***การอ่านหนังสือ คือ การเปิดโลกทัศน์ให้กับตัวเอง*** Open Your Mind by Reading***
Group Blog
 
<<
กันยายน 2555
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
21 กันยายน 2555
 
All Blogs
 
นิทานคติ - เซินถูจยา ผู้มีขาเดียว กับมหาอำมาตย์ จื่อฉั่น ร่ำเรียนในสำนักปราชญ์

เซินถูจยา ผู้มีขาเดียว กับมหาอำมาตย์ จื่อฉั่น ร่ำเรียนในสำนักปราชญ์
โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
1 สิงหาคม 2555 08:04 น.



ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต


เซินถูจยาผู้สูญเสียขาข้างหนึ่ง และจื่อฉั่นมหาอำมาตย์แห่งแคว้นเจิ้ง ศึกษาร่ำเรียนอยู่กับปั๋วฮุนอู๋เหริน วันหนึ่งจื่อฉั่นบอกกับเซินถูจยาว่า “หากข้าออกไปก่อน ท่านจงรออยู่ข้างหลัง หากท่านออกไปก่อน ข้าจะรออยู่ข้างหลัง”

วันต่อมา ทั้งสองนั่งอยู่บนเสื่อผืนเดียวกันในห้องโถง จื่อฉั่นบอกกับเซินถูจยาอีกว่า “หากข้าออกไปก่อน ท่านจงรออยู่ข้างหลัง หากท่านออกไปก่อน ข้าก็จะรออยู่ข้างหลัง และบัดนี้ข้ากำลังจะออกไปแล้ว ท่านจะรั้งรออยู่ข้างหลังนี้ได้หรือไม่? เมื่อเห็นเสนาบดีก็อย่าได้ขยับออกนอกลู่นอกทาง ท่านคิดว่าท่านอาจตีเสมอเสนาบดีหรือ?”

เซินถูจยาจึงกล่าวว่า “ภายในสำนักของอาจารย์ ยังมีสิ่งที่เรียกว่าเสนาบดีด้วยหรือ? ท่านมีความภาคภูมิในยศตำแหน่ง และผลักไสให้ผู้อื่นอยู่ข้างหลัง แต่ข้าได้ยินมาว่า กระจกที่ใสหมดจดนั้นย่อมไร้ฝุ่นละอองจับ หากมีฝุ่นละอองจับย่อมไม่ใสจริง เมื่อท่านได้อยู่ใกล้ชิดปราชญ์เป็นเวลานานย่อมจะไม่หลงผิด เมื่อท่านนับถืออาจารย์เป็นมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ายังกล่าวออกมาเช่นนี้ นี่จะสมควรแล้วหรือ?”

จื่อฉั่นกล่าวโต้ว่า “คนเยี่ยงเจ้านี้ ยังบังอาจกล่าวอ้างว่าตนดีกว่าเหยา ลองพิจารณาดูคุณธรรมของเจ้าเสียใหม่ ไตร่ตรองดูว่าเจ้ามีสิทธิ์จะกล่าววาจาเยี่ยงนี้หรือ”

เซินถูจยากล่าวว่า “บรรดาผู้คนที่พูดจาแก้ต่างให้กับความผิดของตน และกล่าวอ้างว่าตนไม่สมควรได้รับโทษทัณฑ์นั้น มีอยู่เป็นอันมาก แต่ผู้คนที่ไม่บ่ายเบี่ยงต่อความผิด และยอมรับว่าตนไม่สมควรได้รับการละเว้นนั้น มีอยู่น้อยแสนน้อย การตระหนักรู้ในสิ่งที่ท่านไม่อาจหลีกเลี่ยง และน้อมรับอย่างสงบว่านั่นเป็นชะตานั้น มีเพียงผู้ทรงคุณธรรมเท่านั้นที่สามารถทำได้ หากท่านยืนขวางทางเป้าหมายของนักแม่นธนูอี้เท่ากับไปอยู่ในวิถีของลูกศร และหากท่านยังรอดปลอดภัย นั่นก็เป็นเรื่องของชะตา

“คนผู้มีสองขาครบถ้วนเป็นอันมากพากันหัวเราะเย้ยหยันข้าที่มีขาเพียงข้างเดียว นั่นทำให้ข้าโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก แต่เมื่อมายังสำนักของอาจารย์แห่งนี้ก็รู้สึกสงบ ไม่รู้ว่าอาจารย์ได้ชำระข้าด้วยคุณความดี หรือว่าข้าได้บังเกิดความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง อาจารย์และข้าได้คบหาเป็นสหายกันมาเป็นเวลานานถึงสิบเก้าปี ทว่าเขาไม่เคยแสดงออกเลยว่าข้ามีขาเดียว บัดนี้ตัวท่านและข้าซึ่งสมควรจะไปพ้นจากอาณาจักรของรูปและกาย แต่ท่านกลับมองดูข้าจากภายในอาณาจักรแห่งนั้น ท่านผิดพลาดไปแล้ว หรือมิใช่ ?"

จื่อฉั่นรู้สึกละอาย จึงเปลี่ยนท่าทีและปรับสีหน้าเสียใหม่ พลางกล่าวว่า “อย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย”

แปลเรียบเรียงตัดตอนจากหนังสือจวงจื่อ(庄子) บทที่ห้าคุณธรรมที่แท้ 德充符

http://www.manager.co.th/China/ViewNews.aspx?NewsID=9550000094241



อ่านแล้ว รู้สึก "งง" อ่านหลายรอบแล้วก็ยังไม่ค่อยกระจ่าง ไปอ่านความเห็นในเว็บไซต์ผู้จัดการ แล้วตีความตามนั้น เลยพอ "เข้าใจ" บ้าง แต่ก็ยังไม่ค่อยเชื่อมโยงกันอยู่ดี เอามาลงไว้ เผื่อบางท่านอ่านแล้วเข้าใจ


Create Date : 21 กันยายน 2555
Last Update : 21 กันยายน 2555 12:34:00 น. 0 comments
Counter : 772 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

wanalee
Location :
ระยอง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




คนธรรมดาที่กำลังพยายามละกิเลส เพื่อลดความอยากและไม่อยากให้มากที่สุด (ยากนะ แต่จะพยายาม)
New Comments
Friends' blogs
[Add wanalee's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.