หน้ารวมงานเขียนตามใจของคนชอบเขียนคนนี้ล่ะ
 
ตุลาคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
31 ตุลาคม 2550

คุณย่าครับ กับรักของเราตอน1(เรืองสั้นขนาดยาว)

เสียงโทรศัพท์ภายในสำนักงานดังขึ้นและเงียบลงเมื่อหญิงสาวยกหูโทรศัพท์
ขึ้นรับสาย

"สวัสดีค่ะ บริษัทสื่อรักค่ะ"

"นี่คุณ" เสียงหงุดหงิดของผู้ชายดังออกมาจากโทรศัพท์

"พวกคุณใช่มั้ยที่รับจ้างหาคู่จับคู่อะไรเนี่ย" ชายคนนั้นพูดต่อ

ปัทมาหญิงสาวเจ้าของบริษัทหาคู่เล็กๆแห่งนี้ขมวดคิ้วก่อนจะตอบไป
"เราเป็นบริษัทที่ช่วยเหลือทางด้านความรักค่ะ"

หญิงสาวได้ยินเสียงถอนหายใจที่ปลายสายอีกข้าง
"คุณจะทำอะไรก็ช่างเถอะ แต่คุณหยุดวุ่นวายกับชีวิตผมทีได้ไหม"ชายหนุ่มที่
เป็นผู้โทรมายังพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ขอโทษค่ะ คุณเป็นใครคะ ดิฉันยังไม่ทราบเลย โทรมาก็ว่าฉอดๆๆ " หญิงสาว
เริ่มที่จะหมดความอดทน

"ผมก็เป็นคนที่คุณ พยายามหาคนโน้นคนนี้มาให้ดูตัวน่ะสิ " ชายคนนั้นบอก
"แต่ลูกค้าเป็นคนขอให้ทางเราช่วยเองนี่คะ" เธอพยายามอธิบาย

"ผมไม่ได้....." ชายคนนั้นพูดไม่จบ หญิงสาวได้ยินเสียงถอนหายใจอีกครั้ง

"คุณย่าผมเป็นคนจัดการน่ะ แต่คุณเลิกส่งใครมาสักทีได้ไหม" เสียงผู้ชาย
อีกข้างเริ่มอ่อนลง

คุณย่าหรอ...หญิงสาวคิด ลูกค้าของเธอมีทั้งชายหนุ่ม หญิงสาว และบรรดา
พ่อแม่ของลูกๆที่กังวลว่าลูกๆของตนจะไม่ยอมลงจากคาน และเธอทำท่านึก
อะไรได้ ...

"ขอโทษนะคะ คุณย่าของคุณชื่ออะไรคะ" ปัทมาถาม

"สายหยุดครับ" ชายหนุ่มตอบ

หญิงสาวนึกถึงหญิงมีอายุท่าทางใจดีซึ่งมักจะมาใช้บริการของบริษัทเธออยู่
บ่อยๆเพื่อหาว่าที่คนรักให้กับหลานชายสุดที่รัก คุณย่าสายหยุดเป็นคนรูปร่าง
เล็กหน้าตาใจดี ดวงตาที่หยีเหมือนยิ้มอยู่เสมอใต้แว่นกรอบเล็ก และพูดจา
น่ารักจนเธอแอบประทับใจอยู่ไม่น้อย...แต่ทำไมมีหลานพูดจาไม่รู้เรื่องนะ..
นี่ละมังถึงทำให้ไม่มีคู่จนป่านนี้...

"นี่คุณ อย่าเงียบอย่างนี้สิ ผมกำลังพูดกับคุณนะ" เขาบอก ในขณะที่หญิงสาว
กำลังค้นประวัติของเขาจากคอมพิวเตอร์ และเจอในที่สุด

หลายชายของคุณย่าสายหยุด ชื่อ ปฐวี เรียนจบวิศวกรรมศาสตร์ ทำงานเป็น
ผู้จัดการโครงการของบริษัทรับเหมาก่อสร้างใหญ่แห่งหนึ่ง ฐานะทางการเงิน
เหนือมาตรฐาน หน้าตาพอดูได้ อายุ..ยี่สิบเก้า...แก่กว่าเธอเกือบห้าปี..

"คุณ" เสียงนั้นเรียกมากตามสาย

"ค่ะ คุณปฐวี" หญิงสาวตอบ

"ตกลงคุณจะเลิกส่งใครต่อใครมาวุ่นวายกับชีวิตผมใช่มั้ย" เขาถาม

"คุณต้องไปถามคุณย่าสายหยุดเองค่ะ เพราะท่านเป็นลูกค้าเรา..ไม่ใช่คุณค่ะ"
หญิงสาวตอบ ชายหนุ่มเงียบไปพักหนึ่งจนหญิงสาวแอบดีใจที่เขาเข้าใจเสียที

"คุณชื่ออะไร" เสียงนั้นถามมาตามสาย

"คะ"

"ผมถามว่าคุณชื่ออะไร" ชายหนุ่มถาม

"ปัทมาค่ะ" เธอตอบ

"คุณปัทมา คุณแต่งงานหรือยัง"

"คะ" หญิงสาวค่อนข้างงงกับคำถาม

"นี่คุณหูไม่ดีหรือไง ผมถามอะไรก็คะ คะ ไปทุกที" เขาบ่น

"ก็คุณถามเรื่องส่วนตัว"หญิงสาวตอบเสียงแข็ง

"ทีอย่างนี้เป็นเรื่องส่วนตัว" ชายหนุ่มพูด

"ผมก็ต้องการความเป็นส่วนตัวเหมือนกัน" เขาพูดต่อ

"ดิฉันขอยืนยันว่าคุณต้องไปตกลงกับคุณย่าคุณ เองค่ะ และถ้าคุณรู้จักหาแฟน
เอง ดิฉันคงไม่ต้องมาวุ่นวายกับคุณอย่างนี้" หญิงสาวบอก
เธอได้ยินชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้ง

