เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
17 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 23....

.... ลวงใจ .... (บทที่ 23)




บทที่ 23





“คุณมังกรดื้อไม่เข้าเรื่อง..” ป้าก้อนบ่มพึม “ให้นายเบิ้มขับรถมารับคุณจรก็ไม่เชื่อ ดูสิเป็นยังไง”


“ผมไม่เข้าใจนายมังกรเหมือนกัน..” เบิ้มเป็นคนพบสองคนเมื่อตอนเช้ามืด และพามาโรงพยาบาล “นอนคนละทิศละทางเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน ใครขับใครซ้อนไม่รู้”

“มีแต่คนป่วยทั้งไร่..คุณกิ่งทองอีกคน..ฉันจะดูแลใครก่อนหลังดี” ป้าก้อนมองสลับไปมาระหว่างสองเตียง



“ญาติคนเจ็บใช่ไหมครับ..” คุณหมอเข้ามาพอดี “คนไข้ลูกครึ่งคงไม่เป็นอะไรมาก แต่อีกคนได้รับบาดเจ็บที่ก้านสมอง..เคสอย่างนี้..” คุณหมอไม่กล้าพูดออกมาว่าน่าจะเสียชีวิตทันที “คงต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการสักพัก”

ไม่ใช่เพราะความรอบคอบของป้าก้อนแต่เพราะไม่มีห้องว่าง จึงเป็นผลดีกับคนป่วยที่อัตคัดคนดูแล..จรและมังกรจึงต้องนอนอยู่ห้องเดียวกัน คนละเตียง..ป้าก้อนที่พอจะทำอะไรได้บ้างต้องกลับไปดูกิ่งทอง เหลือเด็กคนงานนั่งเฝ้าเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน




จรรู้สึกตัวเมื่อค่ำมากแล้ว..ลืมตาขึ้นเห็นเจนกำลังนั่งมองมังกรด้วยความเป็นห่วง

“เจนเสียใจมากที่ทำให้เกิดเรื่อง..” พูดกับจรแต่มือลูบไล้และกุมมือมังกร “ถ้าคุณมังกรเป็นอะไรไป..ฮือ..ฮือ..”

“เจนระวังกิริยาด้วย..” จรมองท่อนล่างของเจน..ขากางเกงและรองเท้าผ้าใบมอมแมม “คนที่นั่งเฝ้าคนป่วยจะเสียหายนะ”

“เจนอยากดูแลใกล้ชิด” กลับมานั่งบนเตียงจร


“อ๊ะ!..” เด็กคนงานชักมือกลับอย่างงงๆ “เราทำอะไร!..” ตกใจเมื่อเหลียวมาเห็นจรมองอยู่

“เห็นไหม?” จรพูดกับเจน..ยิ้มให้เด็กคนงาน

“ผมป่าวนะ..” อึกอัก “ขอไปห้องน้ำหน่อยครับ”

“แล้วเขาจะกลับมาไหมนี่..เจนนะ..” จรเอนลงนอน

“ไม่มาสิดี เจนจะได้เฝ้าเอง..” ลงไปนั่งเก้าอี้หน้าเตียงมังกร..มือลูบไล้ใบหน้าหนุ่มชาวไร่ที่ยังไม่ได้สติ
“อ้าว!..”

“ไงล่ะ..ไม่เหมือนใช่มั้ย?”

“วานจอห์นทำให้ก็ได้” มาที่เตียงจรอีก

“อย่าเพิ่งเลย..อยู่เฉยๆ ก่อน จรยังไม่หายดี..” หลับตา “จรขอร้อง”

“อือ..ก็ได้ จรจะอยู่ที่ไร่อีกนานไม่ใช่หรือ..” เจนยิ้มฝัน “เจนจะได้แนบชิดคุณมังกรอีกนานเช่นกัน”


“โอย..โอย..ฉัน..” จรไม่ได้เจ็บปวดอะไร แค่นึกสยองกับภาพเขาและมังกรอย่างที่เจนว่า





จรและมังกรอยู่โรงพยาบาลต่ออีกสองวัน..ชัยชนะและเจนไม่ได้มาก่อกวนอะไร คงรู้ตัวว่าเกือบทำให้ชีวิตหนึ่งต้องสูญไป

อย่างที่คุณหมอบอก..จรหายเกือบเป็นปกติ แต่มังกรยังเบลอๆ ก่อนออกจากโรงพยาบาลคุณหมออธิบายอาการบาดเจ็บที่มังกรได้รับ

