...ห้องทำงานรก ๆ ร้าง ๆ ที่เจ้าของทิ้งขว้างไม่สนใจ...


Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2548
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
11 ตุลาคม 2548
 
All Blogs
 
...อารมณ์ไม่ค่อยดี...



...


อืม... ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยปกติ สงสัยเป็นเพราะ "วัยทอง" หรือเปล่าหนอ?...


ปกติฉันก็เป็นคนอารมณ์ไม่ปกติอยู่แล้ว คุ้มดีคุ้มร้ายจนใคร ๆ เขากลัว แต่จะมีบางช่วงที่เป็นหนักมาก ๆ สังเกตได้จากเวลาขับรถจะด่าเขาไปทั่ว (ด่าในห้องโดยสารปิดกระจกสนิทนะจ๊ะ ไม่ได้ตะโกนด่าออกไปนอกรถ ไม่กล้าพอ...) เวลาดูข่าวก็จะด่านักการเมือง ดูละครก็จะด่าตั้งแต่นางเอกยันคนใช้ จนแม่ต้องมาเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามว่า

"เป็นอะไรไปหรือลูก?"


...นั่นสินะ... ไม่รู้เหมือนกัน จู่ ๆ ก็อารมร์บูดขึ้นมาซะงั้น ใครทำอะไรมันดูขวางหูขวางตาไปหมด ไม่ได้ดั่งใจสักกะอย่างเดียว!


วันก่อนไปแผลงฤทธิ์ไว้ในงานหนังสือ เหอเหอเหอ ธรรมดาฉันเป็นคนไม่ชอบที่ที่คนเยอะ ๆ อยู่แล้ว แต่ด้วยกิเลสตัณหาอยากเจอหน้านักเขียนตัวเป็น ๆ ผนวกกับอาการลงแดงอยากได้หนังสือทำให้ฉันยอมออกจากบ้านไปร่วมงาน


ระหว่างทางก็เอาแต่พร่ำเตือนตัวเองว่า "วันนี้ห้ามอารมณ์เสียนะ วันนี้ต้องอารมณ์ดีนะ วันนี้ห้ามรำคาญใครนะ วันนี้ต้องอารมร์ดีนะ" เอาฤกษ์เอาชัยด้วยการเดินไปยิ้มไป อาศัยอารมณ์นางงามจักรยาน เจอใครยิ้มให้ดะ รู้จักไม่รู้จักไม่รู้ละ ยิ้มไว้ก่อน อารมณ์จะได้ดี (วันนั้นใครเห็นยายเพิ้งเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนเดินยิ้มแป้นแร้นเหมือนคนบ้าอยู่ในงานหนังสือล่ะก็ ฉันเองล่ะ)


ช่วงเช้า ๆ คนไม่ค่อยแน่นเลยยังไม่มีอะไร เดินยิ้มได้ (ยิ้มเพลินจนลืมดูหนังสือก็มี... ) แต่พอเริ่มบ่ายเท่านั้นแหล่ะ...


รอยยิ้มเริ่มหายเมื่อคนเริ่มเยอะขึ้น เริ่มมองเห็นแต่หัวดำ ๆ แทนที่จะได้เห็นหนังสือที่วางเสนอขาย และเริ่มรำคาญใจกับพฤติกรรมของผู้คนที่เจอระหว่างทาง


อ่านบล็อคมาหลายบล็อค ส่วนมากจะบ่นเรื่องรถเข็นทับเท้าบ้าง คนเดินเหยียบเท้าบ้าง เจอเด็กถองศอกเข้าให้บ้าง แต่ฉันไม่เจอเรื่องแบบนี้เลย (สงสัยเพราะเป็นคนเหยียบเท้าคนอื่นมากกว่า... เย้ย!!!) สิ่งที่ทำให้ฉันรำคาญใจมากที่สุดเห็นจะเป็นการที่คนที่เดินอยู่ข้างหน้าจู่ ๆ ก็หยุดยืนขวางทางซะงั้น


