...ห้องทำงานรก ๆ ร้าง ๆ ที่เจ้าของทิ้งขว้างไม่สนใจ...


Group Blog
 
<<
มกราคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
19 มกราคม 2549
 
All Blogs
 
...กลางมกรา บ่น บ้า ไร้สาระ (ภาคสอง)...



...


สงสัยการอ่านบทความภาษาต่างประเทศมากเกินไปจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับสารเคมีบางอย่างในสมอง เลยทำให้ช่วงนี้ฉันอารมณ์เสียมากเป็นพิเศษ...


ธรรมดาฉันก็เป็นคนอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่แล้ว เพื่อน ๆ จะเรียกว่าระยะผีเข้า (อารมณ์บูด)และผีออก (อารมณ์ดี) ซึ่งในหนึ่งวันผีมันก็จะเข้า ๆ ออก ๆ หลายรอบอยู่ แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าผีมันจะสิงสถิตย์อยู่อย่างถาวร อารมณ์เลยบูดสนิทจนคนข้าง ๆ ไหวหวั่น เพราะฉันทำตัวเหมือนระเบิดที่พร้อมปะทุได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องมีการจุดชนวนด้วยโทรศัพท์มือถือให้ยุ่งยากเสียเวลา...


เมื่อวานก็เพิ่งทิ้งระเบิดตูมไปลูกหนึ่ง ตอนทิ้งไปก็ไม่คิดอะไรเพราะกำลังขับรถอยู่ด้วย สมาธิมันเลยแตกซ่าน แต่พอมาตอนนี้กลับต้องมานั่งเสียใจจนไม่เป็นอันทำงาน เพราะเรื่องที่จุดชนวนระบิดนั้นมันก็เป็นเรื่องของคนอื่นที่ฉัน(แส่)รับมาจัดการดูแล แถมคนที่โดนระเบิดไปเต็ม ๆ เมื่อวานเขาก็ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วยสักนิด เพียงแต่เป็นคนที่ฉันไปขอความช่วยเหลือไหว้วานกับภาระที่ไม่จำเป็นอันนั้นเท่านั้นเอง...


เกลียดตัวเองจังที่เป็นแบบนี้... ไปขอให้เขาช่วยแท้ ๆ แล้วยังไปแว้ด แว้ด แว้ดใส่เขาอีก...


เรื่องมันเริ่มจากที่เมื่อวานนี้ฉันไปทำงานต่างจังหวัดพร้อมกับคณะน้อง ๆ อีกหลายชีวิต ตอนขากลับก็แยกกันกลับ น้อง ๆ กลับรถตู้ ส่วนฉันขับรถไปเอง ตอนที่ฉันขับรถกลับบ้านอยู่นั้น น้องเขาก็โทรมาบอกว่าเขาลืมของมีค่าไว้ในห้องน้ำของสำนักงานที่เราไปนั่งทำงานกันเมื่อตอนกลางวัน...


ฉันก็... อ้าว ทำไงดีล่ะ? เราก็ขับรถออกมาแล้ว จะให้ย้อนกลับไปอีกก็ไกลอยู่ พอดีมีเบอร์ของผู้ร่วมงานที่ฉันคาดว่าเขาน่าจะยังอยู่ที่สำนักงาน เลยโทรไปขอความช่วยเหลือให้เขาเดินไปดูในห้องน้ำให้หน่อยว่าของยังอยู่หรือเปล่า?


เหยื่อระเบิดของฉันก็ดีใจหาย สละเวลาเดินไปดูให้แต่ปรากฏว่าไม่มี ฉันเลยโทรไปถามน้องเขาอีกครั้งว่าแน่ใจหรือเปล่าว่าลืมไว้ในห้องน้ำ น้องเขาก็ให้การว่าอาจจะตกกลิ้งอยู่กับพื้นห้องเพราะรู้สึกว่าเขาจะใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อตอนที่เปลี่ยนชุดไปทำงาน


ฉันก็เลยโทรไปขอความกรุณาเพื่อนร่วมงานคนเดินว่า "รบกวนพี่ช่วยบอกแม่บ้านที่ทำความสะอาดห้องน้ำด้วยว่าถ้าพบของนั้นให้เก็บเอาไว้ให้ด้วยนะคะ"


