เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
13 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 7....

.... ลวงใจ .... (บทที่ 7)




บทที่ 7





“ตื่นแต่มืดครับชาวไร่?” เสียงหนึ่งดังอยู่ไกลๆ ตามด้วยเสียงเพลงลูกทุ่งดังลั่นจากที่ไหนสักแห่ง



“เสียงใคร?..เสียงอะไร?” ความสงสัยหลายอย่างเข้าหาจรพร้อมกัน

“อะไร!..” ดอกทานตะวันหล่นบนพื้น..เด็กสาวแก้มแดงออกนอกเต็นท์..คงสงสัยเหมือนจร

“เจน..” จรรู้ว่าเธอคือเจนแต่ไม่แน่ใจว่าจะตามมา

“รถขายกับข้าว..” แค่เดี๋ยวเดียวเจนกลับเข้ามารายงาน “เหมือนที่วิ่งขายตามซอยในกรุงเทพฯ..มีปังโก๋ที่จอห์นชอบกินด้วย”

“สวัสดีครับลุง..ได้ยินข่าวว่าจะมาอยู่ที่นี่” เสียงเมื่อครู่ดังใกล้เข้ามา

“อะ..” จรชะโงกดูนอกเต็นท์..ยังไม่สว่าง

“อิอิ..” เด็กสาวมองตาม..หัวเราะชอบใจที่หลอกจรให้ตื่น

“สวัสดีครับคุณ..มังกร” เสียงลุงยงทักตอบ


“อ้าว!..” เขม้นตามองออกไปอีกครั้ง “นึกว่านายชัยชนะ เห็นเดินยามอยู่”

“จอห์นว่าคุณชัยชนะกับคุณมังกรใครหล่อกว่ากัน..” จู่ๆ เจนถาม “อย่าเอ็ดว่าเค้าเป็นเด็กอีกนะ..ดูสิ..ดูสิ..” เจนหมุนตัว..เด็กสาวโตขึ้นกว่าในความฝันเมื่อเช้าวานมาก..เป็นสาวรุ่นน่ารัก

“จรไม่เคยมองหน้าเขาชัดๆ สักที..ดูเผินๆ คล้ายกันมาก แต่คนหนึ่งกวนคนหนึ่งเฉย..” จรนึกอยากกระเซ้าเจน “ชอบเขาละซี..คนไหนหรือ?”

“จอห์นก้อ..” แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้น

“ออกไปคุยกับเขาไหม อุตส่าห์ดูแลคนแปลกถิ่นอย่างพวกเรา” ฉุดมือเจน

“ได้อย่างไร..จอห์นรู้ดีนี่นาว่าเค้าอยู่แต่ในความฝันเท่านั้น”

“ตกลงกำลังฝันอยู่หรือ..” จรยิ่งกว่าสับสน “แล้วผมสีทองนี่ล่ะฝันหรือเปล่า..หรือจรกำลังนอนอยู่ที่บ้านกันแน่”

“อิๆ..อิๆ..” เจนไม่ตอบเอาแต่หัวเราะ

“อิๆ..”


“ฮะ..ฮะ..” เสียงหัวเราะใหญ่ขึ้น



“ฮะ..ฮะ..นี่หรือจะมาเป็นชาวไร่” เสียงที่ประตูเต็นท์


“เฮ้ย!..” ไม่แน่ใจว่าฝันหรือจริงจรอยู่เฉยไม่ได้ตั้งสติให้แน่วมองไปรอบๆ

“ล้างหน้าล้างตาแล้วไปดูที่กันครับ..” ลุงยงนั่งลงข้างมังกร “สว่างมากแล้ว เห็นคุณหลับสบายเลยไม่ได้ปลุก”

“ปังโก๋!..” พลั้งปากเพราะได้กลิ่น “ยังฝันอยู่..ผมฝันหรือตื่น..อย่างไหนกันแน่?”

“ฝันถึงปาท่องโก๋..อือ..” มังกรพึมพำ

“ผมเตรียมกาแฟไว้ให้แล้ว.พอดีมีรถขายกับข้าวผ่านมา..มีปาท่องโก๋ขายด้วย”

“รถ ขาย กับ ข้าว..ปา ท่อง โก๋..” จรทวนคำช้าๆ นึกถึงความฝันเมื่อครู่..ใครไม่รู้นึกว่าเขาหิวข้าว

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมมาใหม่ คุณทำตัวให้เรียบร้อยก่อน” มังกรลุกหายไปจากประตูเต็นท์

“ลุงยงครับเมื่อกี้ผมอยู่คนเดียวหรือเปล่า?” จรมองกลีบดอกทานตะวันที่ร่วงอยู่บนพื้น

“ถามอะไรแปลกๆ..” ลุงยงหายไปจากประตูเต็นท์เหมือนกัน “ออกมาล้างหน้าแปรงฟันก่อนครับ มีเรื่องที่จะต้องทำเยอะ ไหนๆ ตกลงใจจะเป็นชาวไร่แล้วอย่าให้ชาวไร่ตัวจริงเขาหัวเราะเยาะเอา”



