เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
12 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 5....

....ลวงใจ บทที่ 5....


บทที่ 5





“ย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง..” ลุงยงจ้องหน้าจร “คุณอยากมาทำไร่ที่นี่แน่นะ?”



“ครับ..” จรตอบตามความรู้สึกขณะนั้น

“อันดับแรกคือต้องมีที่พัก..เช่าบ้านที่อำเภอ..”


“โอ๊ย!..คิดว่าไม่น่าจะมีนะ..” แม่ค้าสอดขึ้น “ฉันไปตลาดทุกวันไม่เคยเห็นมีบ้านเช่าที่ไหน”

“ผมว่าซื้อที่ริมถนนสักแปลงไม่ต้องมาก ปลูกบ้านพักแล้วค่อยเข้าไปทำไร่ในที่ผืนใหญ่..” จรเสนอความเห็น “ดีไหมลุง?”

“โอ..เบ็ดเสร็จเป็นล้านหรือกว่านะคุณ” ลุงยงห่วงเรื่องเงิน..ถึงแม้จะมีอยู่มากในธนาคารแต่จรไม่ได้ทำงานอะไรถ้าใช้ฟุ่มเฟือยวันหนึ่งนายหนุ่มของเขาคงมีปัญหา

“คิดเสียว่าเป็นการลงทุน..อีกหน่อยมีผลิตผลก็ได้เงินคืน” จรฝันหวาน

“ถ้าไม่ได้..”

“แหม..ลุงมองโลกแง่ดีหน่อยสิครับ”

“ฉันไม่ใช่นายหน้าอะไรหรอกนะ..” แม่ค้าฟังอยู่นาน “มีที่อยู่แปลงหนึ่งเขาอยากขาย”

“อยู่ที่ไหน เนื้อที่มากไหม?” ลุงยงหันไปถามทันที

“ไร่เดียวเองริมถนนอย่างที่คุณอยากได้..แต่..” หยุดพูดเพราะอะไรสักอย่าง

“แต่อะไรครับ..” จรสังหรณ์ใจ

“ช่างเถอะ..” แม่ค้าหยุดให้ข้อมูลดื้อๆ “ไม่มีอะไร..ลืมเสียเถอะคุณ”


“นะ!..” อุทานของจรที่ยากแปลความหมาย

“ทำให้เราอยากซื้อ..” ลุงยงลากหยดน้ำบนโต๊ะ


“ค่านายหน้า!” จรโพล่งออกมา

“บอกแล้วว่าไม่ใช่..” เสียงธรรมดาไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของจร
“โน้น!..”แม่ค้าชี้มือ “ถามเอาเองแล้วกันฉันไม่เกี่ยว”




ลุงยงคลานรถไปทางที่แม่ค้าบอก..ทิศที่บ้านผู้ใหญ่ตั้งอยู่

“เข้าไปถามเมียผู้ใหญ่ดูไหม?” ลุงยงพูดขึ้น

“ผมว่า..” ความฝันของจรเมื่อเช้ายังหลอนอยู่..แต่แล้วเขาก็ร้องขึ้น
“นั่น!..”

ถัดจากรั้วไม้ขัดของบ้านผู้ใหญ่มีที่ว่างแปลงหนึ่ง..ป้ายปักโย้เย้เขียนไว้สั้นๆ ว่า “ขาย”

“นี่ละมั้ง..” ลุงยงจอดรถ “แต่ว่าจะถามใครดี..แม่ค้าก็น่าจะบอกให้รู้เรื่อง”

“อะไรหรือคุณ?” ชายชราคนหนึ่งโผล่มาจากหลังดงกล้วย..ที่พักเล็กๆ ของแกซ่อนอยู่ตรงนั้น

“ป้ายบอกว่าขาย..ขายที่ใช่ไหมลุง” ลุงยงชี้ที่ป้าย

“ใช่ๆ..” รู้สึกเหมือนชายชราดีใจ “ใช่จ๊ะ..” มองเข้าไปในที่..กวาดสายตาตั้งแต่รั้วบ้านผู้ใหญ่เรื่อยไปตามถนนแล้ววกกลับเข้าไปในที่ของผู้ใหญ่..ค้างอยู่อย่างนั้น

“ลีลา..” จรพึมพำ “รายละเอียดล่ะลุง” ตะโกนถามชายชราที่ยังนิ่งอยู่


“ลุง!..” ลุงยงช่วยส่งเสียงอีกคน

“อ้อ!..” ชายชราสะดุ้งจากภวังค์ “ทั้งหมดมีสี่แปลงติดกัน..”

“เราอยากได้แปลงเดียว” จรขัด

“แปลงละหนึ่งไร่..” ชายชราไม่สนใจคำพูดของจร หรือแกกำลังท่องบทที่คงบรรยายมาหลายสิบเที่ยวจนเหมือนท่องจำ “แปลงแรกติดกับที่ของผู้ใหญ่ราคาสี่หมื่น แปลงถัดไปหกหมื่น เจ็ดและแปดหมื่น”

“แปลกนะลุง..” ลุงยงมองพิจารณาที่ทั้งสี่แปลง “แปลงแรกมีต้นไม้อุดมสมบูรณ์กลับราคาถูกที่สุด..ถัดไปๆ ยิ่งแห้งแล้งกลับราคาสูง”

“มันเป็นอย่างนั้น” ชายชราหันหลังเดินเข้าดงกล้วย


“เดี๋ยว!..” ไม่รู้อะไรทำให้จรตัดสินใจปุ๊ปปั๊ป..ตะโกนลั่น “ผมซื้อ ผมซื้อ”

“คุณจร!..” ลุงยงเขย่าแขนจร “มันแปลกๆ นะ ผมว่าน่าจะมีอะไรแฝงอยู่สักอย่าง”

“สี่ไร่แค่สองแสนห้า..” จรทำท่าเหมือนตอนชายชราท่องอาขยาน “สี่เหลี่ยมจัตุรัสติดถนนทุกแปลงด้วยถูกจัง”

“รู้ได้อย่างไรว่าแต่ละแปลงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส” ลุงยงแปลกใจจรมากกว่าความลี้ลับของที่สี่แปลงนี้

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะครับ..ที่ผืนนี้รอให้ผมมาเป็นเจ้าของโดยเฉพาะนี่นา” จรตอบตามความรู้สึกที่ใครบางคนกระซิบบอก..ห่างจากที่จรยืนอยู่ไม่ไกล..มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่



สายตามากกว่าสองคู่แอบมองผ่านรั้วไม้ขัด..บ้านผู้ใหญ่







Create Date : 12 มกราคม 2563
Last Update : 12 มกราคม 2563 15:45:03 น. 0 comments
Counter : 40 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com