มีทั้งที่หยุดยืนเพื่อมองหนังสือ (ทั้ง ๆ ที่ถ้าเบี่ยงหลบไปหน่อยก็ยังมีที่ยืน แถมยังเห็นหนังสือชัดกว่ามายืนยืดคอมองจากกลางทางเดินเสียอีก แต่ทำไมไม่เบี่ยงไปก็ไม่รู้) มีทั้งที่หยุดยืนยืดคอมองซ้ายมองขวา ประมาณว่า "ตูหลงเข้ามาโซนไหนแล้วเนี่ย?" มีทั้งที่หยุดยืนนิ่งอยู่สามวินาที ก่อนหันขวับกลับมากระแทกฉันเต็มเปา ประมาณว่า "ตูว่าตูเห็นหนังสือน่าสนใจผ่านไปแวบ ๆ กลับไปดูหน่อยดีกว่า"


อันที่ทำให้ฉันเกือบจะก่อคดีฆาตกรรมกลาง Plenary Hall คือบุคคลกลุ่มหนึ่งที่จู่ ๆ ก็หยุดยืนขวางกลางทางเดินแบบเต็มที่ หันหน้ามาปรึกษากัน

"นี่ นี่ บูธนั้นเขามีของแจกฟรี ไปเอามาหน่อยสิ"

"ไม่เอาอ๊ะ หนังสือธรรมมะทั้งนั้น เอามาทำไม"

"เอาน่า ของฟรี"

"เอาจริงเหรอ?"

"ไม่เอาก็ได้ เอามาก็ไม่อ่านนี่"

"เอ... หรือว่าไปเอาดี เอาไปฝากคนอื่น"

"เหรอ? แล้วเขาแจกกี่เล่มอ่ะ?"

"ไม่รุ"

ไอ้ฉันก็ยืนรอเพราะหาทางเบี่ยงไปไหนไม่ได้เลย กลุ่มนั้นขนาดตัวแต่ละท่านปาเข้าไป XL แถมฉันเองก็ใช่ย่อย จะให้หลบไปทางไหนล่ะ? จนแล้วจนรอดท่านผู้ต้องการของฟรีแต่ไม่ชอบหนังสือธรรมมะก็ยังตัดสินใจไม่ได้ กะยึกกะยักกันอยู่กลางทางเดินนั่นแหล่ะ




ก่อนที่ฉันจะทันระเบิดอะไรออก ทั้งกลุ่มก็ตัดสินใจได้ว่า "ของฟรีไม่ค่อยมี ควรกลับไปเอา!" แล้วก็รวมตัวกันพุ่งตะลุยฝูงคนที่ยืนติดอยู่ด้านหลังกลับไปรับของฟรีที่บูธที่เดินผ่านมาแล้ว


ฮ่วย...


แต่ที่โดนฉันเล่นงานหนักที่สุดเห็นจะเป็นสตรีร่างบางสองคนที่เดินเอ้อระเหยออกมาจากบูธแห่งหนึ่งในโซนพลาซ่า เธอนวยนาดกันออกมาตัดหน้าฉันพอดี อันนี้ไม่ว่าอะไรกัน แต่คุณเธอดันไม่เดินต่อน่ะสิ ออกมายืนอะร้าอะร่ามกลางทางเดินเป็นจระเข้สาวขวางคลอง มองซ้ายมองขวาประมาณว่า "ชั้นจะไปช้อปบูธไหนต่อดี" แถมทำท่าจะควักมือถือออกจากกระเป๋าอีกต่างหาก


ทางเดินตรงนั้นก็แคบอยู่แล้ว แถมสองข้างทางก็เต็มไปด้วยคนที่ยืนดูหนังสือ คนฝั่งโน้นก็เดินมาไม่ได้ คนฝั่งนี้ซึ่งมีฉันเป็นต้นแถวก็เดินไปไม่ได้ เพราะแม่จระเข้สาวสองนางนี่แหล่ะ!


ไม่หลบใช่ไหม? ฉันก็เลยกระแทกผลัวะเข้าให้น่ะสิ!


ขนาดหุ่นของฉันก็พอ ๆ กะช้างวัยรุ่น พอกระแทกเข้าไปตรงกลางระหว่างสองสาวร่างบาง เธอก็กระเด็นไปคนละทิศละทางเลยทีเดียว รู้สึกเลยว่าเธอทั้งคู่หันมามองด้วยความโกรธสุดขีด แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ เดินส่ายอาด ๆ ต่อไปอย่างมาดมั่น... (ส่วนคนอีกฟากที่เห็นฉันพุ่งกระแทกเข้าไปก็กระโดดหลบเปิดทางกันเป็นแถว สงสัยกลัวโดนลูกหลง...)


