ถนนสายนี้ ... ... มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 401 "ไม่เข็ด" โจทย์ครั้งนี้ คุณ toor36 เป็นคนกำหนด ไม่จำกัดรูปแบบงานเขียน โจทย์คราวนี้หัวข้อคือ "ไม่เข็ด" การแก้ปัญหาแบบ “ตัดทิ้ง” คือวิธีคิดของรัฐมนตรี หรือความล้มเหลวของระบบคมนาคมไทย? หลังเกิดอุบัติเหตุรถไฟชนรถโดยสาร จนมีแนวคิดจากฝ่ายนโยบายที่จะ “ยกเลิกรถไฟเข้ากรุงเทพชั้นใน” สิ่งที่ประชาชนจำนวนมากรู้สึกไม่ใช่ความปลอดภัย แต่คือคำถามว่า “คนคิดเคยนั่งรถไฟจริงหรือไม่?” เพราะสำหรับคนชั้นกลางระดับล่าง คนหาเช้ากินค่ำ คนต่างจังหวัดที่ต้องเข้ามาทำงานในเมือง รถไฟไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่ภาพลักษณ์เชย ๆ ที่จะตัดออกจากเมืองหลวงเมื่อไรก็ได้ แต่มันคือเส้นเลือดหลักของชีวิตคนจำนวนมหาศาล สิ่งที่น่าตกใจที่สุด คือแทนที่รัฐจะพูดถึงการแก้ปัญหาความปลอดภัยอย่างจริงจัง เช่น ปรับปรุงจุดตัดทางรถไฟ เพิ่มระบบอัตโนมัติ ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน หรือจัดระเบียบการเดินรถ กลับเลือกใช้วิธีที่ง่ายที่สุดสำหรับคนมีอำนาจ คือ “เลิกรถไฟเข้าชั้นในไปเลย” นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหา นี่คือการผลักภาระให้ประชาชน คนที่เสนอแนวคิดนี้อาจมีรถส่วนตัว มีคนขับ มีทางเลือกในการเดินทาง จะพูดว่าให้ประชาชนต่อรถอีกสองสามต่อก็อาจดูเป็นเรื่องเล็ก แต่สำหรับคนที่ต้องตื่นตีสี่ เดินทางสองชั่วโมงเพื่อมาทำงาน ค่าเดินทางเพิ่มวันละ 50-100 บาท มันคือค่ากับข้าวทั้งครอบครัวในหนึ่งวัน รัฐอาจมองว่าการเปลี่ยนให้ประชาชนไปใช้รถไฟฟ้าเป็น “ความทันสมัย” แต่คำถามคือ ค่าโดยสารรถไฟฟ้าทุกวันนี้สอดคล้องกับรายได้ประชาชนจริงหรือ? รถไฟธรรมดาหลายสาย ค่าโดยสารไม่ถึง 20 บาท แต่ถ้าต้องเปลี่ยนเป็นรถไฟฟ้า ต่อรถเมล์ ต่อวินมอเตอร์ไซค์ ค่าใช้จ่ายอาจพุ่งเป็นหลักร้อยต่อวันทันที แล้วใครจะรับผิดชอบ? ที่น่าขันยิ่งกว่านั้น คือแนวคิดการ “ชดเชย” ผ่านบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ ราวกับว่าประชาชนทุกคนในประเทศถือบัตรใบนี้ทั้งหมด แล้วคนอีกจำนวนมหาศาลที่ไม่ได้อยู่ในระบบบัตรสวัสดิการ แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยล่ะ? มนุษย์เงินเดือนรายได้น้อย คนทำงานอิสระ พ่อค้าแม่ค้า คนต่างจังหวัดที่ต้องเข้ากรุงเทพทุกวัน พวกเขาจะต้องแบกค่าใช้จ่ายเพิ่มเองใช่หรือไม่? สุดท้ายแล้ว เงินชดเชยเหล่านั้นก็มาจากงบประมาณแผ่นดินอยู่ดี เท่ากับรัฐกำลังใช้ภาษีประชาชนมาอุดผลกระทบจากนโยบายที่ตัวเองสร้างขึ้น แทนที่จะลงทุนแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ประชาชนไม่ได้ปฏิเสธเรื่องความปลอดภัย ไม่มีใครอยากเห็นอุบัติเหตุซ้ำอีก แต่สิ่งที่สังคมกำลังถามคือ ทำไมทุกครั้งที่เกิดปัญหา คนที่ต้อง “เสียสละ” กลับเป็นประชาชนเสมอ รถไฟล่าช้า ประชาชนต้องทน ค่าโดยสารแพง ประชาชนต้องจ่าย ระบบขนส่งล้มเหลว ประชาชนต้องปรับตัว แต่คนออกนโยบายกลับไม่เคยต้องใช้ชีวิตแบบเดียวกันเลย การพูดเรื่องให้คน “ต่อรถ” อาจง่ายมาก หากคุณไม่เคยต้องยืนเบียดบนรถเมล์ตอนหกโมงเช้า ไม่เคยต้องคำนวณว่าเงินในกระเป๋าจะพอถึงสิ้นเดือนหรือไม่ และไม่เคยต้องเลือกระหว่างค่าเดินทางกับค่าอาหาร ปัญหาของประเทศนี้จึงอาจไม่ใช่แค่ระบบรางที่ล้าหลัง แต่คือวิธีคิดของผู้มีอำนาจ ที่มองประชาชนเป็นตัวเลขในรายงาน มากกว่าเป็นมนุษย์ที่ต้องใช้ชีวิตจริงทุกวัน หากรัฐบาลต้องการพัฒนาระบบคมนาคม สิ่งที่ควรทำคือทำให้ประชาชนเดินทางได้ “ปลอดภัยขึ้น ถูกลง และสะดวกขึ้น” ไม่ใช่ผลักคนออกจากระบบเดิม โดยที่ระบบใหม่ยังแพงกว่า ไกลกว่า และไม่มีมาตรการรองรับที่ชัดเจน เพราะสุดท้ายแล้ว เมืองที่ดีไม่ใช่เมืองที่รถไฟหายไปจากสายตาคนมีอำนาจ แต่คือเมืองที่คนธรรมดายังเดินทางเข้าเมืองได้ โดยไม่ต้องหมดเงินครึ่งหนึ่งของรายได้ไปกับค่าเดินทางในแต่ละวัน ถ้ามันจะตายก็สมควรแล้ว คนพวกนี้ไม่เข็ดจริงๆ ที่มาภาพ นี่แหละคนไทย ข่าวที่เกี่ยวข้อง ป.ล. จริงๆ เรากะว่าจะหลุดเขียนบล็อกแล้วเนื่องจากร่างกายไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ แต่อดไม่ได้จริงๆ ไม่เช็ดจริงๆ To voter บล็อกนี้เป็นบล็อก Political Blog โปรดเลือก Political Blog เพื่อเป้าหมาย Skyfall Political Blog   Create Date : 23 พฤษภาคม 2569 9 comments Last Update : 23 พฤษภาคม 2569 17:29:10 น. Counter : 251 Pageviews. (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณmultiple, คุณหอมกร, คุณกะว่าก๋า, คุณThe Kop Civil, คุณtanjira, คุณtoor36, คุณcyberlifenlearn, คุณ**mp5**

