--[เมื่อแม่...จะฆาตรกรรมคนทั้งบ้าน!!]--
เมื่อวานนี้ครับ เกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญสั่นประสาททั้งคนทั้งแมวที่อยู่ในบ้าน
เมื่อคุณนายสมัน อุ่นอาหารแล้วลืม ลืม ลืม ลืมเอาออก T_T


สืบเนื่องมาจาก บ้านเราเพิ่งนำเข้าเทคโนโลยีในการทำอาหารใหม่ล่าสุดมาไม่นานนี้
นั่นคือ "เตาอบไมโครเวฟ"!!!

เพื่อน ๆ คงจะข้องใจว่า มันใหม่ตรงไหน ?
อ่ะ ก็บ้านผมเพิ่งจะมีนี่นา เมื่อก่อนจะอุ่นกับข้าวทีก็ต้องเปิดแก๊ส จุดไม้ขีดไปจ่อตรงหัวเตา
เป็นที่น่าสะพรึ่งกลัวเป็นยิ่งนัก กลัวว่ามันจะพรึ่บขึ้นมาแล้วมือเรา แขนเรา หัวเรา ก็ไหม้ดำเป็นตอตะโก T_T

ด้วยความที่เป็นคนหมั่นศึกษาหาความรู้ และชอบไปหาความรู้ในห้อง "หว้ากอ" หรืออีกชื่อนึง "หว้ากาม"
ห้องที่สามารถพาลูกทัวร์ ออกทะเลได้ตั้งแต่ความคิดเห็นแรก นับเป็นห้องที่น่าศึกษาเป็นยิ่งนัก

นั่นแหล่ะครับ ผมเข้าไปอ่านห้องนั้นอยู่เป็นประจำ ทำให้เกิดความสงกะสัยเป็นยิ่งนัก
ว่า ทำไม มดที่เดินอยู่ในเตาไมโครเวฟ มันถึงไม่ตาย!!!

นั่นน่ะสิ ทำไมมันถึงไม่ตาย

อย่ากระนั้นเลย ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมจึงลงทุนจัดเตาไมโครเวฟมาไว้ที่บ้าน 1 ชุด!!!
ทุ่มทุนสร้างกันเลยทีเดียว มาถึงก็ได้รับการต้อนรับอย่างออกหน้าออกตา ด้วยการเอาไปตั้งไว้แทนทีวี T_T

ต้องอธิบายกันอยู่ตั้งนานว่า นี่มันเอาไว้ใช้อุ่นกับข้าว ไม่ได้เอาไว้เปิดดูละครแต่อย่างใด

มาวันแรก ๆ ไม่มีใครกล้าใช้ เพราะกลัวมันระเบิด!!
อย่าว่าแต่แม่เลย ผมเองยังกลัว แค่เสียบปลั๊กแล้วมีประกายไฟตรงปลั๊ก แว๊บ ๆ
ก็รีบดึงปลั๊กออกกันแทบไม่ทัน

แต่ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว จะไม่ใช้มันก็กระไรอยู่

หลังจากลองผิดลองถูก ทำไข่เจียวไหม้ ทำหมูบะช่อแห้งเป็นหมูแดดเดียว
ทำแกงเผ็ดเป็ดย่างที่แม่ซื้อมา เดือดจนกระเด็นเต็มเตาไปหมด
ผมกับแม่ก็เริ่มคุ้นเคยกับมัน และ เริ่มมองเห็นประโยชน์ของมันในที่สุด

และที่สำคัญ ผมลองเอามดใส่เข้าไปในเตาไมโครเวฟด้วย ไม่น่าเชื่อว่ามันไม่ตายจริง ๆ
ด้วยความสงสัยว่าทำไมมันไม่ตาย คราวนี้ ผมจึงเอามดใส่ไว้ในข้าวสวย แล้วเอาเข้าเตาไปอุ่นอีกครั้ง
ดูซิว่ามันจะตายไหม

ปรากฎว่า


"จะเหลือเร๊อะ!!!!"

