ว่าด้วยการปฏิบัติธรรม 7 วัน (2)
...

สวัสดีครับ

หลังจากวันที่ 2 ตอนบ่ายๆที่ผมปวดขาจากการนั่งขัดสมาธิจนแทบจะเรียก (เอาเอง ) ได้ว่า "เจียนตาย"
ช่วงหัวค่ำของวันเดียวกัน ผมก็รู้สึกใจชื้นและพากเพียรขึ้นมาอีกโขเมื่อได้ฟังธรรมบรรยายจากวิทยากรรับเชิญ "คุณฐิตินาถ ณ พัทลุง"

ในการปฏิบัติธรรมตลอด 7 - 8 วันนี้
วิทยากรที่เข้าร่วมอบรมและดูแลผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหมดจะมี 2 กลุ่มครับ
กลุ่มแรกก็คือ วิทยากรที่จะอยู่กับผู้ปฏิบัติธรรมทั้งวัน ชนิดที่เรียกว่าตื่นตี 4 แล้วเดินผ่านห้องกรรมฐานมาก็เจอ หรือก่อนนอนหลับก็ยังเห็นกันอยู่ ซึ่งทุกท่านทั้งหมดจะคอยดูแลและให้คำปรึกษาถึงปัญหาอันพึงมีพึงบังเกิดตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นั่น
รวมถึงเป็นผู้นำสวดมนต์และนำปฏิบัติธรรมตามกำหนดเวลา

กลุ่มที่สอง จะเป็นวิทยากรรับเชิญครับ บางท่านก็มาแต่เช้าตรู่เลย บ้างก็บ่ายและบ้างก็ค่ำ ตามแต่หัวข้อธรรมของแต่ละช่วงเวลาที่กำหนดไว้
เช่น เรื่องพระคุณของพ่อแม่ก็จะมีวิทยากรท่านหนึ่งโดยเฉพาะ หรือเรื่องภพภูมิก็จะมีวิทยากรอีกท่าน เป็นต้น
บางท่านที่สะดวกมาเราก็จะได้ฟังเสียงสดๆเห็นตัวจริง ส่วนบางท่านที่ไม่สะดวกเราก็จะได้รับฟังธรรมบรรยายผ่านดีวีดีจอยักษ์แทน (ซึ่งก็อึ้งๆไปเหมือนกันในตอนท้ายกับการที่ได้รับรู้ว่า วิทยากรที่เราเพิ่งได้รับฟังธรรมบรรยายของท่านผ่านดีวีดีจบไปนั้น ไม่สามารถมาได้เนื่องจากกำลังป่วยหนัก เป็นต้น รู้แล้วก็ยิ่งชวนให้นึกถึง อนิจจัง-ทุกขัง-อนัตตา ของร่างกายจริงๆเลยครับ )

ขอขอบคุณวิทยากรทุกท่านอีกครั้ง ณ โอกาสนี้ครับ

คุณฐิตินาถเล่าถึงประสบการณ์ตอนที่มาปฏิบัติธรรมในรูปแบบที่เราๆกำลังปฏิบัติกันอยู่ ว่าทุกข์กายกับการนั่งขัดสมาธิในระดับสูงพอๆกัน และเป็นประเภทที่นั่งปุ๊ปก็ปวดปั๊บเลยด้วย
แต่พอทำๆไปได้สักระยะหนึ่ง (ซึ่งคงหลายวัน) ก็เกิดความรู้สึกขึ้นมาว่า...ขาที่กำลังปวดกับใจของเรา มันเป็นคนละส่วนกัน
พอคิดได้ดังนี้ก็เริ่มไม่ใส่ใจกับความปวดดังกล่าว เพียงแค่กำหนดรู้ว่าความปวดกำลังเกิดขึ้นเฉยๆ
จนกระทั่งทุกวันนี้ คุณฐิตินาถสามารถนั่งสมาธิแบบขัดสมาธิขาไขว้กันได้ถึง 2 ชั่วโมง !!!