"ตกลงคุณแต่งงานหรือยัง" เขาถามต่อ

"ยังค่ะ" หญิงสาวบอกอย่างหงุดหงิด

"มีแฟนรึยัง" ชายหนุ่มถามต่อ

"เอ๊ะ" หญิงสาวเริ่มไม่พอใจ

"ว่าไงล่ะ" เขาย้ำ

"คุณจะรู้ไปทำไมไม่ทราบ" หญิงสาวเริ่มไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหลายชาย
ของคุณย่าสายหยุดเสียแล้ว

"แค่อยากรู้ว่าคนที่คอยจับคู่ให้คนอื่น หาคู่ให้ตัวเองได้หรือยัง" ชายหนุ่มพูด

"คุณ.." ปัทมาทำเสียงแข็งแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

"เอาเป็นว่าตอบผมมาแล้วผมจะไม่กวนคุณอีก" ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอ

หญิงสาวต้องเป็นฝ่ายถอนหายใจก่อนจะตอบ
"ยังค่ะ พอใจไหมคะ" เธอกระแทกเสียง

"ก็แค่นั้นละ ขอบคุณ" ชายหนุ่มวางสายไปแล้ว ทิ้งให้หญิงสาวทำหน้ามุ่ยใส่
โทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่อีกพักใหญ่จนยัยเก๋เพื่อนร่วมงานถึงกับต้องถาม

"ตกลงเธอโกรธคนที่โทรมา หรือโกรธโทรศัพท์"

"นี่อย่ามายั่วตอนนี้นะ" ปัทมาบอก

"ทำไม ลูกค้าโทรมาจีบอีกรึไง" เพื่อนสาวถาม

"หึ อีตาหลานคุณย่าสายหยุดน่ะสิ ปากอย่างนี้ ไม่น่าเป็นหลานคุณย่าน่ารัก
อย่างงั้นเล้ย" หญิงสาวบ่นในขณะที่เพื่อนสาวยังขำกับอาการพาลใส่โทรศัพท์
ของเธอ


เสียงโทรศัพท์มือถือของปฐวีดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มาดูหมายเลขโทรเข้า
ก่อนจะทำท่าเหมือนอยากเอาหัวโขกกำแพง แต่ในที่สุดก็กดปุ่มรับสาย

"ทำอะไร ทำไมรับสายย่าช้าอย่างนี้" เสียงของคุณย่าสายหยุดดังออกมาจน
ชายหนุ่มต้องกดปุ่มลดเสียง

"ทำงานสิครับคุณย่า" ชายหนุ่มบอก

"แล้วตัดสินใจหรือยัง" คุณย่าถาม

"เรื่องอะไรครับ" ชายหนุ่มถามไปอย่างนั้นเองเพราะเดาเรื่องที่คุณย่าถามได้
อยู่แล้ว

"เอ๊ะ จะมีเรื่องอะไร" คุณย่าบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะพูดต่อ

"ก็เรื่องหนูวิภาดา ที่ย่านัดมาให้ แกดูตัวเมื่อวันก่อนไง"

ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจโดยไม่สนใจว่าคุณย่าจะได้ยินหรือเปล่า ก็วิภาดา
ของคุณย่า ออกอาการแอ๊บแบ๊ว ตลอดมื้อเย็นที่ทานข้าวกัน เงยหน้าขึ้นสบตา
กันเมื่อไร เขาเป็นต้องสะดุ้งทุกทีกับ ตาโตผิดปกติและแก้มป่องๆเหมือนโดน
สูบลมไว้ตลอดเวลา รวมถึงอาการพูดไม่ชัดของเจ้าหล่อน ซึ่งคงต้องไปเรียน
หลักสูตรพิเศษมาถึงจะพูดได้ไม่ชัดขนาดนั้น

"ไม่ไหวหรอกครับคุณย่า" ชายหนุ่มบ่น

"เงยหน้ามองก็ตกใจแล้ว แถมยังต้องมาแปลไทยเป็นไทยอีก" เขาพูดต่อ

"แกนี่ขี้บ่นเป็นผู้หญิงไปได้ อย่างนี้สิถึงไม่มีใครเอา" คุณย่ายังพูดต่อ

"แต่ไม่เป็นไร ย่ามีอีกสองสามคน" คุณย่าพูดเหมือนปลอบใจ

"คุณย่า..." ปฐวีร้อง

"แกไม่ต้องมาเกรงใจย่าหรอก" คุณย่าสายหยุดเข้าใจไปเองเสร็จสรรพ

ชายหนุ่มถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้ ปฐวีเฝ้าแต่นึกหาหนทางที่
จะทำให้คุณย่าเลิกนัดหญิงสาวมาให้เขาดูตัวสักที... เป็นเพราะยัยปัทมา
อะไรนั่นแท้ๆที่มาเปิดบริษัทอย่างนี้.. แต่ ..เอ๊ะ ... ในเมื่อเธอสร้างความเดือด
ร้อนก็น่าจะต้องช่วยกันรับผิดชอบสิ...ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

"คุณย่าครับ" ชายหนุ่มทำเสียงออดอ้อน

"มีอะไร" คุณย่าถาม

"คือ คุณย่ารู้จักคุณปัทมาเจ้าของบริษัทสื่อรักไหมครับ" ชายหนุ่มถามนำ

"รู้สิหนูปัทน่ารักจะตาย สวยด้วย แต่แกไม่ใช่สเป๊คเค้า" คุณย่าตอบ

"หา ! " ชายหนุ่มถึงกับร้อง ยัยปัทมาที่หาแฟนยังไม่ได้ยังมาบอกว่าเขาไม่ใช่
สเป๊คของเธอ..ดีละ

"คุณย่าครับ..คือ" ชายหนุ่มเว้นระยะเพื่อเรียกความสนใจ

"ผมหลงรักคุณปัทมาตั้งแต่แรกเห็นเลยครับ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับกลั้น
หัวเราะ

"หา! " คุณย่าร้องบ้าง

"แกกับหนูปัทรู้จักกันรึ" คุณย่าถามอย่างตื่นเต้น

"ครับเราเคยคุยกันด้วยครับ คุณย่าติดต่อให้ผมหน่อยสิ" ชายหนุ่มอ้อน

"เอ ..แต่หนูปัทแกจะยอมหรือ" คุณย่าถามตัวเอง

"นะคุณย่า .นอกจากคุณปัทมาแล้วผมไม่เลือกใครอีกแล้ว" ชายหนุ่มพูด

"อืม ..ขอย่าไปคุยก่อน แกนี่น้า" คุณย่าบ่น

"ขอบคุณครับคุณย่า" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับวางสายก่อนจะหัวเราะจนน้ำ
ตาไหล... คราวนี้ละยัยปัทมาจะได้รับผลกรรมที่ก่อไว้จริงๆ

หญิงชรารูปร่างเล็กเปิดประตูกระจกเข้าไปในสำนักงานขนาดเล็กและพบ
หญิงสาวอายุไม่เกินยี่สิบห้าปีในชุดเสื้อกางเกงเข้ารูปสีอ่อนคลุมทับด้วย
แจ๊คเก็ตบางๆยิ้มให้และยกมือไหว้...

