* แสงแห่งรัก *



ความรักดั่ง หิ่งห้อย คอยส่งแสง
จะแสดง ให้สลัว เห็นมัวหมอง
หรือสว่าง มืดมิด เมื่อคิดครอง
รักจึงต้อง สับสน ด้วยกลไก

รักประดุจ ดั่งแสง ความสว่าง
กระพริบพร่าง ยามคืนแรม สี่แจ่มใส
สีระยิบ ที่ระยับ จับจิตใจ
บ่งบอกให้ รู้ว่า รักมาเยือน

หากรักใคร หม่นหมอง มาครองอยู่
กระพริบสู้ อย่างไร คงไม่เหมือน
แสงที่ส่อง สว่าง จากดวงเดือน
จึงลางเลือน อับแสง ล้าแรงบิน

เมื่อถึงคราว รักเริ่ม จะอ่อนล้า
เป็นปัญหา หิ่งห้อย ต้องคอยผิน
กางปีกโผ ปล่อยแสง แห่งชีวิน
ต้องฝืนบิน หาญสู้ จึงดูมัว

หวังให้รู้ ว่ารัก ยังมีอยู่
แม้จะดู ล้าแรง แสงสลัว
กระพริบใส่ กี่ครั้ง ยังคงมัว
อย่าเกรงกลัว ความรัก จักหายไป

เพียงแค่เปรียบ ให้เห็น เป็นเช่นนี้
ทุกชีวี ต้องพบ แสงสดใส
กลับกันก็ ย่อมมี ที่รำไร
สลับให้ มองเห็น เป็นธรรมดา





Create Date : 28 มีนาคม 2550
Last Update : 10 เมษายน 2550 21:16:21 น.
Counter : 315 Pageviews.

2 comment
* เกี่ยวก้อย..ร้อยฝัน *


เราสอง มีความ แตกต่าง
อยู่ห่าง ไกลกัน สุดฟ้า
พระพรหม ลิขิต ให้มา
คบหา เป็นเสมือน เพื่อนใจ

กำเนิด เกิดเป็น ความหมาย
มากมาย สุขสันต์ ปันให้
เมตตา รักและ ห่วงใย
ก้าวไป บนเส้น ทางเดียว

พานพบ วันคืน ขื่นขม
ตรอมตรม บนทาง สายเปลี่ยว
สายน้ำ หลากซัด พัดเชี่ยว
ก้อยเกี่ยว กันอย่าง มั่นคง

อุปสรรค์ นานับ ประการ
วันผ่าน พ้นไป ไม่หลง
ตราบสิ้น ชีวิน ปลดปลง
ยืนยง สายใย มีให้กัน

ในความ แตกต่าง ระหว่างเรา
ผสานเอา ความรัก ถักร้อยฝัน
ปัญหา มากมาย ไม่หวั่น
ฝ่าฟัน ขวากหนาม ที่เจอ

ชีวิต ยังคง ดำรงอยู่
จะสู้ ด้วยกัน เสมอ
ทุกวัน มีฉัน มีเธอ
ไม่เพ้อ โดดเดี่ยว เดียวดาย

หวังไว้ ในวัน หนึ่งนั้น
ถึงฝัน ที่เรา เฝ้าขยาย
ก่อร่าง สร้างไว้ มากมาย
จุดหมาย สำคัญ วันของเรา ๚ะ๛






Create Date : 28 มีนาคม 2550
Last Update : 18 เมษายน 2550 22:45:23 น.
Counter : 284 Pageviews.

2 comment
* จุดยืน..จุดเริ่มต้น *


จะอ้อน ขอพร ดารา
จงกล้า น้อมรับ ความหวัง
แม้ทุกข์ โศกเศร้า มาประดัง
จะยัง คงผ่าน เลยไป

อดีต ก็คือ อดีต
ชีวิต ก้าวสู่ วันใหม่
ความหวัง ความฝัน ยังไกล
อย่าให้ อดีต กำหนดเรา

ก้าวไป วันนี้ เพื่อวันหน้า
กาลเวลา ผ่านไป จะหายเศร้า
ตัวตน ของเรา ก็คือเรา
อย่าเอา ไปเปรียบ เทียบใคร

