* * * ขอพรวันเกิดเจ้าค่ะ * * *


ในวาระ ดิถึ ขึ้นปีใหม่
นั่นก็ใช่ วันคล้าย วันเกิดฉัน
จะขอมี ความสุข สักหนึ่งวัน
เป็นความฝัน ยิ่งใหญ่ ที่ได้มี

ขอวอนต่อ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ฤทธิเดช
ช่วยดลเหตุ ให้ฉัน นั้นสุขี
อย่าได้หมอง ครองความเหงา เศร้าฤดี
เพียงแค่นี้ ได้ไหม ในหนึ่งวัน

จะไม่ขอ สิ่งใด ในโลกหล้า
ของมีค่า ใดใด มิได้ฝัน
ทั้งโชคลาภ ทรัพย์สิน ทุกสิ่งอัน
แค่หนึ่งวัน ที่มีสุข สิ้นทุกข์ใจ


เนื่องด้วยหนูหิ่ง ฯ เกิด 1 มกราคม

แต่หนีไปเที่ยวเชียงรายเพิ่งกลับ

ก็เลยตั้งกระทู้ช้าเจ้าค่ะ ^_^






Create Date : 05 มกราคม 2554
Last Update : 5 มกราคม 2554 18:18:51 น.
Counter : 319 Pageviews.

5 comment
* * * ไร้.... ตัวตน * * *

ในเวลา ที่เหงา เศร้าดวงจิต
ใจครุ่นคิด ถึงคนหนึ่ง คณึงหา
โทรถึงเขา แต่เขา ไม่นำพา
เสมือนว่า เราไร้ ซึ่งตัวตน

เป็นคนที่ มีหรือไม่ มีก็ได้
แสนน้อยใจ กลายเป็น คนล่องหน
แอบอยู่อย่าง คนเหงาเหงา เราทุกข์ทน
ในวังวน ชีวิต ที่ติดกรรม

หลงอยู่ใน วัฏจักร แห่งความรัก
มืดมนนัก เมื่อใจ ได้ถลำ
เข้าไปสู่ ห้วงทุกข์ ถูกน้อมนำ
เจ็บและช้ำ แทบตาย วายชีวี

หวังจะมี ความสุข กับเขาบ้าง
บนหนทาง สู่ฝัน หวังสุขศรี
แต่ไฉน ไร้สุข ทุกข์ทวี
เพียงแค่มี คนหนึ่ง ไม่ซึ้งใจ

อนาคต ต่อไป ใครจะรู้
หวังจะสู้ ชีวิต ลิขิตให้
เป็นคนที่ เข้มแข็ง แกร่งกว่าใคร
เป็นคนได้ ความรัก ที่ภักดี ๚ะ๛




Create Date : 25 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 25 พฤศจิกายน 2553 23:12:39 น.
Counter : 369 Pageviews.

2 comment
* * * โรงพยาบาลอุ้มผาง.... ย่างสู่หนาว * * *



โรงพยาบาล อุ้มผาง ย่างสู่หนาว
ก็ถึงคราว ช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อเขา
ต้องการมาก ผ้าห่ม เพื่อบรรเทา
ขอพวกเรา ช่วยบ้าง สร้างความดี

055 561 270 - 2
ขอท่านลอง ติดต่อได้ ในวันนี้
หรือจะโทร หาผอ.อย่ารอรี
อยากให้มี บางใคร ได้ทำทาน

คุณภาพ ของผ้า ที่หาได้
จัดส่งให้ ทันที ที่ประสาน
ปัจจัยส่ง ไปถึง โรงพยาบาล
เพียงไม่นาน ได้สิ่งของ ตามต้องการ

ในบ้านป่า คนป่วย ขอช่วยหน่อย
อยู่บนดอย เหน็บหนาว เขาส่งสาร
ทั้งป่วยไข้ ไร้ผ้าห่ม ทนทรมาน
ถิ่นกันดาร ขัดสน จนเศร้าใจ

ต้องเสาะหา มาบรรเทา เจ้าเหมันต์
กว่าจะผ่าน คืนวัน อันหม่นไหม้
หากต้องการ รู้ว่า หนาวเพียงใด
ขอเชิญไป เที่ยวน้ำตก ทีลอซู

เดินทางสู่ ยอดดอย ลอยบนฟ้า
จะรู้ว่า ความหนาว ทำอดสู
มีคนป่วย มากมาย ให้ตรองดู
เขาจะอยู่ อย่างไร ในเหมันต์ ?