ถ้าพิจารณาดูดีๆ
คำบอกกล่าวของคุณฐิตินาถกับวิทยากรคนอื่นๆก็ไม่ต่างกันเท่าไรเลย แต่ทำไมพอผมฟังในครานี้ปุ๊ปก็เกิดปิ๊งขึ้นมาได้?

มันก็คงจะเป็นแบบที่ใครต่อใคร (ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้ ) ว่ากันว่า คนเรามีความโน้มเอียงที่จะเชื่อถือบุคคลที่เป็น "คนอื่น" มากกว่าคนที่ใกล้ชิด

อย่างกรณีดังกล่าว ผมเจอหน้าวิทยากรมา 2 วัน รู้สึกเหมือนกับทุกท่านเป็นคนใกล้ชิดคุ้นหน้าคุ้นตากันแล้ว จึงรู้สึก (ก็ไม่เชิง) ไม่เชื่อ
ในขณะที่คุณฐิตินาถ เป็นเหมือน "คนอื่น" ที่เพิ่งรู้จัก และเมื่อได้ฟังเรื่องเล่าถึงคราวที่เคยมาปฏิบัติธรรมก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นพวกเดียวกันกว่าวิทยากร

ก็เป็นอีกเรื่องที่รู้สึกกับตัวเองครับ
ต่อไปคงต้องพินิจพิจารณาในทุกๆสิ่งให้ถี่ถ้วน ไม่ปล่อยให้ความรู้สึกอะไรต่างๆมาครอบงำ จนอาจทำให้มองข้ามบางสิ่งบางอย่างไป

แล้วนับจากนั้น
ผมก็เริ่มที่จะตั้งหน้าตั้งตา "หมางเมิน" กับความปวด
แม้ว่ามันดูจะไม่ลดน้อยลง และทุกครั้งที่วิทยากรบอกว่าถึงเวลานั่งสมาธิจะรู้สึกเซ็งทุกครั้งไป แต่ผมก็มีความอยากจะสู้กับมันมากยิ่งขึ้น
ซึ่งก็ทำได้ไม่มากนักหรอกครับ แต่รู้สึกว่าเราเริ่ม "แบ่งแยก" และ "แยกแยะ" ได้นิดๆแล้ว (นิดเดียวจริงๆ ) ว่า "ใจเรา" กับ "ร่างกายของเรา" มันไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

ขออนุญาตเล่าเรื่องเป็นตัวอย่างให้เห็นได้ชัดเจนปิดท้ายการอัพบล็อกคราวนี้มา ณ โอกาสนี้ละกันครับ (รู้สึกจะยาวเกินแล้ว)

เรื่องมันเกิดขึ้นในคืนสุดท้ายของการปฏิบัติธรรม ก่อนที่วันรุ่งขึ้นทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
คือโดยปกติวิทยากรจะไม่ให้แต่ละคนคุยกันครับ เพราะมันอาจจะทำให้ "ฟุ้งซ่าน" เช่น คุยกับเพื่อนก่อนไปเดินจงกรม ไปนั่งสมาธิ จิตอาจจะไปผูกกับเรื่องที่เพิ่งคุยกันมาเมื่อครู่
พาลให้ไม่มีสมาธิเอาเปล่าๆ
แต่นี่เป็นคืนสุดท้าย แต่ละคน (ซึ่งคงอัดอั้นมานาน...แม้จะแอบๆคุยกันไปบ้างก็เถอะ ) จึงเปิดฉากสนทนากันอย่างแหลกลาญ

ผมก็เช่นกัน ก็คุยอยู่กับคุณลุงท่านนึง (ซึ่งจริงๆก็ต้องเรียกเป็น "คุณปู่" ล่ะนะ เพราะลุงแกอายุ 76 ปีแล้ว) ซึ่งนอนอยู่เตียงชั้นล่างของผม คือเตียงที่ผมนอนเป็นเตียง 2 ชั้นน่ะครับ ผมนอนอยู่ชั้นบน

ก็คุยกับลุงแกไปเรื่อยๆถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้ จนราว 4 ทุ่มแล้วมั้งครับ
วิทยากรที่มีหน้าที่ดูแลห้องนอนของผู้ปฏิบัติธรรมชายก็เลยมาบอกให้ผมกับลุงและคนอื่นๆนอนกันได้แล้ว เพราะวันรุ่งขึ้นยังคงต้องตื่นตี 4 มาปฏิบัติธรรมส่งท้ายกันต่อ