ตอนนั้นมันสะใจดีพิลึก แต่พอผ่านไปแล้วกลับรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทมาก ๆ แม้แต่คำขอโทษยังไม่พูดกับเขาเลย


พอรู้สึกตัวว่าขันติกลายเป็นขันแตกเสียแล้วก็เลยรีบกลับดีกว่า ไม่งั้นก็คงเดินหาเรื่องเขาไปทั่วศูนย์ประชุมแน่ ๆ เลย


...


สงสัยจะได้เวลาไปบวชชีพราหมณ์อีกหนแล้วกระมัง จิตใจมันฟุ้งซ่าน โกรธง่าย รำคาญง่าย เอาแต่ใจตัวเอง เคยบวชอยู่สองสัปดาห์แล้วดีขึ้นมากจริง ๆ ใจเย็นลง ไม่หงุดหงิดรำคาญ เพียงแต่ตอนนั้นยังเป็นนักเรียน ปิดเทอมมันว่างเลยตามคุณอาไป แต่ตอนนี้เป็นนักทำงาน จะให้ว่างขนาดนั้นคงลำบาก เจ้านายท่านจะไล่ออกเอาอ่ะสิ


...ไปขอเขาบวชสามวัน ทางวัดเขาจะว่าอะไรไหมเนี่ย?...


...


ปล. อันกรรมทางกาย วาจา และใจ ใด ๆ ที่ข้าน้อยกระทำล่วงเกินผู้ร่วมเดินในงานหนังสือไว้ในวันเสาร์ที่ผ่านมา ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ ข้าน้อยขอให้ท่านผู้ถูกทำร้ายร่างกายทั้งหลายได้โปรดอโหสิกรรมให้ข้าน้อยด้วยนะเจ้าคะ






Create Date : 11 ตุลาคม 2548
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2548 12:40:09 น. 20 comments
Counter : 301 Pageviews.

 
ก็แบบนี้อะจะบางทีเรื่องราวนอกบ้านก็ทำให้เราหงุดหงิดได้โดยเฉพาะบนท้องถนน คนสิบคนก็สิบใจ ไม่มีใครเหมือนใครอะนะ แต่ก็เรียกว่าเป็นเรื่องปกติของสาวโสดมากกว่าอะนะ ไม่ถึงกับไม่มีเหตุผลหรอกจะ ดีกว่าที่เคยเจอเยอะเลยอะนะ ดูๆแล้วปกติด้วยซ้ำจ้า


โดย: อินทรีทองคำ วันที่: 11 ตุลาคม 2548 เวลา:11:41:49 น.  

 
โดนประจำรถเข็นทับเท้า หงุดหงิดกับคนเยอะๆ เหมือนกันค่ะ เลยเลี่ยงไปบู้ทคนน้อย ๆ ก่อน ถ้าบู้ทที่คนเยอะๆ ไม่ซาลงก็ไม่เข้ามันเรยย

แต่ขำ เกิดระเบิดอารมณ์แบบโพ กระแทกเปรี้ยงไป พบว่าเป็นรุ่นน้องที่รู้จัก คงหน้าแตกกว่านี้ (เผลอ ๆ คนกระเด็น เป็นเราอีกต่างหาก)

เป็นเหมือนกัน


โดย: kkd IP: 202.28.62.245 วันที่: 11 ตุลาคม 2548 เวลา:15:12:15 น.  

 
เกียร์บอกแล๊ววววว ให้กลิ้งไป -_-"
สไตร์ ซักสองสามที ก็เรียบระโหยโรยราไปทั้งฮอลล์แล้วพี่โพ

นี่นะพี่โพ...หลังจากตอนนั้นแล้ว ก็อยู่ในห้องมีตติ้งรูมถึงเที่ยง กะว่าจะไปเดินซื้อหนังสือซักตอนบ่ายๆ เวลาผ่านไป ไปกินข้าวมื้อบ่าย 2 กับเพื่อนๆ (เช้า + เที่ยง) เข้างานอีกทีก็ปาไป 4 โมงเย็นแล้ว

