จดหมายถึง หิมาลัย ฉบับที่ 1


สวัสดี



"อีกไม่นาน เราคงได้พบกันใหม่"



ประโยคนี้ฉันเคยพูดไว้ เมื่อครั้งที่ได้เจอเธอครั้งแรกในเนปาล 

ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่ได้เห็นร่างที่นอนเหยียดเอกเขนกทอดยาว
สุดหูสุดตาจากบนเครื่องบิน 


ฉันจำได้ว่ามองนานไปหลายนาทีจนเมื่อยคอไปหมด 

ไม่ยักรู้ว่า 'หลังคาโลก' มันครองพื้นที่ได้มากและไกลขนาดนี้




หนึ่งปีหลังจากนั้น .... ฉันไม่ได้กลับไปพบเธออีก
เพราะมัวแต่จดจ่อกันการเดินทางด้วยรถไฟ
จากปักกิ่ง ประเทศจีน จนไปสุดทางที่รัสเซียแทน 


หลังจากจบทริปนั้นลง ฉันก็ยังนึกไม่ออกหรอก
ว่าจะไปที่ไหนต่อได้อีก 


ถ้าเลือกการเดินทางให้เป็นหนึ่งในอาชีพได้ 

ฉันคงยินดีที่จะหาเรื่องไปต่อได้เรื่อย ๆ จนสุดแผ่นดินโลก

แต่นั่น เธอก็คงคิดว่าฉันคงไม่คิดจะหวนกลับมาอีกแน่ 

เพราะฉันคงมัวแต่แสวงหาดินแดนใหม่ 


ที่จริงแล้ว ฉันก็ลืมเธอไปพักใหญ่ จริง ๆ นั่นแหละ


วันหนึ่งรายการทางโทรทัศน์พูดถึงการแสดงเวที

ของคณะนักแสดงจากสถาบันที่ชื่อว่า "กาลักเชตรา" จากเมืองเชนไน  

กับการร่ายรำแบบ "ภารตนาฎยัม" ในท้องเรื่องรามายณะ ที่ศาลาเฉลิมกรุง

ซึ่งจัดขึ้นสำหรับเทศกาลส่งเสริมการท่องเที่ยวของอินเดีย 


บังเอิญว่าฉันว่างพอที่จะไปได้ทันเวลา 

และมันก็มีแค่รอบเดียวเสียด้วย...


ป้ายโฆษณาเล็ก ๆ ที่เห็นในงานระหว่างที่รอ มีเธอยืนอยู่ที่ฉากหลัง
คงทำให้ฉันอยากหวนกลับไปเจอเธออีกครั้ง 


แม้ซีกฝั่งที่ อินเดีย ดูท่าจะวุ่นวายไม่น้อยจากที่ฟังมา

Incredible India ที่เขานำเสนอ...
คำ ๆ นี้ มันน่ากลัวมากกว่าน่าไป

เพราะดูเหมือนว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ !!!


หลังจากจบการแสดงที่มันดูต่างจากการเต้น
แบบบอลลีวูดที่เคยติดตามาตลอด ก็ทำให้ฉันรู้ว่า

อันที่จริงแล้ว เราได้รู้ข้อมูลแค่เศษเสี้ยวเดียวจากทั้งหมด 

แล้วก็คิดเหมามโนไปเองว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้


เหมือนกับที่คนต่างชาติ
ที่เอาแต่เสพภาพโปรโมทการท่องเที่ยวเมืองไทย

ยังเข้าใจว่าเราจ่ายไปตลาดจากร้านค้าที่อยู่บนเรือพาย 

หรือแม้แต่ขี่ช้างไปโรงเรียนนั่นแหละ 




ฉันตัดสินใจไปอินเดียเป็นครั้งแรกถัดจากนั้น

และนี่ก็คงเป็นหนึ่งในผลสำเร็จของการจัดเทศกาลฯ  สินะ  







Create Date : 12 มกราคม 2559
Last Update : 22 มกราคม 2562 12:22:33 น.
Counter : 597 Pageviews.

