ลุงวิบูลย์: ธุรกิจที่ขับเคลื่อนด้วย"ใจรัก"

ความตั้งใจในเดือนนี้คือ จะไปแถวย่านเมืองเก่าพระนคร และออกสำรวจซอกซอย เพื่อตามหาของกิน

แต่สิ่งที่ชอบในเลเวลเดียวกับ การได้กินของกินอร่อยและมีเรื่องราว คือการได้พบเจอและได้คุยกับคนในชุมชนนั้น

ใช่ค่ะ! ตอนที่เดินไปไหว้ศาลครุฑ Humanity Sala ได้เดินผ่านร้านขายแว่นตาและนาฬิกา
มันจะมีตรอกนึงที่เราชอบแวะถ่ายรูป เป็นซอกลึกๆที่มีต้นไม้ใหญ่ และเราจะชอบหันขวาเพื่อจ้องมอง ราวกับว่าตรงนี้ต้องมีของดีแน่ๆ



และใช่เลย คราวนี้เราได้เห็นคุณน้าวิบูลย์ กำลังเนรมิตผลงานแฮนด์เมด ทำแซกโซโฟนอยู่ ถามไปถามมา ร้านข้างๆที่ขายแว่นและนาฬิกาก็คือร้านของคุณน้า เพราะคุณน้าเป็นช่างแว่นมาก่อน แต่ใจรักการเป่าและการทำแซกโซโฟน ก่อนหน้านี้คุณน้าทำแซกโซโฟนไม้ และเอาไปขายที่ข้าวสารด้วย และวิวัฒนาการ(พัฒนา)มาเป็นแซกโซโฟนแบบนี้ เพราะขายออกได้ง่ายกว่า





Humanity Salaถามคุณน้าวิบูลย์ไปว่า เป้าหมายชีวิตของคุณน้า คืออะไร ต้องขายแซกโซโฟนให้ได้เยอะๆไหม อย่างน้อยต้องCoverค่าเช่าร้านละ

คุณน้าวิบูลย์เผยรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วบอกว่า ที่จริงลูกๆที่อยู่ที่ศรีราชาบอกว่า ให้หยุดหลายปีแล้ว แต่คนมีอายุที่เคยกระฉับกระเฉง เดินคล่อง หากต้องมาหยุดนิ่งๆ แบบพักผ่อนร้อยเปอร์เซนต์ โรคภัยจะถามหา คุณน้าจึงยังคงทำมาหากินอยู่



Humanity SalaสงสัยถึงกำลังการผลิตหรือManpowerว่า คุณน้าตั้งราคาขายแซกโซโฟนต่อชิ้นยังไง คุณน้าวิบูลย์บอกว่าคำนวณจากการทำแซกโซโฟนต่อลอตว่าใช้เวลากี่วัน พอทางเราได้รู้ถึงระยะเวลาในการทำผลงานนี้ ต้องบอกเลยว่า ราคาไม่แพงเลยค่ะ!

คุณน้าถามว่าอยากฟังเสียงแซกโซโฟนไหม คำถามคือ ทำไมจะไม่อยากฟังละ  พอได้ฟังก็รู้สึกว่า ของดีก็คือของดี 



นอกจากนี้ คุณน้ายังมีสินค้าทำมือ คือ เสาชิงช้าที่เป็นSouvenirราคาน่ารักๆ มีแบบนึงที่เราชอบมาก เป็นเสาชิงช้าอันจิ๋วแปะอยู่บนเฟรมรูปจิ๋วมันเก๋และมีเอกลักษณ์มากๆ





ปล.แซกโซโฟนไม้ที่คุณน้าวิบูลย์เคยทำ ถ้าทุกๆท่านได้เห็นจะรู้สึกเลยว่า โหหห!นี่มันของทรงคุณค่าสุดๆ

สำหรับคราวนี้Humanity Salaมองเห็นแก่นธุรกิจของคุณน้าวิบูลย์ คือ
1. Passion can drive business /ธุรกิจที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความรักในงานชิ้นนั้น ทำให้ของเหล่านี้ดูมีชีวิต(และชีวา)
2.ต้นทุนจริง ไม่ได้มีแค่ค่าวัตถุดิบ แต่มันมีค่าต้นทุนของช่างและระยะเวลาในการทำของช่าง
สิ่งนี้ทำให้Humanity Salaยังคงสงสัย ของบางอย่างทำไมราคาไม่สูงตามความยากในการทำเช่น  น้ำตาลสดจากตาลโตนด ที่เป็นเวอร์ชั่นใช้ตาลโตนดแท้ๆมาทำ ที่ต้องปีนต้นตาลไปปาดตาล ทำไมถึงขายราคาสูงไม่ได้ แต่ทำไมมัทฉะหรือโกโก้ รวมถึงน้ำผึ้งถึงสามารถขายราคาสูงได้
 

คงเป็นเพราะ"ความยากในการผลิตยังไม่ได้ถูกแปลงเป็นคุณค่าให้ตลาดหรือผู้บริโภคได้รับรู้"

และในทางกลับกัน มัทฉะ โกโก้ หรือน้ำผึ้งบางประเภท สามารถตั้งราคาสูงได้ เพราะตลาดได้สร้าง “เรื่องราวของคุณค่า” ขึ้นมา
.
..
...

บางทีการออกไปตามหาของกิน ก็ไม่ได้พาเราไปเจอแค่ “ของอร่อย”

แต่มันพาเราไปเจอข้อมูลที่ต่อให้เทรนAI หรือpromptมาเพอร์เฟคขนาดไหน AIอาจไม่ได้คำตอบแบบนี้

เราได้เห็นว่าของหนึ่งชิ้นมีต้นทุนอะไรซ่อนอยู่บ้าง เวลาของคนทำมีค่าแค่ไหน
ทำไมของบางอย่างทำยากมาก แต่กลับขายได้ไม่แพง
ในขณะที่ของบางอย่างสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มขึ้นได้หลายเท่าตัว

และที่สำคัญ เราได้เจอ “คน” ที่อยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านั้น
เพราะบางเรื่อง เราอาจเข้าใจมันได้ดีขึ้น ก็ต่อเมื่อได้ออกไปเห็นและพูดคุยกับคนที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ

Create Date : 09 กันยายน 2569 Last Update : 9 กันยายน 2569 13:29:06 น. Counter : 81 Pageviews.		0 comments
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet