Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 
30 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
... Blank Day ...

...

นึกชื่อเรื่องขึ้นมาก่อน...
ค่อยหาข้อความมาใส่ทีหลัง...
Holi day...
Free day...
Sun day...
สบายเด... อิอิอ...

วันที่ว่างๆ เราทำอะไรกันมั่งน๊า... ในวันนั้น...
แน่นอนล่ะ ชีวิตข้าราชการ คนทำงานออฟฟิศ
พอถึงวันว่างก็ต้องพักผ่อน... ชาร์จแบ็ตเตอรี่ชีวิต...
อาจจะนอนตื่นสายๆ... ไปเที่ยวต่างจังหวัด...
ไปช้อปปิ้ง... ดินเนอร์หมูกระทะ...

ก่อนจะถึงวันจันทร์แบ็ตเตอรี่ถูกใช้พลังงานไปจนหมดจากการไปเที่ยวเล่น....
บางทียิ่งไปเที่ยวก็ยิ่งเหนื่อยเนอะ...

Blank Day... คือ วันที่ ว่างจริงๆ ว่างจากทุกอย่าง...
เงียบๆ นิ่งๆ.... ไม่เปิดทีวี ไม่ได้ฟังเพลง...
ไม่ได้เล่นเน็ต ไม่ได้คุยโทรศัพท์...
ไม่ทำอะไร... แค่นั่งหายใจ และหาอะไรกินเมื่อหิว...
ไม่ถูบ้าน ไม่ล้างจาน ไม่ซักผ้า... ไม่ทำอะไรจริงๆ...
แต่ให้อดคิด... ยังอดไม่ได้... เพราะไม่ได้นั่งสมาธินิ...

แค่จะลองแปลงกายเป็นตุ้กตาหมู ตุ้กตาหมีเท็ดดี้ นั่งนิ่งๆ เฉยๆ....
ที่ถูกแะเอาแบ็ตเตอรี่ออก.... แล้วนั่งมองสิ่งรอบข้าง... อย่างไร้อารมณ์...
ฉับพลันความคิดก็สั่งให้ค้นไฟล์ภาพความทรงจำเก่าๆจากสมองออกมาเปิดอ่าน...

ของชิ้นนี้ ได้มาตอนไหน...
ซื้อมาเอง หรือมีใครให้มา...
มันใช้ทำอะไรได้บ้าง...
มีใครอยากได้ของชิ้นนี้หรือเปล่า...

ถึงแม้ตายไปเราจะเอาอะไรติดตัวไปไม่ได้...
ก็เลยลองผ่อนปรนให้ตัวเองดู...
โดยการลดข้อจำกัดนั้นลงมานิดนึง...
ถ้าเอาไปได้ 1 สิ่งจะเอาอะไรติดตัวไป...
ถ้าเป็น 2 สิ่ง 3 สิ่ง...อะไรจะเป็นลำดับถัดไป...

ลองคิดตามดูเล่นๆเนอะ...

อันดับแรก... อันดับแรกยังไม่บอก...
อันดับที่ 2 ... มีหลายอย่างอ่ะ แต่สองจิตสองใจ...
อันดับที่ 3... มันเริ่มเยอะอ่ะดิ...หนักด้วยไม่รู้จะหอบไหวรึเปล่า...

คิดไปคิดมา "เงิน" เป็นคำตอบแรก และคำตอบสุดท้าย...
ส่วน "ความรู้" มันติดตัวมาอยู่แล้ว...
คงใช้ความรู้หาเงินมาเพิ่มเติมได้ในอนาคต...
ถ้าหมดหนทางก็ขายแรงงานแลกเงิน ก็ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่...
ก็แค่ถอยหลังไปอยู่ให้ใกล้ศูนย์... แล้วเริ่มต้นใหม่...

แต่ถ้าบังเอิญคำถามเปลี่ยนไป...
Blank Day... เป็นวันสุดท้ายที่จะหายใจต่อไปได้...
ให้โอกาสได้นั่งทำหน้าตาหล่อรวยสวยใส...ได้จนถึงเที่ยงคืน...
หลังจากนั้น เข็มนาฬิกาที่ผ่านไปจะเปลี่ยนเธอจากซินเดอเรลล่าเป็นเถ้าธุลี...
ทิ้งไว้แต่เกือกแก้วหนึ่งข้าง... ที่ไม่มีเจ้าชายคนไหนหลุดจากนิยายมาตามหา...
เธออยากจะพกอะไรติดตัวไปด้วย...