พี่เขาก็ตอบมาว่า "ป่านนี้แม่บ้านกลับไปหมดแล้ว"


"พรุ่งนี้ค่อยบอกก็ได้ค่ะ เย็นนี้คงไม่ทันแล้ว"


พี่เขาเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะเสนอขึ้นมาว่า "เอางี้ไหม ให้น้องคนนั้นเขาโทรมาบอกยามที่ป้อมไว้แล้วกัน"


ฉันก็เริ่มตะหงิด ๆ แล้วตอนนั้น บอกยามแล้วจะช่วยอะไรได้? จะให้ยามไปเดินตรวจห้องน้ำเรอะ? แล้วด้วยความที่ฉันเห็นว่าห้องทำงานของพี่ท่านอยู่ไม่ห่างจากป้อมยามเท่าไหร่ แถมยังมีโทรศัพท์ภายในที่ติดต่อยามได้ในทันที ฉันก็เลยหลุดปากไปว่า


"งั้นรบกวนพี่ช่วยบอกยามเลยได้ไหมคะ?..."


พี่ท่านเงียบไปอีกรอบก่อนจะตอบกลับมาว่า "ที่จริงคนเราน่าจะรับผิดชอบสมบัติของตัวเองได้นะ ทำไมต้อง..."


เท่านั้นแหล่ะค่ะ ระเบิดตูมทันทีเลย! ฉันก็แว้ดลงไปในโทรศัพท์อย่างไม่คิดอะไรทั้งนั้น


"พี่คะ พี่ก็ช่วยน้องมันหน่อยแล้วกันค่ะ ไม่มีใครอยากทำของหายหรอก..."


พี่เขาก็เงียบหนักขึ้น คงตกใจนิ เพราะธรรมดาแล้วฉันกับเขาก็ไม่ค่อยได้คลุกคลีตีโมงกันเท่าไหร่ เขาเลยไม่ค่อยรู้ว่าเวลาฉัน"ผีเข้า"มันน่ากลัวเพียงใด...


"เอางี้ ขอเบอร์น้องคนนั้นให้พี่แล้วกัน เดี๋ยวพี่โทรไปคุยกับน้องเขาเอง..."


พี่ท่านตัดบทฉับ ฉันเลยรีบ ๆ บอกเบอร์โทรศัพท์ของน้องไปแล้วก็วางหูทันที อารมณ์เดือดปุด ๆ จนขับรถหาเรื่องเขาไปทั่วถนน ตอนนั้นคิดแต่เพียงว่าทำไมคนเขาช่างใจดำ เราไม่ได้ขอให้เขาไปก้ม ๆ เงย ๆ หาของตามพื้นห้องน้ำให้สักหน่อย เราแค่ขอให้เขาบอกแม่บ้านไว้ว่าถ้าเจอก็ขอให้เก็บไว้ให้ด้วยเท่านั้นเอง เพราะยังไงเสียเขาก็ต้องเจอแม่บ้านพรุ่งนี้เช้าอยู่แล้ว


ส่วนเรื่องบอกยาม เขาก็แค่ยกหูโทรกริ้งเดียว โทรภายในไม่เสียค่าโทรศัพท์ด้วยซ้ำ แต่ทำไมเขาต้องทำเรื่องให้มันยุ่งยากขนาดนี้ โทรกันไป โทรกันมา สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง เสียค่าโทรฟรีอีกต่างหาก...


เฮ้อ...


ตอนนั้นคิดอย่างนั้น พอมาตอนนี้กลับคิดว่า ตัวเราเองหรือเปล่าที่เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดมันยุ่งยาก ถ้าเรากลับรถไปสำนักงาน ไปดูในห้องน้ำด้วยตาตัวเองหรือไปบอกยามไว้เองโดยไม่ต้องพึ่งใคร อาจจะดีกว่านี้... อย่างน้อยเวลานี้ก็ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจจนอ่านเปเปอร์ไม่รู้เรื่องแบบนี้น่ะ...


...


เฮ้อ... มีเรื่องให้เสียเพื่อนตั้งแต่ต้นปีเลยแฮะเรา เมื่อไหร่จะแก้นิสัยบ้า ๆ อันนี้ได้สักทีหนอ?