เนื่องด้วยหนูหิ่ง ฯ รู้จากพี่ปรียา เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลอุ้มผาง ว่าปีนี้อากาศจะหนาวมาก

และผ้าห่มของทางโรงพยาบาลมีไม่เพียงพอกับผู้ป่วย จึงต้องการผ้าห่มจำนวนมาก

ทางโรงพยาบาลได้ติดต่อผ้าห่มที่ซักแล้วไม่เป็นขุยจากร้านเรียบร้อยแล้ว ในราคาผืนละ 140.-

หากท่านใดสนใจจะบริจาคเพื่อเป็นทานให้แก่ผู้ป่วยของโรงพยาบาล สามารถติดต่อได้โดยตรง

ที่พี่ปรียา โทร. 08 - 7042 - 4733


หรือโรงพยาบาลอุ้มผาง โทร. 0 - 5556 - 1270, 0 - 5556 - 1271, 0 - 5556 - 1272


พี่ปรียาบอกว่าผ้าบางร้านไม่ได้มาตรฐาน เวลาเข้าเครื่องซักจะเปื่อยยุ่ย ใช้ได้ไม่นาน
แต่ร้านที่ทางโรงพยาบาลหาได้ราคาผืนละ 140.- ถ้าต้องการใบกำกับภาษีจะตกราคา 150.-
จะสั่งซื้อจากทางร้านโดยตรงก็ได้ (โทร.ถามพี่ปรียาได้เลยค่ะว่าร้านอะไร จ่ายเงินให้ที่ร้านก็ได้ แล้วให้ร้านส่งผ้าห่มให้ร.พ.เลยค่ะ)

บัญชีของโรงพยาบาลอุ้มผาง

ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาอุ้มผาง

ชื่อบัญชี เงินบำรุงโรงพยาบาลอุ้มผาง (บริจาค)

เลขที่บัญชี 581 - 2 - 00139 - 6



Create Date : 09 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2553 15:27:39 น.
Counter : 397 Pageviews.

1 comment
* * * ลีลาวดี * * *


ลีลาวดี ร่วงหล่น บนพื้นผิว
ดั่งคนพลิ้ว วาจา สัญญาเก่า
เคยออดอ้อน ป้อนคำ หวานเบาเบา
ว่าจะเฝ้า ใส่ใจ ไม่ร้างลา

ลีลาวดี วันนี้ ได้หลุดร่วง
สัญญาลวง เคยให้ อาลัยหา
ความอาทร ตอนนี้ ไม่มีมา
ผ่านเวลา ผ่านใจ ไปตามกาล

เสมือนดั่ง ลีลาวดี ที่ทิ้งต้น
ไม่มาสน ใยดี หลีกทางผ่าน
ไม่บรรจบ พบกัน ชั่วกาลนาน
ลีลาวดีบาน ร่วงหล่น บนพื้นดิน

มีน้ำตา ไหลอาบ ทาบสองแก้ม
แววตาแต้ม ร่องรอย คอยถวิล
แว่วเสียงมา จากใจ ให้ได้ยิน
แต่ทั้งสิ้น คือลวง หลอกใจตน

จากนี้คง ไม่มี คนห่วงหา
เอ่ยวาจา ปลอบใจ ยามสับสน
ต่อไปนี้ คงไม่ มีสักคน
มาคอยบ่น โน่นนี่ ด้วยห่วงใย

จะกอบเก็บ เรื่องราว แต่หนหลัง
เป็นพลัง ก้าวไป สู่วันใหม่
สิ่งดีดี มีมาก กว่าสิ่งใด
เพียงแค่ใจ เปลี่ยนตาม วันเวลา ๚ะ๛





Create Date : 19 ตุลาคม 2553
Last Update : 19 ตุลาคม 2553 22:58:14 น.
Counter : 318 Pageviews.

