เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
14 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 11....

.... ลวงใจ .... (บทที่ 11)



บทที่ 11





“จอห์น..จอห์น..” เสียงเจนปลุกแต่เช้า



“หือ..” จรงัวเงียตื่น..เป็นเวลารุ่งสาง “ทามมัย..”

“ช่วยดูกิ่งทองให้เค้าด้วยนะ..เช้าแล้ว..แย่จัง”

“อือ..” จรเลิกแปลกใจแล้วกับการหายไปของเจนเมื่อฟ้าสว่าง

“ตื่นเช้าเหมือนกันนะคุณ” ป้าก้อนเดินผ่านโซฟาเข้าครัว

“ครับ..” เอาเข้าจริงๆ จรก็ไม่กล้านอนห้องเดียวกับมังกรแม้เจนจะเชียร์เท่าไหร่ก็ตาม “คุณมังกรตื่นหรือยังครับ?”

“ลงไร่ตั้งแต่ตีสี่แล้วจ้ะ..สั่งให้ป้าคอยดูแลคุณ จะกินอะไรดีล่ะที่นี่ไม่มีรถขายกับข้าวไม่มีปาท่องโก๋ที่คุณชอบ” ป้าก้อนอมยิ้ม


“รู้ด้วยหรือป้า!..”

“มีแต่กาแฟและขนมฝรั่งที่คุณมังกรให้คนงานเข้าไปซื้อในหมู่บ้านเมื่อเย็นวาน” ป้าก้อนพูดไปชงกาแฟไป

“อะไรก็ได้..ใครจะทานปังโก๋ทุกเช้าล่ะครับ จริงไหมป้า”

“ได้แล้ว..” ป้าก้อนวางถ้วยกาแฟและจานขนมบนโต๊ะเคียงแล้วนั่งลงบนพื้น

“ขอบคุณครับ..” จรมองที่พื้นบ้าน “บ้านนี้ดีนะใช้ไม้กระดานเป็นพื้นไม่ปูกระเบื้อง”

“ก้อโอ๊ย..ไม้มันแพงหยอกละคุณถึงจะบ้านนอกบ้านนาก็เถอะ..” ลูบพื้นกระดาน “คุณมังกรแกตัดไม้มาทำพื้น ส่วนใหญ่เป็นมะม่วงป่า ลายสวยแผ่นใหญ่แต่ไม่ค่อยเสมอเล็กบ้างใหญ่บ้าง..” ชี้ให้ดูจุดบกพร่อง “ดูรึ..เว้าๆ แหว่งๆ ก็ไม่ถากให้เรียบ ใช้เศษไม้อุดเสียอย่างนั้น”

“นั่นละป้าสวยจะตาย ผมถึงชอบที่นี่ไงข้างในเหมือนบ้านป่า ข้างนอกดูสะอาดตา” พูดไปกินกาแฟและขนมฝรั่งที่ป้าก้อนเรียก..ที่แท้คือแยมโรล์รสส้ม..บังเอิญละมั้ง อยู่ในรายการขนมที่จรชอบ ชีสเค้กส้ม ท๊อปกลีบส้มคือสุดยอดของจร

“ป้าไปทำงานก่อนนะจ๊ะ ต้องการอะไรก็เรียกแล้วกัน..” ป้าก้อนลุกขึ้นตั้งท่าจะเดินออกไป “อ้อ..คุณมังกรเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ อยู่บนเตียงในห้อง”





“อ้าว!..” มังกรกลับมาจากไร่

“ครับ!..” จรสะดุ้ง

“ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้” เสียงหงุดหงิด แต่แอบขำคนขี้ตกใจ

“หลวมครับ..” จรพูดต่อทันทีเมื่อเห็นมังกรเดินเข้าห้อง “ยังไม่ได้ลองใส่ แค่มองดูก็รู้ คุณตัวใหญ่กว่าผมตั้งเยอะ”

“ตัวเล็กก็มี..” มังกรกลับออกมาด้วยเสื้อผ้าอีกชุดหนึ่ง “ตัวนี้ซื้อมาผิดไซส์”

“เมื่อคืนผมใส่ชุดนอนของคุณ..เสื้อผ้าผมก็ไม่ได้สกปรกอะไร..” ปากเหมือนปฎิเสธแต่จำใจยื่นมือรับ “ไม่ใส่ได้ไหม?”