คนเยอะมากกกกกกกกกกก แม่ก็รออยู่ เลยตัดสินใจพุ่งตัวเข้ากลางฝูงชน กะว่าจะเอาอาร์ทีมีส ฟาว์ส มาให้ได้ - -" แจ่มสง แจ่มใส ไม่ไปแล้ว (คิดว่ายังไงๆ ก็ไปไม่ถึงแน่ๆ) ในที่สุดเราก็บุกถึงบู๊ธ pearl เหอๆ ไปถึงปุ๊ป
"พี่ๆ ขออาทีมิส ฟาว์ส เล่มใหม่ค่ะ"
พี่คนขายก็มองหน้าแปลกๆ (ประมาณว่า อีนี่ไม่สนเล่มอื่นเลยเหรอ) แล้วก็หยิบใส่ถึงให้ จ่ายตังค์
แอบสังเกตด้วยว่า สองหญิง-ชายที่อยู่ข้างๆ ที่กำลังตัดสินใจว่าจะเอาหรือไม่เอาเล่มนี้ดี พอเห็นยัยนี่ซื้อโดยไม่ลังเลย ตาคนผู้ชายก็เลยควักตังค์จ่ายบ้างเลย เหอๆ

แล้วก็สามารถเก็บเซรีญาเล่ม 2 มาได้อีกเล่มนึงระหว่างทางเดินกลับไปหาแม่ - -" เฮ้อ กลุ้ม
แล้วก็ต้องหาเวลาไปใหม่อีกครั้งจนได้ คงต้องเป็นวันธรรมดาที่คนน้อยๆ อะไรมันจะลำบากปานฉะนี้


โดย: ...เกียร์น้อยลอยน้ำกะทิ... IP: 58.8.255.196 วันที่: 11 ตุลาคม 2548 เวลา:18:04:53 น.  

 
เรื่องอารมณ์บูดที่มาแบบไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้บ่อยๆ ค่ะ
แบบว่าถ้าอะไรมันมาประจวบลงตัวอย่าง อากาศร้อน หรือ
เป็นวันนั้นของเดือน หรือว่า คนทำให้โมโหก่อนหน้านี้ ทุก
อย่างเราจะมองเหมือนโลกเป็นสีดำ ถ้ามีอะไรมาจุดประ
กายเล็กน้อยอารมณ์ก็คงแตกระเบิดเลยล่ะค่ะ

ส่วนคนเยอะๆ นี่ก็ไม่สู้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่างานหนัง
สือหนนี้คนจะเยอะมากๆ เลยนะค่ะ แบบว่าบ่นกันทุกคน
เลย ... แล้วได้หนังสือติดมือมากี่เล่มค่ะหนนี้


โดย: JewNid วันที่: 11 ตุลาคม 2548 เวลา:18:33:27 น.  

 
อย่างงี้ต้องใส่สารกันบูดค่ะ แหะๆ แซว เป็นพักๆ เหมือนกันค่ะ เวลาอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาเนี่ย หูกว้างตาขวางไปทั่วล่ะค่ะ (หน้าตาพิลึกนะคะ) หันรีหันขวาง ฟาดหัวฟาดหางไปทั่ว แต่ก็จะใช้วิธีอยู่คนเดียวค่ะ เพื่อที่จะไม่ให้ใครเจอลูกหลง หรือไม่ก็บ่นๆๆๆ คนเดียวค่ะ เนื่องจากอยู่ต่างประเทศก็จะบ่นเป็นภาษาไทย หรือแอบค่อนขอดคนที่ทำให้ขวางหูขวางตา ชะล่าใจว่าไม่มีใครฟังออกค่ะ อิอิ

สาเหตุของอาการน่าที่จะมาจากอารมณ์ลึกๆ ที่เราไม่พอใจอะไรบางอย่างในตัวเอง ที่ทำไม่ได้ดั่งใจ จริงมั๊ยคะ ... บูดมากๆ ก็ลองแอบไปหาที่ (ไกลผู้ไกลคน) กรี๊ด ให้สะใจดีมั๊ยคะ แต่ต้องไกลคนจริงๆ นะคะ ไม่งั้นอาจจะมีคนคิดว่าใครโดนฆาตกรรม

หายบูดไวๆ นะคะ


โดย: คนแอบมองไกลๆ อิอิ (ฝนทราย ) วันที่: 11 ตุลาคม 2548 เวลา:20:18:26 น.  

