แม้จะตั้งชื่อหัวข้อว่า "โกโก้" แต่เรื่องราวของเราจะไม่ได้เริ่มต้นที่โกโก้เลยค่ะ

เราจะเริ่มกันที่ "ศาลเจ้าพ่อเสือ" แถวเสาชิงช้า

เชื่อไหมคะว่า ตอนเด็กๆ ถ้าพ่อบอกว่าจะไปศาลเจ้าพ่อเสือเมื่อไหร่ เราจะรีบยกมือขอตามไปด้วยทันที

แต่เหตุผลไม่ได้เกี่ยวกับความศรัทธาอะไรหรอกค่ะ

เหตุผลหลักคือจะได้ไปกินกระเพาะปลาร้านมิตรโภชนา

ส่วนการไหว้เจ้าก็ทำตามที่พ่อบอก ไหว้ตรงนี้นะ/ไหว้ตรงนั้นนะ ขอพรเรื่องเรียนหนังสือเก่งๆนะ(แต่ไม่ค่อยอ่านหนังสือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะช่วยไหมนะ)

ก้มกราบและรอพ่อพาไปกินเผือกหิมะต่อ ตามประสาเด็กสนใจแต่เรื่องกิน

จนเวลาผ่านไปหลายสิบปี peaceplayกลับมาที่ศาลเจ้าพ่อเสืออีกครั้ง แล้วก็เกิดคำถามขึ้นมา

เอ๊ะ...ชื่อศาลเจ้าพ่อเสือ แต่ทำไมตรงกลางศาลถึงไม่มีรูปปั้นเสือ

อ้อออ ตรงกลางคือ ท่านตั่วเหล่าเอี้ย ด้ายซ้ายเป็นเจ้าพ่อเสือ

สายมู สายศรัทธาอย่างpeaceplay ก็บรรจงไหว้อย่างศรัทธา





มาแล้วค่ะ มาแล้วค่ะ กลับมาสู่ โลกของการกินกันต่อ

ตอนแรกจะไปกิน นมเย็น ร้านป้านิดคุณป้าปากแดง แต่ไปสะดุดตา เจอโกโก้ "ร้านนี้โกโก้อร่อยมาก"ราคาเฉลี่ยเครื่องดื่มของร้าน55- 60บาท พอได้ชิม ถ้าบอกแก้วละร้อย ก็เป็นไปได้ เพราะอร่อยแบบจริงจัง แนะนำเลยค่ะ  แม้ร้านจะชงไว้แล้ว แต่โกโก้ที่เราเลือก ดาร์คช็อคฝรั่งเศส(ตัวนี้ได้รางวัลประกวด) ยังเข้มข้น และอร่อยมากๆ อยากกินอีกสัก10แก้ว

ปล.คนอย่างเราปกติ ถ้าจะกินโกโก้ ก็จะกินแก้วละ 30 บาทหรือ เอาโอวัลตินมาชงก็พอ แปลว่าร้านนี้ต้องเลิศ เราถึงกินนะคะ อิอิ







เมื่อคุณมีโกโก้อยู่เต็มกระเพาะ คุณจึงทำได้แค่ มองถุงน้ำแข็งที่เต็มถุง ประหนึ่งให้ลูกค้ากินได้ทั้งวัน(หรือว่าป้านิดเป็นลูกเจ้าของโรงน้ำแข็ง???)ด้วยสายตาปริบๆ แล้วท่องไว้ ถ้ากินของหวาน น้ำหวานเยอะ ต้องไปเดินลู่ชดเชย 2 วันครึ่ง คุณก็จะต้ดใจได้ค่ะ (เดี๋ยวนี้ร้านป้านิด ฮิตฮอตสุดๆ คนนั่งรอเกือบ20คน)



กินหวานไม่กินคาวได้อย่างไร  จัดไปสุกี้โกหม่าย ย่งเซ่งหลี สุกี้ใส่ไข่ดาว รสชาติใช้ได้



ทำไม มีแต่เรื่อง กิน กิน กิน เอ๊ะ!เราจะสอนใจเรายังไง ให้ "พอ" ให้หยุด "กิน"(เกิน 3 มื้อต่อวัน) พอสักที

ก็เลยมาสำรวจใจตัวเองว่าเราต้องหิวตลอดเวลา จริงรึเปล่า?  ต้องมีความอยากที่ไม่มีวันเติมเต็มจริงไหม? ด้วยการมายืนมองรูปเปรต ที่ผนังในวัดสุทัศน์ค่ะ   

ภาพเปรตในคติพุทธมักถูกวาดให้หิวโหยอยู่ตลอดเวลา อยากกิน แต่กินไม่อิ่ม / อยากได้ แต่ไม่เคยพอ

แล้วก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า

จริงๆ แล้วเราหิวตลอดเวลาจริงหรือ? หรือเรากำลังพยายามเติมบางอย่างในใจ
ด้วยอาหาร หรือด้วยการวิ่งตามความอยากที่ไม่มีวันสิ้นสุด

บางทีปัญหาอาจไม่ใช่ว่าเรากินมากเกินไป

แต่อาจเป็นเพราะใจเรากำลังขาดอะไรบางอย่าง

เพราะต่อให้ปักปากกาลดน้ำหนัก หรือเข้าคลาสออกกำลังกายหนักแค่ไหน

ถ้าใจยังหิวอยู่ เราก็อาจไม่มีวันรู้สึก "พอ"



ปล. ปลายวีคหน้า  ใครชอบ/ใครหลงรัก/ใครเป็นพ่อยก&แม่ยก หรือใครที่ผ่านเพชรบุรีแล้ว แวะซื้อแต่ "ขนมหม้อแกง"แล้วไปหัวหินต่อ 

มาเจอกันคร่าาา peaceplay จะมารีวิวแบบจัดหนัก จัดเต็ม ตั้งแต่ วิถีตาลโตนด/อาบป่า/ส่องสัตว์กลางคืน/Healing&Mindfulnessที่"เพชรบุรี"เป็นไปได้ไหม?(ได้สิ)

มาค้นหาศักยภาพของ เมือง"เพชรบุรี" กันนะคะ