เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
18 มกราคม 2563
 

....ไม่มีเมฆสีเงิน....บทที่ 1

๐๐..... ไม่มีเมฆสีเงิน .....๐๐



ไม่มีเมฆสีเงิน (บทที่ 1)


ดาเรน



ท้องฟ้าสีเทาครามพอๆ กับทะเลสีครามเทา..บรรจบกันตรงไหนสักแห่งในความมืดมัวเบื้องหน้า


ทิวเมฆสีเทาอ่อนแต้มด้วยสีเงินสีทองแห่งอรุณรุ่ง ละลอกคลื่นทยอยเข้าฝั่งเงียบๆ เช้านี้ทะเลสงบเหมือนภาพวาด มองนานเข้าเหมือนจะเข้าไปอยู่ในนั้น...

“เฮ้!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนจากทะเลพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขาวสดชื่น..ใต้เมฆสีเงิน

“วู้!” หญิงสาวคนหนึ่งนั่งมองทะเลอยู่บนหาดนึกสนุกโบกมือตอบ “ทางนี้!..” ผมดำสลวยปลิวตามลม

“เอ่อ..ครับ..” ชายหนุ่มหุบยิ้ม หรี่ตา เอียงหน้าอย่างสงสัย

“ไงล่ะคะ?” หญิงสาวท้าทาย

“ครับ..ครับ..” ยิ้มขาวกว้างขึ้นอีกพร้อมกับก้าวขึ้นจากทะเลตรงไปที่หญิงสาวนั่งอยู่

“ทางนี้ค่ะคุณ..” ช้าไปเสียแล้ว..ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มเฉียดเธอไป สะดุดขอบคอนกรีตถนนริมหาด ล้มลง

“ผม..ผมซุ่มซ่ามอีกจนได้” ชายหนุ่มหันยิ้มกับหญิงสาวที่ตกใจที่เขาล้มลงข้างๆ เธอ

“เดินยังไงมองไม่เห็นฉัน..ฟ้าก็สว่างแล้วนี่นา..ฮะ..ฮะ..” หญิงสาวเหลือบเห็นเลือดซิบๆ ตรงหัวเข่า “เลือดออกด้วย เจ็บไหมคะ”

“ไม่รู้สึกเลยครับ ไหนๆ” ชายหนุ่มเอื้อมมือกุมเข่า พอดีกับมือหญิงสาวปะกบตาม

“มือสกปรก เปื้อนทรายอย่างนั้นเดี๋ยวแผลก็อักเสบหรอก” เธอถอนมือออก

“มิน่าทำไมผมถึงไม่เจ็บ” หนุ่มยังพูดดี เลือดปนกับฝุ่นทรายบนเข่า..ชายหนุ่มพลิกตัวนั่งบนขอบถนนเหนือที่หญิงสาวนั่งอยู่ ชันเข่าขึ้นเล็กน้อย ทำเอาหญิงสาวที่ไม่ได้ตั้งใจมองสะท้านใจกับกางเกงว่ายน้ำสีน้ำเงินตัวจิ๋วบนกล้ามเนื้อแข็งเกร็ง

“ชอบว่ายน้ำตอนเช้ามืดเหรอคะ?”

“คุณก็ชอบมานั่งมองทะเลมืดๆ เหมือนกันหรือ?”


“แน้!..ไม่ยอมตอบ”

“ผมชื่อ ยุ่น ครับ” ชายหนุ่มยื่นมือออกมา

“ฉันชื่อ ผึ้ง..น้ำผึ้ง ค่ะ..” น้ำผึ้งมองมือแข็งแรงที่ยื่นค้างของหนุ่มยุ่น “เอาลงได้แล้ว..ฮะ..ฮะ..หลอกจับมือสาวอย่างนี้ประจำหรือคะ”

“ทีเมื่อกี้จับมือผม..แอบมองผมอีกต่างหาก” ยุ่นได้ทีต้อนสาวผึ้ง


“คุณยุ่นหยาบคาย!” น้ำผึ้งลุกขึ้นเดินออกห่างแต่ตามองท่าที

“ไม่ใช่นะครับคุณน้ำผึ้ง” ยุ่นลุกขึ้น รีบสะเปะสะปะตาม


“พลัก!” ยุ่นหกล้มอีกครั้ง เข่าซ้ายยันพื้นเหมือนครั้งแรก “โอย..”

“คุณยุ่น!” น้ำผึ้งเข้าประคอง

“ผมตาไม่เห็น” ยุ่นคว้าตัวน้ำผึ้งยึดขึ้นยืนบนขาขวา ข้างซ้ายงอแตะพื้นพอทรงตัว

“ทำไมล้มข้างเดียวซ้ำๆ..” น้ำผึ้งก้มลงปัดทราย ปาดเลือดที่ไหลย้อยจากเข่า “อื้อ..ไม่มีผ้า ไม่มีกระดาษเลย..ทำไงดี?”

“ผมมากับเพื่อนอีกคน ไม่รู้หายหัวไปไหน” ยุ่นหน้านิ่ว ปากเจ่อเพราะจูบพื้นคอนกรีต

“ไปที่ร้านฉันก่อนละกัน อยู่อีกฟากถนน โน่นแน่ะ” น้ำผึ้งชี้มือไปที่ร้านฝั่งตรงข้าม..น่าแปลกที่ยุ่นไม่ได้มองตาม

“แต่..ผม..” ยุ่นอิดออด

“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่มีใครอยู่หรอก..ฉันจะทำแผลให้ แล้วกลับบ้านได้ไม่รั้งตัวไว้หรอก” น้ำผึ้งยิ้มกับความแหยของหนุ่มร่างโต

“ทำไมพูดอย่างนั้นละครับ..ใช่ผมเกรงใจ แต่ไม่ได้นึกดูถูกน้ำใจคุณอย่างนั้น..ที่ว่าจะยึดตัวผมไว้..เอ่อ..ข้อสำคัญ อย่างที่ผมบอกเมื่อกี้ ผมตาไม่เห็น..หมายความว่าผมตาไม่เห็นจริงๆ..ตาบอดอะครับ..” ยุ่นเสียงแผ่วกับประโยคหลัง แทบเป็นเสียงกระซิบ

“ฉันรู้แล้ว..คงแปลกใจสินะ” น้ำผึ้งจ้องตาเบิ่งโตของยุ่น

“ค..ครับ..” ยุ่นยิ่งกว่าแปลกใจ นึกว่าแววตาปกติของเขาจะปิดบังความพิการของเขาได้ แม้กระทั่งที่ร้องทักจากทะเลอย่างเดาสุ่มก็เป็นการอำพราง ไม่นึกว่าจะมีคนรับมุขจนเป็นเรื่องถึงขณะนี้


“เอ้า!..งงเลย..ฮะ..ฮะ..” น้ำผึ้งขำท่าเอ๋อของยุ่น

“ทำไมรู้..ล่ะ ครับ” เพิ่งรู้สึกอาย

“รู้ก็แล้วกัน ไว้จะเล่าให้ฟังเวลาทำแผล..ไป..เกาะแขนฉันไป” น้ำผึ้งงอข้อศอกให้หนุ่มยุ่นเกาะอย่างรู้งาน



“รู้วิธีจูงคนตามองไม่เห็นด้วยนะคุณ..เก่งจัง” ยุ่นยิ้ม เกาะข้อศอกน้ำผึ้งเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม






 

Create Date : 18 มกราคม 2563
0 comments
Last Update : 18 มกราคม 2563 10:55:42 น.
Counter : 568 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com