 
คนใกล้จะเรียนจบก็เป็นอย่างงี้แหล่ะนะคะ คุณโพ เราก็เป็นนะตะเอง บูดๆๆ ตั้งแต่ตื่นนอน ยันเข้านอน (ยกเว้นเวลาหม่ำ คิคิ) บางทีก็ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไรนักหนา สงสัยจะวัยทองเหมือนกัน รึเปล่าเนี่ย เอ หรือว่าเราจะนัดกันมาดวลหน่อย ใครจะบูดได้สะใจกว่ากัน อิอิ


โดย: ฮันนี่เจ้าเก่าจ้า IP: 133.1.128.95 วันที่: 12 ตุลาคม 2548 เวลา:8:30:17 น.  

 
ผนตกอ่ะ... กลับบ้านยังมิได้เพราะไม่อยากไปติดเป็นตังเมอยู่ระหว่างทาง เลยแวะมาตอบกระทู้ยู้ฮูค่ะ


คุณอินทรีทองคำ : นั่นสินะคะ พอเหตุการณ์มันผ่านไปแล้ว แถมได้อ่านประสบการณ์ประหลาดจนถึงขั้นชวนขนหัวลุกจากผู้เที่ยวชมงานสัปดาห์หนังสือหลาย ๆ ท่านแล้วก็กลับมาคิดว่า เออแฮะ... ที่เราโดนนั่นมันเรื่องจิ๊บ ๆ จริง ๆ เลย

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะ


กางเขนดงคนงาม : ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าพี่ kkd ไปกระแทกเขาคงต้องปลิวเองแน่เลยล่ะค่ะ ตัวบางขนาดนี้ แต่ตอนนี้ยังแปลกใจตัวเองว่าทำไมโพถึงไม่เคยโดนรถเข็นทับเท้าสักกะที? สงสัยเป็นเพราะไม่ค่อยได้แวะยืนที่ไหนนาน ๆ มังคะ (แบบว่าชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วก็รีบเดินต่อ) มีแต่เดินไปเตะกระเป๋าเขา บางทีเหยียบเข้าให้ด้วยแหน่ะ แฮ่แฮ่...


...เกียร์น้อยลอยน้ำกะทิ... : นั่นสิ ตะแรกว่าจะกลิ้งอยู่เหมือนกันล่ะตัวเอง แต่เหลือบไปเห็นหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ ยืนอยู่เพียบ กลัวเสียเครดิตเลยต้องทำตัวเรียบร้อยเอาไว้ (แต่เขาก็ไม่ยักกะชายตามองเลยแฮะ...)

มิน่าล่ะ เจ๊เข้าไปในห้อง Meeting room อีกทีตอนบ่ายสอง หาเจ้าไม่เจอเสียแล้ว แอบไปหม่ำๆๆๆๆ อยู่นี่เอง

ขอบคุณสำหรับลายเซ็นอีกครั้งนะจ๊ะ จ๊วบจ๊วบจ๊วบ


คุณ JewNid : หนนี้ได้มา 4 เรื่อง รวม 6 เล่มค่ะ นิยายเสีย 2 เรื่อง ตำราทำไอติม 1 เล่ม แล้วก็ non-fiction อีกเล่มนึง เป็นหนังสือที่วางแผนว่าจะไปซื้ออยู่แล้วล่ะค่ะ ถือว่าไม่เสียเที่ยว ส่วนเรื่องไปวิ่งกระแทกคนโน้นคนนี้ถือเป็นกำไรค่ะ เหอเหอเหอ...


คุณฝนทราย : อ๊ะ... ฮั่นแน่ ไปยืนแอบอยู่ตรงโน้นทำไมล่ะจ๊ะ มามะ มามะ มานั่งใกล้ ๆ ดีกว่าค่ะ รับรองว่า Poceille ไม่จับกินแน่ ๆ (แต่ห้ามเผลอนะตัวเอง ... เย้ย!!!)

อืม... ถ้าใส่สารกันบูดแล้วจะขายออกไหมคะ? แบบว่ากลัวค่ะ กลัว อย. สั่งเก็บ เอิ้ก เคยแอบไปกรี๊ดห่างหูห่างตาผู้คนเหมือนกันนะคะ เสียแต่กรี๊ดผิดเวลาไปหน่อย พอรุ่งเช้าขึ้นมาเขาก็ลือกันให้แซ่ดเลยว่า "เมื่อคืนได้ยินหรือเปล่า? ผีเปรตร้องขอส่วนบุญแน่ ๆ เลย!" เฮ้อ...