คุณย่าสายหยุดรับไหว้อย่างอารมณ์ดีพร้อมกับพิจารณาหญิงสาวใกล้ๆ
ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาโตฉายแววสดใส จมูกเป็นสันได้รูปรับกับริมฝีปาก
บางๆ....เจ้าหลานรักก็ตาถึงเหมือนกันนะนี่...

"สวัสดีค่ะคุณย่า" หญิงสาวทัก

"สวัสดีจ๊ะ" คุณย่าตอบพร้อมกับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่หญิงสาวเตรียมไว้ให้

"คุณย่ามาดูรายชื่อสมาชิกเพิ่มเติมหรือคะ" หญิงสาวถามพร้อมกับเอื้อมมือไป
หยิบแฟ้มหนา

"เปล่าจ๊ะ" คุณย่าตอบ ทำเอาหญิงสาวต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

"ย่ามาหาหนูปัทนั่นละจ๊ะ" คุณย่าบอก ยิ่งทำให้หญิงสาวสงสัยมากขึ้นอีก

"คือย่าเพิ่งรู้ว่า หนูปัทรู้จักกับตาปฐวีของย่า" คุณย่าออกตัว

"อ๋อ ค่ะ ก็เคยคุยกันค่ะ" หญิงสาวตอบพร้อมกับนึกถึงบทสนทนาที่ยียวน
กวนประสาท

"นั่นละ เจ้าปฐวีของย่ามันรบเร้าจะชวนหนูปัทไปทานข้าวให้ได้ เลยขอให้
ย่ามาคุย" คุณย่าบอกอย่างไม่อ้อมค้อม

"คะ" หญิงสาวทำท่าตกใจ กว่าจะรวบรวมสติกลับมาได้ พร้อมกับนึกถึงเจ้า
ของเสียงหงุดหงิดเมื่อวันก่อน และเริ่มลำดับเหตุการณ์ได้ว่าอะไรเป็นอะไร
อีตาบ้า....หญิงสาวนึกในใจก่อนจะยิ้มหวานให้คุณย่า

"แต่ ปัทยังไม่พร้อมค่ะรบกวนคุณย่าไปบอกคุณปฐวีด้วยนะคะ" เธอตอบ

"แหม ป้าก็รู้ว่าตาปฐวีของย่าไม่ใช่สเป๊คหนูปัท แต่ตาปฐวีบอกว่าแอบชอบ
หนูตั้งแต่แรกเห็นเลย ..แล้วจะให้ย่าทำยังไงล่ะ" คุณย่าถาม

หญิงสาวย่นจมูกโดยไม่รู้ตัว หลานชายเกเรของคุณย่ายังไม่เคยเจอเธอสัก
ครั้ง....มาทำพูดว่าแอบชอบตั้งแต่แรกเห็น...

"งั้น ปัทโทรหาคุณปฐวีอีกทีดีกว่ามั้ยคะ" หญิงสาวบอกปัดไปก่อน

"เพราะทั้งปัทและคุณปฐวีงานยุ่งทั้งคู่เลย" เธอพูดต่อ

"จ๊ะได้ หนูมีเบอร์พี่เขาหรือยัง" คุณย่าถามพร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามให้
หลานชายสุดที่รักเรียบร้อย

"เอาเบอร์นี้สิ เบอร์ส่วนตัวเขา พี่เขาให้เฉพาะคนในครอบครัว" คุณย่าจด
เบอร์โทรศัพท์ลงในกระดาษแผ่นเล็กและยื่นให้หญิงสาว ..

ปัทมารับกระดาษแผ่นเล็กนั้นมาพร้อมกับนึกด่าเจ้าของเบอร์อยู่ในใจเพราะรู้
ว่าลงคุณย่าสายหยุดได้เริ่มแล้ว....ไม่มีทางหยุดง่ายๆแน่นอน

"หนูปัทไม่ต้องกลัวนะ ไปทานข้าวย่าไปด้วยจะไม่ให้พี่เค้ารังแกหนูได้หรอก"
คุณย่าบอกก่อนจะขอตัวกลับไป

ปัทมายิ้มหวานให้จนคุณย่าพ้นสายตาไปก่อนจะรีบกดโทรศัพท์ไปหาคนก่อ
เรื่อง

"นี่คุณ" หญิงสาวพูดเสียงดังหลังจากมีคนรับสาย

"เข้าใจทำนะ ส่งคุณย่าคุณมาหาชั้นน่ะ" หญิงสาวพูดต่อ และหงุดหงิดมากขึ้น
อีกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายหัวเราะเมื่อเดาได้ว่าเธอคือใคร

"อ้าว...ก็ต้องช่วยกันรับผิดชอบสิคุณ ไหนๆคุณก็ก่อเรื่องเอง" ปฐวีบอก

"แต่ชั้นแค่ทำงานของชั้น" หญิงสาวบ่น

"คุณก็แค่หาทางปฏิเสธคุณย่าผมไปเรื่อยๆแค่นั้นเอง" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับ
กลั้นหัวเราะเต็มที่เพราะรู้ว่าหญิงสาวจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"แต่ขอบอกก่อนนะว่า คุณย่าผมน่ะ ไม่ธรรมดา ดื้อเป็นที่หนึ่ง" ในที่สุด
ปฐวีก็หลุดหัวเราะออกมาจนได้