“เหม็น!..” มังกรดันตัวเข้าห้องนอน..ปิดประตู “ใส่ให้เรียบร้อย..ถ้าไม่..ผมจะเข้าไปจัดการ”

“โว้ย..” หงายลงบนเตียง

“อาบน้ำด้วย!..” ตะโกนสำทับ



“บอกแล้วว่าให้อยู่ที่นี่เสียเลยจะได้ไม่มีเรื่องปวดหัว..อิ..อิ..” เจนหัวเราะ

“กลางวันเจนมาได้ด้วยหรือ..” จรยันกายลุกขึ้นนั่ง “สงสัยเพราะพลังพิศวาสละมั้ง..ฮะ..ฮะ..”

“ขอร้องอีกครั้ง..นะ..นะ..” สายตาออดอ้อน “เค้าโตเป็นสาวแล้ว อยากมีคนรักอย่างคนอื่นบ้าง”

“ลืมแล้วหรือว่าเจนไม่มีตัวตน ไม่มีใครมองเห็น ถึงจะรักคุณมังกรมากแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันรู้”

“คุณชัยชนะมองเห็นเค้า..สักวันคุณมังกรก็คงมองเห็นเช่นกัน” เจนเถียง

“อีกอย่าง..จรเดาว่า..กิ่งทองอาจคือคนรักของคุณมังกร เผลอๆ อาจเป็นเมียก็ได้”

“นี่ละเรื่องใหญ่..แต่..บางทีกิ่งทองเป็นแค่พี่หรือน้องสาวหรือญาติก็ได้นี่นา..เรายังไม่เคยเห็นเธอสักหน่อย” เจนไม่ยอมแพ้

“สรุปว่าอยากมีคนรัก..อยากมีแฟนใช่ไหม?..” จรยอมแพ้เหตุผลที่อาจเป็นไปได้ของเจน


“ใช่!..” รับคำหนักแน่น “เจนอยากมีแฟน”

“เจนอยากมีคนรัก..อยากมีแฟน..”จรนึกสนุกส่งเสียงล้อเลียน

“เจนอยากมีคนรัก..อยากมีแฟน..ฮะ..ฮะ..ฮา..”

“อยากมีคนรัก..อยากมีแฟน..ฮะ..ฮะ..

“อยากมีแฟน..ฮะ..ฮะ..”




“อาราย..อะไรของเค้าวะ!..” มังกรยืนเกาหัวอยู่ข้างเตียง..มองร่างจรที่นอนยิ้มส่งเสียงละเมอ

“ฮะ..ฮะ..” ยังไม่ตื่นจากความฝัน

“ตื่นๆ” มังกรเขย่าตัว

“อยากมีแฟน..” ยังติดปากทั้งๆ ตกใจตื่น

“ให้เวลาแก้ตัวสิบนาที..จะรีบเข้าเมือง..ไม่งั้น..” มังกรฟึดฟัดกึ่งขำ

“อะไรหรือ..” จรยังไม่หายงง..เหลียวหาเจน “ผม..”

“ใช่เลย..ละเมอเสียงดังว่าอยากมีแฟน..” อดยิ้มไม่ได้ “ฝันถึงใครหือ?”

“ไม่ใช่..อยากรู้ว่าถ้าไม่อาบน้ำไม่เปลี่ยนเสื้อจะทำไมหรือ..” หลับตากลั้นใจพูดต่อเหมือนถูกบังคับ “ถ้าไม่อยากกลับ..ถ้าอยากอยู่ต่อ
..เจน!..อย่าสิ!..”

