เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

<<
กุมภาพันธ์ 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
 
14 กุมภาพันธ์ 2563
 

....ปริศนามาตา....บทที่ 40

๐๐..... ปริศนามาตา บทที่ 40 .....๐๐



บทที่ 40



บุรุษพยาบาลเข็นรถผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล..ไม่มีใครสงสัยไม่มีใครอยากรู้ว่าผมจะไปไหน อาจชินกับพฤติกรรมประหลาดๆ ของนายเด่นหล้าแล้วก็ได้


“??” ไอ้หนุ่มพยาบาลทำหน้าเป็นเครื่องหมายคำถามเมื่อเข็นรถถึงหน้าลิฟต์

“ห้องดับจิต” มาขนาดนี้แล้ว ไม่มีการพูดพล่ามทำเพลง


เมื่อออกจากลิฟต์ผมพยายามจดจำหนทางเพราะคงต้องมาอีกตามลำพัง

“หยุดหน่อยครับ” ผมแวะดูภาพกายภาพของมนุษย์ที่ติดแสดงไว้บนผนังโถงทางเดิน สังเกตตำแหน่งเส้นโลหิตทั่วร่างกาย โดยเฉพาะเส้นเลือดใหญ่..วกวนสับสน ผมจะจำได้และรู้ทิศทางที่เลือดจะเข้าสู่หัวใจได้ไหมนี่..

ส่วนมากมีแต่เส้นเลือดดำที่วิ่งเข้าสู่หัวใจ เลือดแดงวิ่งจากหัวใจไปเลี้ยงส่วนต่างๆ ของร่ายกาย แต่มีเส้นเลือดแดงเส้นหนึ่งที่วิ่งเข้าสู่หัวใจ มันมาจากปอดซึ่งฟอกเลือดดำให้กลายเป็นแดงส่งกลับมา..ผมจะให้เลือดของผมเข้าสู่หัวใจคุณเด่นเพื่อช่วยกระตุ้นการทำงาน แต่ผมจะหาเจ้าเส้นเลือดนี้ได้อย่างไร มันอยู่ลึกไม่ได้อยู่ตื้นๆ ตามผิวหนัง..เฮ้อ! แผนที่คิดไว้จะสำเร็จหรือ



“ทำไมล่ะครับ?” ผมถามขึ้นเมื่อบุรุษพยาบาลหยุดรถนิ่งหน้าห้องดับจิต

“แน่ใจนะครับว่ามาเยี่ยมญาติ” ไอ้หนุ่มหน้าไม่ค่อยดี

“แน่ใจครับ เข้าไปสิ”

“ถึงผมจะเป็นบุรุษพยาบาลแต่ก็ไม่คุ้นกับห้องนี้..” จำใจเข็นเข้าไป

“มีอะไรให้ช่วยครับ?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาถาม

“คนไข้ต้องการมาเยี่ยมญาติ” ตอบออกไปแล้วไอ้หนุ่มก็ยังงง

“คุณเด่นเก้าครับ ผมมาเยี่ยมคุณเด่นเก้า..จำได้ลิ้นชักนี้ครับ” ผมหมุนล้อเข้าไปหาลิ้นชักสแตนเลสช่องที่หมายตาตั้งแต่เข้ามา


“เดี๋ยว! เดี๋ยวครับคุณ” เจ้าหน้าที่รีบเดินตาม ก้มดูป้ายชื่อหน้าลิ้นชัก

“ใช่ไหมครับ เด่นเก้า พี่ชายผมเองครับ”

“ชะ..ใช่ครับ” จ้องหน้าผม “แน่ใจนะครับว่าคุณต้องการดูศพคุณเด่นเก้า” พูดอะไรน่าเกลียด..ศพ!..

“ผมคือน้องชาย อยากพบพี่ชาย ผมไม่กลัวครับ”

“งั้นเชิญครับ” เจ้าหน้าที่ค่อยๆ ดึงลิ้นชัก ไอเย็นคลุ้งออกมา

“ขอผมอยู่ตามลำพัง” ผมเหลียวหาคนช่วยพยุง..โน่น..ไอ้หนุ่มพยาบาลยืนอยู่หน้าประตูห้องไม่ขยับเขยื้อน..ผมเหนี่ยวขอบลิ้นชักยืนขึ้นประจันหน้ากับคุณเด่น..จะทำอย่างไรต่อไปดี

“ผมไปคอยอยู่ด้านโน้นนะครับ” เป็นเพราะมองหน้าคุณเด่นสลับกับมองหน้าผม เจ้าหน้าที่จึงชักอาการไม่ค่อยดี


คุณเด่นนอนนิ่งเหมือนคนนอนหลับทั่วไป ดูขาวนวลกว่าเคย ผมยังเป็นผม คิ้วยังเป็นคิ้ว ขนตาพริ้มไม่รู้ไม่ชี้กับสภาวะของร่าง ผมฝืนความกลัวลูบแก้มคุณเด่น..ผมจะต้องคลุกคลีกับร่างคุณเด่นมากกว่านี้..นี่คือบทแรกสำหรับการทดสอบ

ตรงไหนนะที่ผมจะแทงเข็มลงไปเพื่อให้เลือด ผมคลำทั่วใบหน้า คาง กราม เลยมาถึงลำคอ..จริงสิ จากรูปภาพ ผมจำได้ว่ามีเส้นเลือดแดงใหญ่เส้นหนึ่งอยู่ข้างลำคอต่ำกว่าใบหูลงมาหน่อย ถึงแม้จะไม่ใช่ทางวิ่งเข้าสู่หัวใจแต่อยู่ใกล้และสะดวกที่ผมจะทำงาน เส้นเลือดนี้อาจวิ่งไปหล่อเลี้ยงสมอง ดีเหมือนกัน สมองคุณเด่นจะได้เริ่มทำงาน บางทีอาจเป็นผลดีก็ได้

