--[ไอ้ ซาดดดดด ม๋า ไอ้ เนรคุณ!!!]--

: : i ChaD Mha : :



กราบแทบหว่างวาโก้ ซาบรีน่า ไทรอัมพ์ ลอรีเอ่ะ รีจ๊อยส์ บีเอสซี คิคุกาโม่ T_T ของสาว ๆ
และ กราบแทบส้งติงหนุ่ม ๆ ชาว บล็อคแก๊งค์ทุกท่านครับ !!!!

กลับมาอีกแล้วครับผม หลังจากห่างหายไปนาน เนื่องจากช่วงนี้หงุดหงิดอย่างแรง
เพราะกำลังอยู่ในช่วง "ลด ละ เลิก" บุหรี่ ที่ลงทุนสูบมาเกือบ ๆ 10 ปีได้แล้ว
รู้สึกขาดทุนเหมือนกันที่ลงทุนเผาปอดตัวเองมาตั้งนานแล้ว ต้องมาเลิกมันเสีย T_T

ยังเลิกไม่ได้ครับ แต่ก็ลด ๆ ลงเรื่อย ๆ แล้ว จาก 2 วัน / 1 ซอง
ทุกวันนี้เปลี่ยนเป็น 4 วัน / 1 ซองแล้ว และคาดว่าจะลดลงเรื่อย ๆ ๆ

ก็คิดว่า ถ้าผมไม่ตายไปเสียก่อน ผมก็คงจะเลิกมันได้อย่างเด็ดขาด
ผมเป็นประเภทใจไม่เด็ดครับ ไอ้ครั้นจะหักดิบเลิกเลยนั่น
คงต้องขังผมไว้ในห้องสถานเดียวแหล่ะ อย่าให้ออกไปไหนมาไหน
จึงต้องใช้วิธี ค่อย ๆ ลด ๆ ๆ มันไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หวังให้เลิกสนิท
แต่ขอแค่น้อยลงจากปกติก็พอแล้ว ^_^

นั่นทำให้ผมช่วงนี้ จิตใจไม่ค่อยจะปกติซักเท่าไหร่ เพื่อนผมโดนผมกัดไปหลายคนแล้ว
เนื่องจากหงุดหงิดมาก และโมโหร้ายสุด ๆ ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย กลุ้มใจตัวเองเหมือนกัน

พยายามท่องไว้ ยุบหนอ พองหนอ ยุบหนอ พองหนอ ขันติ ขันติ

.
.
.
.
.

ขันแตก!!!!!!!


ขันแตกตลอดเลย สะกิดหน่อยผมก็ด่าแล้วอ่ะ T_T

อย่ากระนั้นเลย ช่วงนี้เก็บตัวเงียบ ๆ ดีกว่าที่จะออกไปเพ่นพ่านกัดใครเค้าไม่เลือกหน้า
แต่จนแล้วจนรอด ผมไม่ออกไปกัดใคร ก็มีคนมากัดผมจนได้!!!!!

เป็นปกติครับ ที่ทุกวันตอนเวลาประมาณ 06.30 น. ผมจะออกไปซื้อโจ๊ก + ปาท่องโก๋
ที่ร้านประจำหน้าบ้าน รวมถึงออกไปพบปะคู่แท้ ที่ชื่อว่า น้องดาวน์ (ซินโดรม)
ซึ่ง ไม่เจอหน้ามาหลายวันมากแล้ว ไม่รู้ว่าตายไปหรือยัง เพราะปกติ
จะมาผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่แถวเสาไฟฟ้าหน้าบ้านผม เพื่อเก็บขยะ!!!!

จะเล่าถึงชีวิตประจำวันที่ออกไปซื้อโจ๊กให้ฟังกันก่อนนะครับเผื่อจะได้นึกภาพกันออก
ถึงเวลาผมก็ลงไปอาบน้ำ ล้างหน้าด้วยน้ำมะพร้าว ปะแป้ง อมตังค์
แปรงฟัน บ้วนปากเอาหมาออกจากปากเสียบ้าง ก่อนจะออกไปรถเข็นโจ๊กหน้าบ้าน