ผมก็เอนตัวเตรียมพร้อมท่านอนทันที เพราะระหว่างสนทนาก็อยู่ที่เตียงอยู่แล้ว
ล้มตัวลงนอนปุ๊ป ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว และกำลังจะตั้งป้อมหลับตา...
ก่อนที่จะเห็นเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเดินมาตรงแผงสวิทช์ไฟ-พัดลมที่อยู่ใกล้ๆกับเตียงผม (ในห้องเปิดแอร์ก็จริง แต่มีคนอยู่เยอะ กว่าจะเย็นเลยใช้เวลาสักพัก บางคราก็ต้องเปิดพัดลมไว้ก่อน)
และพูดขึ้นว่า "เสียงมันดังจัง...นอนไม่หลับ"
ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดสวิทช์พัดลมตัวที่อยู่ใกล้ๆเตียงผม

แล้วผมก็ต้อง "อึ้ง" ครับ
เมื่อพบว่า...สภาพรอบตัวมันเงียบมากกกกกก...
แปลกใจว่าทำไมมันเงียบได้ขนาดนี้

เรื่องของเรื่องคือ
พัดลมตัวที่อยู่ใกล้ๆกับเตียงผมเนี่ย ใบพัดมันมีปัญหามาได้สักวันสองวันแล้ว เวลาเปิดมันก็จะมีเสียง แต๊ก แต๊ก พอให้ได้รำคาญ
แต่ระหว่างที่ผมคุยกับลุงอยู่ ผมไม่แม้แต่จะได้ยินเพียงสักนิดเลยว่ามีเสียงดัง แต๊ก แต๊ก ของพัดลมอยู่
การณ์กลับเป็นผมรู้สึกว่าเสียง แต๊ก แต๊ก ที่รบกวนเพื่อนร่วมห้องจนนอนไม่หลับต้องลุกมาปิดพัดลม เป็นเรื่องปกติและผมสามารถหลับได้ลงแม้จะมีเสียงรบกวนอยู่ก็ตาม

คิดแล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่า "เผลอแล้วหนอ", "ไม่ได้มีสติอยู่กับตัวเองเลยหนอ"
ตั้งแต่เข้าห้องนอนมา ใจผมก็ไปเกาะติดกับเรื่องโน้นเรื่องนี้ เรื่องที่นอน เรื่องที่คุยกับคุณลุง เรื่องที่วิทยากรมาเตือนให้เข้านอน เรื่องจัดข้าวของเตรียมพร้อมกลับบ้านวันรุ่งขึ้น และเรื่องอื่นๆ
แต่ไม่ได้สนใจกับเสียงดังที่ปรากฎให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลาเอาเสียเลย

ลาไปแบบเขินๆ ณ ที่นี้เลยละกันครับ


--ขอบคุณที่แวะมาครับผม--




Create Date : 01 กันยายน 2549
Last Update : 1 กันยายน 2549 13:07:13 น.
Counter : 749 Pageviews.

36 comments
ทนายอ้วนพาเที่ยวเหนือสุดแดนสยาม - เชียงราย - วัดกลางเวียง เชียงราย ทนายอ้วน
(11 ม.ค. 2564 13:36:28 น.)
👫♥ ค่อยๆเดิน ♥👫 โอน่าจอมซ่าส์
(9 ม.ค. 2564 11:14:09 น.)
วัดประจำชาวไทลื้อ SertPhoto
(12 ม.ค. 2564 16:24:39 น.)
10 มค 64 นางพญาเสือโคร่ง - Wild Himalayan Cherry mcayenne94
(10 ม.ค. 2564 21:47:42 น.)
  
สาธุ!!


