เขียนไว้อ่านเรื่อยๆ ครับ

 
มกราคม 2563
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
12 มกราคม 2563
 

....ลวงใจ บทที่ 3....

.... ลวงใจ .... (บทที่ 3)





บทที่ 3





“ทำไมเราถึงอยากไปทำไร่ที่นครสวรรค์..”
จรนั่งรำพึงอยู่ริมสระบัว “มีโฉนดอีกใบที่ยังไม่ได้สำรวจนี่นา..บางสะพานน้อย ประจวบคีรีขันธ์”


“ลุงครับ..” จรโทรฯ ไปหาลุงยง “อาทิตย์นี้เราไปบางสะพานกันไหมผมเล็งอยู่นานแล้ว อยากไปเที่ยวทะเล”

“อ้าว!..นึกว่าจะไปวางแผนทำไร่..” เสียงตอบจากสาย “คุณจรก็อย่างนี้อาทิตย์เดียวเปลี่ยนใจแล้ว”

“ไม่ได้เปลี่ยนใจครับ เพียงแต่ท้อนิดหน่อย..ที่ตั้งมากมายอย่างนั้น อยู่ลึกเข้าไปในป่า ผมตัวคนเดียว..เฮ้อ!..” หยุดรอความเห็น..ต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ “ที่บางสะพานแม่เป็นแค่หุ้นส่วนหนึ่งในสี่ คงมีใครทำอะไรไว้บ้างแล้ว..ก็นะ..ไปเที่ยวเฉยๆ ก็ยังดี”

“ไกลกว่านครสวรรค์มาก..ออกเดินทางตีสามตีสี่ ไปเห็นทะเลแวบหนึ่งแล้วขับรถกลับ..กว่าจะถึงบ้านห้าทุ่มสองยามละมัง”

“ถ้าอย่างนั้นไปรถโดยสาร..ได้ไหม?”

“นั่นยิ่งแล้ว กว่ารถจะออก กว่าจะหาทางเข้าไปที่ๆ คงต้องค้างคืน..เรื่องยาวเลยคุณ”

“อยากรู้..อยากเห็น..อยากมีบ้านติดทะเลสักหลัง” ขว้างก้อนหินลงสระ..ฝูงปลาแตกกระจาย

“โตเป็นผู้ใหญ่สักทีสิครับ..พรุ่งนี้ไปนครสวรรค์เถอะ แล้วผมจะช่วยหาทางให้คุณเป็นชาวไร่...หรือไง?”

“ไม่!..” ลุงยงคงไม่ได้ยิน..วางสายของคนไม่รู้จักโตไปแล้ว

ความจริงที่ลุงยงไม่รู้..ก้าวแรกที่ออกเผชิญโลกของจร..เขาได้พบกับความรู้สึกประหลาด ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจแม้จะโตเป็นหนุ่มแล้วก็ตาม..รู้สึกแปลกๆ รู้สึกไม่ถูกต้อง และไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยว



“จร..จอห์น..มาเล่นกับเค้าหน่อย” เสียงหนึ่งร้องเรียก

“หายไปนาน..” จรงัวเงียออกจากห้อง

“คิดถึงจอห์นจัง..” เด็กหญิงขยับที่ให้ “มาสิ..มาเล่นตุ๊กตากับเค้า”

“ดึกแล้ว..” จรยิ้มให้เด็กบนเตียงสีชมพู..อะไรๆ ในห้องเป็นสีชมพูหมด “ทำไมหมู่นี้ไม่เห็นมา”

“จอห์นโตแล้ว จอห์นไม่คิดถึงเค้าต่างหาก..” เด็กหญิงชูแขนทั้งสองขึ้น “มากอดเค้าหน่อย”

“จรเป็นผู้ใหญ่ จรไม่เล่นตุ๊กตานะ” จรเดินไปที่เตียงสวมกอดเด็กหญิงน่ารักคนนั้น..เธอน่ารักเหมือนตุ๊กตา ผมสีน้ำตาลสลวย แก้มแดงตาโตขนตาเป็นแพ

“เล่นเป็นเพื่อนเค้าหน่อย..” เด็กหญิงออกจากอ้อมกอด “เมื่อก่อนจอห์นชอบเล่นนี่นา..นะ..นะ..” เด็กหญิงหยิบเสื้อผ้าและอุปกรณ์เครื่องใช้ของตุ๊กตาออกจากกล่อง

“เล่นได้เดี๋ยวเดียวนะพรุ่งนี้จรต้องไปต่างจังหวัดแต่เช้ามืด” จรเล่นตุ๊กตากับเด็กหญิง..ช่วยกันอาบน้ำแต่งตัว ทำกับข้าวป้อนข้าว เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดไปเที่ยว

“ไม่เอาชุดนี้สวยไป..” เด็กหญิงถอดเสื้อผ้าและวิกผมสีทองของตุ๊กตาออก “ไปต่างจังหวัดต้องใส่ยีนและเสื้อยืด ผมต้องรวบถักเปียอย่างนี้..” หยิบวิกผมเปียสีน้ำตาลขึ้นวางบนหัวจร “อย่างนี้!..อย่างนี้!..”