1 comment
* * * อยากได้ยิน * * *



คิดถึง
คำนี้ซึ้ง อ่อนหวาน ทำหวั่นไหว
ได้ยินแล้ว สุดแสน จะชื่นใจ
เมื่อมีใคร คนหนึ่ง คิดถึงเรา

ห่วงเสมอ
ยามได้เจอ คนห่วง จึงหายเหงา
ส่งเสียงมา กระซิบ เพียงแผ่วเบา
ว่าห่วงเรา แค่นี้ ก็มีกัน

สบายดีไหม ?
เมื่อมีใคร คอยถาม ถ้อยคำนั้น
จะมีแรง ก้าวไป ผ่านคืนวัน
ไม่ไหวหวั่น แม้เปลี่ยน ฤดูกาล

กินข้าวหรือยัง ?
เพิ่มพลัง กายใจ ให้ก้าวผ่าน
อุปสรรค มากมาย อันตรธาน
แค่รับสาร บนทาง แห่งชีวิน

ไม่กี่คำ
ก็ได้ทำ จิตใจ ให้ถวิล
อยากได้ยิน ทุกวัน เป็นอาจิณ
กว่าจะสิ้น สุดท้าย ลมหายใจ ๚ะ๛





Create Date : 10 ตุลาคม 2553
Last Update : 10 ตุลาคม 2553 21:29:25 น.
Counter : 338 Pageviews.

4 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

หิ่งห้อยน้อยใจ
Location :
นนทบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






Bloggang.com : หิ่งห้อยน้อย.... ใจ TreBle Tree หิ่งห้อยน้อยใจ บินไปทุกถิ่น ท่องทั่วแผ่นดิน กว่าสิ้นเรี่ยวแรง





แสงระยิบ กระพริบจากใจ

หิ่งห้อย T_T น้อยใจ

ใครหนอเปรียบ หิ่งห้อย ว่าด้อยค่า
อย่าได้มา หาญสู้ แสงอาทิตย์ส่อง
มีแสงเพียง น้อยนิด คิดลำพอง
มาผยอง เชิดหน้าอยู่ สู้ตะวัน

รู้ตัวดี มิบังอาจ ไปหาญสู้
ดำรงอยู เยี่ยงนี้ ไม่มีผัน
เหมือนดาวเดือน ที่ได้อยู่ เคียงคู่กัน
ดังเช่นฉัน รู้อยู่ คู่นภา

ก็ชื่อฉัน นั้นแปล ว่าหิ่งห้อย
ตัวน้อยน้อย น่ารัก เป็นนักหนา
ถูกเปรียบเทียบ ว่าด้อย ด้วยราคา
จากหน้าตา มิใช่ จากจิตใจ

ชีวิตหมุน เวียนตาม ธรรมชาติ
หิ่งห้อยพลาด หลงดอย คอยร่ำให้
ถูกเขาบ่น ว่าเรา จนเศร้าใจ
ทนเก็บไว้ ด้วยจิต คิดระทม

ชาตินี้มี กรรมมา บดบังไว้
ส่องแสงได้ ริบหรี่ สุดขื่นขม
ต้องทนอยู่ เชิดหน้าใส่ ในอกตรม
เกิดมามี ปมจาก ปากผู้คน

ไม่เป็นไร ตามใจ ใครจะคิด
ทุกชีวิต วันหนึ่ง ต้องหลุดพ้น
เกิดมาต้อง ต่อสู้ ! รู้ดิ้นรน !
ว่ายเวียนวน กลับสู่พื้น ปฐพี๚ะ๛



เสียงขาน จากบ้านป่า

สายลมหนาว พัดพา มาอีกแล้ว
ในโสตแว่ว ยินเสียง คล้ายเรียกขาน
จากพี่น้อง ผองเพื่อน เถื่อนลำธาร
ว่าถึงกาล โผผิน กลับถิ่นไพร

หวนคิดถึง วันเก่า รวดร้าวเหลือ
ยามเยาว์เมื่อ เหมันต์ พานสมัย
ช่างหนาวเหน็บ เจ็บลึก ถึงทรวงใน
กลางป่าใหญ่ ขาดแสง อุ่นกรุ่นตะวัน

แม่ขนี้ง โปรยปราย กระจายทั่ว
ท้องฟ้ามัว มืดมิด ปิดแนวสัน
สายลมยัง พัดซ้ำ กระหน่ำกัน
บ้างหนาวสั่น จับไข้ วายชีวี