ซื้อเสร็จ มันจะมีหมาครับ หมาน้อยตัวนึง หน้าตาน่ารัก ของใครก็ไม่รู้
รู้แต่ว่ามันมีเจ้าของแน่ ๆ เพราะดูเป็นหมามีชาติตระกูลพอสมควร
เค้าจะปล่อยออกมาเดินเล่นตอนเช้า ๆ พอผมซื้อเสร็จ มันก็จะมานั่งรอผมหน้าบ้าน
เพราะผมจะโยนปาท่องโก๋ให้มันทุกวัน มันพยายามส่งสายตา
อ้อนวอนขอโจ๊กในมือผมด้วย ผมก็ได้แต่ส่งสายตาบอกมันไปว่า


"ขอเก็บไว้กินมั่งเหอะนะ ให้เอ็งหมด แล้วตรูจะเอาอะไรกิน T_T"

นั่นแหล่ะครับ ชีวิตประจำวัน ออกไปแล้วก็เข้ามา
ทีนี้เหตุมันเกิดวันนี้ครับ เมื่อชีวิตประจำวันมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาขัดจังหวะการเข้าบ้าน


ผมแต่งตัวแล้วเดินออกไปร้านโจ๊กเจ้าเดิม ซึ่งคนขายเป็นคุณยายแก่ ๆ
หลง ๆ ลืม ๆ ทุกวัน ทั้งที่ผมก็ไปซื้อทุกวัน สั่งเหมือนเดิมทุกวัน

"โจ๊กพิเศษหมู ใส่ไข่ 2 ฟอง ไม่ใส่ตับ ไม่ใส่เครื่องใน ไม่ใส่ไส้ ไม่ใส่ผัก ไม่ใส่ขิง ไม่ใส่อะไรเลย T_T"

เคยเจอคุณยายแซวกลับมาว่า "ใส่โจ๊กด้วยไหมหนุ่ม!!"

ป๊าดดดดดดดด โดนยายแซว เล่นเอาคนมายืนรอแถวนั้นขำกันกิ๊กกั๊ก T_T

ขนาดสั่งอย่างนี้ทุกวัน คุณยายยังลืมเลย กลับมาบ้านทีไรก็มีตับ มีขิงติดมาด้วยทุกทีสิน่า T_T
อ้อ อย่าลืมครับ มีปาท่องโก๋ติดมาด้วย 6 บาท ตัวละบาท กินเอง 5 ตัว อีกตัวนึงให้หมา!!!
(ใจบุญมากเลยเอ็ง ให้หมากินตั้งตัวนึงแน่ะ T_T)

ก็เดินออกไปจากบ้าน มองดูวิวรอบ ๆ เส้นทางเดินไป
เรื่อย ๆ เป็นวิวเดิม ๆ คนก็ออกไปทำงานกันหน้าเดิม ๆ แต่มีสิ่งผิดปกติ เมื่อมี สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งยืนยกขาฉี่อยู่ริมถนน!!!

สิ่งมีชีวิตตัวนี้แถวบ้านผมเรียก หมา!!!!
เชื้อชาติ น่าจะเป็นอะไรซักอย่างนึงที่หน้าย่น ๆ เคยเห็นแต่ตัวเล็ก ๆ
แต่ไอ้ตัวนี้มันต้องเป็นพันธุ์ผสมแน่ ๆ เพราะตัวอย่างใหญ่!!!

มันสูงขนาดเข่าผมได้เลยนะ ตัวโคตรใหญ่เลยอ่ะ

ผมไม่เคยเห็นหมาตัวนี้เลย ไม่รู้ว่าหมาของใคร แต่น่าจะมีเจ้าของ เพราะเห็นมีปลอกคอ
ก็ยังว่า เออ ตัวมันใหญ่ดีเว้ย แล้วนี่ใครปล่อยมาเพ่นพ่านแถวนี้วะ น่ากลัวชิบเป๋ง

ผมเดินเลี่ยง ๆ มันมาอีกฝากหนึ่ง ไม่ให้มันหันมาสนใจ
ถึงแม้ว่าสัญชาติผมกับหมาตัวนั้นมันจะสัญชาติเดียวกันก็เหอะนะ แต่ผมก็ไม่อยากเสี่ยง
กับหมาที่ผมไม่ชินกลิ่นซักเท่าไหร่ อีกทั้งตัวยังสูงขนาดเข่าผมด้วย!!!