“เจน..เด็กผู้หญิงที่ผมฝันถึงบ่อยๆ ตามมาถึงที่นี่..” จรนั่งพิงต้นกล้วยกินกาแฟปาท่องโก๋ “เธอโตเป็นสาวขึ้น..ความฝันเหมือนจริงมากจนผมต้องถามลุงว่าอยู่คนเดียวหรือเปล่า”

“ผมไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ใต้จิตสำนึกของคุณ..” ซดกาแฟโฮกใหญ่ “ซึ่งคิดว่ามีอยู่..แต่มันเป็นแค่ความฝันไม่มีทางที่จะทำอะไรกับชีวิตของคุณได้..เลิกกังวลเถอะ เขามาก็ช่างเขา ตื่นเช้าก็หายไป”

“ก็จริงนะลุงตื่นเช้าก็หายไป..เป็นอย่างนี้มานานแล้วนี่นา” แต่ที่จรไม่ได้พูดออกมาคือสาวเจนกำลังเข้ามาเกี่ยวข้องกับคนและเหตุการณ์ในปัจจุบัน ไม่ได้แค่คุยเล่นกับเขาเพียงลำพังอย่างเมื่อก่อน

“เรียบร้อยแล้วยังครับ?” มังกรลงจากมอเตอร์ไซค์

“นายคนนี้มายุ่งอะไร..” จรละสายตาจากหนุ่มตัวสูงที่เดินเข้ามา “หือลุง?”

“เห็นเขาขับรถมาดูเมื่อเช้าลุงเลยคุยด้วยและขอความช่วยเหลือ”

“พี่ชายดูแลกลางคืนน้องชายกลางวัน..หมู่บ้านนี้มีว่าที่ผู้ใหญ่บ้านที่อบอุ่นจริงนะลุง..” จรไม่ได้มีสีหน้าปลื้มเหมือนคำพูด

“ก็ดีไม่ใช่หรือ..” เสียงขุ่น “เรามาอยู่ใหม่ไม่รู้จักใครเลยซ้ำจะมีอาชีพใหม่ที่ไม่เคยทำ..คุณจรเกเร!”

“อะไรลุง..ฮะ..ฮะ..” จรขำ..นึกถึงภาพหนุ่มนะจอมกวนในไร่เมื่อโพล้เพล้วันนั้น “ผมก็เหวี่ยงไปตามเรื่อง..ลุงก้อ..”

“เมื่อคืนสบายดีไหมครับ?” มังกรเอ่ยขึ้น..คงตั้งใจถามหนุ่มจรเพราะคุยกับลุงยงแล้วตั้งแต่เช้า

“ดีไหมลุง?” จรไม่เกเรเลย

“คุณนะล่ะครับ?” ลุงยงเปลี่ยนเรื่อง..ถามถึงชัยชนะ หนุ่มผู้หวังดีเมื่อคืน


“นะ!..” หนุ่มมังกรทำหน้างง

“เขาคงไม่รู้เรื่องที่พี่ชายมา..” จรกระซิบ “นอนแล้วมั้ง?” อดปากเสียไม่ได้

“ครับนะนอนหลับไปแล้ว..” คิ้วเลื่อนชนกันเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ในคำตอบ


จรรู้สึกเย็นวูบเมื่อรถผ่านบ้านผู้ใหญ่..มันไม่ได้ดูอบอุ่นอย่างเมื่อคืนทั้งที่เป็นเวลากลางวัน..ผู้ที่เชื่อมโยงความรู้สึกก็คือคนๆ เดียวกัน ซ้ำกำลังนอนอยู่ในนั้น

“คุณมังกรพักอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือครับ” ลุงยงร้องถามเจ้าตัวที่ขับมอเตอร์ไซค์ขนาบข้าง

“เปล่าครับ..” ตอบสั้นๆ ไม่มีอธิบายเพิ่มเติม


“ปั๊ดโธ่!..” ลุงยงเสียงดัง “เมื่อกี้น่าจะเข้าถนนซอยข้างบ้านผู้ใหญ่ ถึงเร็วกว่า”

“พรืดดด..” มังกรจอดรถกะทันหัน

“รถเป็นอะไรหรือครับ” ลุงยงถอยรถกลับ

“เมื่อกี้ลุงว่าจะเข้าซอยข้างบ้านผม..” ตาโตประหลาดใจ

“ผมใช้เป็นทางทะลุจากที่ออกมาถนนเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้วกับคุณ..” ยังไม่ทันที่ลุงยงจะบอกว่าพี่ชายของเขาเป็นคนนำทาง

คำพูดต่อมาที่ทำให้ทั้งลุงยงและจรไปต่อไม่เป็น



“ไม่มีซอยนั้นหลายปีแล้ว”




Create Date : 13 มกราคม 2563
Last Update : 13 มกราคม 2563 11:21:40 น. 0 comments
Counter : 763 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com