คุณฝนทรายเรียนอยู่ต่างประเทศหรือคะ? (แอบไปเยี่ยมบล็อคมาแล้วแต่ไม่ได้ลงชื่อไว้อ่ะค่ะ เหอเหอ) สนุกเนอะเวลานินทาคนต่างชาติด้วยภาษาไทย ยิ่งในระยะเผาขนด้วยจะยิ่งมันส์มากเลยค่ะ แต่ระวังเขาฟังออกนะคะ...


มายฮันนี่ : ฮิฮิฮิ เหมือนกันเลย เวลาหม่ำคือเวลาแสนสุข ส่วนเวลานอนคือเวลาแสนสุขที่สุดยอด! ได้เลยตัวเอง กลับมาเมื่อไหร่เราจะมีนัด "แข่งกันบ่น" กับ "แข่งกันบูด" อย่างแน่นอน! (ส่วนใครจะเป็นกรรมการนี่เอาไว้คิดทีหลังแล้วกันเน้อ เหอเหอเหอ)

ปล. ไอ้โพกะน้องงูเลยจ้าที่ไปแอบปีนบ้านมายฮันนี่ อิอิอิ ส่งน้องงูยืดคอขึ้นไปดูลาดเลาก่อน พอปลอดคนเก๊าะตะกายขึ้นไปไงจ๊ะ


โดย: Poceille วันที่: 12 ตุลาคม 2548 เวลา:18:35:01 น.  

 
ใจเย็นๆค่ะ ช่วงนี้มังคุดเมนส์ใกล้มา อารมณ์เปลี่ยวจนไม่อยากออกจากบ้านไปไหนเลย


โดย: mungkood วันที่: 12 ตุลาคม 2548 เวลา:21:03:38 น.  

 
ใจเย็นๆไว้นะคะ
ว่าแต่จะไปอีกไหมคะ
อยากไปอีกสักรอบจังแฮะ

เราไปมาสองวันไม่ค่อยเจออะไรแบบนี้เท่าไหร่
แต่สังเกตว่าไปชนคนอื่นหรือเฉี่ยวแบบไม่ตั้งใจไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ก็ได้ยินคำขอโทษครับ/ค่ะ มาจากทั้งตัวเราเองและคู่กรณีค่ะ รู้สึกดีจัง
อ้อ แต่ถ้าบูธไหนคนเยอะจริงๆ ก็อาศัยเลี่ยงหลบเอาค่ะ
ยอมไม่เข้าดีกว่าไปหน้าบูดใส่เค้าน่ะ


โดย: quin toki วันที่: 13 ตุลาคม 2548 เวลา:10:53:57 น.  

 
มาทักทายจ้า ขอบคุณที่แวะไปที่บล๊อคอะนะ


โดย: อินทรีทองคำ วันที่: 13 ตุลาคม 2548 เวลา:12:40:15 น.  

 
555 ของฟรีมีครั้งเดียว

ไม่เคยไปงานหนังสือเลยค่ะ รู้แต่คนเยอะมากๆ

บวชสามวันเค้าก็ให้นี่ค่ะ ปกติไปวัดไปหนค่ะ


โดย: อยู่ไกลบ้าน วันที่: 13 ตุลาคม 2548 เวลา:18:03:15 น.  

 

เหอ เหอ เหอ อ่านเห็นภาพเลย เคยเจอประเภทที่ว่าเดินๆมาแล้วหยุดขวางทางเดินอย่างนั้นเหมือนกัน ยังนึกแปลกใจว่าทำไมเขาไม่หลบให้พ้นทางเดินหรือทางเข้ามายืนขวางไว้ทำไม ถ้าตอนนั้นรู้สึกหงุดหงิดก็จะบ่นออกมาเลยว่า ยืนขวางทางทำไม เพราะป้าเองก็ไซร์ XL เหมือนกัน ถ้าชนกันแรงปะทะพอสู้กันได้

แต่คงเพราะไปวันเสาร์มั้งหนูโพคนเลยเยอะ ก็คิดซะว่าเดี๊ยวนี้คนไทยรักการอ่านมากขึ้น หรือว่ามาเพราะอยากได้ของฟรี เจอดารา เจอนักเขียนในดวงใจก็เลยทำให้คนมางานมากขึ้น เคยไปเมื่อหลายปีก่อนคนยังไม่มากถึงขนาดเดินเหยียบกัน อย่างนี้ต้องจัดที่สนามฟุตบอลจะได้หมดแรงเดินกันไปข้างนึงเลย

เอ ชักอยากรู้เเหะว่าเกิดวันเสาร์ด้วยหรือเปล่า


โดย: pakae IP: 61.90.85.196 วันที่: 14 ตุลาคม 2548 เวลา:11:04:17 น.  