ซื้อโจ๊ก พร้อมปลาท่องโก๋เสร็จเรียบร้อย ผมก็เดินทอดน่องแทะปาท่องโก๋กลับมาทางเดิม
โดยลืมหมาตัวนั้นไปแล้ว กว่าจะรู้สึกตัว มันก็โผล่มาจากพุ่มไม้ตรงเกาะกลางถนน

มองซ้ายมองขวา ไม่มีใครเลย มองไปข้างหน้า ห่างประมาณ 100 กว่าเมตร
มีคนเดินมาประมาณ 3 - 4 คน มันโผล่มายืนจ้องหน้าผม มองที่ปาท่องโก๋ในมือ!!!!
ด้วยเป็นคนรักสัตว์และก็ไม่คิดอะไร จึงโยนปาท่องโก๋ในมือให้มันไป
มันตะครุบอย่างเร็ว ผมเห็นดังนั้นก็เดินเลี่ยงหนีมันเพื่อตรงกลับบ้าน
ข้างหน้ามีหมาเจ้าประจำที่ผมให้ปาท่องโก๋กินอยู่ทุกวันนั่งอยู่หน้าบ้านแล้ว

นึกภาพตามผมนะครับ เป็นภาพสโลโมชั่น!!!

ผมก้าวเดินผ่านหน้าหมายักษ์ตัวนั้น ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

หมายักษ์เงยหน้าขึ้นมามองทั้งที่ปากยังมีปาท่องโก๋คาบอยู่ ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ผมก้มมอง ตาต่อตามาประสาน ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ตัดภาพไปที่หมามีชาติตระกูลที่นั่งอยู่หน้าบ้านผม อยู่ดี ๆ มันก็เห่า!!!!!
โฮ่ง
ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ โฮ่ง ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ไม่รู้ว่ามันส่งภาษาอะไรกัน ผมฟังไม่รู้เรื่อง รู้แต่ว่าเจ้าหมายักษ์นั่น
พอได้ยินเสียงเห่าของหมาหน้าบ้านผม มันแยกเขี้ยวขู่ทันที

"แฮ่ ฮื่อออออออออออออ" ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ


ผมหยุดชะงักทันที !!! น่องผมห่างจากปากมันมาประมาณ 3 ก้าว ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ

หมายักษ์ ย่างสามขุมเข้ามา ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ตัวผมแข็งทื่อ ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

อีกไม่กี่ก้าวมันจะถึงน่องผมแล้ว ผมเดาใจมันไม่ถูก ได้แต่ส่งกระแสจิตบอกมันไปว่า

"เฮ้ย ๆ ๆ ๆ พวกเดียวกัน ใจเย็น ๆ มีอะไรก็คุยกันได้ อย่าใช้กำลัง"

ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ


แฮ่!!!!! มันแยกเขี้ยวใส่ผมเท่านั้นแหล่ะ ขาผมที่แข็งอยู่เมื่อซักครู่นี้ ทำงานอัตโนมัติ!!!

ตรุ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ชิปปปปปป....................หาย แล้วววววววววววววววว

.
.
.
.
.

ออกจากโหมดสโลโมชั่นครับ!!!!

คงไม่ต้องส่งสายตาอ้อนวอนกันอีกต่อไปแล้ว เมื่อมันแสดงทีท่ามุ่งร้ายขนาดนั้น
ด้วยสัญชาติญาณส่วนตัว ผมเผ่นทันที!!!

เมื่อผมเผ่น หมายักษ์ก็เผ่นตาม โอ้ย อย่าให้บรรยายเลยครับว่ามันระทึกขนาดไหน
มีหมายักษ์วิ่งไล่ตามหลังมาเนี่ย อะโห บันจี้จัมพ์ที่ว่าเสียว ๆ แล้ว เจอนี่เข้าไป
บันจี้จัมพ์เด็ก ๆ ไปเลยขอบอก ไม่เชื่อลองดูได้เลยครับ T_T

ผมจำเป็นต้องวิ่งผ่านหน้าบ้านตัวเองไปอย่างจำใจ ทั้ง ๆ ที่มันก็อยู่ห่างกันจากจุดเกิดเหตุไม่เท่าไหร่
แต่หากว่าผมเลี้ยว ผมต้องเปิดประตูรั้วอีก แล้วคิดว่า เจ้าหมายักษ์นั่น มันจะปล่อยผมให้ลอยนวลเหรอครับ T_T

แค่นี้ เขี้ยวมันกับขาผมก็จวนเจียน ๆ กันอยู่แล้ว

เจ้าหมามีชาติตระกูลที่เจือกเห่าเมื่อกี๊นี้ ทดแทนบุญคุณปาท่องโก๋ที่มันกินจากผมทุกวันโดยการ