มันไม่ได้ตายเพราะโดนคลื่นไมโครเวฟ แต่มันตายเพราะว่า ข้าวมันร้อน T_T (บาปกรรมจริง ๆ กุ)

เอาล่ะครับ เข้าเรื่อง!!!
(ห๊ะ เพิ่งจะเข้าเรื่อง เพื่อน ๆ คงอยากจะด่าผมใช่ไหมครับ เชิญครับ เชิญตามสบาย ด่าได้เลย T_T)

ก็นั่นแหล่ะครับ เหตุการณ์ก็เข้าสู่ภาวะปกติ เมื่อใช่กันเป็นแล้ว
แต่ก็อย่างว่า คุณนาย แม่ผมแกก็ไม่ใช่วัยสะรุ่นแล้ว อายุอานามปาเข้าไปจะ 60
ถึงแม้จะชิน แต่ความไม่เข้าใจก็ัยังมีอยู่

เหตุการณ์ฆาตรกรรมหมู่จึงเกิดขึ้น เมื่อ คุณนายต้องการจะอุ่นกับข้าว
และกับข้าวที่ว่านี่มันเป็นอะไรที่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังงงอยู่ ว่าแกจะอุ่นมันทำไม

"น้ำพริกเผาครับ"

ครับ อ่านไม่ผิดหรอก แม่ผมอุ่นน้ำพริกเผา!!!

ระหว่างที่ผมนั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนบ้าน ระหว่างนั้นก็ได้กลิ่นไหม้!!
ตอนแรกก็ยังไม่เอ่ะใจ นึกว่า กลิ่นแม่ทำกับข้าว แล้วมันไหม้ แต่ยิ่งอยู่ไป ๆ
กลิ่นเริ่มแรงขึ้น ๆ วินาทีนั้น ภาพไฟไหม้ที่ ซานติก้าผับ และ อาคารเสือป่าก็ผุดขึ้นมาในสมองทันที

ภาพที่เห็นถัดไปก็คือ คนตัวโย่ง ๆ 1 คน แมวอ้วน ๆ 2 ตัว โดนไฟคลอกตายอนารถ T_T

มีแม่รอดอยู่คนเดียว

"คุณนายสมันให้การว่า ดิฉันอุ่นน้ำพริกเผาค่ะ แล้วมันไหม้ โธ่ลูก ไม่น่าเลย"


เอ่อ ไปไหนแล้วฟระเนี่ย .........

ครับ กลิ่นมันเริ่มแรงขึ้น ๆ จนผมต้องตาลีตาเหลือกเปิดประตูห้องวิ่งลงไปดู
ปรากฎว่า ก้าวลงบันไดไปไม่ถึงครึ่งก็ต้องชะงัก เพราะกลิ่นไหม้รุนแรงมาก
แสบจมูก แสบตา หายใจไม่ออก
อารมณ์นั้น เข้าใจเลยว่า คนที่โดนแก๊สน้ำตา + สเปรย์พริกไทยมันเป็นยังไง

แต่ด้วยความเป็นห่วงแม่ ผมจึงกลั้นใจ วิ่งลงไปข้างล่าง

เห็นแม่กำลังหนีตายเข้าไปในห้องน้ำ
ผมตะโกนเรียก

"แม่ ทำอะไรน่ะ"

แม่หันมายิ้ม และ ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ ประมาณเหมือนเด็กทำแจกันแตกแล้วไม่รู้จะแก้ตัวยังไง
แม่ตอบกลับมาว่า

"อุ่นกับข้าว"

"ห๊ะ อุ่นกับข้าว แล้วทำไมมันเป็นอย่างนี้ล่ะ ฮัดชิ้ววววววววว ฮัดชิ้ววววววว"

"แม่ลืมเอาออก"

"ลืมเอาออก แม่อุ่นอะไร ฮัดชิ้วววววววว"

"อุ่นน้ำพริกเผา"

"น้ำพริกเผา ฮัดชิ้ววววววววววววว"

เมื่อสอบถามได้เท่านั้น ผมไม่ไหวแล้วครับ ฮัดชิ้วไม่หยุด แสบตา แสบคอ แสบจมูกเป็นที่สุด
ผมวิ่งหนีตายขึ้นมาที่ห้องอีกครั้ง และคราวนี้ มีแมวสองตัววิ่งหนีตายตามขึ้นมาด้วย

เคยเห็นแมวจามไหม??

ชิ่วววววว ชิ่วววววววว ชิ่ววววววววว

แมว 2 ตัว จามไปเอามือปัดจมูกไป จามไป ปัดจมูกไป ท่าทางน่าตลก
อีคะน้าวิ่งไปหลบจามอยู่ในตู้เสื้อผ้า ส่วนอีผักกาดโง่หน่อย ที่ดันวิ่งเข้าห้องน้ำ
เพราะห้องน้ำไม่มีที่ระบายลม มันเข้าไปในนั้นก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัด ๆ !!!

ผมต้องไปอุ้มมันออกมาโยนใส่ไว้ในห้อง ถ้าตายก็ตายด้วยกันโว้ย...