จขบ.คงอิ่มบุญจนแก้มบวมแล้วแน่ๆ อิอิ



ปล. เราเข้าใจคนที่ต้องเดินไปปิดพัดลมเพราะเสียงดังนะ เพราะเราเองก็เป็นคนที่ต้องนอนหลับในความเงียบและในความมืดด้วย ไม่งั้นจะนอนไม่หลับ ต่อให้หลับก็จะหลับไม่สนิท

ปล. (อีกที) เราจำไม่ได้อ่ะ ว่า "ค่าของคน" โจวไห่เม่ยเล่นด้วยป่าว??
โดย: ตุ๊กตาไขลาน IP: 203.209.25.197 วันที่: 1 กันยายน 2549 เวลา:15:44:40 น.
  
มิอาจไม่นับถือ...
ถ้าเป็นเรา...หามีวันที่สองไม่...เหอๆ

-- เข้ามาบอกว่าวันนี้อิตาลีแพ้บราซิล 3 เซตรวด...

ทำไมไม่เป็นหงส์ว๊า

=)
โดย: hunjang วันที่: 1 กันยายน 2549 เวลา:21:19:07 น.
  
มาแล้วๆๆ

เคยนั่งสมาธินานๆค่ะ แล้วปรากฎว่า ขามันเป็นเหน็บ!!!!!

(ทีนี้ก็ไม่ยอมลุกเลยค่ะ...ฟอร์มว่าชอบนั่ง พอเพื่อนจะลากไปกินข้าวเท่านั้น น้ำตาแทบเล็ด)

ฝันดีนะคะ

โดย: CeYLoN วันที่: 1 กันยายน 2549 เวลา:21:35:41 น.
  
晚安 ค่ะ

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ดูละครญี่ปุ่นเลยค่ะ เน้นเกาหลีซะมากกว่าอ่ะ
โดย: Kitsunegari IP: 203.113.32.6 วันที่: 2 กันยายน 2549 เวลา:0:55:36 น.
  
o.,.ho คุณฐิตินาถสามารถนั่งสมาธิแบบขัดสมาธิขาไขว้กันได้ถึง 2 ชั่วโมง !!! .,.,.sood yoddddddddd kha
โดย: MinnyJa วันที่: 2 กันยายน 2549 เวลา:2:40:57 น.
  
ยังไม่เคยนั่งสมาธิเลย จิตยังไม่สงบ แต่จะต้องพยยายามให้ได้สักวัน
โดย: ป้านิด (ป้านิด ) วันที่: 2 กันยายน 2549 เวลา:6:17:20 น.
  
นั่งสมาธิแรกๆก็ปวดเมื่อยเป็นธรรมดาค่ะ แต่นั่งนานเข้าๆ อดทนผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ ก็จะผ่านไปได้เอง
ถึงจุดหนึ่งจะเห็นว่า ความปวดลดลงและหายไป
จนนั่งบ่อยเข้าๆ จนชิน เด๋วนี้ไม่ค่อยปวดเมื่อยเลย จะเริ่มเมื่อยก็เมื่อใกล้จะเกินเวลาที่เราเคยนั่งมาก่อน
โดย: กิ่งไม้ไทย วันที่: 2 กันยายน 2549 เวลา:11:02:27 น.
  
แวะมาทักทายวันหยุดค่า

สบายดีนะคะ
โดย: Batgirl 2001 วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:19:37:27 น.
  
จ๊ะเอ๋ด้วยยยยยยยย
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:9:05:49 น.
  
...

--ตุ๊กตาไขลาน / ก็อิ่มเอมอยู่ครับ แต่ทุกวันนี้กำลังพยายามทำใจให้มันนิ่งเหมือนช่วง 7 - 8 วันอยู่ครับผม...ฟุ้งซ่านไปเรื่อยเลยเรา

-- hunjang / มันคงเป็นไปได้ยากอ่ะครับ แบบว่า "หงส์" เค้าเก่งอ่า

--CeYLoN / เคยเป็นคล้ายๆกันเลยครับ แบบว่าตอนนั่งก็จะแย่แล้ว แต่พอจะเหยียดขาลุกยืน...มันแย่กว่าซะอีก

--Kitsunegari / ผมเคยดูซีรี่ส์เกาหลีเรื่องเดียวเอง คือ Winter Love Song เดี๋ยวไว้จะหามาดูเพิ่มเติม

