เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
30 มกราคม 2563
 

....ปริศนามาตา....บทที่ 24

๐๐..... ปริศนามาตา บทที่ 24 .....๐๐



บทที่ 24



“ยินดีด้วยนะคะคุณเด่น วันนี้ไม่มีไข้ ความดันก็ปกติ..แปลกจัง!” พยาบาลคนสวยทักอย่างประหลาดใจ เช้าวันต่อมา


“คุณหมอรักษาเก่ง คุณพยาบาลดูแลดี ผมจึงหายไวสิครับ” โต้ตอบได้คล่องแคล่ว ผมรู้สึกสดชื่น หายป่วยอย่างคุณพยาบาลพูด

“ถึงยังไงวันนี้ก็คงกลับบ้านไม่ได้ต้องรอให้แน่ใจสักวันหนึ่งก่อน” เก็บเครื่องมือวัดความดัน จัดเสื้อผ้าผมเข้าที่ตามเดิม “ทานยาหน่อยค่ะ” ส่งยาและแก้วน้ำให้

“ขอบคุณครับ” กินยาอย่างว่าง่าย

“น้ำเกลือขวดนี้คงเป็นขวดสุดท้ายแล้ว สบายเสียที ทนรำคาญมาหลายวัน ใช่ไหมคะ?” เหลียวมองระยะถี่ของหยดน้ำเกลือ ยิ้มให้ผมนิดหนึ่งและออกจากห้องไป




“ก๊อกๆ..” แม่เพื่อนรักร่วมวิกฤตเปิดประตูเข้ามา

“พยาบาลประหลาดใจที่จู่ๆ แกก็หายง่ายๆ พวกเค้ากะว่าแกต้องอยู่คู่กับสาวคนหนึ่งที่เพ้อว่าเป็นนางพยาบาลจนสิ้นใจคาเตียงซะแล้ว” ผีเบเกอรี่เข้าสิงแต่เช้าเชียว!


“เฮ้ย! โดนไปเมื่อวานยังไม่เข็ดอีกทำมาหลอก ชั้นต้องค้างอีกคืนนะ เห็นใจมั่งดิ” รู้สึกกลัวล่วงหน้าเพราะคืนนี้ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน..คุณเด่นเก้า...

“ไม่ได้หลอก เรื่องจริงนะแก สองสามคืนก่อนมีคนเห็นถือแฟ้มเดินไปเดินมาหน้าลิฟต์..เออ! คืนที่แกหนีออกจากโรงพยาบาลน่ะ เห็นบ้างรึเปล่า?” เป็นเรื่องเป็นราวนะดี้

“ทำไมขนแขนลุกตั้งงั้นล่ะแก?” แก้วลูบแขน รูขุมขนปูดตั้งของผม ทำไมจะไม่เป็นงั้นล่ะ ก็ในเมื่อคืนนั้น เธอ ผีพยาบาลทักผมเป็นคุณเด่นเก้าที่หน้าลิฟต์..เฮ้ย! ไม่ใช่น่า อาจจะเป็นพยาบาลจริงๆ ก็ได้ อย่าปอดแหกไปเลยไอ้เด่น

“อีกเรื่อง..บนห้องของแก ชั้นได้ยินเสียงแปลกๆ ว่ะ เหมือนเสียงคนเดินไปเดินมา หนหนึ่งชั้นทำใจกล้าเข้าไปดูเห็นที่นอนแกเยิบยาบ ชั้นโจนลงมาพรวดเดียวถึงชั้นล่างเลย..บรื๋อออ” เล่าเองกลัวเอง

“ก็ได้ยินเสียงกุกกักนะ แต่คิดว่าเสียงหนูมากกว่า..แกกลับไปจัดการเก็บกวาดให้หายรกหน่อยละกัน..อือ รกน่าดูนะแก” แก้วพูดมีเหตุผล

“พวกแกก็รู้ว่าชั้นกลัวผี แต่ชั้นว่าเสียงหนูอย่างแก้วว่ามากกว่าว่ะ” ผมสรุป

“เออๆ” ดี้ยอมแพ้ “ตกลงพรุ่งนี้เช้าแกกลับบ้านได้แล้วสิ..ก็ดี ชั้นเบื่อเป็นประชาสัมพันธ์ชี้แจงให้สาวๆ ฟังแล้ว..ยังกะดารางั้นแหละ..แหวะ!” ทำท่าได้น่าเกลียดสมตัว

“หึงชั้นอีกแล้ว!” บรรยากาศเริ่มเหมือนเดิม


“แหวะ! แหวะ!”