หญิงสาวได้แต่ออกอาการหงุดหงิด อยากชกหน้าคนพูดผ่านโทรศัพท์เสียให้
รู้แล้วรู้รอด

"คุณก็บอกว่าคุณงานยุ่งสิ นัดไม่ได้" หญิงสาวบอกชายหนุ่ม

"เรื่องอะไรล่ะ บอกอย่างนั้นคุณย่าเอาผมตายเลย" ชายหนุ่มพูด

"คุณหาทางเอาตัวรอดเองไปก่อนเถอะ..อ้อ แล้วมุขที่จะบอกว่ามีแฟนแล้วน่ะ
ลืมไปได้เลย เพราะผมบอกคุณย่าไปแล้ว ว่าคุณยังไม่มีใคร" ชายหนุ่มพูดต่อ
รุ้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีที่ได้ยั่วโมโหหญิงสาว

"คุณ... ..." หญิงสาวพูดไม่ออกได้แต่ร้องอี้เพราะเหลืออดก่อนจะวางสายไป
ปล่อยให้ชายหนุ่มทำการบันทึกเบอร์โทรของเธออย่างอารมณ์ดี.....ยังต้องเจอ
กันอีกนานคุณปัทมา ชายหนุ่มคิด
.................................................................................................................

สามสัปดาห์มาแล้วที่คุณย่าสายหยุดไม่ได้เจ้ากี้เจ้าการมาจัดการ"นัดดูตัว" ให้
กับเขา ปฐวี แทบจะลืมเหตุผลของการหายตัวไปของคุณย่าไปแล้วหากโทร
ศัพท์เบอร์ส่วนตัวของเขาไม่ดังขึ้นมา

"ครับคุณย่า" ปฐวีพูด

"ตกลงหนูปัทยอมมากินข้าวเย็นกับแกแล้วนะ" คุณย่าพูดมาตามสาย

"หา! " ปฐวีร้อง

"แกจะร้องทำไม รู้ไหมว่าย่าลำบากแค่ไหนกว่าจะนัดให้แกได้" คุณย่าบอก

"ย่าต้องไปตื้อหนูปัทให้แกทั้งเช้าเย็น ตั้งกี่อาทิตย์มาแล้ว" คุณย่าพูดต่อ
ถึงคุณย่าไม่บอกปฐวีก็เดาได้ว่าหญิงสาวต้องเจอกับอะไรบ้าง...นี่คงทนลูกตื้อ
คุณย่าไม่ไหวแน่ๆ แล้วจะทำยังไงต่อละนี่ ปฐวีเองก็ยังนึกไม่ออก

"ตกลงเป็นเย็นนี้นะ มารับย่าด้วย" คุณย่าบอกโดยไม่สนใจกับเสียงถอนหาย
ใจเฮือกใหญ่ของหลานชายสุดที่รัก

หลังจากวางสายคุณย่าสายหยุดชายหนุ่มรีบต่อโทรศัพท์ไปหาหญิงสาวทันที

"คุณ คุณ" ชายหนุ่มเรียกเมื่อหญิงสาวรับสาย

"ทำไม" หญิงสาวถามห้วนๆ

"มันเรื่องอะไรที่คุณมารับนัดย่าผมเนี่ย" ชายหนุ่มบ่น

"นี่.." หญิงสาวพูดเสียงแข็ง

"ฉันไม่โทรไปว่าคุณทุกวันก็ดีแค่ไหนแล้ว รู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง"
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้

"ฉันท่องประวัติคุณตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตอนนี้ได้ขึ้นใจแล้ว" หญิงสาวบ่น

ชายหนุ่มหัวเราะแก้เก้อที่หญิงสาวมารู้ประวัติของเขาละเอียดยิบ

"หลังจากมื้อเย็นนี้คุณก็ปฏิเสธฉันไปก็แล้วกัน" หญิงสาวบอก

"ฉันยอมเสียศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง ยอมมีประวัติถูกทิ้ง" หญิงสาวพูดปลงๆ

ชายหนุ่มขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยปฏิเสธความคิดนั้น
"ได้ยังไงเล่า ก็ผมบอกคุณย่าเองว่าไปปิ้งคุณตั้งแต่แรกเห็นน่ะ" ปฐวีพูด

"คุณก็ปฏิเสธผมก็แล้วกัน ผมยอมเสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย" ปฐวีบอก เขาได้ยิน
เสียงอีกฝ่ายถอนหายใจเหมือนหมดหวัง

"ถ้าทำได้ชั้นไม่รับนัดคุณย่าคุณหรอก" หญิงสาวพูดเนือยๆเหมือนหมดอาลัย
ตายอยากกับชีวิต

"คราวนี้ถึงตาคุณแก้ปัญหาแล้ว" เธอบอก

"เราต่างหาก" ชายหนุ่มแย้งขึ้นมาทันที

ทั้งคู่ถึงกับถอนหายใจออกมาพร้อมๆกันก่อนจะวางสายไป ...

..........................................................................

เย็นวันนั้นปฐวีไปรับคุณย่าสายหยุดที่บ้านก่อนที่จะแวะไปรับหญิงสาวจาก
ที่ทำงานแม้ว่า เธอจะยืนยันว่าต้องการขับรถไปเองก็ตาม... นี่เป็นแผนการ
ของคุณย่าอีกเช่นกัน เพื่อไม่ให้ใครสักคนอ้างว่า "มีธุระ" เพื่อขอกลับก่อนจะ
สิ้นสุดการ"ดูตัว"ของคุณย่า

เมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้ามานั่งข้างคนขับ และไหว้คุณย่าของเขาซึ่งนั่งอยู่
เบาะหลัง ชายหนุ่มแอบชำเลืองมองหน้าตาของหญิงสาวใกล้ๆ ปัทมาจัดว่า
เป็นหญิงสาวที่หน้าตาดีคนหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยมาให้สัมผัส ทำให้ชาย
นุ่มถึงกับลืมตัว จนคุณย่าต้องเตือน