วิ่งหนี แสร๊รรรรรดดดดดดT_T


มันเห็นผมวิ่งโดยมีหมายักษ์วิ่งกวดตามมา มันเผ่นเข้าบ้านไปก่อนเลย
และนั่นทำให้ผมได้รู้ว่า บ้านมันอยู่ไหน อ้อ บ้านหลังถัดไป 3 หลังนี่เอง
มิน่าล่ะ มานั่งรอตรูทุกวันเลย แต่ ไอ้หมาเนรคุณ แทนที่จะช่วยกันบ้าง นี่หนีเฉยเลย T_T


"ไอ้หมาเนรคุณ"

ผมร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อโดนหักหลัง T_T

ผมว่าผมวิ่งเร็วแล้วนะ เคยวิ่งแข่งกับเพื่อนอยู่บ่อย ๆ ผมชนะตลอด
แต่คราวนี้ไม่ใช่ซะแล้ว บังเอิญว่า ไอ้ตัวที่วิ่งตามผมมานี่ มี 4 ขา 1 หาง
ไม่ใช่ 2 ขา 2 แขนเหมือนเพื่อนผม แล้วหน้าตาก็ไม่เป็นมิตรอย่างแรง!!!

ผมวิ่งแบบไม่คิดชีวิต เลี้ยวไปไหนก็ไม่ได้ เพราะถ้าเลี้ยวมันจะเสียระยะทันที อาจจะโดนงับได้
ข้างหน้าผมมีสาว ๆ 3 - 4 คน เดินสวนมา เค้าคงงงว่า ไอ้นี่บ้าหรือเปล่า
มาวิ่งอะไรตอนเช้า ๆ ผมวิ่งตรงไปที่คนกลุ่มนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

"หลบหน่อยคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบ"

พอเค้าเห็นว่าอะไรเป็นอะไร และ อะไรวิ่งดมน่องผมมาเท่านั้นแหล่ะ

"ว๊ายยยยยยยยยยย ว๊ายยยยยยยยยยย ว๊ายยยยยยยยยยย"

ว่าแล้วก็แยกย้ายไปกันคนละทางแบบสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ใจผมคิดว่า ไอ้ตัวยักษ์ข้างหลังผมมันจะหันไปสนใจน่องขาว ๆ หมวย ๆ ที่หลบ ๆ กันอยู่นั่นบ้าง
แทนที่จะมาสนใจน่องขี้ก้างอย่างผม ที่ไหนได้ มันยึดมั่นกับสิ่งที่มันทำมากเลย


จดจ้องจะงับน่องผมให้ได้!!!!



ป๊าดดดดดดดดดด โกรธอะไรตรูขนาดนั้นนน
โจ๊กที่อยู่ในมือผมตอนนี้ รู้สึกว่ามันเป็นภาระอย่างยิ่ง
จำใจต้องโยนเข้าไปในพุ่มไม้ในเกาะกลางซอยไว้ก่อน


ระยะทางไม่ต่ำกว่า 300 เมตร ที่ผมวิ่งหนีหมายักษ์โรคจิตตัวนั้น มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อเลย
ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเห่า และวิ่งไล่ผมอยู่นั่น โอย ตัวมันใหญ่ขึ้นอีก 2 เท่าตอนที่ผมเหลียวไปมอง
เหมือนดูหนัง 3 มิติ ว๊ากกกกกกกกกก เฉี่ยวไปนิดเดียว!!!!

แต่ในที่สุด ฝีเท้าคน กับฝีเท้าหมา ความต่างมันมีอยู่
ถ้าหมาตัวเล็ก ผมคงทิ้งห่างมันไปแล้ว แต่นี่ ตัวอย่างใหญ่

งั่บ!!!!!!
.
.
.
.
แอ๊................ งับขาตรู๊!!!! T_T

ครับ โดนหมายักษ์งับขาในขณะวิ่ง อารมณ์นั้นไม่รู้ล่ะครับ งับเข้าหรือเปล่าไม่สนแล้ว
ผมตัดสินใจเลี้ยว!!!! โชคเป็นของผม ที่มันเสียจังหวะกับการงับขาผม ทำให้มันเลี้ยวตามผมไม่ทัน