--MinnyJa / สุดยอดจริงๆล่ะครับ...ของผมนี่ให้ถึงครึ่งชั่วโมงยังไม่ค่อยจะรอดเลย

--ป้านิด / นั่งพิงโซฟาก็ได้นะครับ...ขอแค่ให้ใจสงบเป็นพอ (มีข้อแม้ว่าห้ามหลับซะก่อน )

-- กิ่งไม้ไทย / อยากชินเร็วๆจัง

-- Batgirl 2001 / ขอบคุณครับ...สบายดีจ้า

--สาวไกด์ใจซื่อ / เอ๋ เอ๋ เอ๋


--ขอบคุณที่แวะมาครับ--

โดย: The Legendary Midfielder วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:13:47:31 น.
  
เราล็อกอินทั้งสองที่เลยแหละค่ะ

แต่ก็ยังเคยเจอล็อกอินหลุดนะ แต่ไม่บ่อย

แต่ดูเหมือนว่า คนอื่นๆ จะเจอปัญหานี้เยอะเลยค่ะ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:13:55:08 น.
  
นั่งขัดสมาธิเนี่ยมันยากจริงๆ ค่ะ
เพราะมันติดพุงง่ะ




...
โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:14:36:48 น.
  
นี่แน่ะ!! มาว่าปก CD เค้า




แต่เราก็ว่างั้นแหละ!! อิอิ

โดย: ตุ๊กตาไขลาน วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:0:01:44 น.
  


สาธุอีกครั้งค่ะ


ป.ล. โคคาสาขาสยามเซนเตอร์นั้นแหละค่ะ
โดย: rebel วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:19:14:20 น.
  
ผมเองก็ เผลอ แล้วหนอ เป็นประจำ ยิ่งดึกๆนะ..
เผลอ กินทุกทีเลย อ้วนเอาๆๆ
โดย: แร้ไฟ วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:2:38:51 น.
  
ถ้าแก้มไปสงสัยได้หลับก่อนแน่ๆๆ เลยค่ะ อิอิ
พี่เก่งจังเลยย
โดย: its_gemmi วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:3:09:52 น.
  
รู้ว่าเผลอ นั่นคือสติครับผม
โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:5:20:21 น.
  
ผมก็เคยเข้าค่ายธรรมะ ที่ตอนสมัยมัดยมครั้งหนึ่ง

แหม่ มันก็ดีนะเนี่ย
โดย: Qooma วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:7:57:17 น.
  
...

--สาวไกด์ใจซื่อ // ของผมถ้าเข้าบล็อกจาก My Pantip ไม่เคยหลุดเลยครับ

--blueberry_cpie // ทำยังกะคาดเข็มขัดนิรภัยเลยครับ

--ตุ๊กตาไขลาน // อ้าว...หลอกตีหัวกันนี่

-- rebel // ครับ
ใช่สาขานี้จริงๆด้วย

-- แร้ไฟ // แบบนี้น่าจะเรียก "จงใจ" นะครับ

-- its_gemmi // ผมว่าคนที่หลับได้นี่เก่งกว่าอีกครับ...แค่ประคองตัวเองนั่งอยู่ได้ผมก็แย่แหล่ว

--ดำรงเฮฮา // ขอบคุณครับ

-- Qooma // ลองอีกครั้งมั้ยครับ


--ขอบคุณที่แวะมาครับ--

โดย: The Legendary Midfielder วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:8:56:09 น.
  
แวะมาเยี่ยมค่ะ คงอิ่มใจไม่น้อยเลยนะคะ ช่วงนี้เราจิตฟุ้งซ่านมากเหลือเกิน อาจต้องฝึกนั่งสมาธิบ้างแล้วค่ะ แต่คงไม่นานมาก เคยฝึกอย่างเก่งก็สิบห้านาทีเอง มันจะหลับแทนน่ะค่ะ แต่ก็รู้สึกได้ว่าสงบและมีสมาธิมากขึ้นจริงๆด้วย
โดย: takiendeutsch IP: 58.10.93.51 วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:11:05:13 น.
  
งานหนังสือเดือนหน้านี่ไปหรือเปล่าคะ?