กว่าจะพ้น ผ่านฤดู หฤโหด
ธาตุพิโรธ ชนบท สลดศรี
แทบมอดม้วย มรณา ลาพงพี
ชีวิตนี้ ไม่ลืมวัน ซึ่งผันไป

ชนชาวดอย คอยอยู่ หมู่ลูกหลาน
วันคืนผ่าน ด้วยจิต พิสมัย
ความคิดถึง ตรึงตรา และอาลัย
ท่านห่วงใย อยากรู้ ว่าอยู่ดี

รู้รักผืน แผ่นดิน ถิ่นก่อเกิด
ทั้งผู้ให้ กำเนิด นะบุตรศรี
หวนกลับไป ดูแล บุพการี
ท่านผู้มี พระคุณ การุณย์เรา

คงยังจำ กันได้ ใช่ไหมเพื่อน
ก่อนจะเคลื่อน กายา จากป่าเขา
เป็นความหวัง ของใคร เมื่อวัยเยาว์
อย่ามัวเมา ลืมเลือน เถื่อนที่มา๚ะ๛



คิดถึงบ้าน

ค่ำคืนฟ้า มืดมิด ดูเหงาเหงา
โอ้ตัวเรา นั่งคิดถึง คณึงหา
บ้านหลังน้อย ในป่า ที่จากมา
ผ่านเวลา จะเปลี่ยน เป็นเช่นไร

บ้านน้อย น้อยหลังนั้น ช่างอบอุ่น
ยามรุ่งอรุณ แดดส่อง สว่างไสว
มวลบุบผา ชูช่อ แตกหน่อใบ
หรีดหริ่งเรไร ส่งเสียงร้อง ก้องพนา

เหล่าแมลง ภู่ผึ้ง ผกโผผิน
กางปีกบิน วนเวียน กลางเวหา
ดอกหญ้าโผล่ พ้นพื้น พสุธา
ไหวไปมา ยามต้อง แรงลมโชย

เห็นสายฝน รินร่วง จากท้องฟ้า
ชุบชีวา ชีวิตให้ ไม่ระโหย
มวลดอกไม้ ชูช่อสวย ไม่ลาโรย
แผ่นดินโดย ธรรมชาติ สะอาดตา

กลิ่นพืชพรรณ นานา ขจรทั่ว
ทั้งดอกบัว ทั้งพรรณไม้ และใบหญ้า
ขึ้นผสม กลมกลืนไกล สุดสายตา
ภายใต้ฟ้า ผืนใหญ่ ใบเดียวกัน

ช่างห่างไกล กันนัก กับทางนี้
อยู่ที่นี่ พบแต่ การห้ำหั่น
ทั้งแก่งแย่ง แข่งขัน ประลองกัน
ทุกทุกวัน ต้องแข่ง แย่งความดี

มันช่างเหงา และล้า เป็นนักหนา
จะขอลา พักร้อน เช้าพรุ่งนี้
กลับคืนสู่ บ้านน้อย คอยนานปี
พักฤดี ให้หายเหมื่อย เหนื่อยใจกาย

จะชาร์ตแบต เพิ่มพลัง ให้เต็มที่
ความเหงามี จักลบทิ้ง ให้เหือดหาย
แทนด้วยความ สดใส ใจแพรวพราย
ทอประกาย กลับคืน สู่ตัวเรา

พักปัญหา ทุกอย่าง ของทางนี้
กลับไพรี ระหว่าง กลางหุบเขา
บ้านหลังน้อย ยังคอยอยู่ ซึ่งตัวเรา
ภูมลำเนา บ้านเกิด ที่จากมา

แล้วจะกลับ มาทำงาน สร้างฐานะ
ด้วยสัจจะ ของคน แห่งภูผา
จักทำงาน ให้ดีขึ้น ขอสัญญา
ด้วยหน้าตา สดใส ไร้กังวล

คงจะทน ทานได้ ในทุกสิ่ง
ชีวิตจริง เริ่มต้นใหม่ ได้อีกหน
จักต่อสู้ หมู่มารที่ มาผจญ
รวมถึงคน ปากร้าย ทั้งหลายเอย๚ะ๛