...






ปล. เมื่อวานนี้ตอนประมาณห้าโมงกว่า ๆ ท่านที่ขับรถอยู่ตามถนนเพชรเกษมแล้วโดนรถสีครีมเขรอะ ๆ ขับปาดหน้าแบบไร้มารยาทล่ะก็ ข้าน้อยเองล่ะค่ะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว ขออภัยอย่างสูงค่ะ ขอท่านโปรดเมตตาอย่าถือโทษโกรธเคืองกันเลยนะเจ้าคะ...






Create Date : 19 มกราคม 2549
Last Update : 19 มกราคม 2549 10:07:50 น. 4 comments
Counter : 298 Pageviews.

 
อ่า ก็มีกันบ้างละนะ ไม่เป็นไรจะคนเราย่อมมีอารมณ์หงุดหงิดกันบ้างจะ แต่ถ้าใส่ลงไปในโทรศัทพ์แล้วก็พอนิ อ่าสำหรับคุณโพ มาลงกะเพื่อนร่วมถนน อันนี้อยากให้คิดถึงสวัสดิภาพของตัวคุณโพด้วยอะจะ

แล้วตกลงน้องคนนั้นเค้าได้ของคืนหรือยังจ้ะนี่


โดย: อินทรีทองคำ วันที่: 19 มกราคม 2549 เวลา:11:31:01 น.  

 
เอ้อ ... ใจเย็นๆ


โดย: ภูติ วันที่: 19 มกราคม 2549 เวลา:16:33:06 น.  

 
นั่นซิคะอารมณ์ไม่ดีขณะขับรถน่ะอันตรายนะคะ
ใจเย็นๆนะคะคุณโพ ตอนนี้อารมณ์คงดีขึ้นแล้วเนอะ
แล้วน้องคนนั้นเค้าได้ของคืนมั้ยคะ


โดย: Petit Patty วันที่: 20 มกราคม 2549 เวลา:10:12:22 น.  

 
มาตอบกระทู้ยู้ฮูค่ะ


คุณอินทรีทองคำ : โพนิสัยเสียแบบนี้ล่ะค่ะ "ผีเข้า" เมื่อใด คนข้าง ๆ รถข้าง ๆ หรือแม้กระทั่งจิ้งจกที่เกาะฝาอยู่ข้าง ๆ เป็นโดนลูกหลงหมด นิสัยเสียนี้แก้ไม่หายสักที สงสัยว่าต้องชนหนัก ๆ สักครั้งถึงจะเข็ด ขอบคุณคุณปลาที่ให้คำตักเตือนเรื่องสวัสดิภาพนะคะ โพจะพยายามเก็บอารมณ์ให้มากขึ้นค่ะ ^^"


คุณภูติ : ใจเย็นแล้วจ้า โซ้ยไอติมเย็น ๆ ดับร้อนไปแล้วจ้า


คุณ Petit Patty : วันนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้วค่ะ แล้วกับเพื่อนร่วมงานท่านนั้นก็คุยกันแล้ว พี่เขาก็เข้าใจ เลยรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยล่ะค่ะ ตอนเข้าไปเจอพี่เขาที่ห้องทำงานก็กลัวเหมือนกัน แต่เขายังส่งยิ้มมาให้ เลยกล้าคุยค่ะ


ส่วนของของน้องเขานั้นหมดโอกาสได้คืนแล้วล่ะค่ะ เพราะถ้ามันตกอยู่ในห้องน้ำจริง แถมไปทำตกไว้ตอนใกล้เวลาเลิกงานซึ่งมีแต่คนเข้าออกห้องน้ำตลอดแบบนั้น คงไม่เหลือไว้แล้วล่ะค่ะ น้องเขาให้เพื่อนขับรถกลับมาสำนักงานตอนกลางคืน แล้วไปลากยามจากป้อมมาช่วยกันหาตามทางเดินกับห้องทำงานด้วยนะคะ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาค่ะ...


โดย: Poceille วันที่: 20 มกราคม 2549 เวลา:21:34:21 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Poceille
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





.
.
.

Busy Woman
but
Non-productive

.
.
.


Friends' blogs
[Add Poceille's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.