ถนนสายนี้มีตะพาบ 288 : เมื่อคิดถึงเรื่องเที่ยว คุณคิดถึงอะไร


ระหว่างท่องเที่ยว
ไม่ว่าจะเป็นปลายทางหรือจุดหมาย 
ระหว่างนี้เรานึกถึงอะไรมากที่สุดกันนะ?



ครั้งสุดท้ายที่เดินทางในเที่ยวกลับ ที่นั่งข้างหน้าต่างของเรา
นอกจากวิวท้องฟ้าแล้ว ก็ยังมีปีกเครื่องบินมาขวางวิวก้อนเมฆ
จากที่นั่งอยู่ลำพังพักใหญ่ นานจนคิดว่าจะได้ครองที่นั่งทั้งแถวไปแล้ว
ก็มีผู้โดยสารรายหนึ่งเป็นชาวต่างชาติเดินตรงมายังที่นั่งริมทางเดิน
แบบกระหืดกระหอบเล็กน้อย ดูเหมือนจะมาสายเกือบตกเครื่อง
และที่นั่งตรงกลางก็ถูกเว้นว่างเอาไว้ 

หลังจัดแจงทุกสิ่งอย่างได้เข้าที่และลงตัวแล้ว
เขาก็ถอดรองผ้าใบออกเพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย
พร้อมฉุกนึกได้ว่าอาจจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์มารบกวน
จากการที่หันมาบอกขอโทษ เพื่อนร่วมแถวนั่ง (ข้าพเจ้าเอง)
ต่อจากนั้นก็จัดการฉีกซองพลาสติกห่อผ้าห่ม
และนำมาห่อคลุมเท้าที่วางอยู่บนพื้น

เราใช้เวลาเดินทางประมาณสี่ชั่วโมง บนเที่ยวบิน DEL - BKK
หลังรับอาหารและเครื่องดื่มไปแล้ว ก็ยังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับ
การเดินทางที่เหลืออยู่ บางคนก็หลับ ดูหนัง ฟังเพลง
ไม่ก็เปิดดูหน้าจอ มองดูตำแหน่งที่กำลังบินผ่าน ณ ช่วงขณะนั้น
และการได้อยู่ริมหน้าต่างก็จะได้เห็นก้อนเมฆเพิ่มเติมอีกหนึ่ง



เวลาเย็นบนน่านฟ้าไหนสักที่ ดวงอาทิตย์กำลังใกล้ตก
หลายคนเริ่มละจากหน้าจอเพื่อพักสายตา เพื่อนร่วมแถวนั่งของเรา
ยังคงไม่หลับไม่นอน เขานั่งดูหนังเรื่องหนึ่งอย่างใจจดจ่อ

เขายกเท้าขึ้นมาบนเบาะ ในลักษณะชันเเข่าพร้อมเอามือกอด
และกินของว่างที่เสิร์ฟมาพร้อมกับน้ำส้ม  ดูเหมือนเขาจะแหกกฏทุกข้อ
ในขนบธรรมเนียมตะวันตก ตามแบบอย่างที่ครูชอบบอกห้ามไว้
ไปเมืองนอกเมืองนาแล้วอย่าเผลอทำอะไรแบบนี้เชียวนะ อายเค้า 

 ส่วนผืนผ้าห่มที่นำมาคลุมตัวนั้น ก็ไม่ใช่ผ้าผืนใหม่ด้วยนะ 
เราแอบเหลือบมองซองใส่ผ้าห่มตรงเบาะกลางที่ว่างเปล่า
มันก็ยังคงวางอยู่อย่างนั้นตามเดิม ... สุดยอดจริง ๆ


หากจำไม่ผิดพวกเราได้คุยกันอยู่สองประโยคเอง
คือตอนเราขอให้หลบทางเพื่อเดินออกไปเข้าห้องน้ำ
และตอนที่เขามาขอยืมปากกาเพื่อเขียนกรอกแบบฟอร์ม
ลงใบตรวจคนเข้าเมืองที่ได้รับแจกบนเครื่อง
บรรยากาศบนเครื่องบินมันก็มักจะเงียบเชียบแบบนี้เสมอแหละ
โดยเฉพาะเวลาที่เดินทางไปเที่ยวคนเดียว 

เราย้อนคิดไปถึงตอนที่เคยตื่นเต้นกับพาสปอร์ตของคนรู้จักรายหนึ่ง
ที่เต็มไปด้วยตราประทับของประเทศโน้นนี้จากหน้าที่การงาน 
แต่ก็กลับได้รับคำตอบอีกอย่าง   

"เดินทางแบบนั้นมันไม่สนุกหรอก
มันเห็นแต่ก้อนเมฆ  ขยับไปไหนมาไหนก็ไม่ได้"

แถมยังเปรียบเทียบกับรถโดยสารว่าได้เห็นอะไรมากกว่า 



มาถึงเวลานี้ก็มีทั้งจริงและไม่จริง ...ช่วงขาไปเรารู้สึกสนุกมาก
คิดถึงแต่จุดมุ่งหมายที่กำลังจะไปถึง ส่วนขากลับก็เป็นอีกอารมณ์หนึ่ง
ที่ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ๆ มันก็รู้สึกเหมือนกัน 
คงเหมือนกับคำเปรียบเปรยที่ได้ยินมา

ตอนไปเหมือนไก่จะบิน ตอนกลับเหมือน (....) จะกิน
 

เมื่อเครื่องบินใกล้ลงจอด ชาวต่างชาติรายนั้นคงเตรียมพร้อมแล้ว
ที่จะท่องเที่ยวเมืองไทย ส่วนเราก็คงไม่มีอะไรให้น่าตื่นเต้น
มากไปกว่าแกงเขียวหวานเนื้อที่ร้องขอคนที่กำลังจะมารับช่วยจัดหาให้ที
ใกล้จะลงแดงเต็มที...คิดถึงอาหารไทย 108

 



Create Date : 22 ตุลาคม 2564
Last Update : 22 ตุลาคม 2564 19:29:09 น.
Counter : 483 Pageviews.

0 comments
ถนนสายนี้มีตะพาบ ประจำหลักกิโลเมตรที่ 294 : Deja Vu The Kop Civil
(17 ม.ค. 2565 10:25:06 น.)
ทริปเที่ยวเชียงใหม่ ลำพูน ตอนที่ 3 อาจารย์สุวิมล
(23 ม.ค. 2565 14:53:18 น.)
ยุโรปโรแมนติกของฉันตอน ปี 2534 ... ตอน 2 tuk-tuk@korat
(16 ม.ค. 2565 13:04:08 น.)
No. 1054 บริษัทชอบแก่ แบบไหน ..? ไวน์กับสายน้ำ
(11 ม.ค. 2565 05:29:10 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณmultiple, คุณสองแผ่นดิน, คุณhaiku, คุณtoor36, คุณSweet_pills, คุณnewyorknurse, คุณทุเรียนกวน ป่วนรัก, คุณไวน์กับสายน้ำ


Wachii.BlogGang.com

กาบริเอล
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 57 คน [?]

บทความทั้งหมด