โรสรับรางวัล อ่านเบรลล์ชนะเลิศ

สวัสดีเจ้า ชาวบล็อกสุดที่เลอฟ
วันนี้หนูจะมาเมาท์ทูเมาท์ตามเคย เชิญรับฟัง ( และรับชม ) ได้เลยเจ้า

เรื่องที่หนูจะมาเมาท์วันนี้ก็คือ
จำได้รึเปล่าว่าตอนที่หนูไปแข่งอ่านอักษรเบรลล์ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
ที่หนูได้เขียนเล่าไปย่อ ๆ แล้วน่ะ หนูได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทอ่านออกเสียง
และได้รับรางวัลรองชนะเลิศประเภทอ่านจับใจความ ค่ะ



ไปรับรางวัลกับคุณพ่อที่เขตการศึกษา 2 อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
รางวัลก็คือ ใบเกียรติบัตร 2 ใบ ค่ะ
ว้าว! ดีใจแล้วก็คาดไม่ถึงเลย
หนูจะไปประกวดแข่งขันต่อที่กรุงเทพมหานครในเดือนมีนาคมนี้
ประมาณต้น ๆ เดือน อย่าลืมส่งโทรคอมมากรี๊งเป็นกำลังใจด้วยเด๊เจ้า

แหม ได้ฟังที่คุณพ่ออ่านแล้วว่า ชาวบล็อกคอมเมนท์มาอย่างนั้นอย่างนี้
ก็เลยโทรคอมมาบอกว่า อันที่จริงหนูก็เป็นคนพิการทางสายตาธรรมดา ๆ
ที่รู้สึกโชคดีที่มีครอบครัวดี ๆ คอยรองรับ
เปรียบได้กับคนที่ง่วงเหงา หาวนอน
หรือคนที่โศกเศร้า เสียใจ ที่มีผ้าปูที่นอนนุ่ม ผ้าห่มนิ่ม ๆ มาปูมาห่มให้หลับไป
มีกระดาษเช็ดหน้าให้ซับน้ำตา ตอนเช้าตื่นขึ้นมาก็ยิ้มได้อย่างสดใส
หรือว่าตอนที่ระบายความเศร้าหมองแล้วก็สดใสเปล่งปลั่งเหมือนเดิมค่ะ
เอ่อ ! เวอร์ไปรึเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ

หมายความอย่างกระจ่างแจ้งก็คือ คนที่ง่วงเหงาหาวนอน
เศร้าโศกเสียใจ ก็คือ คนพิการ
ส่วนผ้าปูที่นอนผ้าห่ม กระดาษเช็ดหน้า
ก็คือครอบครัวที่อบอุ่นและพร้อมที่จะกอด มอบความอบอุ่นแก่เราทุกคราค่ะ

แต่กระนั้น ทุก ๆ ท่านคงไม่คิดสิคะว่า หนูก็เคยแอบน้อยใจอยู่ลึก ๆ เหมือนกัน
( บ้าง วูบหนึ่ง ไม่เสมอไป ) ว่า เวลาที่หนูเห็นเพื่อน ๆ ในห้องเรียน
นั่งสอบกันอย่างเงียบกริบ หนูมองไปรอบ ๆ ห้อง
เห็นเพื่อนนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงในกระดาษคำตอบกันอย่างคล่องแคล่ว
บรรยากาศในห้องเงียบกริบ
หนูก็หันมามองตัวเองด้วยความสงสัยว่า
“ทำไมนะ เราจึงไม่สามารถตอบคำถามได้ทันทีเหมือนเพื่อน ๆ เขาบ้าง
ทำไมเราต้องเกิดมาพิการด้วย”

ตอนนั้นบอกตรง ๆ ว่า เป็นวูบหนึ่งที่หนูรู้สึกหมดกำลังใจ น้อยใจ
เห็นเพื่อนเขาได้เรียนหนังสือกันอย่างสะดวกสบาย ไม่ต้องมาลำบากแบบหนู
เรานี่ยังต้องให้พ่อช่วยหาข้อมูลให้ สงสารพ่อไม่น้อยเหมือนกันที่ต้องมาลำบากเพราะเรา
บางทีส่งรายงานพ่อไปก็มีความเศร้าโศกอยู่ในน้ำเสียง รู้สึกเกรงใจพ่อมาก เพราะ
เอ่อ! พ่อแก่แล้ว ฮิ ๆ

แต่.....ในความโศก ความเศร้า ความเหงาความหงอยทั้งหลายทั้งแหล่
ยังมี.....มือนุ่ม ๆ มาลูบผม แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า
“โรส เธอลืมไปแล้วเหรอว่า
“โรส เธอจะมาหมองเศร้าอยู่ทำม้าย ในเมื่อ เธอบอกใครต่อใครในบล็อกเองนี่นาว่า เธอตาพิการ
แต่ใจยังสู้ ฮึ เศร้าอยู่อย่างนี้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา”

ทุก ๆ ท่านรู้ไหมคะว่า มือนุ่ม ๆ ที่มาลูบผมนั้นคืออะไร
คำตอบ คือ กำลังใจที่แฝงอยู่นั่นเอง ค่ะ

หากทุกท่านทดท้อ ไม่ว่าจะตาปกติหรือพิการด้านใดด้านหนึ่งที่กำลังอ่านบล็อกอยู่ในขณะนี้
ลองทำแบบนี้ดูบ้างสิคะ ครั้งแรกท่านอาจทดท้อ ในท่ามกลางทดท้อแท้หลายที่ประดังเข้ามา
ท่านสามารถลบออกได้ด้วยแปรงลบกำลังใจนั่นเองค่ะ
มันอาจเป็นแปรงลบธรรมดา ๆ ที่หลายคนมองข้าม
แต่ไม่มีใครรู้ว่า มันคือแปรงลบชนิดพิเศษ มีน้ำหมึกกำลังใจอยู่เพียบค่ะ

แค่นี้ก่อนนะคะ อย่าลืม ส่งกำลังใจไปเชียร์หนูที่กรุงเทพ ด้วยนะ
หนูขอสู้ตาย แล้วจะมาเมาท์ใหม่เน้อ
ขอบคุณค่ะ