“ของตุ๊กตานะ!..” จรสะดุ้งตกใจหยิบวิกเล็กๆ นั้นออก “ไม่ใช่ของจร”

“ของจอห์น..” เด็กหญิงกลับใส่ให้ใหม่ “จอห์นต้องถักเปียให้เรียบร้อยเวลาทำงาน”

“ไม่เอาจรไม่ถักเปีย..ไม่นะ..ไม่ถักเปีย..” จรลงนอนดิ้น “ไม่นะ..ไม่..ไม่..”

“ปึง!..ปึง!..”

“คุณจรครับ..คุณจรตื่นเถอะ..” เสียงลุงยงอยู่ที่หน้าประตู

“ไม่!..ไม่!..”

“อะไรไม่ๆ เราจะไปนครสวรรค์กันไง”

“อ้าว!..” จรตกใจตื่น..ที่แท้ฝันไป




“แวะปั้มหน้าด้วยครับ..” ถึงแม้จะออกจากบ้านมานานแล้วจรยังอดคิดถึงเด็กผู้หญิงในความฝันไม่ได้ “ถักเปีย..หึ..หึ..ถักเปีย..” ดึงหนังยางที่รัดเป็นจุกน้ำพุออก

“วันนี้คุณจรแปลกๆ นะ..” ลุงยงแอบมองจุกน้ำพุตั้งแต่จรออกจากห้องแล้ว

“ผมไม่ได้ถักเปีย..” หัวเราะกับกระจกหน้า “ไม่ใช่หรือลุง..ฮะ..ฮะ..”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ..” ลุงยงแก้ตัว “ผมหมายถึงเรื่องแวะปั้ม”

“ทำไมหรือ?” รถเลี้ยวเข้าปั้มพอดี..ยังมืดอยู่แต่มีรถจอดแน่น ปั้มนี้เป็นปั้มแรกเมื่อเริ่มเข้าทางหลวงเอเซีย

“ทุกทีไม่เคยเห็นแวะ..” ทั้งสองลงจากรถ “มุ่งแต่จะไปให้ถึงที่ อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

“ก้อ..บอกแล้วว่าไม่อยากไป..เบื่อละ” มุ่งหน้าไปที่ซุปเปอร์มาร์ท

“ดื่มกาแฟเข้มๆ สักแก้วคุณจรอาจดีขึ้น..” ไปคนละทางกับหนุ่มจร “ผมเข้าห้องน้ำก่อนนะ ออกจากบ้านตั้งแต่ตีสี่ยังไม่ได้เลย”

“ไม่ต้องห่วงผม..” พูดกับลุงแต่ใจนึกถึงเด็กหญิง “ผมโตเป็นผู้ใหญ่..ไม่เล่นขายของแล้ว” ประโยคหลังเสียงเบาแต่ไม่วายได้ยินถึงกลุ่มวัยรุ่น..หนึ่งในนั้นหันมองจร



“ดีขึ้นไหมครับ?” ลุงยงลดถ้วยกาแฟลง

“ครับ..” จรและลุงยงนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวด้านข้างซุปเปอร์มาร์ท..ผู้คนเข้าออกขวักไขว่ “เมื่อคืนผมฝันถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว”

“มิน่าเช้านี่ถึงมัดจุก”

“แม่ผมมีลูกสาวอีกคนหรือเปล่า” ประโยคที่จรถามลุงยงมานับครั้งไม่ถ้วน

“ไม่นะ เห็นกระเตงคุณอยู่คนเดียว” ลุงยงเริ่มตอบอย่างนี้เมื่อจรย่างเข้าวัยรุ่นจนถึงปัจจุบัน

“เหมือนเขามาขอแบ่งปันความสุข มาขออยู่ด้วย..คิดอีกทีเหมือนเขาเคยอยู่ที่บ้านก่อนผมมาอยู่..” มองหน้าลุงยง “หรือเขาเป็นพี่สาวผมที่ตายก่อนลุงจะมาทำงานกับแม่”

“อันนี้ก็จนปัญญาครับ..แต่ไม่เห็นแม่คุณพูดอะไรเกี่ยวกับลูกคนอื่นเลย..ผมว่าไม่ใช่อย่างที่คุณคิดแน่”

“เขามีเค้าหน้าเหมือนผมมากแต่ไม่เหมือนแม่เลย..ว่าไปผมก็หน้าไม่เหมือนแม่” เด็กผู้หญิงคนนี้เข้าฝันหนุ่มจรบ่อยๆ มาเล่น กินขนม บางทีคล้ายทวงสิทธิ์บางอย่างที่เธอเคยมีในครอบครัวของจร

“พักนานแล้วไปต่อเถอะ” ลุงยงชินกับปัญหาเดิมของจรจนไม่รู้สึกร่วมอะไรกับปมในใจนั้น

“พูดเรื่องนี้ทีไรลุงเปลี่ยนเรื่องทุกที..น่าสงสัยนะเนี่ย..”