6 comments
😁 ✌️ ห่ า ง กั น สั ก ร ะ ย ะ น ะ จ๊ ะ ✌️ 😁 โอน่าจอมซ่าส์
(29 มี.ค. 2563 00:00:15 น.)
์No. 869 เครียดแล้ว มาดูขำ ขำ ไวน์กับสายน้ำ
(27 มี.ค. 2563 05:32:37 น.)
หวัง Mokeaw
(28 มี.ค. 2563 13:49:34 น.)
เรื่องดีๆที่ได้จากโควิด-19 sunny-low
(25 มี.ค. 2563 09:53:52 น.)
  
อ่านแล้วเท่ากับว่า พี่มีโอกาสจะได้อ่านรีวิวอินเดียสินะ ตั้งตารอเลยจ้าา

เอ..พี่ไม่สังเกตหรือว่าน้องฟ้าเพิ่งเปลี่ยนหน้าตาบล็อกป่าว

เพิ่งจะเห็นเจ้าแร็คคูนพิงขอนไม้อ้ะ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 12 มกราคม 2559 เวลา:11:54:13 น.
  
@สาวไกด์ใจซื่อ

จดหมายอาจมาเรื่อยๆ ค่าาา 555
เรื่องเล่าเต็มๆ ต้องถัดจาก เรื่องตะลอนนั่งรถไฟฯ นะพี่เต้ย
(น่าจะนานพอสมควร)
ตอนแรกว่าจะเขียนซ้อน สองเรื่อง แต่คงแยกบรรยากาศไม่ถูก ระหว่างสองทริปนั่น

แรคคูน เค้าอยู่บ้านนี้นานแล้ว เอนทรี่นี้ไม่มีภาพลงก็เลยได้เห็น อิอิ

:)
โดย: กาบริเอล วันที่: 12 มกราคม 2559 เวลา:12:19:30 น.
  
ชอบอ่านที่น้องเขียนจัง
ขนาดเขียนเป้นจดหมายเล่าความรู้สึกรำพึงรำพัน
ยังน่าอ่านและมองเห็นภาพเลยจ๊ะ
โดย: อุ้มสี วันที่: 12 มกราคม 2559 เวลา:14:42:22 น.
  
ขำฟ้า ตลกร้ายนะ จ่ายตลาดจากร้านค้าบนเรือพาย / ขี่ช้างไปโรงเรียน
โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 15 มกราคม 2559 เวลา:15:19:17 น.
  
ถ้าเลือกการเดินทางให้เป็นหนึ่งในอาชีพได้ ก็อยากเลือกเหมือนกันครับ แต่เพราะเลือกไม่ได้ เลยอยู่อย่างทุกวันนี้

ขี่ช้างไปโรงเรียน ฝรั่งมันถามนะ ได้ทีเลยอำมันซะเลยว่า คุณรู้มั้ยว่าไม่ใช่ทุกคนจะขี่ได้นะ ต้องรวยมากๆ ถึงจะทำได้ ที่จอดช้างในเมืองไทยแพงมาก พวกเขาดูตกใจเป็นอย่างมาก แต่ตอนหลังก็เฉลยให้ฟัง ดูจากภาพ กับไปสัมผัสเองมันต่างกันเยอะครับ ยิ่งเดี๋ยวนี้ภาพตกแต่งทำสี ทำอะไรให้สวยขึ้นได้เยอะด้วยยิ่งแล้วใหญ่
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 16 มกราคม 2559 เวลา:16:19:04 น.
  
เรื่องช้างนี่เคยโดนถามแล้ว งง เหมือนกันนะ
แต่ยังไม่ขนาดอำกลับ 555

ช่วงกลางๆทริป กล้องพังซะงั้น เลยได้แต่เอา กล้องคอมแพค ก๊องแก๊ง สำรองประคองเก็บภาพตามมีตามเกิดอย่างที่เห็นนี่แหละ
ฟ้าก็ยังถ่ายเหนือจริงกะเค้าไม่ได้ซักที
โดย: กาบริเอล วันที่: 18 มกราคม 2559 เวลา:0:30:03 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Wachii.BlogGang.com

กาบริเอล
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 55 คน [?]

บทความทั้งหมด