"มัวแต่ตะลึงอยู่นั่นละ รับไหว้น้องเขาเสียทีสิ"
นั่นละปฐวีถึงได้รู้สึกตัวว่าจ้องหญิงสาวเพลินไปหน่อย รอยยิ้มก็ดูดีอยู่หรอก
แต่แววตาที่ดุยิ่งกว่าแม่เสือสาวที่จ้องมานี่สิ ... งานนี้ต้องรับผิดชอบร่วมกัน ชาย
หนุ่มคิด และยักคิ้วให้หญิงสาวหลังจากรับไหว้แล้ว

ตลอดทางชายหนุ่มได้ยินแต่เสียงคุณย่าชวนหญิงสาวคุย โดยมากเป็นประวัติ
ของหญิงสาว ปฐวีอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ที่ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างไม่เคยเป็นมา
ก่อน บางทีอาจเป็นเพราะทั้งเขาและเธอต้องแก้ปัญหาอย่างหนักละมัง รู้จักกันไว้
หน่อยก็ดี เขาหาเหตุผลสนับสนุนตัวเอง

คุณย่าเลือกร้านอาหารสไตล์ไทยๆ ห้องอาหารเป็นเรือนไทยยกพื้นสูงมีชาน
กว้าง รอบๆปลูกต้นไม้ดูร่มรื่นให้บรรยากาศสบายๆและเหตุผลสำคัญคือคุณ
ย่ากับเจ้าของร้านนั้นรู้จักกันเป็นอย่างดี

หลังจากที่สั่งอาหารไปแล้วคุณย่าสายหยุดขอตัวไปคุยกับ "เพื่อนเก่า" ที่ห้อง
ครัว ซึ่งความจริงปฐวีรู้ดีว่าความจริงคุณย่าไปแอบดูพฤติกรรมของเขาและคู่
นัดอยู่มุมใดมุมหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าคุณย่าเดินเข้าครัวไปแล้วหญิงสาวจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
"ทำยังไงดีล่ะเนี่ย"

"คุณ อย่าทำหน้าอมทุกข์ขนาดนั้นสิ ยิ้มไว้ ยิ้มไว้" ชายหนุ่มบอกเธอพร้อม
กับฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาว

"อย่ามาทะลึ่งตอนนี้นะคุณ" หญิงสาวปรามกับท่าทางทะเล้นของเขา
ปฐวีทำท่าจุ๊ปากก่อนจะพูดเบาๆ

"คุณย่ากำลังแอบมองอยู่ที่ไหนสักแห่ง ยิ้มไว้ดีกว่าน่าถ้าไม่อยากมีปัญหา"

"คะ" หญิงสาวอุทาน

"ได้ยินแล้วนี่" ชายหนุ่มยักคิ้วให้ก่อนจะถาม

"เจอลูกไม้อะไรเข้าล่ะคุณถึงยอมมาน่ะ"

"ก็คุณย่าคุณมีอาการโรคหัวใจกำเริบที่ออฟฟิสชั้นสองครั้งแล้วน่ะสิ" หญิงสาว
บอกพร้อมกับฉีกยิ้มประชด

ชายหนุ่มพยักหน้าให้อย่างปลงๆ

"พอคุณรับปากอาการคุณย่าผมก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยใช่มั้ยล่ะ"

"แหม คุณปฐวี พูดอย่างกับตาเห็นแน่ะค่ะ" หญิงสาวประชด

"แล้วคุณจะเอายังไงต่อ" ชายหนุ่มถาม

"ไม่รู้" หญิงสาวบอกดื้อๆ

"อ้าว" ชายหนุ่มอย่างผิดหวังกับคำตอบ ก่อนจะทำหน้าทะเล้น

"ผมนึกได้แล้ว" ชายหนุ่มพูดอย่างดีใจ

"อะไร" หญิงสาวถามด้วยสายตาไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะนึกแผนได้

"ก็บอกคุณย่าว่าคุณเป็นเลสเบี้ยน ไม่ชอบผู้ชายไง" ชายหนุ่มบอกพร้อมกับ
หัวเราะก๊าก

"นี่คุณ" หญิงสาวพูดเสียงแข็ง

"งั้นก็บอกไปด้วยเลยว่าคุณเป็นเกย์ ไม่ชอบผู้หญิง" หญิงสาวพูดต่อ

ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกันเฮือกใหญ่ ก่อน
จะเงียบกันไป จนกระทั่งอาหารเริ่มทยอยมาวางตรงหน้า

"อีกเดี๋ยวคุณย่าผมก็จะมาแล้ว" ปฐวีพูด

"แล้วจะทำยังไง" หญิงสาวถามด้วยสายตาขอความเห็นใจจนชายหนุ่มอด
สงสารไม่ได้

นี่เขาจะทำอย่างไรนะ ถ้าเขาปฎิเสธ คุณย่าก็คงไม่หยุดจับคู่ให้กับเขาอีกแน่
นอน

"งั้น คุณก็มาเป็นแฟนผมก็แล้วกัน" ชายหนุ่มบอกง่ายๆ

"หา!" หญิงสาวร้องออกมาจนโต๊ะข้างๆหันมามอง ชายหนุ่มทำท่าจุ๊ปากเป็น
เชิงให้เงียบๆ

"นี่ล่ะ วิธีแก้ปัญหา" ชายหนุ่มบอก

"แต่ฉันไม่ได้ชอบคุณ" หญิงสาวบอกด้วยแววตาดุ ปฐวีรู้สึกเสียหน้ากับคำพูด
ของหญิงสาว รู้สึกอยากแก้แค้นขึ้นมาตะหงิดๆ

"แล้วคิดว่าผมชอบคุณนักรึไง" ปฐวีบอก ในขณะที่หญิงสาวมองชายหนุ่ม
ด้วยสายตาที่เหลืออด ปฐวีรีบยกมือให้สัญญาณสงบศึก