เราเองคิดว่า คงจะไปแหละค่ะ แต่หวังว่าคงจะไม่ค่อยซื้อหนังสือเท่าไหร่

เพราะตั้งแต่เมษาฯ ที่ผ่านมานี่ยังอ่านไม่จบเลย



โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:13:05:41 น.
  
ฮาโย๋ หม่ำข้าวเที่ยงยังเอ่ยย





...
โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:13:05:59 น.
  
อยู่ใน blog ของเรา เราก็ตองรักษาภาพพจน์กันหน่อย อิอิ
โดย: ตุ๊กตาไขลาน วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:15:09:32 น.
  
โดย: keyzer วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:21:11:58 น.
  
เราสติไม่ค่อยอยู๋กับตัวเหมือนกัน กำลังพยายามตั้งสติ คิดให้ดี แต่ก็อดไมได้เลยเฮ้อ ชีวิต
โดย: FaRaWaYGiRL วันที่: 6 กันยายน 2549 เวลา:21:28:12 น.
  
โดย: แ ม ง ป อ วันที่: 7 กันยายน 2549 เวลา:17:38:50 น.
  
แหะๆๆ ที่ไม่ได้ยินเสียงพัดลม อาจจะเพราะเหนื่อยๆ เพลียๆ หรึอเปล่าคะ แต่ว่ายังอยากคุย อิอิ
โดย: its_gemmi วันที่: 9 กันยายน 2549 เวลา:22:35:38 น.
  
สวัสดีวันหยุดนะคะ แวะมาเยาะเย้ย เอ๊ย..มาเยี่ยมค่ะ

วันนี้หงส์แพ้ เสียใจด้วยนะคะ

ป่านนี้คุณ จขบ หลับอุตุแล้วสิเนี่ย
โดย: กระต่ายลงพุง วันที่: 10 กันยายน 2549 เวลา:1:08:17 น.
  
แวะมาทักทายอีกรอบ

จิตยังไม่สงบเหมือนเดิมแถมมีโทสะมากขึ้น โกรธคนที่ชอบเอาเปรียบและเกลียดตัวเองที่ใจอ่อน
โดย: ป้านิด (ป้านิด ) วันที่: 10 กันยายน 2549 เวลา:3:49:00 น.
  
จขบ หายยยย

เอากระต่ายชาวบ้านมาเยี่ยมค่ะ หายไปไหนคะเนี่ย

หนูกระต่ายคิดถึงนะนี่

โดย: กระต่ายลงพุง วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:1:03:57 น.
  
...



ขอบคุณทุกคนที่แวะมานะครับ
ช่วง 2-3 วันนี้งานยุ่งมากกกกกกก...
แล้วไว้เคลียร์เสร็จจะแวะไปหาครับ




โดย: The Legendary Midfielder วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:8:10:14 น.
  
ยุ่งมากกกกกกกก
เพราะมัวแต่ไปเที่ยววววววว

=)
โดย: hunjang วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:8:21:55 น.
  
มีเวลาเลยแว่บมา




...
โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:9:50:05 น.
  
หวัดดีค๊าบบบ พี่มิด
โดย: Qooma วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:17:35:21 น.
  
หูยย!! เราลืมมาแสดงความยินกับสกอร์ 3 - 0 ของหงส์กะเอฟเวอร์ตันได้ไงเนี่ย


ยินด้วยด้วยนะ

โดย: ตุ๊กตาไขลาน วันที่: 12 กันยายน 2549 เวลา:22:43:14 น.
  
มีแววเด่นชัดว่าไม่ได้ดูในโรงเลยเหรอคะ?

งั้นเสียดายแย่ เพราะเรื่อง Seasons Change นี่ถ้าไม่ได้ดูในโรงอาจพลาดบรรยากาศบางอย่างได้ค่ะ บอกไม่ถูก เราว่าดูจอเล็กแล้วเรื่องนี้น่าจะดร็อปลงอะค่ะ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 13 กันยายน 2549 เวลา:9:43:37 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Thenut.BlogGang.com

The Legendary Midfielder
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

บทความทั้งหมด