Group Blog
 
 
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
25 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
แม่ปวดหัว...ใครเป็นหมอช่วยด้วย

25 มิถุนายน 2550

ตอนเย็นแม่โทรมาบอกว่าน้ำตาลขึ้น...สองร้อยกว่า..กว่า..
แม่ปวดหัว...ตากระตุก...ขาอ่อนแรง...

ซักต่อไป...
...แม่บอกว่า หยุดยา Avandia (ยาลดน้ำตาล) ไปแล้วสองอาทิตย์...เพระได้ยินข่าวจาก TV ว่ามันมีอันตรายถึงชีวิต
หยุด Rivotil ไป สี่ซ้าห้าวัน...เพราะนอนหลับ
ทานข้าวสวยเยอะขึ้น (ทานกับข้าวไม่มีประโยชน์เท่าไหร่)...

เราน่ะ...ไม่แน่ใจ...ว่าแม่บอกครบหรือเปล่า...
แม่ทานข้าวตรงเวลาหรือเปล่า...
แม่ลืมทานยาอะไรบ้างหรือเปล่า...
แม่ทานขนมที่เป็นของหวานมากเกินไปหรือเปล่า...
เพราะแม่ขี้ลืม...
หูแม่ก็ไม่ค่อยดี...ฟังจาก TV ผิดหรือเปล่าก็ไม่รู้...


เราบอกให้แม่ทำกับข้าวเอง...จะได้เลือกของที่มีประโยชน์ทานได้...อย่าทานกับข้าวถุง...
แม่บอกไม่รู้เป็นไร...แม่ขี้เกียจ...
ไม่อยากออกไปไหน...
ไม่อยากเจอใคร...ถึงขั้นว่า ถ้าใครมาหา ให้บอกว่าไปกรุงเทพ...
อยากอยู่ในห้องแอร์เย็นๆตลอดเวลา...
ถ้าร้อนและปวดหัวมากๆจะอาเจียน...


เราถามเป็นครั้งที่พันว่า...แม่จะให้เราออกจากงานไปดูแลไหม...
เพราะเราคิดว่าถ้าปล่อยให้แม่กะป๋าอยู่บ้านต่อไปเนี่ย...
อาการทางร่างกายก็จะเป็นมากขึ้น...เพราะไม่มีใครคอยเอาใจใส่
แม่บอก ถ้าเราออกจากงานแล้วแม่จะเอาอะไรกินล่ะ...
ก็แม่อ่ะ...ถ้าไม่ดูแลตัวเอง เราก็ทำงานไม่มีความสุขหรอก

แม่จะมาอยู่ที่กรุงเทพไหมอ่ะ...เราจะได้ดูแลได้สะดวก...
ไม่ดีกว่า...แม่ให้เหตุผลว่า...

คนแก่น่ะ อยากอยู่ที่เดิมๆ...ถ้าย้ายที่มันก็ไม่สบายใจ...ไม่สบายกาย...

ป๋าเสริมว่า...เดี๋ยวก็ตาย...คนแถวนี้ พอไปอยู่กรุงเทพ...แป๊ปเดียวก็ตายแล้ว...

เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบที่เราเล่ามา...คือบทสนทนาที่เราคุยกะแม่ "ทุกครั้ง" ที่แม่มีอาการ ย้ำว่า "ทุกครั้ง" ...

มันเป็นบทสนทนาเดิมๆ ... เดิมมากๆ ... ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด...
แล้วมันจะจบที่ว่า...พอวางโทรศัพท์...เราต้องร้องให้เกือบทุกครั้ง...และเครียดมาก...ว่าเราไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านี้แล้วรึ...


พรุ่งนี้จะลางานพาแม่กะป๋าไปหาหมอสมศักดิ์...โชคดีที่หมอมาวันอังคารด้วย...


Create Date : 25 มิถุนายน 2550
Last Update : 25 มิถุนายน 2550 22:18:05 น. 1 comments
Counter : 309 Pageviews.

 
ความทุกข์ของเรามันช่างตรงเผงกันจริงๆหว่ะ

ไอ้เรื่องพ่อแม่ป่วยเนี่ย

พี่ไม่ชอบได้ยินเรื่องเป็นๆตายๆ

สามวันนี่พ่อพูดทุกวัน

บางทีพี่อยากจะกรีดร้อง

แต่ก็ต้องเก้บไว้

เดินออกไปร้องไห้แทน


โดย: be (be-oct4 ) วันที่: 24 ตุลาคม 2550 เวลา:7:01:06 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Piterek
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




Google
New Comments
Friends' blogs
[Add Piterek's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.