“การบาดเจ็บที่ก้านสมองมีผลกระทบต่อสมองอย่างแน่นอน สมองจะบวมและอักเสบ แล้วแต่ตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บจะควบคุมการทำงานของร่างกายส่วนใดอยู่..ถ้าบาดเจ็บตำแหน่งที่ควบคุมการทำงานของแขนขาก็จะเกิดภาวะอ่อนแรง ถ้าไปโดนส่วนที่ควบคุมเรื่องของการพูดก็จะทำให้การพูดมีปัญหา..แต่ถ้าเป็นเด็กเล็กๆ ได้รับบาดเจ็บ สมองส่วนอื่นจะพัฒนาเข้ามาทำหน้าที่แทน ทำให้หายเป็นปกติได้ในระยะยาว”

“ผู้ใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บ..ปกติจะมีการเปลี่ยนแปลงของระบบประสาท..การหมดสติในระยะแรกเป็นเรื่องปกติ..แต่ถ้าคนไข้ได้รับบาดเจ็บทางสมองแล้วสลบไปชั่วครู่แล้วตื่นขึ้นมาเป็นปกติดี กรณีเช่นนี้ไม่ใช่จะไม่มีอันตราย..การที่สลบไปแสดงว่าการบาดเจ็บมีความรุนแรงพอสมควร อาจมีเลือดออกในสมองภายใน 24-48 ชั่วโมง”

“คุณมังกรมาโรงพยาบาลในสภาพคอเกือบหัก..หมอแปลกใจที่คุณไม่เป็นอะไรมาก สามวันผ่านมาแล้วไม่มีเลือดออกในสมอง..” คุณหมอยิ้มตาหยีส่ายหน้า “คุณแน่จริงๆ..” ตบหลังมือมังกร “กลับบ้านได้ครับ แต่ต้องมาให้หมอตรวจเป็นระยะๆ อย่าเพิ่งประมาท และอย่าใช้งานร่างกายมากเกินไป”

ก่อนกลับไร่จรแวะร้านขายยาซื้อ tertosterone เกือบหมดสต๊อกในร้าน..ที่โรงพยาบาลคงไม่ยอมจ่ายให้เขาแน่ จรมั่นใจว่าต้องพึ่งเจ้า tertosterone เพื่อความแข็งแกร่งในการทำหน้าที่เป็นผู้นำ..คิดถึงตรงนี้จรแปลกใจตัวเอง..ผู้นำ!






จริงอยู่..คุณหมอเตือนมังกรไม่ให้ใช้งานร่างกายมากเกินไป แต่เขารู้สึกแข็งแรงเป็นปกติดี อาจดีกว่าเมื่อเข้าโรงพยาบาลด้วยซ้ำ ไม่รู้เพราะอะไร

“จะไปไหนแต่เช้า?..” มังกรแอบมองจรตั้งแต่ตื่นนอนแล้ว “ฮะ..ฮะ..อย่างกับคาวบอย”

“มังกรหละตื่นมาทำไมแต่เช้า คุณต้องพักฟื้นอีกนาน จำไม่ได้หรือที่คุณหมอบอก”

“จำด้ายยย..” มังกรลุกจากเตียง “ใครจะรู้ดีเท่าตัวผมเอง..ว่าแต่จะไปไหน”

“เข้าไร่..” นึกเขินเหมือนกันกับการให้ที่ไม่มีใครร้องขอ “ทำงาน”

“ฮะ..ฮะ..ขอบคุณครับ..” มังกรไม่ได้นึกขำจริงจัง เอ็นดูมากกว่า “ไร่ของผมผมก็ต้องทำเองสิ”

“เออ..ใช่..” จรคนเดิมกลับมา “ผมเผือกจริงๆ” ถอดชุดทำงานออก

“ฮะ..ฮะ..” คราวนี้มังกรขำ นึกเห็นภาพหนุ่มผมทองในร่างหนุ่มแข็งแรงที่กำลังเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา “ไม่อายหรือนั่น?”


“อาย!..” เดินโทงๆ ไปหยิบชุดที่ใส่มาจากกรุงเทพฯ “ขโมยเสื้อของคุณใส่น่าอายมากกว่า”

“ทีเมื่อคืนนอนกอดผมไม่เห็นอาย..ฮะ..ฮะ..ฮา..”


“เฮ๊ย!..” จรยิ่งกว่าอาย “เจน!..” จากอายเปลี่ยนเป็นโกรธ “โว้ย!..” ไม่แน่ใจว่าโกรธใคร..ดิ่งไปที่มังกร..ง้างกำปั้นขึ้น

“เอ้ย!..” มังกรตกใจไม่คิดว่าจรจะโกรธ ทั้งที่เมื่อคืนหวานกับเขา

“หวืด!..” หมัดเฉียดคางมังกรที่เอี้ยวตัวหลบ

“ขอโทษ!..ขอโทษ!..” มังกรเข้าตะครุบทั้งกำปั้นทั้งตัว “ผมแค่แหย่จรเล่น”

