุงเทพฯเลยเหรอคะ”


แมงมุมมองหน้าหวาน


“ก็แล้วแต่โอกาส”


“ฮืมม แล้ว ที่พูดกับคุณพ่อคืออะไร?”


“ผมขอโทษนะที่ทำให้แฟนคุณต้องเสียใจ”

เขาพูดหมายถึงอิฐ


อิงดาวอมยิ้ม


“ใครกันแฟนอิง”


“ก็คุณอิฐ รูปหล่อ พ่อรวย นักการเมืองอนาคตไกล ผมคงสู้เขาไม่ได้”


อิงดาวได้แต่ยิ้ม ไม่คิดว่าแมงมุมจะรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้


“ไม่ใช่ลุงเหรอคะที่เป็นแฟนอิง?”

ดวงตากลมโตจ้องอีกฝ่าย


ทำเอาแมงมุมหัวใจเต้นแรง มองหน้ายิ้มน้อยๆ


“ลุงกับคุณพ่อคุยกันใหญ่ขนาดนั้น ยังจะมีใครไปกล้าสู้ด้วยล่ะคะ”


มาถึงตรงนี้จริงๆ เขาก็ยังหวาดกลัวว่าอิงดาวจะคิดยังไงกับเขากันแน่


“คุณก็ชอบพูดเล่นกับผม ผมแก่แล้วนะ”


“ไม่คิดว่าลุงจะคิดมากเรื่องนี้”

แมงมุมหันมามองหน้าหวาน


รอยยิ้มที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเห็น


“พูดกับคุณพ่อซะขนาดนั้น นึกว่าเตรียมตัวจะไปสู่ขอแล้ว”

อิงดาวแกล้งแหย่เขา


แมงมุมมองรูปปากหยักช่างพูด มันช่างทรมานหัวใจเขานัก อุ้มมือใหญ่ช้อนต้นคอเอาไว้ อีกด้านดึงเธอเข้าอ้อมแขน


“เอ๊ะ ลุง”


ร่างบอบบางโน้มเข้าอกเขาอย่างตกใจ ดูท่าทางออกว่าเขาจะทำอะไรต่อ


“ลุงเขาห้ามจูบนะคะ เดี๋ยวติดโรค”

เธอรีบท้วงเขา ดวงหน้ารูปไข่แนบที่อกกว้าง ดวงตากลมโตจ้องมองเขา


“กลัวซะที่ไหน”



ริมฝีปากหนาก้มลงจุมพิษกับปากบางแสนอ่อนหวาน ช่างเจรจาถกเถียงเขานัก


รสสัมผัสที่เขาจดจำได้ไม่มีวันลืม ความรู้สึกอันหลากหลายที่เกิดขึ้น


ความรู้สึกนี้มันนานแค่ไหนที่เขารอคอยที่ได้พบเจอ และเขาเองตั้งมั่นไว้ว่าจะไม่ให้เลือนหายไป

 



Create Date : 25 มกราคม 2564
Last Update : 29 มกราคม 2564 7:14:30 น.
Counter : 154 Pageviews.

3 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร

  
เซียนกระบี่ลุ่มแม่น้ำวัง 

โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 25 มกราคม 2564 เวลา:9:05:17 น.
  
ปลาบปลื้มค่ะคุณนาย
พรุ่งนี้มาโหวตค่ะ โหวตอีกเรื่องไปแล้ว

โดย: หอมกร วันที่: 25 มกราคม 2564 เวลา:13:49:08 น.
  
โดย: unitan วันที่: 27 มกราคม 2564 เวลา:11:01:22 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

unitan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]