สถานี มักกะสัน ใกล้ๆ จุด ที่มีอุบัติเหตุ นี่แหละครับ สมัย อาจารย์เต๊ะ เป็น นศ ปี1 ต้องไปเรียนลาดกระบัง จะไปรถเมล์ก็4-5 ต่อ อ้อมด้วย รถไฟนี่แหละ ถูกสุด ค่าโดยสาร ตอนนั้น 6-7 บาทเองมั้ง นั่งรถเมล์มาจากดอนเมือง 2 ต่อ แล้วก็ขึ้นรถไฟ ไปลง สถานี หัวตะเข้ ยังจำได้ว่า แถวนั้น รถติดมากมาย ขึ้นรถเมล์มา ถ้าได้ยินเสียงหวูดรถไฟมา ต้องรีบลงรถเมล์ วิ่งตามรถไฟไปจอดที่สถานีนะครับ 555 เพราะถ้าพลาด รออีกนาน ไปเรียนไม่ทันแน่ๆ ส่วนเรื่องการแก้ปัญหา คนใช้รถ ก็มีส่วน การใช้ถนนก็ต้องมีวินัย ใครก็รีบกันทุกคนนะครับ ส่วนการแก้ปัญหา คนไม่ได้ใช้ชีวิตเดินถนน ก็คิดได้แค่นั้นแหละนะครับ   โดย: multiple 23 พฤษภาคม 2569 19:06:12 น.