ลมหนาว กับชาวดอย

สายลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้ง
แผ่พลังแห่งฤดูสู่ขุนเขา
หวนคิดถึงแต่ก่อนตอนยังเยาว์
ผองพวกเราทนอยู่สู้สายลม

ยังจดจำคืนวันที่ผันผ่าน
ฤดูกาลนี้ให้ใจขื่นขม
พาความแล้งส่งไว้ได้ระทม
ยอดดอยจมอยู่ในสายเหมันต์

แม่ขนิ้งเกาะเล็มเต็มยอดหญ้า
บนท้องฟ้าไร้แสงแห่งสีสัน
ความเหน็บหนาวถาโถมถึงทั่วกัน
ต้องอดทนจนผ่านวันอันตราย

ถึงตอนนี้ยังคงโหมกระหน่ำ
แสงแดดล้ำเลือนลางจนจางหาย
ทั่วท้องฟ้าเมฆหม่นหล่นกระจาย
หนาวมากมายในยามนี้ที่ยอดภู

อยากจะส่งความอบอุ่นสู่ขุนเขา
เพื่อพ้องเราชาวไพรทุกชนหมู่
ได้อดทนจนผ่านพ้นฤดู
ร่วมกันสู้ความหนาวที่เข้ามา

ของส่งใจไปถึงซึ่งบนนั้น
ยอดดอยอันไกลห่างหว่างภูผา
ความห่วงใยแทรกใส่ให้ลมพา
ไปส่งหน้าบ้านเขาเราอาลัย

เพื่อให้ผู้อาศัยอยู่ในนั้น
มียิ้มอันพริ้มพรายใจสดใส
หนูหิ่ง ฯ จะได้มีกำลังใจ
ทำงานไปเพื่อเขาที่เฝ้ารอ๚ะ๛



สายลมหนาว

สายลมหนาว พัดแผ่ว แอ่วเมืองเหนือ
แสงแดดเรื่อ พลันเลือน ลางลับหาย
บนท้องฟ้า มีเมฆหมอก เกลื่อนกระจาย
หนาวมากมาย ในยามนี้ ที่ยอดดอย

เสียงหรีดหริ่ งเรไร วังเวงแว่ว
นกเค้าแมว บินลับ กลับถ้ำน้อย
ดอกไม้บาน ยามเช้า เฝ้ารอคอย
น้ำค้างผล็อย ร่วงลง ส่งความเย็น

แสงอาทิตย์ มองไม่เห็น ในยามนี้
ยอดดอยมี แต่หมอก เมฆลอยเด่น
บนยอดหญ้า ขนิ้งเกาะ ให้เห็นเป็น
ความเยือกเย็น ฤดูหนาว เวียนเข้ามา

จึงส่งความ อบอุ่น ละมุนฝัน
ถึงดอยอัน ไกลห่าง หว่างภูผา
ความคิดถึง ห่วงใย สายลมพา
พัดผ่านหน้า กระท่อมน้อย ปล่อยวางไว้

หวังเพียงผู้ อาศัยใน กระท่อมน้อย
แต่งแต้มรอย ยิ้มแย้ม ที่แจ่มใส
หิ่งห้อยน้อย จะได้ มีแรงใจ
ทำงานไป เพื่อเขา ที่เรารัก๚ะ๛



คืนเหงา

ในคืนเหงา แม้เดือนดาว เจ้าเป็นเพื่อน
ส่งแสงเลือน คอยกลบ ลบรอยเหงา
ความหม่นหมอง ครอบครอง ใจของเรา
รู้สึกเศร้า ในยามที่ ไม่มีใคร

อยู่แสนห่าง ขวางคั่น กั้นขอบฟ้า
ผ่านเวลา ฤดูกาล ผันสมัย
มิตรภาพ แต่ก่อนเก่า เราจริงใจ
เลือนแล้วหรือ อย่างไร สายสัมพันธ์

อยู่ทางนี้ แม้เห็น ดาวเด่นสวย
ก็ไม่ช่วย ให้ใจ ได้สุขสันต์
บนท้องฟ้า สว่างใส ไร้หมอกควัน
ในใจนั้น กลับมืดมิด ผิดที่เคย