“มากไป! มากไป เดี๋ยวพยาบาลก็เข้ามาจับแกนอนแทนเด่นหรอก ฮิฮิ” แก้วอารมณ์ดี

“ว่าแต่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนี่มันจะสักเท่าไหร่นะ แกเข้ามาอยู่สามคืน คืนนี้อีกคืนรวมเป็นสี่คืน...”


“โอ๊ย! ไม่ต้องห่วง คุณเด่นจัดให้เรียบร้อยแล้วก่อนกลับไปทำงาน” โอ้อวดอย่างภาคภูมิ

“นั่นสิ พบคุณเด่นคืนที่พาแกเข้าโรงพยาบาลวันแรกแล้วไม่เห็นอีกเลย” ดี้เพิ่งนึกอะไรได้ “งานแม่คุณเด่นล่ะ?”

“มอบให้ชั้นจัดการ..เรื่องมันยาวนะแล้วจะเล่าให้ฟัง”





เป็นครั้งแรกที่ได้เดินไปมาอย่างอิสระ ผมออกไปนอกระบียงสูดอากาศยามค่ำของเมืองหลวง ไม่เลวนักหรอก อยู่ที่สูงอากาศสดชื่นเย็นสบาย ยังไงๆ กรุงเทพฯ ก็มีต้นไม้ใหญ่เขียวขจีอยู่ทั่วกรุง

ผมแหงนดูท้องฟ้าและดาวที่มีมากกว่าที่ระเบียงบ้านผมเพราะที่นี่สูงกว่า..ไม่ใช่หรอก เพราะคืนนี้ท้องฟ้าโปร่งมากกว่าต่างหาก..ไอ้เด่นมั่วนิ่มซะแล้ว!

เบื่อท้องฟ้าผมมองกลับมาที่ถนน..ทำไมถนนด้านซ้ายจึงเป็นสีแดงสว่างแต่ด้านขวากลับเป็นสีขาวทุกถนน..ใครรู้ช่วยตอบไปด้วยนะ ผมมีรางวัลให้ หึ หึ..มองท้องถนนเรื่อยเปื่อยไล่มาจนถึงตัวโรงพยาบาล..ค่อนข้างใหญ่นะโรงพยาบาลที่ผมอยู่ คงแพงเหมือนกัน คุณเด่นก็ช่างพามาจัง เปลืองเงินเปล่าๆ

ความช่างอยากรู้ ผมชะโงกลงไปดูด้านล่าง ไล่ขึ้นมาทีละชั้น..บางระเบียงมีคนยืนอยู่ บางระเบียงตากผ้า บางระเบียงมีกระถางต้นไม้..จนถึงระเบียงหนึ่ง..ผมสะดุ้งตกใจเกือบร่วงลงไป..ใครคนหนึ่งบนระเบียงเงยหน้ายิ้มโบกมือขึ้นมา..ผมดึงตัวกลับยืนพิงบานประตูขาสั่น..

เป็นไปไม่ได้..ผมคงตาฝาด คงตาฝาด..เพื่อความกระจ่าง ผมยึดราวระเบียงไว้แน่น กลั้นใจชะโงกดูที่ระเบียงนั้นอีกครั้ง...



ไม่มีร่างคุณเด่นยืนอยู่แล้ว..คุณเด่น!.....





Create Date : 30 มกราคม 2563
Last Update : 30 มกราคม 2563 9:24:58 น. 0 comments
Counter : 22 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com