ผมมุ่งหน้ากลับที่เดิม T_T

สาว ๆ กลุ่มเมื่อกี๊นี้ต้องกระเจิงอีกรอบ เมื่อผมวิ่งย้อนกลับมา
ตอนนี้ทั้งหมาทั้งคน ความเร็วลดลงกว่า 30 เปอร์เซนต์ หอบแฮ่ก ๆ ทั้งคนทั้งหมา
คนก็ลิ้นห้อย หมาก็ลิ้นห้อย พอกันเลย T_T

"ขอทางหน่อยคร้าบบบบบบบบบบ"

"ว๊ายยยยยยยยยยย ว๊ายยยยยยยยยย ว๊ายยยยยยยยยย"


สาว ๆ วงแตกไปอีกรอบ T_T

อาจจะเป็นเพราะว่า หมามันแก่กว่าผมก็ได้นะ ระยะของผมกับมันเริ่มทิ้งกันมากขึ้น
ผมวิ่งหอบกลับมาโดยมีหมายักษ์วิ่งตามมาในระยะ 5 เมตร
อีกจิ๊ดเดียวจะถึงหน้าบ้านผมแล้ว

ต้องเข้าบ้านให้ได้!!!!!!

ไอ้ครั้นจะหยุดเปิดประตู ก็คงไม่ทันอยู่ดี ผมเลยตัดสินใจแปลงร่างจากคน กลายเป็นลิง!!
กระโดดเกาะลูกกรงรั้ว แล้วปีนอย่างเร็วที่สุด อาศัยว่าชาติก่อนเคยเป็นลิง
ทำให้ผมสามารถปีนรั้วบ้านตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

ในที่สุด ผมก็ตกลงมาหอบแฮ่ก ๆ ๆ โดยมีหมายักษ์ยืนหอบลิ้นห้อยอยู่หน้าบ้าน
มันเห่าเรียกผมให้ออกไปเจอกับมัน แต่เสียใจด้วย ออกไปให้โง่อ่ะดิ 55555 แฮ่ก ๆ ๆ ๆ

เสียงวิ่ง และโวยวาย พร้อมทั้งเสียงหมาเห่าจากหมาแถวนั้น ทำให้ผู้ชายคนหนึ่ง
วิ่งออกมาจากซอยข้าง ๆ

"ไอ้จัมโบ้!!!!"

เสียงเรียกนั้น ทำให้หมายักษ์ตัวหน้าผมหันขวับ!!!

ชายหนุ่มคนนั้น เดินตรงมา ขณะที่เดินมานั่น คุณป้าบ้านข้าง ๆ ที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ก็ตะโกนบอก

"นี่คุณ ๆ หมาคุณมันวิ่งไล่กัดเค้า"
"กัดใครครับ"


ที่เค้าพูดเพราะเค้าไม่เห็นผมครับ ผมอยู่ในเขตบ้านตัวเอง

"กัดกรูนี่แหล่ะ" ผมตอบกลับไปในใจ T_T

เค้าเดินมาจนถึงไอ้จัมโบ้ หมายักษ์ตัวนั้น แล้วก็เห็นผมนั่งจั้มเบ้าหอบแฮ่กอยู่ในบ้าน

"มันกัดคุณเหรอครับ" ชายหนุ่มคนนั้นถาม
"ครับ" ผมตอบ แต่ในใจ (เออ กัดกรู)

"เข้าไหมครับ" เค้าถามมาอีกที ทำให้ผมต้องก้มลงสำรวจน่องตัวเองที่โดนงับเมื่อกี๊
"เอ่อ ไม่เข้าครับ แค่ถลอก ๆ"

โอวววววววว หมากัดไม่เข้า เรานี่หนังเหนียวจริง ๆ

"ไปหาหมอไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป" ชายหนุ่มแสดงความรับผิดชอบ

"เอ่อ ไม่ไปอ่ะครับ ไม่เป็นไร เอาหมาคุณไปดีกว่า ผมทิ้งโจ๊กไว้ T_T"

เอ่อ พ่อคุณ...ยังห่วงโจ๊กอยู่ ส่วนปาท่องโก๋ไม่ต้องพูดถึงเพราะไม่ได้ปิดปากถุง
ตอนนี้มันคงกลายเป็นอาหารนกไปแล้วเรียบร้อย T_T