“แล้วเมื่อคืน..” จรแกะวงแขนมังกร ดิ้นฮึดฮัด

“ไม่มีอะไรสักหน่อย..อำเล่นน่ะ” มังกรโกหก..เขาต้องรู้ให้ได้ว่าที่จริงคืออะไรแน่กับการกระทำของจร

“แล้วไป..” ถึงอย่างไรจรก็ไม่เชื่อมังกร รู้ดีว่าเจนถือโอกาสทำอย่างนั้น แต่อย่างน้อยเขาไม่ต้องอายกับคำพูดของมังกรที่พูดออกมา




“ฮา..ฮา..” มังกรไม่วายแหย่เย้า “ชาวไร่เขาไม่ใส่แว่นดำเบ้อเริ่มอย่างนี้หรอก” ความจริงมังกรยินดีจนออกนอกหน้ามากกว่า..จรยอมใส่เสื้อผ้าของเขา เชิ้ตสีน้ำเงินสดและยีนส์แหว่งเป็นรู


“อีกแล้วครับท่าน!..” จรทำตลกข่มอารมณ์..ถึงอย่างไรเขาก็ตกเป็นเบี้ยล่างหากมังกรรื้อฟื้นเรื่องที่เจนเป็นคนทำ “ชกกันมะ?..” จรฟุตเวิร์คเหยงๆ “มา!..ออกกำลังตอนเช้า”


“รอดตายเพื่อมาทะเลาะกันหรือ?..” ป้าก้อนตะโกนจากประตูบ้าน มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางใบโต “คนของคุณจรมาเอารถกลับกรุงเทพฯ ฝากสัมภาระไว้ที่อู่ คนที่อู่ไปฝากไว้ที่โรงพยาบาลอีกที..เมื่อวานเด็กมันขนขึ้นรถมาด้วยแต่ลืมบอกคุณ”

“ลุงยงเป็นคนจัดการแน่..” จรกลับเข้าบ้าน

“เจ้านายแหง่..” มังกรตามเข้ามา

“อะไรแหง่?” จรเปิดกระเป๋า

“เจ้านายแหง่ คล้ายๆ ลูกแหง่ไง” มังกรชะโงกดูบ้าง

“ขำนะ..” จรไม่ติดใจอะไรเพราะกำลังจรดจ่อกับของในกระเป๋า และจดหมายฉบับหนึ่ง

“ลุงส่งเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาให้..ที่เขียนบอกเพราะรู้ว่าที่ไร่ไม่ค่อยมีสัญญาณโทรศัพท์ คิดว่าคุณจรคงอยู่นาน ไม่ต้องห่วงบ้านที่กรุงเทพฯ ลุงและป้าแหม่มจะดูแลให้อย่างดี..อ้อ..ลุงพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของคุณผกา มันซ่อนอยู่ในกระเป๋าเดินทางใบนี้..”

“อะไรหรือ..” จรพลิกเสื้อผ้าขึ้นจนถึงด้านล่าง..หยิบสมุดบันทึกออกมาแล้วหันกลับ อ่านจดหมายต่อ

“สมุดอะไร..” มังกรนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่ห้องเล็กในกรอบกระจก..บ้านของจร

“ลุงไม่ได้ละลาบละล้วงแค่พลิกดูคร่าวๆ มีเรื่องที่คุณจรสงสัยอยู่ในนั้นลองอ่านดู..ลุงไม่มีความเห็นและข้อชี้แนะอะไร มันลี้ลับเกินกว่าจะตีความออก”

“แค่พลิกดูคร่าวๆ นี่นะ..อ่านหมดละไม่ว่า ถึงได้บอกว่าไม่รู้เรื่อง.."


"อ้าว!..อ้าว!..อย่านะ!..อย่าเอาไป!..” จรร้องห้ามเมื่อมังกรยืนขึ้นพร้อมสมุดบันทึกในมือ

เพราะหน้าปกสมุดเขียนไว้ว่า “จอห์นเจนของแม่” มังกรซึ่งอยากรู้อยู่แล้วคิดไปเองว่าเขาและจรไม่น่าจะมีความลับอะไรต่อกันจึงถือวิสาสะหยิบ เดินออกจากบ้าน

“เอามานี่..เอาสมุดบันทึกของแม่ผมมา..เฮ๊ย!..” จรเดินตามด้วยความไม่พอใจ

“ขออ่านหน่อย ผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้..” มังกรวิ่งหนี “นะ..นะ..”


“เอาคืนมาโว้ย!..” จรตะโกนลั่น


มังกรนึกว่าจะเหมือนรูปภาพเด็กชายจอห์นเจนที่เขาพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา..มังกรคิดผิด..มันสำคัญกว่านั้น และอาจมีผลต่อความสัมพันธ์ที่เริ่มจะดีขึ้นของเขาทั้งสอง





Create Date : 17 มกราคม 2563
Last Update : 17 มกราคม 2563 18:13:43 น. 0 comments
Counter : 60 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com