ผมทำท่าจะกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง แต่เดชะบุญ วิญญาณลูกอกตัญญูเข้าสิง
ผมนึกถึงแม่ คิดดู ผมเองยังหนุ่มยังแน่น (แหม กล้าพูดดดดด) ยังแทบจะตาย
แล้วแม่ผมล่ะ แก่ออกปานนั้น แกจะทนไหวได้ยังไง

ว่าแล้ว ผมก็วิ่งจู๊ด เอาผ้าชุบน้ำอุดจมูกลงไปข้างล่างอีกครั้ง
เรียก "แม่ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"

ด้วยความเป็นห่วง ปรากฎว่า แม่ผมเดินออกมาจากห้องครัวหน้าตาเฉย!!!
ไม่จาม ไม่แสบตา ไม่อะไรเลยยยยยยยย
แต่ตอนนั้นผมไม่ทันได้คิดอะไร ได้แต่ไปลากคุณนายออกมาจากห้องครัว
แล้วไล่ไปนั่งอยู่หน้าบ้าน บอกว่า อย่าเพิ่งเข้ามา จนกว่ากลิ่นมันจะหมด!!

คุณนายก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ บอกว่า "แม่ลืมมมมมม"

ป๊าดดดดดดดดดดดดด

ส่วนผมก็เดินเข้ามาเปิดพัดลม เป่าไล่ควันออกไปนอกบ้าน แล้วก็วิ่งขึ้นมาอยู่บนห้อง
ถึงแม้กระนั้น ในห้องผมก็ตลบอบอวนไปด้วยกลิ่นแก๊สพิษ ที่คุณนายสร้างขึ้น
แต่ก็ยังเบาบางกว่าด้านล่างแหล่ะน่า T_T

นั่งทำงานไป พร้อมกับ แมวอ้วน 2 ตัว ที่ตอนนี้ อาการจามทุเลาลงแล้ว

ในขณะที่ผมเริ่มจะจามมากขึ้น แสบตาสุด ๆ แสบจมูกสุดยอด
จนต้องไปเอาผ้าชุบน้ำมาอุดจมูกอีกครั้ง อาการถึงได้สงบลง
แต่กลิ่นก็ยังคงอบอวลอยู่

ความเป๋อเล๋อถัดมาก็คือ ผมเกิดอาการระคายเคืองตา ก็ต้องขยี้มันใช่มะ
ก็เลยซัดซะ ตาแทบแตก ปรากฎว่าแสบตาหนักกว่าเดิมอีก
เพราะตอนนี้ละอองความแสบมันกระจายอยู่ทุกทั่วอณูของบ้านแล้ว
น้ำตาไหลพราก ได้แต่คิดด่าตัวเองว่า "ทำไมกุโง่อย่างนี้"

1 ชั่วโมงผ่านไป เหตุการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ ผมเดินลงไปดูคุณนายอีกครั้ง
เห็นคุณนาย ยืนดูถ้วยน้ำพริกเผาของแก ที่ตอนนี้สภาพเหมือนน้ำพริกนรกมากกว่า
ดูด้วยความเสียดาย และ ทำท่าจะเอาชุดใหม่ใส่เข้าไปอีกแล้ว T_T

"จะทำอะไรน่ะ"

"จะอุ่นมัน"

"ไม่ต้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ได้โปรด ไม่ต้องอุ่นก็ได้ น้ำพริกบ้านไหนเค้าอุ่นกันละแม่...."

"เมื่อกี๊แม่ลืม ตั้งเวลาไว้ 5 นาที"

"ห๊ะ 5 นาที ไฟแรงสุด นี่มันต้มไก่ได้ทั้งตัวเลยนะแม่ พอ ๆ ๆ พอเลย ไม่ต้องอุ่นเลยนะ"


กว่าจะห้ามคุณนายได้ก็แทบแย่


เดินขึ้นบ้านมาคิด ๆ ดูแล้ว คุณนายไม่เป็นอะไรเลย ร่างกายแข็งแรงสุด ๆ
ในขณะที่เรา แทบจะเอาตัวไม่รอด เอ๊ะ หรือว่า แม่วางแผนจะฆาตรกรรมเราฟระ!!


นั่นแหล่ะครับ เหตุการณ์ระทึกขวัญต้อนรับปีใหม่


ใครไม่เชื่อ ก็ลองเอาน้ำพริกเผาที่ตำเอง
(อย่าไปซื้อของแม่ประนอมมานะ อันนั้นไม่เรียกน้ำพริกเผา แต่เรียก น้ำตาเคี่ยวมากกว่า)
ยัดใส่เข้าไปในเตาอบไมโครเวฟ ตั้งเวลา 5 นาที ไฟแรงสุด

ลองดูครับ แล้วคุณจะรู้ว่า แก๊สน้ำตา จริง ๆ แล้วไม่ต้องซื้อ แค่เอาน้ำพริกเผายัดใส่เตาอบไมโครเวฟ เท่านั้นเอง!!