ชายหนุ่มนั่น เอ่ยปากขอโทษขอโพยผมยกใหญ่
ซึ่งตอนนั้น สาว ๆ 3-4 คนที่วงแตกไปเมื่อกี๊นี้ก็เดินมาถึงหน้าบ้านผมพอดี
พร้อมกับฟ้องกันยกใหญ่ ว่าหมายักษ์วิ่งไล่กัดผม

ไอ้จัมโบ้ มันไม่สนใจคนอื่นเลย จ้องแต่ผมคนเดียว กะจะแดรกผมให้ได้มั้งนั่นใจคอ T_T
หลังจากขอโทษกันเสร็จแล้ว เค้าก็ลากไอ้จัมโบ้กลับไป ยังไม่วายหันมาเห่าผมอีกนะ

นั่นแหล่ะครับ เรื่องที่เกิดให้ผมต้องได้ออกกำลังกายแต่เช้า วิ่งไปกลับนั่นเกือบ ๆ 700 เมตรได้มั้งน่ะ
ไม่ใช่ใกล้ ๆ นะครับ เกือบกิโล แล้ววิ่งแบบเต็มสตรีมด้วย อย่างเหนื่อย หน้าจะมืดเอา
ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ผมเดินออกไปดูที่ทิ้งโจ๊กไว้ ปรากฎว่า ถุงแตก!!!!

ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ

เดินละห้อยกลับมาร้านคุณยายอีกรอบ สั่งเหมือนเดิม คุณยายบอกว่า


"โจ๊กหมดแล้ววววววววววววววว"


อดแดรกกกกกกกกกก T_T

ฮื่มมมมมมมมมมมมมมม ฝากไว้ก่อน ไอ้เนรคุณ ให้กินแล้วยังวิ่งกัดตรูอีก T_T!!!!


ปัด-จิ๋ม-ลิ-ขวิด : หมาที่ท่านเห็นนั่นไม่ใช่หมายักษ์ที่ผมเล่านะครับ แต่เป็นหมาเนรคุณที่วิ่งหนีเอาตัวรอดตอนแรก T_T
ส่วนอีกรูปนั่นคือ เส้นทางการกรุยทางเป็นนักวิ่งหนีหมาทีมชาติของผมครับ วิ่งไปทางซ้าย เลี้ยว แล้ววิ่งกลับมาขวา T_T






สมันน้อย วิ่งหนีหมา เบอร์ 14



Create Date : 21 มิถุนายน 2550
Last Update : 21 มิถุนายน 2550 12:17:01 น.
Counter : 307 Pageviews.

21 comments
  
สม-น้าม-หน้า

oops !! ย้อเย่นนะ

สงสัยมันต้องเป็น หมาล่าเนื้อแน่เลยอ่ะ

สมันกินโจ๊ก หมากินสมัน อืมๆ วงจรชีวิตอ่ะ อย่าคิดมาก

ว่าแต่ไม่เป็นไรใช่มะ
โดย: bcoz of me วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:14:37:15 น.
  
น่ารักทั้งคู่เลยนะคะ ทั้งคนและก็....อิอิ
โดย: ยายบ๊องของมวลชน วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:14:54:02 น.
  
อ้าว ซวยซะแล้ว ใจบุญ กลับได้กรรมกลับมา แย่แฮะ

แต่ว่า ยังดีนะครับ ที่ไม่เข้าเนื้อ
โดย: :bo (ECie ) วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:16:51:02 น.
  
โดย: ป้าจะอิ๊บ (jipnaja ) วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:16:51:28 น.
  
แวะผ่านมา
โดย: **หิมะฯ** IP: 58.136.48.50 วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:18:38:34 น.
  
ฮ่าฮ่าฮ่า

เป็นคนที่เล่าเรื่องผ่านตัวหนังสือได้ดีมากๆเลยค่ะ
โดย: ~ Rain Or Shine ~ วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:21:54:34 น.
  
วิธีเลิกบุหรี่
ลองเปลี่ยนมาเป็นชงแล้วดื่มแทนน่าจะช่วยลดได้นะคะ

^ ^
โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:0:40:36 น.
  
วู้...น้าหมันวิ่งเล่นแต่เช้า คิคิ วิ่งชนะหมาด้วย คิคิ
โดย: bibiz IP: 58.64.46.159 วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:1:58:07 น.
  