สายลมหนาว พัดมา เวลานี้
ผืนพงพี ปกคลุม ด้วยกลุ่มเหมย
ทั้งมวลหมอก กลอกกลิ้ง ขนิ้งเชย
หนาวจังเลย ในยามนี้ ที่ยอดดอย

นั่งวิงวอน ดาวเดือน เกลื่อนเวหา
กระพริบพา ความคิดของ น้องหิ่งห้อย
ไปส่งไว้ หน้าบ้าน วานลมคอย
พัดไปปล่อย ในใจ ใครสักคน

ให้รับรู้ ว่าใคร ที่ในป่า
เขาห่วงหา ห่วงใย ใจสับสน
ความคิดถึง รุมเร้า เข้าเวียนวน
จำฝืนทน ฝืนอยู่ ไม่รู้ทำไม

นั่งรำพึง คอยอยู่ สู้ลมหนาว
มีเดือนดาว บนฟ้า นภาใส
อยู่เป็นเพื่อน ท่ามกลาง หว่างพงไพร
คอยคนไกล ตอบสาร นั้นกลับคืน๚ะ๛



รู้อย่างนี้...

ก่อนนั้นเรา คงมีพ่อ อยู่เคียงข้าง
ทุกทิศทาง พ่ออยู่ คู่เสมอ
อยากพบพ่อ เมื่อใหร่ ก็ได้เจอ
ไม่ต้องเพ้อ ละเมอถึง ซึ่งลวงตา

ยามเล็กเล็ก พ่อเฝ้า คอยสอนสั่ง
ตั้งความหวัง ไว้ที่ลูก สุขนักหนา
ลูกเติบใหญ่ ให้พ่อได้ ชื่นอุรา
วันนี้ลา จากลูกไป ไม่หวนคืน

รู้อย่างนี้... จะไม่ทำตัวเหมือนก่อน
รู้อย่างนี้... จะตั้งใจเรียนหนังสือ
จะตั้งหน้า ตั้งตา หมั่นฝึกปรือ
จะไม่ดื้อ ! ไม่ซน ! ไม่ถือดี !

เพิ่งรู้ซึ้ง ถึงความเศร้า ที่ยิ่งใหญ่
พ่อจากลา ไปลับ นับจากนี้
จะรำลึก ถึงคุณพ่อ ชั่วชีวี
ถึงความดี พ่อสร้างไว้ ให้ทบทวน

จากนี้ไป ไม่มีพ่อ คอยว่ากล่าว
พ่อจากเรา ไปแสนไกล ไม่อาจหวน
ถึงจะร่ำ ! ร้องให้ ! คร่ำครวญ !
ไม่อาจทวน คืนสู่เหย้า ที่เฝ้า... รอ...๚ะ๛



ซึ้งแล้ว...

ต่อแต่นี้ เหลือเพียงแม่ คอยเคียงข้าง
ทุกทิศทาง แม่เฝ้าดู ลูกเสมอ
อยากพบแม่ เรียกหา เป็นต้องเจอ
ไม่ใช่เพ้อ ละเมอถึง ซึ่งลวงตา

ตั้งแต่เล็ก แม่เจ้า เฝ้าถนอม
คอยเห่กล่อม ด้วยรัก ลูกนักหนา
ส่งเสียให้ เจ้าได้ มีวิชา
ด้วยกายา อ่อนล้า น่าเหนื่อยแทน

เฝ้ามองลูก ด้วยดวงตา อุ่นไอรัก
คอยพิทักษ์ ปกป้อง ด้วยหวงแหน
มีแต่ให้ ไม่เคยหวัง สิ่งตอบแทน
แม้ยากแค้น ลำเค็ญสู้ สุดทนทาน

สิบนิ้วมือ พนมกราบ อภิวาท
ลงแทบบาท แสดง กตัญญูท่าน
ทำตอนนี้ ใช่วันที่มี เพียงวิญญาณ
แล้วเรียกขาน ท่านให้มา ปรากฏกาย

รู้ซึ้งแล้ว… แสดงให้ ท่านรับรู้
รู้ซึ้งแล้ว… ท่านยังอยู่ ไม่หนีหาย
เคียงข้างเจ้า จวบจนชีพ สิ้นมลาย
ก่อนจะสาย กลับไปอยู่ ดูท่านเทอญ๚ะ๛








All Blog
MY VIP Friends