รักษาสุขภาพจ้า   โดย: หอมกร 23 พฤษภาคม 2569 19:44:53 น.

ห้ามแล้วก็ยังไป ห้ามกลับรถก็กลับรถ ห้ามสวนเลนก็สวนเลน ฯลฯ ที่เขาบอก "ทำอะไรตามใจคือไทยแท้" คำนี้น่ากลัวเลยนะครับ เพราะมันกำลังจะบอกว่า เราไม่มีระบบระเบียบอะไรเลยในชีวิต ทุกอย่างขึ้นราคาจริงๆครับ โดยเฉพาะตั้แต่มีสงคราม ตอนนี้ผมไม่หวังอะไรกับรัฐบาลเลยครับ มีก็เหมือนไม่มี   โดย: กะว่าก๋า 23 พฤษภาคม 2569 21:09:17 น.

อรุณสวัสดิ์ครับ   โดย: กะว่าก๋า 24 พฤษภาคม 2569 5:44:15 น.

ผลักภาระให้ประชาชน ถนัดนักกับรัฐบาล   โดย: The Kop Civil 24 พฤษภาคม 2569 10:11:33 น.

สวัสดีค่ะ คิดไว้เหมือนกันนะว่า เราจะเจอเรื่องนี้ในบล็อกคุณ คนไทยไม่เข็ด ไม่หลาบ ไม่จำ พอเกิดเรื่องราวก็โอดก็ครวญ ผู้บริหารความคิด ปญอ คิดได้ไง ไม่ให้รถไฟเข้าเขตชั้นใน กทม.   โดย: tanjira 24 พฤษภาคม 2569 11:33:29 น.

วินัยจราจรสะท้อนวินัยชาติ เอาเข้าจริงถ้ายกเลิกคนกระทบเยอะนะ นักเรียน นักศึกษา คนทำงานที่นั่งรถไฟเข้าเมือง แต่ก็อย่างว่า เขาจะสนใจอะไรก็คนพวกนี้มันไม่เคยนั่งรถโดยสารสาธารณะด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่ออกอีเว้นท์แล้วมีคนกันให้เต็มที่ ลองสัมผัสชีวิตอย่างคนทั่วๆ ไป อยู่ได้ไม่เกิน 2 วันหรอก ร้องแล้ว เผลอๆ ร้องตั้งแต่วันแรกเลยด้วย   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 24 พฤษภาคม 2569 11:51:40 น.

ประเทศเรากี่ปีไม่ปรัลปรุงเลยจริงๆ   โดย: cyberlifenlearn 24 พฤษภาคม 2569 14:45:54 น.

เราไม่เคยเอาบทเรียนจากโศกนาฐกรรมใดๆ มาเรียนรู้อะไรเลย หรือ ลงโทษคนอย่างจริงจัง   โดย: cyberlifenlearn 26 พฤษภาคม 2569 7:37:20 น.