“คุณจร!..” มังกรแปลกใจกับประโยคหลังของจร “สับสนหมดแล้วผม..” ก้มหน้ากุมหน้าผาก ส่ายหัว “ยังไงก็ต้องเข้าเมืองกับผมจะพากิ่งทองไปโรงพยาบาล แล้วค่อยว่ากัน”

“ดีครับ..ผมอยากกลับกรุงเทพฯ” จรเปลี่ยนเป็นความต้องการของตัวเอง..ไม่ใช่เจน


“อะไรกันวะ!..” มังกรกำหมัดชกแก้มตัวเอง “ขอโทษ..ผมงงจริงๆ”

“ไม่เป็นไร..ผมเข้าใจ..” จรยิ้มเลี่ยน..สงสารมังกร


“เอาเข้าไป!”





วีโก้ แชมป์ สีแดงแล่นผ่านไร่ว่านหางจระเข้ ไร่มัน นาข้าว ป่าและเรือกสวน..จรนั่งคู่กับคนขับด้านหน้า

“ไม่สงสัยหรือว่ากิ่งทองคือใคร” มังกรนั่งให้หญิงสาวนอนหนุนตักอยู่เบาะหลัง

“ไม่ครับ..” จรสั่นหัว “ผมมัวแต่คิดถึงปัญหาที่กรุงเทพฯ..เมื่อกี้มีสัญญาณมือถือผมจึงโทรฯ หาลุงยงและป้าพรคนดูแลบ้าน”

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือ..ที่แน่ๆ ลุงยงคงคอยคุณอยู่”

“ลุงยงกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน..”


“อ้าว!..” ยังไม่ทันที่จรจะพูดจบ มังกรจัดสรรตัวเลือกให้หนุ่มผมทองทันที

“ลุงว่าจะรีบมารับ แต่ไม่รู้วันนี้จะมาได้ไหม” จรมองภูมิประเทศข้างทางเรื่อยเปื่อย..หลายอย่างอยู่ในใจ ทั้งข้อมูลจากลุงยง ป้าพร และไร่ว่านหางจระเข้ที่เพิ่งจากมา

“หนึ่ง..” มังกรเสนอตัวเลือก “กลับไปพักที่ไร่รอลุงยงมารับ..สอง..ให้ผมไปส่งที่กรุงเทพฯ”

“หนึ่ง..” ฉับไวพอกัน..ไม่ได้ล้อเลียน ไม่ได้กวน แต่มีเหตุผล “ที่ไร่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์..สอง..คุณจะทิ้งคนเจ็บไปได้อย่างไร..งานไร่อีก”

“กิ่งทองเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ไม่รับรู้อะไร ไม่ดีขึ้นหรือทรุดลง เมื่อคืนเห็นเขาไอมากเลยพามาหาหมอ..” มังกรอธิบายลบล้างความคิดข้อโต้แย้งของจร “คงไม่เป็นอะไรมาก ตรวจแล้วคงกลับไร่ ให้ป้าก้อนดูแลสักคืน งานไร่ก็มีคนงานดูอยู่”

“ไม่รู้สิครับ..” พูดเหมือนยอมจำนน แต่ความจริงมีแผนอยู่ในใจ




จริงอย่างที่คาดหวัง..จรไม่ได้ยินดีกับความเจ็บไข้ของกิ่งทอง แต่เป็นช่องทางให้เขาไปจากไร่..กลับกรุงเทพฯ

“ผมไปเดินดูอะไรๆ ก่อนนะ” คุณหมอว่ากิ่งทองมีอาการทางปอดต้องเอ็กซ์เรย์ และเป็นไปได้ที่จะต้องแอดมิทเพื่อดูอาการ

“อย่าไปไกล..” เหมือนกำชับเด็ก “ให้ผมจัดการเรื่องกิ่งทองก่อน”

มีหรือที่จรจะอยู่เฉย..ลงไปข้างล่างที่แชมป์สีแดง

“คุณมังกรให้พาผมกลับไร่..” บอกคนขับรถ “อีกนานกว่าจะเสร็จเรื่องคุณกิ่งทอง และวันนี้อาจต้องอยู่เฝ้าไข้”