มีความสุขมาก ๆ ในปีใหม่ 2552 นี้ครับ



ลูกรัก - รัดเกล้า อามระดิษ


สมันน้อย เบอร์ 14



Create Date : 07 มกราคม 2552
Last Update : 7 มกราคม 2552 3:09:41 น.
Counter : 325 Pageviews.

15 comments
  
555 น่ารักจังค่ะ นึกถึงที่บ้านเหมือนกันที่มีไมโครเวฟแล้วมันรู้สึกว่าทุกสิ่งอย่างต้องร้อนได้อีกก่อนกิน
เอ่อ... แต่ไม่เคยอุ่นน้ำพริกเผาซักทีนะคะ
โดย: Orange Flowers IP: 155.97.193.149 วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:4:15:13 น.
  
ก๊ากเหมือนแมเราเลยตลกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
โดย: toyub20 (sittinus ) วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:4:51:27 น.
  
แล้วตกลงทำไมมดไม่ตายอ่ะค้า
(ได้คำตอบมั้ยเนี่ย)
โดย: Galilee วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:8:58:00 น.
  
ฮ่าๆๆๆๆๆ

แม่น้านี่ก็ฮาได้ใจ...

แต่ก็นะ อันตรายเหมือนกันนะน้า...เคยดูรายการอะไรซักอย่างน่ะลืมไปละ(ละจะบอกทำไมเนี่ย) เค้าลองเอานั่นนี่ใส่เข้าไปในไมโครเวฟ..ปรากฏว่าระเบิดตูมเลย น่ากลัวมาก

น้าก็บอกแม่น้าสิคะ...ก่อนนำอะไรยัดเข้าไป กรุณาถามลูกและแมวก่อนทุกครั้ง ^^
โดย: แม่นู๋มี่ วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:9:10:11 น.
  
อ่า...เกือนแล้วนะนั่น
โดย: endless man วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:14:58:08 น.
  
55555
คิดสภาพแมวจาม เหอะๆ
โดย: กระเพราไก่...ไม่ใส่กระเพรา วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:15:14:51 น.
  
อ่านแล้วหิวข้าวค่ะพี่ อยากกินน้ำพริกเผา

พี่หมันนี่เป็นอาวุโสพันทิพจริงๆ เลย เล่นได้ทุกห้อง แม้แต่ห้องแป้ง( ถ่ายรูปให้สาว ๆอ่ะ ) มีห้องไหนที่ยังไม่ได้เล่นมั้ยเนี่ย
โดย: MARON CREAM วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:15:39:54 น.
  
โอ๊ว มายก๊อด...ด...............ด!
โดย: Ab Psy ReinDEAR++ วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:17:01:57 น.
  
เคยแต่เห็นพี่เลี้ยงเวบไข่แล้วระเบิดค่ะ

แค่นั้นยังขวัยกระเจิง มาเจอน้ำพริกคงไม่ไหว
โดย: น้าหนูนีล_น้องขวัญ วันที่: 8 มกราคม 2552 เวลา:17:13:08 น.
  