ถึงมันจะฟังดูนามธรรม และเพ้อเจ้อเพ้อฝันไปบ้าง...
ฉันอยากพกความทรงจำ(เฉพาะที่ดีๆนะ)...
อยากจะจดจำ "ความใจดี" ที่เคยได้รับจากใครๆหลายๆคน...
และทักทายขอบคุณ...
ถ้าชาติภพถัดไปมันมีจริงเหมือน...
เข็มนาฬิกาที่หมุนเป็นวงกลม...

ถ้าไม่มี.... เราก็เป็นปุ๋ย เป็นขี้เถ้า...
แล้วคนที่เหลือก็อยู่กันไปเนอะ...

...

ฉันนั่งมองรอบตัว... ไม่เห็นของอะไรที่พ่อซื้อให้ฉันเหลืออยู่สักชิ้น...
ไม่เห็นของอะไรที่แม่ซื้อให้อยู่สักชิ้น....
ไม่เห็นมีของขวัญที่พี่ๆน้องๆซื้อให้เหลือสักชิ้น...

มีเหมือนกัน พ่อฉันซื้อเสื้อกันหนาวให้ในสมัยที่กรุงรัตนโกสินทร์ยังมีหน้าหนาว
พ่อซื้อของเล่นจากจีนแดงมาให้ด้วย เป็นจานหมุนๆแล้วมีไฟแว้บๆ...
แต่เราก็ช่วยกันทำให้มันเจ๊ง....
ยังมีหุ่นยนต์ มีรถไฟ... พ่อซื้อลูกอมจากเมืองฝรั่งให้ฉันด้วย...
ยังมีเสื้อมองตากูร์ที่ทำจากใยสังเคราะห์ ผ้าเป็นมันๆสวยดี...

แม่ฉันไม่ค่อยซื้อ แต่แม่จับมือฉันเขียนกอไก่...
และคอยหาชุดนักเรียนชุดใหม่ให้ฉันในแต่ละปีที่เสื้อเริ่มเป็นไซส์ sss
แต่พ่อแม่เดี๋ยวนี้ใจร้ายเนอะ...ไม่ค่อยเปลี่ยนชุดให้ลูกๆเลย...
โดยเฉพาะนักศึกษามหาวิทยาลัย... คงเห็นว่าโตๆกันแล้วมั๊ง...

อาจเป็นเพราะโรงงานผลิตสิ่งทอทยอยปิดตัวลงไปหลายแห่ง...
ประเทศไทยเราจึงต้องใช้ผ้าผ่อนให้มัธยัสถ์มากขึ้น...
ถ้าไม่ปริแตกจนกระดุมหลุดออกมา... ก็ทนใส่ๆกันไปก่อน...
น่าสงสารเด็กสมัยนี้จิงๆ...

ฉันไม่อยากจบข้อเขียนแบบนี้หรอกนะ...
ก็แค่คิดไม่ออกอ่ะ... ว่าจะเขียนต่อยังไงดี...

เอาเป็นว่า.... คิดถึงเธอแทนละกัน....เนอะ....อิอิอ...

...

อ่ะ เขียนต่อๆ... ในวันที่ Blank Day ของฉัน...
ฉันเห็นกองหนังสือมากมาย...
หลายเล่มซื้อเพราะอยากอ่าน... แต่ไม่ได้เปิดอ่านเลยก็มี ...
หลายเล่มมีประโยชน์... อย่าง dreamweaver 8 , ภาษาจีนเบื้องต้น...
แต่สมองไม่ค่อยรับ...555

ตอนนี้กำลังเห่อทำขนม เลยอ่านหนังสือทำขนมบ่อยหน่อย...
หนังสือพิมพ์อ่านแล้วก็กองไว้เป็นวันๆ...
ข่าวเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าศึกษา... แต่รวมๆแล้วก็ชั่งกิโลขายไปทุกที...

นอกจากนี้ก็มีพัดลม ที่ฉันใช้บ่อย...
ท่ามกลางอุณหภูมิ 30-32 C ในตอนกลางวัน... ฉันใช้บ่อย
ทีวีกับเครื่องเล่นแผ่นก็ใช้บ่อย เพราะฉันชอบดูหนังแผ่น...

หม้อหุงข้าวและเครื่องครัว นานๆใช้ทีนึง แล้วแต่อารมณ์
อุปกรณ์ทำขนมจะใช้ทีก็คิดถึงตอนล้าง...เห้ออ...
เครื่องคอมพ์ก็ใช้ออนไลน์อย่างที่เธอได้เห็น...
ก้อปสูตรทำขนมมั่ง เขียนบล้อกเล่นมั่ง... ว่ากันไป...

