ตัวหนังสือในสมุดฉีก เสาร์ที่ผ่านมา รื้อกล่องเก็บของในตู้ ค้นไปค้นมาเจอสมุดจดข่าวเล่มเล็กๆ เปิดดูมีตัวหนังสือยุกยิกจดโน่นนี่นั่นอยู่ไม่กี่หน้า เริ่มต้นเล่ม กระโดดไปกลางเล่ม มีภาพสเก็ตโต๊ะเก้าอี้ ตีเส้นยุ่งเหยิงดูไม่ออกว่าเป็นอะไรก็หลายหน้า สันนิษฐานว่า คนเขียนคงกำลังง่วง ต้นๆ บันทึกหน้านึง ลงวันที่ 1พ.ย.2548 เป็นบันทึกไม่กี่บรรทัดบอกว่า ไปเดินเล่นที่สวนสันติไชยปราการ หูข้างซ้ายได้ยินเสียงเพลงไทยเดิมที่คุณยายหน้าตายิ้มแย้ม หูขวามีเสียงดนตรีแนวอัลเทอร์ อีนุงตุงนัง บรรทัดสุดท้ายเขียนว่า มาที่นี่ติดกันเป็นวีคที่ 3 อาทิตย์แล้ว นึกไม่ออกเลยว่าช่วงนั้นเราไปแถวนั้นบ่อยๆ ขนาดนั้นเชียวเหรอ ...ไปกับใครยิ่งจำไม่ได้ หรือไปคนเดียว...ไม่น่าจะใช่...5 ปีแล้ว เปิดไล่เร็วๆ เห็นตัวหนังสือยุกยิกตลอดทั้งหน้า ความว่า "คนเราต้องเปลี่ยนทัศนคติ ความฝันก็เหมือนไขมัน มีมากๆ ก็ลงพุง ไม่มีเลยก็ไม่อบอุ่น ถ้าเราฝัน เราคิดที่จะทำอะไร ถ้าไม่ทำสักที เพราะสิ่งแวดล้อม น่าจะเป็นข้ออ้างมากกว่า พระอภัยมณี สุนทรภู่ยังเขียนในคุก แวะโก๊ะก็เขียนภาพในห้องเล็กๆ เรามัวแต่อ้างว่า ไม่มีเวลา หรือไม่มีแรงบันดาลใจ" ข้อความข้างต้นลอกมาจากสมุดจด จำไม่ได้ว่า คัดมาจากไหนอีกที ถ้าไม่ใช่อ่านเจอที่พี่จิก-ประภาส ชลศรานนท์ให้สัมภาษณ์ในที่ไหนสักแห่ง ก็นึกไม่ออก หรือเป็นคนอื่นจำไม่ได้จริงๆ "ผมเป็นโค้ช ไปเก็บตกสิ่งที่เขามองข้าม ที่เราคิดว่าเป็นประโยชน์"  บรรทัดเกือบสุดท้ายในหน้านั้น เป็นประโยคคำถามว่า อะไรคือแรงผลักดัน? คำตอบเป็นของใคร ไม่รู้อีกตามเคย "ผมสนุกกับมัน มีความสุขกับมันที่น่าจะทำเงิน และมีเพื่อนเพิ่มขึ้น" ...เข้าใจว่าหน้าถัดๆไปคงหลุดหายไปไหน เพราะมีช่องโหว่ระหว่างรอต่อของหน้านี้กับถนัดถัดไป บันทึกช่วยจำ เรื่องราว ทั้งดี และไม่ดีของเมื่อวาน จำเป็นตัวหนังสือ เวลาผ่านไป กลับมาเจอความทรงใจในตัวหนังสือเก่าๆ มีกี่เรื่องที่จำได้ มีกี่เรื่องที่นึกแทบไม่ออกว่าเคยเกิดขึ้น ความจำคนเราคงสั้นยาวไม่เท่ากัน ของฉันน่าจะสั้นน่าดู ความจำสั้น แต่ความฝันยาวจริงหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ 
แสดงว่าเป็นคนช่างคิด ช่างอ่าน ช่างจด แล้วช่างเขียนด้วยมั้ยคะเนี่ย
โดย: เช้านี้ยังมีเธอ
 วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:10:40:40 น.อินเทรนด์กับ "หนัง" ที่กะลังจะลงโรงเชียวนะแก
โดย: UAN IP: 202.60.199.116 วันที่: 4 มีนาคม 2552 เวลา:12:13:04 น.
|
บทความทั้งหมด
|
||||||||||||||||||||
 |
|
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [