1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
โอกาส
เวลาประมาณ 20 นาฬิกา... ฉันเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ Microeconomics เก็บข้าวของ เคลียร์ขยะที่อยู่บนโต๊ะ และเดินออกจาก Starbucks หลังสวนร้านประจำของฉัน... วันนี้สัมภาระของฉันมีมากพอสมควร ฉันหอบหิ้วหนังสือเรียนที่ทั้งหนักทั้งหนามาเป็นเพื่อนสองเล่ม อีกทั้งยังมีกระเป๋าดินสอใบใหญ่ และกระเป๋าสะพายอีกหนึ่งใบ... สภาพก็ไม่ต่างอะไรจากคำว่าบ้าหอบฟางนัก "ทำไมมันลำบากแบบนี้นะ" .. ฉันคิด ทุกๆ วัน ฉันจะต้องขึ้นรถไฟฟ้าไปลงสถานีพร้อมพงษ์บ้าง ทองหล่อบ้าง เพราะเป็นจุดที่คุณแม่รับฉันเข้าบ้านสะดวกที่สุด วันนี้ก็ไม่ต่างไปจากทุกวัน รถไฟฟ้าก็คราคร่ำไปด้วยผู้คนตามปกติ แม้จะเบียดเสียดกันไม่เท่าที่ญี่ปุ่นหรือฮ่องกง แต่ก็พอจะเรียกได้ตามคำเปรียบเปรยที่ว่า "ยังกับปลากระป๋อง" "ทำไมฉันต้องขึ้นรถไฟฟ้าด้วยนะ ทำไมฉันต้องมาเบียดเสียดกับผู้คนแบบนี้ เมื่อไหร่จะว่างไปสอบใบขับขี่ซะที จะได้เอารถออกมาขับ" ... อยู่ในสภาพนั้นจนถึงสถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์... ออกจากรถไฟฟ้า ไหล่ซ้ายสะพายกระเป๋าใบโปรด มือซ้ายอุ้มหนังสือ มือขวาหิ้วถุงชีท.. เดินออกจากสถานีรถไฟฟ้า จ้ำอ้าวไปวิลล่าแข่งกับเวลา... ระหว่างเดินลงบันได... ณ ขั้นพักของบันไดบีทีเอส... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง วัยกำลังช่างเล่นช่างซน.. น่าจะประมาณ 5-6 ขวบได้ นั่งอยู่พร้อมแก้วพลาสติกใบเล็กหนึ่งใบ... ทุกวัน... ฉันจะเดินผ่านไปด้วยความรีบเร่ง... ใช่ ฉันรู้ว่าที่ตรงนี้จะมีคนที่ประกอบอาชีพ "ขอทาน" นั่งรอความเมตตาจากคนที่เดินไปมาอยู่ทุกวัน... บางวันก็เป็นผู้หญิงแม่ลูกอ่อนที่อุ้มลูกอายุราวๆ 1 ขวบไว้ในอ้อมอก... แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน... เพราะถึงแม้ฉันจะต้องแข่งกับเวลาขนาดไหน... ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง... เพียงแค่แวบเดียวที่สายตาของฉันประสานกับตาของเด็กผู้ชายคนนั้น... ฉันเศร้า... แววตาที่ส่งผ่านตาคู่นั้นออกมา บ่งบอกถึงความสนุก ความสุขของคนในวัยเด็ก... อากาศไม่ได้เย็นสบายเลย... รถรามากมาย เสียงแตรดังอื้ออึงทั่วท้องถนนไปหมด... แต่น้องเค้าเหมือนไม่รับรู้ ไม่รู้สึกรู้สากับสภาพแวดล้อม มีความสุขกับแก้วใบเล็กที่ตนเองมีอยู่ ความอยากเล่น ความอยากสนุกก็ยังไม่จากไปไหน เขาไม่ได้มานั่งคิดเลยว่า ทำไมเขาถึงต้องมานั่งอยู่ตรงนี้.. แล้วอนาคตเค้าล่ะ จะเป็นยังไง... จะต้องทำอาชีพนี้ไปตลอดชีวิต อย่างนั้นหรือ? ฉันเดินผ่านมาโดยไม่ได้หยิบยื่นเงินให้สักบาท... แต่ในใจฉันเต็มไปด้วยความหดหู่ เศร้า... เด็กในวัยขนาดนี้ไม่สมควรมาอยู่ในที่แบบนี้ ทำไมเขาต้องมานั่งขอทาน.. ไม่ใช่นั่งทานข้าวอยู่บ้าน นั่งทำการบ้าน เหมือนที่เด็กในวัยเดียวกันควรจะทำในเวลาประมาณนี้... มันคงไม่ถูกถ้าจะตั้งคำถามว่า ทำไมแต่ละคนมีโอกาส มีต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่ากัน.. แต่คำถามก็คือ จะทำอย่างไร ให้คุณภาพชีวิตของคนเหล่านั้นพัฒนาขึ้นมาจนเขาสามารถยิ้มได้อย่างเต็มตาทั้งในตอนเด็กจนกระทั่งโตเป็นผู้ใหญ่... ดวงตาที่ยิ้มได้แบบนี้จะคงอยู่อีกนานแค่ไหนนะ... หรือว่ามันจะเปลี่ยนเป็นดวงตาที่ยิ้มอย่างประชดชีวิต ดวงตาที่บอกถึงความขมขื่นภายในจิตใจ เมื่อไหร่สังคมจะมีคำตอบให้เรื่องเหล่านี้เสียที . . .
Create Date : 04 ธันวาคม 2552
Last Update : 4 ธันวาคม 2552 19:46:20 น.
22 comments
โดย: กลิ่นดอย 4 ธันวาคม 2552 22:26:21 น.
โดย: veerar 10 ธันวาคม 2552 0:13:03 น.
โดย: apinya 10 ธันวาคม 2552 4:57:34 น.
โดย: chabori 10 ธันวาคม 2552 8:09:20 น.
โดย: I_sabai 10 ธันวาคม 2552 10:34:21 น.
โดย: XODA 10 ธันวาคม 2552 11:25:40 น.
โดย: gadeja 10 ธันวาคม 2552 14:44:28 น.
โดย: ป้าหู้เองจ่ะ (fifty-four ) 10 ธันวาคม 2552 20:28:32 น.
โดย: พีพี IP: 118.173.32.155 7 มกราคม 2553 15:14:00 น.
Location :
กรุงเทพฯ Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
My FriendFlock
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
อ่า.. ให้แนะนำตัวนี่ยากจังค่ะ เอาเป็นว่า แพรก็เป็นเด็กผู้หญิงคนนึง ที่ชอบทำอาหาร ทำขนม เย็บปักถักร้อย ร้อยมาลัย(เชื่อมั้ยคะเนี่ย อิอิ เรื่องจริงน้า) เป็นชีวิตจิตใจ ทั้งๆ ที่หน้าไม่ให้ก็ตาม ^^" ตอนเด็กๆ ตามคุณพ่อเข้าครัวประจำค่ะ เลยได้วิชาติดตัวมา แต่ก็พอกล้อมๆ แกล้มๆ แค่ไม่อดตายเฉยๆ แล้วงานอดิเรกอีกอย่างก็คือการท่องเที่ยวค่ะ กางหนังสือ เดินเที่ยวเองนี่ชอบที่สุดเลย เหตุผลเหรอคะ ไปกับทัวร์เนี่ย กับข้าวไม่อร่อยค่ะ 555 ไม่รู้จะอธิบายตัวเองยังไงแล้วค่ะ ช่วยตัดสินกันเองละกันน้า ว่าแพรเนี่ย เอ๊ะยังไง :D