 
ใจเยนๆคะ


จิ้มนู๋แรงๆเยย
อ้ากกกกก  อ้าว ยังไม่กดเหรอ




อิอิ


อินู๋เปส...


โดย: ~oกิ๊กกะโป๋ โลเปสo~ วันที่: 14 ตุลาคม 2548 เวลา:11:39:18 น.  

 
อะโห แต่ละคนโดนมาเหมือน ๆ กันเลยนะเนี่ย รู้สึกเหมือนกันเลยค่ะเรื่องที่คนข้างหน้าเดินอยู่ดี ๆ ก็หยุดเดินซะงั้น แต่เผอิญว่าแฟรี่เป็นพวกซิกแซกเก่งนะใครเดินสวนมาแต่ละทีงี้ซิกแซกหลบตลอด ส่วนที่เดินข้างหน้าแล้วหยุดแฟรี่ผ่ากลางปล้องเลย วันนั้นซื้อหนังสือเสร็จก็รีบกลับบ้านเลย ซิกแซกมากไปหน่อยเลยปวดหัวอยากจะอาเจียนเอาอาหารกลางวันออกมาหมด


โดย: Fairy IP: 58.9.138.52 วันที่: 14 ตุลาคม 2548 เวลา:20:51:38 น.  

 
มาเยี่ยมค่า พี่โพ...

ตอนนี้ มิรันนอนอืดอยู่บ้านอย่างเดียวเลย เหอๆ



ตอนนี้ขอตัวไปอืดต่อก่อนนะฮับ ไม่ไหวแล้ว แหะๆ

ราตรีสวัสดิ์ค่า V ^ ^


โดย: มิรันตี IP: 61.91.172.145 วันที่: 14 ตุลาคม 2548 เวลา:23:43:33 น.  

 
ฮ่าๆๆ อ่านแล้วนึกภาพออกเลยค่ะ ว่าคนมันเยอะขนาดนี้
ไม่ค่อยมีปัญหานี้เท่าไหร่ค่ะ นานมากแล้วที่ไม่ค่อยเจอคนเยอะๆอย่างนี้

อารมณ์เสียเจ๊พิลก็เป็นเหมือนกันค่ะ บางทีเดินตาขวาง แต่พออารมณ์ดีก็เดินยิ้มคนเดียว มองนก มองไม้

คนเดินผ่านกันคงนึก "บ้าเปล่าวะ"
"บ้าก็บ้าวะ มีอะไรเปล่า ถ้าอยากมีเรื่องก็เข้ามาเลย"

แฮ่ๆๆ สรุปแล้ว บ้าจริงๆค่ะ


โดย: pilgrim (navyblue ) วันที่: 15 ตุลาคม 2548 เวลา:4:42:07 น.  

 
มาทักทายวันหยุดจ้า


โดย: อินทรีทองคำ วันที่: 16 ตุลาคม 2548 เวลา:10:58:44 น.  

 
มาขอบคุณที่แวะไปที่บล๊อคจ้า มีความสุขในวันทำงานนะจ้ะ


โดย: อินทรีทองคำ วันที่: 17 ตุลาคม 2548 เวลา:15:39:47 น.  

 
คนเยอะจริงๆค่ะ...เยอะจนน่าเวียนหัว...

ไปมาไม่ค่อยได้ซื้ออะไรมาเลยค่ะ...เมาคน????


โดย: ว่าน วันที่: 17 ตุลาคม 2548 เวลา:21:04:37 น.  

 
ตอบกระทู้ยู้ฮูค่ะ


คุณ mungkood : ใช่ค่ะ เวลาใกล้ประจำเดือนมาจะหงุดหงิดมาก จนบางทีผู้ร่วมงานถึงกับงงว่าทำไมจู่ ๆ ถึงไปแง่ง ๆ ใส่เขาอ่ะค่ะ แก้ไม่ได้สักที...