"ฟังผมอธิบายหน่อยได้ไหม" ชายหนุ่มพูดช้าๆ

"เราแกล้งเป็นแฟนกัน"
หญิงสาวยังนั่งตาโตเพราะไม่เข้าใจ

"ถ้า เราแกล้งเป็นแฟนกัน ผมก็ไม่ต้องโดนคุณย่านัดจับคู่อีก" ชายหนุ่มอธิบาย

"ส่วนคุณ ก็จะไม่โดนคุณย่าตามราวี" เขาอธิบายต่อ

"ผมสัญญาว่า ตลอดเวลาที่เราเป็นแกล้งเป็นแฟนกัน ผมจะไม่ไปรบกวน
อะไรคุณเลย แล้วค่อยหาทางบอกคุณย่าว่าเราเลิกกันทีหลัง" ชายหนุ่มอธิบาย
ต่อเมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะค้าน

"คิดดูก่อน" หญิงสาวพูดพร้อมทำท่าคิดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน

"อ้าว แหม คุยกันถูกคอเชียวนะ" เสียงคุณย่าสายหยุดพูดอยู่ข้างโต๊ะ

"แหม หนูปัทรู้มั้ย ย่าไม่เคยเห็นพี่เค้าชวนใครคุยสนิทสนมอย่างหนูเลย
นะเนี่ย" คุณย่าบอก หญิงสาวได้แต่ยิ้มให้อย่างอ่อนใจ

"แล้วคุยกันไปถึงไหนแล้วล่ะ" คุณย่าถาม

ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวเหมือนจะบอกว่า หมดเวลาคิดแล้ว ในขณะ
ที่หญิงสาวทำตาดุใส่ พร้อมกับใช้สั้นรองเท้ากระแทกใส่ขาชายหนุ่มจนเขา
สะดุ้งโหยง

"เอ๊ะ แกนี่" คุณย่าดุหลานชายก่อนจะถามต่อ

"ว่าไงล่ะ"

ชายหนุ่มยิ้มให้คุณย่าอย่างประจบ ก่อนจะให้คำตอบที่ทำให้หญิงสาวต้อง
อ้าปากค้าง

"ตกลง ผมกับน้องปัทจะลองคบกันครับ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันไปยิ้มและ
ยักคิ้วให้หญิงสาว ส่วนคุณย่าทำท่าตกใจเอามือทาบอก

"แหม .. เลือกมากดีนักนะเราน่ะ" คุณย่าหยอกหลานชาย

"พอใจคนถูกใจก็คว้าหมับเลย " คุณย่าพูดพร้อมกับหันไปหาหญิงสาวที่กำลัง
นั่งตาลอยเพราะตกใจ

"อ้าว หนูปัท เป็นอะไรจ๊ะ " คุณย่าจับแขนเธออย่างสนิทสนม

"ท่าจะอาย " คุณย่าพูดพร้อมกับหยิกแก้มหญิงสาวอย่างเอ็นดู

"ย่าละมีความสุขจริงจริ้ง วันนี้ เอาล่ะ ทานกันเสียที อาหารจะชืดแล้ว"

หญิงสาวยิ้มให้คุณย่าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรก่อนจะกระแทกสั้นรองเท้า
ใส่ชายหนุ่มจนสะดุ้งโหยงอีกครั้ง

คุณย่าสายหยุดทานอาหารมื้อนั้นอย่างเอร็ดอร่อยในขณะที่ ชายหนุ่มและหญิง
สาวมีอาการ"ข้าวติดคอ" แทบจะทุกคำ...
..............................................................................

จากวันนั้น ปฐวีและหญิงสาวก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยแต่ความสงบสุข
ไม่ได้อยู่กับหนุ่มสาวทั้งคู่นานนักเมื่ออีกหนึ่งเดือนต่อมา คุณย่าสายหยุดก็
โทรศัพท์มาถามความคืบหน้าของการ"คบกัน"ของทั้งคู่

"ตกลงไปถึงไหนกันแล้วล่ะ" คุณย่าสายหยุดถามหลานชายคนโปรด

"ก็มีความสุขดีครับคุณย่า น้องปัทยังฝากความคิดถึงมาถึงคุณย่าอยู่เลย" ปฐวี
โกหก เพราะความจริงเขาไม่เคยเจอเธออีกเลยนับจากวันที่นัดดูตัว

"แล้วแกไปหาน้องเค้าบ่อยหรือเปล่า" คุณย่าถาม

"ไปประจำละครับ ไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ไปแคมปิ้งที่ทะเล " ชายหนุ่ม
ตอบโดยไม่ติดขัด สำหรับคุณย่าแล้ว ชายหนุ่มถือว่าการโกหกเล็กๆน้อยๆให้
คนแก่สบายใจก็ไม่ได้ผิดอะไรมากนัก

"ทำไมแกพาน้องเค้าไปโน่นไปนี่บ่อยเหลือเกิน นี่แค่เดือนเดียวเอง เดี๋ยวพ่อ
แม่เค้าจะว่าเอาได้ ว่าย่าไม่สั่งไม่สอนแก" คุณย่าบ่นเมื่อได้ยินคำตอบ
ส่วนหลานรักเกาศีรษะด้วยความทึ่งความสามารถในการจับผิดของคุณย่าตัวเอง

"แกพาน้องมากินข้าวที่บ้านย่าหน่อยสิ" คุณย่าพูด ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้ง

"ช่วงนี้ผมไม่ค่อยว่างเลยครับคุณย่า" หลานชายคนโปรดพยายามบ่ายเบี่ยง

"นั่นมันเรื่องของแก .. ฉันรู้แต่ว่าแกต้องพาหนูปัทมากินข้าวบ้านย่า มื้อเย็น
พรุ่งนี้ ย่ามีเรื่องจะคุย"

"น้องปัทก็ดูเหมือนจะไม่ว่างครับ " ชายหนุ่มบอก ก่อนจะแต่งเรื่องเป็นตุ
เป็นตะ

"ช่วงนี้เห็นว่า มีเจ้าชายจากแถบตะวันออกกลางให้หาคู่ให้ ดูน้องปัทของคุณย่า
คงมาไม่ได้หรอกครับ" ปฐวีบอก

"หือ .. เจ้าชายเลยหรือ" คุณย่าตั้งข้อสงสัย

"เป็นถึงเจ้าชาย...ไม่มีปัญญาหาแฟนเองเหมือนแกนี่นะ" คุณย่าโยงเข้ามาจน
ได้

"เอาเถอะ....เดี๋ยวย่าคุยกับหนูปัทเอง" ก่อนจะวางสายไปปล่อยให้ชายหนุ่ม
กระวีกระวาดหาเบอร์โทรของหญิงสาวจากเครื่องโทรศัพท์มือถือและกดโทร
ออกหาเธอทันที แต่ดูว่าจะไม่ทันคุณย่าสายหยุดเพราะ หมายเลขของหญิง
สาวมีสัญญาณสายไม่ว่าตลอด...ชายหนุ่มจึงได้แต่เดินเป็นหนูติดจั่นจน
เพื่อนร่วมงานมองด้วยความแปลกใจ..