ฉันมีถุงกอล์ฟที่ไม่ได้ใช้มานานแล้ว... นึกถึงหัวหน้าเก่าเหมือนกัน
เขาเป็นคนสอนให้ฉันหัดเล่น... จนฉันยอมเสียเงินซื้อเหล็กมาชุดนึงจนได้...
คูปองที่สนามไดรฟ์ยังอยู่ในนั้นเลย อิอิ...

ฉันมีนาฬิกามากมาย(ส่วนใหญ่ได้รับแจกมา)...
แต่ฉันไม่เคยรักษาเวลา...
ฉันไม่มีวินัย...
ฉันปล่อยให้มี Blank Day บ่อยๆ... และ...ก็แค่ปล่อยมันไป...
ฉันไม่เร่งรีบ...

ฉันยังมีรองเท้ากีฬาที่ซื้อมาใส่วิ่งแค่หนเดียว...
ถึงมันจะนุ่มน่าใส่...พื้นเด้งๆดี...ซื้อมาแปดร้อยบาทแน่ะ...
แต่ครั้งที่สองที่จะใส่มัน ไม่รู้เป็นวันไหน...

ฉันนั่งมองดูเครื่องโทรศัพท์ fixed line
ฉันใช้ line นี้ในการติดต่ออินเตอร์เน็ตมากกว่า...
ฉันใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ถ้าจะพูดคุยกับใครๆ แทน...

ฉันยังมีกีต้าร์ที่ไม่ได้เล่นมานานแล้ว...
มีเทียนที่ไม่ได้จุด... วางไว้จนฝุ่นเกาะ...
มีหนังสือเจ้าชายน้อย...
มีดอกไม้ที่ปั้นจากดิน...
มีวัวสีทองทำจากหนัง...

มีหมวกแก้ปที่ได้รับแจกมามากมาย...
ฉันเอาไว้ใส่ตอนผมยาวๆ... โดยเฉพาะตอนทำขนม... ฉันไม่มีหมวกแบบแม่ครัวนิ...

ยังไม่นับกุงเกงตัวเล็กที่ฉันชอบซื้อเปลี่ยนบ่อยๆ
ส่วนเสื้อกับกางเกงตัวใหญ่...ฉันไม่ได้ซื้อมันมานานมากแล้ว...
เครื่องแบบประจำวันของฉันเป็นเสื้อยืดสีขาวตราห่านคู่ กับโสร่ง...
ไม่ได้เป็นเสื้อเชิ้ต กับกางเกงสแล็ค...

ฉันยังมีเต้นท์ที่ไม่ค่อยได้กาง... มีเตาปิ้งย่างที่ไม่ค่อยได้ใช้...
โชคดีนะ...ไม่ได้ซื้อเครื่องออกกำลังกาย ไม่งั้นสงสัย...
ได้เอามาแขวนผ้าเช็ดตัวแน่เลย...5 5 5...

ฉันบอกลาของพวกนี้ไปหมดแล้ว...
คิดว่าเธอเหล่านั้นคงเข้าใจ...
เผื่อบางที ฉันอาจจะจากไปโดยไม่ได้ร่ำลาไง...

ฉันยังมีต้นไม้ที่ตายไปแล้วหลายๆต้นที่เพื่อนๆหลายคนให้มา...
ถึงต้นไม้ไม่อยู่แล้ว ฉันก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยได้รับ...
ฉันไม่ได้จดจำเธอแค่ตามอายุของต้นไม้... ฉันจำได้แค่วันที่เธอให้มันมา...
และนั่นแหละ...

ฉันคงพกพาต้นไม้เหล่านี้ไปไหนกับฉันไม่ได้...เหมือนกับ...
"ความทรงจำที่ดี" ที่ฉันเอาใส่กระเป๋ากุงเกงไปด้วยไม่ได้...
เพราะมันอยู่ในตัวฉัน ตั้งแต่วันนั้น...
และจะอยู่ตลอดไป...
(เป็นไง ซึ้งมะ)...


ขอให้มีความสุขใน Blank Day นะ...
ค้นหาและเรียนรู้จากสิ่งรอบข้างอย่างเข้าใจ... เนอะ...
ฉันแค่มาเล่าให้ฟังอ่ะนะ... ที่เหลือ... เธอต้องทำเอาเอง...


...


Create Date : 30 สิงหาคม 2550
Last Update : 31 สิงหาคม 2550 5:19:36 น. 5 comments
Counter : 435 Pageviews.

 

ใช้เวลาสักครู่เพื่อหยุด

วางมือไว้บนหัวใจของคุณ

ความสุขของคุณอยู่ที่นี่ ...

คุณรับรู้มันได้หรือป่าว ?


โดย: ??? IP: 125.25.128.192 วันที่: 30 สิงหาคม 2550 เวลา:18:16:31 น.  