คุณ quin toki : จากวันนั้นก็ไม่ได้ไปงานอีกเลยค่ะ หาเวลาไม่ได้จริง ๆ แถมตังค์ก็หมดงบแล้วจ้า ไว้รองานหน้าจะพยายามหาเพื่อนไปช่วยดับอารมณ์ร้อนด้วย หนนี้ชวนไม่กี่คนแล้วแต่ละคนก็ไม่ว่างเลยไปคนเดียว ไม่มีคนช่วยสาดน้ำลดความร้อนแรงของอารมณ์น่ะค่ะ


คุณอินทรีทองคำ : สวัสดีเช่นกันค่ะ แล้วไว้จะแวะไปหาอีกค่ะ


คุณอยู่ไกลบ้าน : เคยบวชที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญค่ะ ใกล้บ้านดีแล้วก็มีคนไปบวชเยอะ แต่นั่นมันหลายปีมาแล้วล่ะค่ะ ตอนนั้นเหมือนเป็นคอร์สของวัด บวชสองสัปดาห์ค่ะ เลยไม่แน่ใจว่าถ้าไปบวชสั้น ๆ เขาจะยอมไหม? ยังไม่ได้ไปถามรายละเอียดเลยค่ะ...


กิ๊ก Pakae ที่รัก : โพว่าคนไทยรักการอ่านมานานแล้วล่ะค่ะ เพียงแต่ว่าเพิ่งจะมีโอกาสเลือกซื้อเลือกหาหนังสือได้มากขึ้น เนื่องจากการบูมอย่างแรงของการเขียนนิยายในเน็ตแล้วมาตีพิมพ์ ผนวกกับการจัดงานหนังสือที่มีการเชิญนักเขียนมาร่วมกิจกรรมกับนักอ่าน ซึ่งแหวกแนวไปจากเมื่อก่อนที่การเขียนหนังสือเป็นเพียงการสื่อสารทางเดียว จากนักเขียนสู่นักอ่านน่ะค่ะ

ยอมรับเลยค่ะว่าหนังสือมีมากมายจริง ๆ เลือกอ่านไม่ถูก บางทียังนึกเสียดายว่าพิมพ์มาตั้งมากมายแต่เราไม่ได้อ่าน เอาเวลาไปทำอย่างอื่นหมด (นอน... แฮ่แฮ่...)


นู๋เปส : พี่โพจิ้มตุ๊กตาของหนูไปแล้วจ้า พุงทะลุเลยเห็นไหม เหอเหอ ขอบคุณที่แวะมาทักทายกันนะจ๊ะ


น้อง Fairy : ฮิฮิฮิ อิจฉาคนตัวเล็กเนอะ ซิกแซกได้ แต่พี่โพตัวใหญ่มาก ซิกแซกไม่ไหวค่ะ ต้องแหกด่านฝ่าไปดื้อ ๆ นี่แหล่ะจ้า สะจายยยยยยย


น้องมิรันตี : อืดเหมือนกันเลยค่ะ ฮิฮิฮิ มาแข่งกันอืดไหม? แล้วเดี๋ยวให้มายลอร์ดเลวินมาตัดสินว่าใครชนะ ฮ่าฮ่า


คุณพี่ pilgrim : ฮิฮิฮิ เดินยิ้มคนเดียวนี่ทำประจำค่ะ ขนาดว่าเดินยิ้มไปจนมีฝรั่งเข้ามาทัก นึกว่าเราไปให้ท่าเขา... ฮ่วย! (แต่หมอนั่นหล่อดีนะ เหอเหอ... ชวนไอ้โพไปเที่ยวทะเลอีกต่างหาก นี่ถ้าวันนั้นไม่ติดประชุมนะจะหนีตามหนุ่มนักกฎหมายคนนั้นไปแย้ว!!!)


คุณว่าน : นั่นสินะคะ เมาคลื่นมหาชนคนรักหนังสือจริง ๆ ไว้ครั้งหน้าจะหนีงานไปวันธรรมดาดีกว่าค่ะ ไปวันหยุดแล้วจะถูกเหยียบตาย


โดย: Poceille วันที่: 23 ตุลาคม 2548 เวลา:12:01:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Poceille
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





.
.
.

Busy Woman
but
Non-productive

.
.
.


Friends' blogs
[Add Poceille's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.