ไม่นานนักหญิงสาวก็โทรศัพท์มาหาชายหนุ่ม ปฐวีรีบรับสายและถาม

"เป็นไงบ้างคุณ"

"นี่คุณ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

"ไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ไปแคมปิ้งที่ทะเล กับเจ้าชายแขกนี่มันอะไรกัน"
หญิงสาวยังพูดไม่หยุด

"อ้าว .. ผมแค่อธิบายว่าผมดูแลคุณดีแค่ไหนไง" ชายหนุ่มแก้ตัว

"แล้วคุณย่าจับได้รึเปล่า" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"จะไปเหลือได้ยังไงล่ะ คุณมั่วซะขนาดนั้น" หญิงสาวบ่น

"โธ่ ถ้างั้นคุณไปบ้านคุณย่าเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ" ชายหนุ่มขอร้อง

หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะตอบ
"คุณย่าบอกฉันแล้ว ทีหลังคุณจะโกหกอะไรเอาให้มันใกล้ความจริงหน่อย
ได้ไหม"

"โธ่ คุณก็เออออไปก็สิ้นเรื่อง" ชายหนุ่มบ่น

"เออ ออ " หญิงสาวทวนก่อนจะตวาดแหว

"เออ ออว่าฉันไปนอนค้างอ้างแรมกับคุณที่ทะเลเนี่ยนะ"

"โธ่ ก็แฟนกัน" ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อยๆ

"นี่คุณเห็นชั้นเป็นคนยังไง" หญิงสาวยังไม่หายโมโห

"ผมแค่เพลินไปหน่อยเอง" ปฐวีแก้ตัว

"เอาเป็นว่า มื้อเย็นพรุ่งนี้ผมพาคุณไปดูหนังฟังเพลงตามที่ว่าก็แล้วกัน คุณ
จะได้ไม่ต้องรู้สึกว่าต้องโกหกมากกว่านี้" ชายหนุ่มบอก

"ไม่ต้อง" หญิงสาวปฏิเสธ

"ชั้นไม่อยากไป" เธอพูดต่อ ทำเอาชายหนุ่มแทบจะสวนออกไปทันที ยังกับ
ผมอยากไปกับคุณนักนี่.. แต่ด้วยต้องง้อให้หญิงสาวไปทานข้าวที่บ้านคุณย่า
ด้วยกันพรุ่งนี้ชายหนุ่มถึงกับต้องนับหนึ่งถึงสิบ

"ก็แล้วแต่คุณแล้วกัน" ชายหนุ่มพูด

"ผมไปรับเหมือนเดิมนะ" เขาบอกก่อนจะวางสายไป

...........................................

บนโต๊ะอาหารบ้านที่บ้านคุณย่าสายหยุด เต็มไปด้วยอาหารไทยหอมฉุย
แต่บรรยากาศรอบๆโต๊ะอึมครึมเหมือนนักโทษรอฟังคำตัดสิน..

"ตกลงแกจะว่ายังไง" คุณย่าถามหลายชายคนโปรด

ชายหนุ่มได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่ก และพยักพเยิดกับหญิงสาวทำนองว่าช่วยด้วย..

"ไม่ต้องไปมองหน้าน้อง" คุณย่าดุ ส่วนหญิงสาวยักคิ้วให้ท่าทางสะใจนิดๆ

"ทำไมแกไม่ดูแลน้องให้ดี" คุณย่าเริ่มกัณฑ์เทศน์

"น้องเค้าอุตส่าห์ลดสเป๊คให้โอกาสแก"

ชายหนุ่มทำตาโตกับคำพูดของคุณย่าในขณะที่หญิงสาวต้องเบือนหน้าหนีเพื่อ
ซ่อนยิ้ม

"หนูปัท หนูไม่ต้องห่วงนะ ย่าจะจัดการพี่เขาให้หนูเอง" คุณย่าหันไปพูดกับ
หญิงสาว

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณย่า พี่เค้าเอาใจใส่หนูดีค่ะ" หญิงสาวบอกพร้อมกับหันมา
มองหน้าชายหนุ่มทำนองว่า คุณติดหนี้ฉันครั้งนึงแล้วนะ ก่อนจะยิ้มหวาน
ให้คุณย่าสายหยุด

ชายหนุ่มอดมองยิ้มหวานๆนั้นไม่ได้และแปลกใจที่จู่ๆก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเฉยๆ

"ไม่ได้หรอก " คุณย่าบอกหญิงสาว

"ย่ารู้นิสัย หลานจอมเกเรคนนี้ดี" คุณย่าพูด ชายหนุ่มได้แต่ทำหน้าจ๋อยเพราะ
โดนเผาต่อหน้าคนอื่น จนหญิงสาวหัวเราะคิกออกมาจริงๆ
ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างใจลอย ฟันซี่เล็กๆเรียงกันเป็นระเบียบ และดวง
ตาใสที่หัวเราะตามเจ้าของไปด้วย จนหญิงสาวมองด้วยสายตาดุๆนั่นละ
ปฐวีจึงหัวเราะแก้เก้อแทน

"ตกลง แกต้องพาน้องมาทานข้าวกับย่าทุกอาทิตย์นับจากนี้ไป" คุณย่าสั่งหลาน
ชาย

"หา! " ชายหนุ่มอุทาน ในขณะที่หญิงสาวทำตาโต

"ไม่ต้องมา หา มาเหอ เป็นอันว่าเอาตามนี้ " คุณย่าสรุปและเริ่มทานข้าวมื้อ
เย็น โดยหนุ่มสาวทั้งคู่ยังคงมีอาการ" ติดคอ" อยู่เหมือนเดิม