 
ชอบมาก
Black Day เนี่ย
รักการอยู่เฉยๆที่สุดแล้วตอนนเนี้ย


โดย: Unravel วันที่: 30 สิงหาคม 2550 เวลา:19:53:07 น.  

 
พรุ่งนี้..

จะเก็บเสื้ออกจากเครื่องออกกำลังกาย

เช็คหัวแก๊ส ว่าหลังจากปล่อยฝุ่นอัดไป 5 ปี จะยังมีทางให้แก๊สออกอีกมั้ย

งัดหนังสือออกจากชั้นวาง

และ ฯลฯ


โดย: ส้มแกง วันที่: 31 สิงหาคม 2550 เวลา:5:39:01 น.  

 
...

ในชีวิตที่มีเฮงซวยมั่ง...
ฉันยังคงมีพี่น้องที่เหลืออยู่คอยเป็นห่วงเป็นใย...
ฉันไม่รู้หรอกว่าเค้าเป็นห่วงมากแค่ไหน...

เพราะบังเอิญฉันปากแข็งเกินไปที่จะร้องขอความช่วยเหลือ...
ก็เป็นพี่คนโตนี่หว่า... จะทำให้ชีวิตตกท่อได้ยังไง...
บังเอิญ มันเกิดขึ้น...

shit happenned.....all shit happenned....
อะไรจะเกิด ก็เกิดอ่ะ เนอะ...

แค่ "รู้จัก" และ "เข้าใจ"....
แล้วไปล้าง shit ออกซะ.....
อาบน้ำมนต์.... อิอิอ...
...
ฉันใช้เวลาเยอะมากในการพยายามเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง...
ฉันอยากให้เธอทำแบบนั้นเหมือนกัน....
แต่ว่าอย่าใช้เวลาเยอะนักนะ....

อะไรหลายๆอย่าง...หมายถึง ทุกๆอย่าง...ที่เธอต้องมีเกี่ยวข้องสัมพันธ์ด้วย...
อาจจะหยิบจับ ใช้สอย หรือแค่เอ่ยปากเรียก... นั่นแหละ...
อะไร ๆ แบบนั้นแหละ....

ถ้าปล่อยให้เนิ่นนานเกินไป...
กว่าที่เธอจะยอมเดินเข้าไปหาพระ...
เธอก็ไม่ต่างจากคุณยายที่ใส่เสื้อลูกไม้ นุ่งผ้าถุงลายๆ...
ถวายสังฆทาน.... และมาเพื่อแค่ให้ได้สบายใจ...
แต่ไม่รู้จักพระซะที....

การขอเบอร์โทรไม่นับ....
เพราะหลวงพี่โทรศัพท์ไม่ได้...5 5 5...
...
ฉันแค่รู้สึกเดือดร้อนกับบางเรื่อง...
แต่ฉันไม่อยากให้ใครมารู้ด้วย...
เพราะคนแต่ละคน ก็มีเรื่องส่วนตัวเยอะแยะ...
ฉันแค่มาบ่นๆ....

ฉันแค่หวังว่าน้องๆของฉัน คงฉุดมือขึ้นมาได้ทัน...
ก่อนจะตกท่อลงไปมากกว่านี้...

แต่ฉันจะไม่จมน้ำท่อตายหรอก ถึงไม่มีใครมาช่วย
ฉันจะดิ้นรน ตะเกียกตะกาย ไปซักพัก...
ถ้าหมดแรง...แล้วจำเป็นต้องจมลงไปจริงๆ...
ก็คงต้องกินน้ำท่อไปเยอะเนอะ....
ไว้อาลัยสำหรับคนที่เคยตกท่อ จนถึงตายละกัน...

ไม่มีอะไรมากกว่านี้ละ....

แค่ได้เขียนก็สบายใจไปตั้งครึ่งนึง.... เธอว่ามั๊ย....
ลองเขียนดูดิ...

...



โดย: loykratong วันที่: 31 สิงหาคม 2550 เวลา:8:00:42 น.  

 

เป็นมนุษย์ย่อมมีผิดพลาด

ถึงอย่างไรมันก็ยังเป็นสิ่งที่มีค่า ...


โดย: ??? IP: 125.25.128.98 วันที่: 31 สิงหาคม 2550 เวลา:21:19:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

loykratong
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






ไม่มีอะไรขึ้นตลอด
ไม่มีอะไรลงตลอด
...ไม่มี the end of the world ...

Web Site Hit Counters

ราคาทองคำ
 

ราคาทองคำต่างประเทศ



Friends' blogs
[Add loykratong's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.