อ่านจบหมดแล้วนะคะ ทั้งหมดที่อยู่ในGroup Blog ยกเว้น My Big Cat,Series,Diary เพราะว่าไม่ได้เป็นสมาชิกพันธ์ทิพย์ค่ะ สนุกมากเลยนะคะ ตอนที่กำลังเม้นท์อยู่นี่ก็แอบอู้งานนั่งอ่านตั้งนาน ปิดงบเลยอยู่ดึกค่ะ ตอนกลางวันนั่งอ่านทุกวันเลยกินข้าวเสร็จก็รีบมาอ่านเลยแต่มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเอง และก็แอบอ่านตอนทำโอที (นิสัยแย่มากเลยเนอะ) อุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่าจะอ่านให้จบก่อนปีใหม่แท้ๆ แต่พอดีที่ทำงานหยุดวันที่ 27-4นะคะ เลยไม่ได้อ่านเลย ที่บ้านก็ไม่มีเน็ต ใจจริงอยากจะเข้ามาสวัสดีปีใหม่นะคะแต่ตอนนั้นอยู่ต่างจังหวัดเลยไม่ได้เข้ามา ยังไงก็สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะคะ มีความสุขมากๆนะคะ // อยากบอกว่าคุณหมันเป็นคนที่ดีมากๆคนหนึ่งเลยนะคะ (เท่าที่อ่านนะคะ) บางครั้งการจะเจอใครสักคนที่ใช่สำหรับเราและเราใช่สำหรับเขามันก็ยากนะคะ คุณเป็นคนที่โรแมนติกมากค่ะ (เท่าที่อ่านนะ) หลังจากอ่านเรื่องที่คุณเขียนทุกเรื่องแล้วก็ทำให้นึกตัวเองในหลายๆเรื่องเลยอะคิดถึงวันเก่าๆของตัวเอง แต่ขอว่าอย่างนึงนะคะ เวลาจะชอบใครอย่าเอาบรรทัดฐานของแฟนเก่ามาเป็นเกณฑ์มากนักนะ ตอนแรกนึกว่าทำไมชอบผู้หญิงใส่แว่น ดัดฟันฯ และอะไรหลายๆอย่าง แต่พออ่านจนหมดแล้วถึงเข้าใจ/มีผู้ชายที่รักเรามากขนาดนี้น่าอิจฉานะ แค่นี้ก่อนนะคะเพื่อนจะกลับบ้านแล้วค่ะ แล้วจะมาใหม่
โดย: เก่งค่ะ IP: 203.144.198.246 วันที่: 8 มกราคม 2552 เวลา:22:21:19 น.
  
ยังทำงานอยู่เลยอะ ง่วงไม่มีอะไรให้อ่านเลย
โดย: เก่ง IP: 203.144.198.246 วันที่: 10 มกราคม 2552 เวลา:2:05:54 น.
  
โอ๊ะๆๆๆ เสน่ห์แรงนะเนี่ยน้า ^^
โดย: แม่นู๋มี่ วันที่: 10 มกราคม 2552 เวลา:11:34:34 น.
  
เพิ่งมีโอกาสได้เข้ามา blog ตัวเองครับ
ต้องขออภัยที่เข้ามาตอบช้า เกิด accident นิดหน่อยกับผม
ไปนอนโรงพยาบาลมาวันนึง เลยยังเอ๋อ ๆ อยู่ T_T

ขอบคุณมากครับคุณเก่ง (ผมลบ e-mail ของคุณให้แล้วนะ ^_^)
สำหรับข้อคิดเห็นและกำลังใจที่มอบให้
เก่งมากเลยครับที่อ่าน blog กว่า 290 blog ของผมจนจบ
ทั้งที่บางเรื่อง ผมเขียนเอง ผมยังไม่อยากย้อนกลับไปอ่านมันเลย T_T

ก็หวังว่า จะติดตามกันต่อไปเรื่อย ๆ ครับ

ขอแสดงความนับถือ

สมันน้อย เบอร์ 14
โดย: สมันน้อย เบอร์ 14 วันที่: 11 มกราคม 2552 เวลา:21:41:00 น.
  
^
^
^

555+ น้าหมัน

ไม่ได้เขียนจดหมายถึงครูใหญ่...ขอแสดงความนับถือซะงั้น...เป็นทางการเชียว อิอิ

หุหุ

ไม่แซวละๆ

จะแวะมาบอกว่า...มันออกไปจากหัวแล้วค่ะไอ่เพลงนั้นน่ะ..

แต่ตอนนี้มีเรื่องอื่นเข้ามาในหัว(ใจ)แทน ^^


ว่าแต่ น้าเป็นอะไรคะ...ถึงต้องไปนอนโรงบาลน่ะ

แล้วตอนนี้หายรึยังคะนั่น....



เป็นห่วงเน้อน้า ^^
โดย: แม่นู๋มี่ วันที่: 11 มกราคม 2552 เวลา:23:28:51 น.
  
มาอ่านช้าหน่อย แต่ฮาค่ะ

ไมโครเวฟที่บ้าน แม่เอาไว้ใช้ต้มมาม่า ยำยำ อย่างอื่นไม่ทำ แม่ว่า มันไม่หอม บ่แซบน่ะลูก
โดย: กระปุกปุยเมฆ วันที่: 6 ตุลาคม 2552 เวลา:17:45:43 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมันน้อย เบอร์ 14
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]






สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด โดยนำ ภาพถ่าย,รูปภาพ, บทความ,งานเขียน รวมถึงข้อความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดใน Blog แห่งนี้ ไปใช้เผยแพร่ .ไม่ว่าส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้ รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด

:: หลังไมค์หาผมได้ครับ ::


Custom Search



มกราคม 2552

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog
MY VIP Friend