“ผมขึ้นไปถามคุณมังกรก่อนครับ”

“ไม่ต้องหรอก มีเรื่องด่วนให้ป้าก้อนจัดการด้วยเกี่ยวกับคนป่วย” จรโกหก..รอลุ้นผลลัพธ์

“งั้นรีบไปกันเลย”

“แถวนี้มีท่ารถทัวร์ไหม?” จรถามเมื่อออกจากโรงพยาบาล

“อยู่ในตัวจังหวัดครับ” คนขับไม่ได้ระแวงสงสัยอะไร

“รถตู้ล่ะ?”

“เหมือนกันครับ..” คำถามที่สองทำให้อดแปลกใจไม่ได้ “อำเภอเรายังไม่ค่อยเจริญนัก แต่ยังดีที่มีโรงพยาบาลเพราะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผู้คน”



ในที่สุดจรก็ทำอะไรไม่ได้..กลับถึงไร่..แต่..

“แล้วผมต้องกลับไปโรงพยาบาลไหม?” คนขับถาม

“เดี๋ยว ผมได้รับคำสั่งว่า..” ไม่มีคำสั่งอะไร จรนึกแผนขึ้นกะทันหัน “คุณมังกรให้รับป้าก้อนไปเฝ้าคุณกิ่งทอง..ครับ” ที่จรคิด..ถ้าไม่ให้คนรถกลับไป มังกรจะลำบากกับการที่จะพากิ่งทองกลับ..เมื่อให้กลับไป..ถึงแม้มังกรจะรีบมาเล่นงานเขา จรก็คงไปไกลแล้ว..ทางสะดวกเพราะไม่มีป้าก้อนอยู่คอยขวาง



โชคดีที่ TZ-M มีน้ำมันอยู่เต็มถัง จรไม่รอช้ารีบสตาร์ทเครื่องบึ่งไปบนถนนที่มังกรพามา..เขาพอจำทางได้ จะลำบากก็ตอนไต่ขึ้นที่สูงชัน

โพล้เพล้แล้ว..จรผ่านภูเขามาได้ รีบเร่งเครื่อง กลัวว่าเจนจอมยุ่งจะทำให้ความตั้งใจของเขาเปลี่ยนไปเมื่อความมืดเข้าครอบคลุม

“บือออ..บึก..ปึก..” เสียงเครื่องกระหึ่มสลับกับเสียงสะดุดพื้นลุ่มๆ ดอนๆ

“บือออ..” ผมทองปลิวกระพือกระทบหูที่ไร้เครื่องป้องกัน “บือออ..บืออออ..” หูอื้อเพราะแรงลมจนได้ยินเสียงสะท้อนกลับของเครื่องยนต์

“บืออออ..” “บืออออออออออ..”

“บือออออ..” เสียงสะท้อนนั้นดังขึ้นเหมือนเป็นจริง..และใกล้เข้ามา..จรสังหรณ์ใจเหลียวหลังดู


“เฮ้ย!..ตายละวา..” มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งกำลังเร่งเครื่องตามมา..ไม่น่าใช่มังกร..ระยะทาง..เวลา..เขาคงยังอยู่ที่โรงพยาบาลและอาจบางทีไม่รู้ด้วยซ้ำกับการกระทำของจร

“บื๊ออออออออ..” จรบิดจนสุดคันเร่ง..แน่ใจว่าผู้ที่ตามมาคือคนร้ายที่มีชุกชุม..ชีวิตเขา..รถโก้ของมังกร

“บื๋ออออ..บื๋ออออออออออออ..” จรเร่งเครื่องสุดๆ..และ..อีกครั้งที่เหลียวหลังไปดู



“บวืด..วึด..ปึดด..ปึดดดด..โครม!..”






Create Date : 14 มกราคม 2563
Last Update : 14 มกราคม 2563 11:58:54 น. 0 comments
Counter : 594 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com