เคยได้ยินว่า ถ้าหมามันจะเข้ามากัดนะน้า ห้ามวิ่ง ยืนรอให้มันกัดแต่โดยดี..มะช่ายยย..ให้นั่งลงแล้วทำเป็นหยิบก้อนหินจะเขวี้ยงไปไรเงี้ย

น้าลองดูนะ แล้วผลเป็นไงมาเล่าให้ฟังด้วย
โดย: สมันตัวที่9 (อานู๋เล็ก ) วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:13:02:57 น.
  
น้าหมันห้อย Just 2 Cam ป่าว หมาเยยกัดไม่เข้างะ
โดย: loversgirl IP: 222.123.108.11 วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:15:18:18 น.
  
ยังเขียนได้ฮาเหมือนเดิมเลยนะงับเพ่ ว่างๆก็เลยถ่ายรูปคุณจัมโบ้มาลงบ๊อกให้ดูมั่งจิ อิอิ

ปล. เลิกบุหรี่แล้วระวังอ้วนขึ้นนะงับ เพื่อนเราอ้วนขึ้นทุกคน^^"
โดย: endimian(ยังไม่ได้ล็อกอิน) IP: 203.99.253.8 วันที่: 22 มิถุนายน 2550 เวลา:18:19:49 น.
  
น้าหมัน ไมมันเป็นสีดำหมดเรยอ่ะ อ่านไม่ออก
โดย: nicha IP: 124.121.115.138 วันที่: 23 มิถุนายน 2550 เวลา:2:44:04 น.
  
ลด ละ เลิกบุหรี่ให้ได้นะที่รัก
โดย: เจ้าหญิงวีนัส (ohvenus ) วันที่: 23 มิถุนายน 2550 เวลา:2:58:18 น.
  
เพลงนี้เพราะมากค่ะ
โดย: หนูเล็ก IP: 71.103.19.190 วันที่: 23 มิถุนายน 2550 เวลา:9:16:36 น.
  
เอาใจช่วยให้เลิกสิ่งไม่ดีให้ได้นะคะ จะได้มีเเรงมาอัพเรืองดีๆให้ทุกคนได้อ่านกัน
โดย: Princess Vertebra วันที่: 24 มิถุนายน 2550 เวลา:12:56:48 น.
  
น้าหมันคะ..

พยายามและอดทนอีกนิดนะคะ
น้าหมันทำได้อยู่แล้น..ยิ้มให้ค่ะ

น้ำเย็น

โดย: ล่ามสาวพราวเสน่ห์ IP: 58.8.183.30 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:6:32:50 น.
  
พยายามเข้านะคะ เลิกให้ได้เพื่อสุขภาพของตัวคุณเอง
โดย: หน้ากากแสงจันทร์ วันที่: 30 มิถุนายน 2550 เวลา:14:43:28 น.
  
ขำมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
โดย: ฮาจิของที่รัก (tonyah ) วันที่: 3 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:08:08 น.
  
อะอืมม...

ป่านฉะนี้..

ไอจัมโบ้เปนงัยมั่งหว่า...

ได้..ผิวหนังถลอก..ของน้าหมันไป

อาจจะ....ถึง..กับ...

โอย...ไม่อยากคิด...



โดย: ไฟตะเกียง วันที่: 22 กรกฎาคม 2550 เวลา:13:16:14 น.
  
เจ๋งง่ะ ..วิ่งชนะหมาด้วย

พุทราว่า ดีกว่าวิ่งหนีแล้วยังโดนกัดอีกอ่ะ

เคยดู TV เค้าบอกว่า ให้จ้องตามันไว้อย่ากลัว อย่าลบ ซึ่งพุทราก็ไม่เคย คราวหน้า น้าหมันลองดูนะ

แล้วถ้าโดนกัด ... อย่าโทษพุทราอ่ะ
โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ วันที่: 18 ตุลาคม 2550 เวลา:13:15:31 น.
  
ต้องให้วิ่งไล่ทุกวัน พี่จะได้วิ่งเก่งขึ้นอีกไงค่ะ
โดย: deery IP: 223.206.75.70 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2553 เวลา:14:46:01 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมันน้อย เบอร์ 14
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]






สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด โดยนำ ภาพถ่าย,รูปภาพ, บทความ,งานเขียน รวมถึงข้อความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดใน Blog แห่งนี้ ไปใช้เผยแพร่ .ไม่ว่าส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้ รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด

:: หลังไมค์หาผมได้ครับ ::


Custom Search



มิถุนายน 2550

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
26
27
28
29
30
 
All Blog
MY VIP Friend