ขากลับชายหนุ่มต้องแวะไปส่งหญิงสาวที่บ้าน ปฐวีแอบมองหญิงสาวที่นั่ง
เหม่ออยู่ข้างๆเป็นระยะ ใบหน้าเรียบเฉย แต่กลับรั้งสายตาเขาให้แอบ
ชำเลืองมองอยู่บ่อยๆจนเขาเองก็รู้สึกแปลกใจ .....ปฐวียังรู้สึกสนุกกับงาน
และไม่คิดจะมีข้อผูกมัด นั่นคือเหตุผลหลักที่เขาพยายามหนีชีวิตคู่มาโดย
ตลอดแต่ครั้งนี้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆกลับทำให้หัวใจเขาเต้นรัวได้อย่าง
น่าประหลาด

"เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ คุณปฐวี" หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ผมรู้ .. แล้วจะให้ทำยังไง คุณก็รู้จักคุณย่าผมดี" ปฐวีถาม

"ถ้าคุณต้องการแค่แฟนปลอมๆ ก็ไปหาใครก็ได้นี่นา" เธอบอก

"คุณ ... มันหากันได้ง่ายๆหรือไงล่ะ" ปฐวีพูด

"อย่างคุณน่ะ หาได้ไม่ยากหรอก" หญิงสาวบอก พร้อมกับหันไปพิจารณา
ชายหนุ่ม ใบหน้าคม จมูกเป็นสัน แววตาเหงาๆ ถึงตอนนี้หญิงสาวอดแปลก
ใจไม่ได้ว่าทำไมชายหนุ่มถึงกลัวที่จะมีคนรักนักหนา เมื่อชายหนุ่มหันมา
สบตาเธอ หญิงสาวรีบก้มหน้าหลบสายตานั้น

"สนใจผมขึ้นมาแล้วล่ะสิ" ชายหนุ่มเริ่มกวนขึ้นมาอีกครั้ง

"นี่..คุณ" หญิงสาวพูดเสียงแข็งพร้อมกับจ้องหน้าเขม็ง

"ผมล้อคุณเล่นหรอกน่า" ชายหนุ่มพูดยิ้มๆจึงทำให้แววตาหญิงสาวอ่อนลง
บ้าง

"ชั้นไม่ชอบ" หญิงสาวบอก พร้อมกับหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
แสงไฟที่ประดับตามเกาะกลางถนนกระพริบดูสวยงามจนหญิงสาวแอบยิ้ม

ชายหนุ่มจงใจขับรถให้ช้าเพื่อให้ผ่านถนนเส้นนี้ช้าลงอีกหน่อยเพื่อหญิงสาว
จะได้มองดูแสงไฟเหล่านั้นให้นานขึ้น..นี่เขาทำเพื่อเธอหรือ...ชายหนุ่มยิ้ม
บางที..เขาน่าจะลองเปิดใจรับใครสักคนดูบ้าง..

"คุณน่าจะบอกท่านไปตามตรง " หญิงสาวแนะนำ

"คุณก็รู้ ว่าผมไม่อยากขัดใจท่าน" เขาพูด

"แต่ฉันไม่ต้องการทำแบบนี้" หญิงสาวบอกพร้อมกับถอนหายใจ

"เรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้ว" เธอพูด

"ทานข้าวอาทิตย์ละวัน ก็ไม่เลวร้ายมากหรอก" ปฐวีบอกเธอ

หญิงสาวขมวดคิ้วมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

"แต่เราไม่อยู่ในฐานะที่จะทำอย่างนั้น" หญิงสาวพูด ชายหนุ่มเงียบไป
โดยที่ไม่มีคำตอบ

"ถ้าคุณไม่แก้ปัญหานี้ ฉันคงต้องแก้ด้วยวิธีของฉัน" หญิงสาวพูด

ชายหนุ่มมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวยิ้มให้จนเขาต้องเผลอยิ้มตาม

ยิ้มตอนที่ยังยิ้มได้เถอะคุณปฐวี...หญิงสาวคิดในใจ....
....................


Create Date : 31 ตุลาคม 2550
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2550 10:47:23 น. 9 comments
Counter : 537 Pageviews.  

 
https://www.bloggang.com/emo/emo20.gif
//www.bloggang.chttps://www.bloggang.com/emo/emo43.gif
https://www.bloggang.com/emo/emo43.gifom/emo/emo20.gif


โดย: นุ่น IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:10:39:48 น.  

 
ฉ้นรักเธอจุ๊บๆๆhttps://www.bloggang.com/emo/emo12.gif
https://www.bloggang.com/emo/emo12.gif


โดย: ตูมตาม IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:10:41:48 น.  

 
184ฉันรัก184


โดย: 184 IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:12:12:34 น.  

 
7


โดย: 7 IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:12:29:55 น.  

 
พพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ3


โดย: หยาด IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:12:30:55 น.  

 
ฉันรัก184


โดย: 184 IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:12:33:54 น.  

 
i love liew


โดย: ติ๋ว IP: 124.120.108.29 วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:12:42:06 น.  

 
เ่อ ไวรัสเข้าป่าวหว่า


โดย: กลิ่นกาแฟ (กลิ่นกาแฟครับ ) วันที่: 1 เมษายน 2551 เวลา:10:38:47 น.  

 
OH wow nice plan


โดย: green IP: 173.48.204.158 วันที่: 11 สิงหาคม 2555 เวลา:4:45:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

กลิ่นกาแฟครับ
Location :
ปราจีนบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




กาแฟหอมๆสักแก้วมั้ยครับ


หากเพื่อนๆต้องการเผยแพร่งานเขียน
ของนายกลิ่นรบกวนทำลิ้งมานะครับ
หรือไม่ก็ช่วยลงเครดิตให้กับผู้แต่ง
หน่อยนะครับ
New Comments
[Add กลิ่นกาแฟครับ's blog to your web]