“ยังอีกสามชั่วโมงนะครับกว่าจะถึง..ถ้าไม่..” ลุงหยุดพูดเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังชี้โพรงให้กระรอก




“ลุ้ง!..” ชั่วโมงครึ่งต่อมา “ปั้มสุดท้ายแล้วที่มีซุปเปอร์..แวะเถอะ” กระรอกแกมแดงร้องขึ้น

...............

“กินต้มเลือดหมูกันก่อนนะลุง” ยี่สิบนาทีจากปั้มล่าสุด เขตสิงห์บุรี “ผมจะตักเครื่องในวางบนข้าวร้อนๆ ราดด้วยน้ำจิ้มแซบๆ”

...............

“วันนี้เราเข้าทางแยกอุทัยฯ นะ ผมอยากขึ้นเขาสะแกกรัง” ทุกวิถีทางที่จะถ่วงเวลาถึงที่

“โอยๆ..ข้อนี้ผมขอขัดใจคุณจร..มันอ้อมและผมไม่ชำนาญเดี๋ยวหลงทาง จะค่ำเสียก่อนถึงลาดยาว”

“งั้นแวะซื้อพวงมาลัยหน่อยครับ..” ลุงหักเลี้ยวเข้าข้างทางที่มีเพิงขายพวงมาลัยตั้งเรียงอยู่ “ยายร้อยเองหรือเก่งจังครับ..” ไม่ยอมผ่านง่ายๆ “บ้านอยู่ไหนล่ะยาย....”

“คุณจร!..” พร้อมๆ กับเสียงเข้ม กระจกรถเลื่อนขึ้นทั้งยังไม่สิ้นสุดการสนทนา

“ลุง!..” แต่ไม่มีคำพูดอะไรต่อเติม




ลุวัตถุประสงค์ที่ไม่ได้คิดทางแก้ไขไว้ล่วงหน้าของจร..ฟ้าหม่นพอดีเมื่อออกจากอำเภอมุ่งไปที่

“เฮ้ย!..นั่นมันไอ้ผิวบางที่เล่นขายของนี่..” เสียงตะโกนบอกกันของวัยรุ่นกลุ่มเมื่อเช้ามืดที่ปั้มน้ำมัน

“บังเอิญจังวุ้ย..มาถิ่นนี้เหมือนกัน..ฮ่าๆๆ”

“ข้าว่าอย่าไปยุ่ง..” หนุ่มคนที่แอบมองจรร้องห้าม “ตรงไปบ้านงานดีกว่า”

“ไอ้เด็กพวกนี้มันเป็นอะไรของมัน..” ลุงยงเริ่มรู้สึกผิดปกติ “โฉบมาหลายหนแล้ว”

“ผมก็ว่านะ..” จรรู้สึกหวาด “ถ้าพวกมันหาเรื่องจะทำไงล่ะลุง”

“เย้!..เย้!..” มอเตอร์ไซค์เข้าปาดซ้ายขวา

“ทำไงดี!..” จรตัวสั่น

“เย็นไว้ครับ..” สองมอเตอร์ไซค์และหนึ่งปิคอัพขับหนีขับไล่กันสักพัก

“เย้!..แฮ่!..”

“ฮะ..ฮะ..ฮ่าๆๆๆ..”

“นั่น!..บ้านผู้ใหญ่ใช่ไหมคุณจร” แสงสว่างออกมาจากรั้วไม้ขัดที่เปิดไว้

“เลี้ยวเข้าไปเลยลุง!” แม้กำลังหน้าสิ่วหน้าขวานจรนึกเห็นหน้านายจอมกวนอย่างชัดเจน


รถมอเตอร์ไซค์สองคันเลี้ยวตามรถจร



“อ้าว!..ไอ้รูปหล่อมาบ้านงานเหมือนกันแฮะ..”





Create Date : 12 มกราคม 2563
Last Update : 12 มกราคม 2563 12:46:14 น. 0 comments
Counter : 51 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

สมาชิกหมายเลข 2607062
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2607062's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com