เหลียวดูเห็นเจ้าหน้าที่ยืนคุยกัน ผมหยิบตุ๊กตาวูดูทั้งสองตัววางในลิ้นชักข้างคุณเด่น ล้วงมือเข้าไปหยิบกระบอกสลิ้งค์ออกมาจากโปงเสื้อ เลือดยังอุ่นเพราะกกอยู่กับตัวผม..ผมกดลงบนลำคอตำแหน่งที่จะแทงเข็ม เนื้อคุณเด่นแข็งไม่ใช่เล่น ผมคลึงตรงนั้นหวังให้อ่อนตัวลงบ้าง แต่กลายเป็นนิ้วผมที่เริ่มชาเพราะความเย็นจัดจากร่างคุณเด่น

“ยังไงก็ยังไงวะ..”ผมพึมพำ “พี่เด่นช่วยตัวเองด้วยแล้วกันนะ ผมพยายามเต็มที่แล้ว”

ผมปักเข็มลงบนลำคอคุณเด่น..มันไม่เข้า! ผมพยายามดันเข้าไปก็ไม่ได้ผล..ไม่รู้แล้ว ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ต้องเดินหน้าอย่างที่คิดไว้ ผมดันสลิ้งลงไป ค่อยๆ กดก้านสูบ เลือดเริ่มซึมเข้าไปในผิวเนื้อ แต่เนื้อแข็งมาก ผมกดกระบอกสลิ้งค์ลงไปอีกเพื่อให้เข็มเข้าใกล้บริเวณเส้นเลือดใหญ่ซึ่งอยู่ลึกลงไป..ผมกดสุดแรง
“เป๊าะ!” เข็มหักกระเด็น นิ้วหัวแม่มือที่อยู่บนแป้นก้านสูบกดลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ เลือดที่อยู่ในกระบอกพุ่งกระจาย!

เลือดผมเลอะทั่วลำคอ ใบหน้า ช่วงไหล่และอกของคุณเด่น..ผมจะทำอย่างไรดี ความแตกแน่ๆ ทำอย่างไรดี! ไอ้เด่นคิดสิ คุณเด่นช่วยผมคิดสิ!...พลันความคิดหนึ่งแวบออกมา ผมหยิบพี่วูดูทั้งสองออกจากลิ้นชัก ทันใดนั้นเลือดที่เลอะนองอยู่ค่อยๆ เลือนหายไป หายไปจนหมดสิ้น

“ขอบใจนะบ๊วย” เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกรักน้องชายคนนี้


“เยี่ยมเสร็จแล้วหรือครับ?” เจ้าหน้าที่ห้องดับจิตเดินเข้ามาเพราะเห็นผมถอยห่างจากลิ้นชัก

“ขอบอกลาก่อนครับ” ผมชะโงกกลับเข้าไปในลิ้นชักอีกครั้ง นึกสงสารคุณเด่นที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้ ใบหน้าที่หลับพริ้มนั้นมันคือใบหน้าของผมชัดๆ ผมเคยภูมิใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเอง คุณเด่นที่นอนอยู่ตรงนี้ก็เช่นเดียวกัน..

“คุณเด่นอย่าเพิ่งตายเลยนะ พี่เด่นอย่างเพิ่งจากผมไปไหนนะ..ผมรักพี่เด่นครับ” อดใจไม่ได้ที่จะสัมผัสร่างที่เย็นชืดนั้น.. “เอ๊ะ!” ผมประหลาดใจที่เห็นผิวเนื้อตรงที่ผมพยายามแทงเข็มลงไปเป็นสีชมพูจางๆ

“ปิดลิ้นชักนะครับ” เจ้าหน้าที่ดันลิ้นชักเข้าที่เดิม


ผมจะทำอย่างไรต่อไปดี!...



ผมนอนคิดตลอดคืน...หรือผมจะปล่อยเรื่องทั้งหลายให้ยุติลงแค่นี้ ไหนๆคุณเด่นก็เป็นไปแล้ว ซ้ำหมดพลังหายไปอย่างนี้ ควรที่จะปล่อยให้คุณเด่นไปตามกรรมดีไหม ผมก็ดำเนินชีวิตตามปกติธรรมดาต่อไป เงินทองของคุณเด่นผมจะนำมาจัดการเรื่องส่วนตัวของคุณเด่นให้ลุล่วงไป ทำบุญทำทานอุทิศส่วนกุศลให้ทั้งคุณเด่น พ่อ แม่และบ๊วย ผลบุญจะได้นำพวกเขาไปสู่สุคติ ไปผุดไปเกิดตามกระแสกรรมของแต่ละคน

แต่..ร่างที่นอนอยู่ในลิ้นชักนั้นคือผม ผมจะทำลายร่างนั้นได้ลงเชียวหรือ..ธรรมดาแห่งวัฏสงสาร..ธรรมดาย่อมเป็นอย่างนั้น...แล้วรอยสีชมพูจางๆ ที่เกิดขึ้นล่ะคืออะไร หมายความว่าอะไร..โอ๊ย! ผมจะทำอย่างไรดี!



ใครก็ได้..ใครก็ได้ช่วยผมที!!...







Create Date : 14 กุมภาพันธ์ 2563
Last Update : 14 กุมภาพันธ์ 2563 12:16:43 น. 0 comments
Counter : 19 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com