คุณค่า อยู่ที่ ความคิด
ชีวิต มุ่งหน้า คว้าไขว่
ลิขิต ความฝัน อย่างมั่นใจ
อนาคต สดใส เป็นของเรา

มีหมื่น แสนล้าน เรื่องราว
ปวดร้าว ขื่นขม ระทมเศร้า
ผ่านเวลา จะค่อย บรรเทา
เรื่องเก่า เป็นแค่ บทเรียน

ยืนอยู่ ณ จุด เริ่มต้น
ผจญ กับความ แปรเปลี่ยน
สร้างฝัน จงหมั่น พากเพียร
วันเวียน ผ่านไป ไม่หวนคืน

คิดใหม่ เริ่มใหม่ ทำใหม่
อย่าได้ ตรอมตรม ขมขื่น
แต่ละคน ย่อมมี จุดยืน
จะฝืน ตนไป ทำไม

อนาคต ในมือ ถือให้แน่น
หมื่นแสน ล้านวัน พานใหม่
กำหนด ตัวเอง อย่าเกรงใคร
สองมือใช้ ถางทาง สร้างตัว ๚ะ๛






Create Date : 24 มีนาคม 2550
Last Update : 18 เมษายน 2550 22:46:35 น.
Counter : 269 Pageviews.

0 comment
* วอน..ดารา *


แรมเดือน เลือนลา ลับฟ้า
ดารา เจ้าอยู่ แห่งไหน
ท้องฟ้า มืดมิด กว้างไกล
หัวใจ โหยหา เจ้าจัง

เมื่อไหร่ จะกลับ มาหา
ท้องฟ้า เคยอยู่ หนหลัง
อยากเห็น เจ้าคืน สู่รัง
เฝ้าหวัง เจ้าคืน สู่ใจ

หมื่นล้าน แพรวพราย ร่ายแสง
อ่อนแรง แล้วหรือ ไฉน
จึงซ่อน ร่างหลบ หายไป
หัวใจ ดารา ลืมลง

ยังเฝ้า รอคอย อยู่นี่
คนดี อย่าได้ ไสส่ง
ชีวิต ใช่อยู่ ยืนยง
ปลดปลง เมื่อไหร่ ไม่รู้เลย

ค่ำคืน ฝืนอยู่ แห่งไหน
บอกให้ รู้หน่อย ค่อยเฉลย
จะไป รับกลับ เช่นเคย
อย่าเฉย ชาใส่ ให้ช้ำ

ร้อยพัน หมื่นเรื่อง เราสอง
เคยมอง เห็นกัน ทุกค่ำ
เคยทัก ทายปล่อย ถ้อยคำ
อย่าทำ หลบลี้ ดวงใจ

คิดถึง คิดถึง รู้บ้าง
อยู่ห่าง เกินกว่า พบได้
อยากน้อย ส่องแสง รำไร
มาให้ เห็นบ้าง ก็ยังดี ๚ะ๛







Create Date : 24 มีนาคม 2550
Last Update : 18 เมษายน 2550 22:47:21 น.
Counter : 332 Pageviews.

0 comment
* บทเรียน..เปลี่ยนความฝัน *

เมื่อถึงคราว ที่น้อง ต้องร้องให้
เขาทิ้งไป เป็นอื่น จึงขื่นขม
ทุกคืนค่ำ ร่ำให้ ใจระทม
ต้องทนข่ม ใจให้ คลายน้ำตา

เมื่อก่อนเคย ห่วงใย ใส่ใจเรา
ตอนนี้เขา เปลี่ยนไป ไม่มาหา
ไม่มีเหลือ เยื่อใย ไร้เมตตา
ลืมเวลา เก่าเก่า เราได้ลง

ทนอยู่อย่าง คนไร้ ในวิญญาณ
ทรมาน จนใจ พิศวง
ไม่น่าเชื่อ ความรัก จมปลักพง
ได้แต่ส่ง สายน้ำ ฉ่ำดวงตา

ต่อจากนี้ ไม่มี เขาเคียงข้าง
บนเส้นทาง ไร้แสง แห่งเวหา
ไม่มีดาว พราวพร่าง กลางพสุธา
บนท้องฟ้า มืดมิด เหมือนจิตใจ

แม้สายลม ยังคง พัดแผ่วพลิ้ว
ใบไม้ปลิว ลอยท่อง ธาราใส
ธรรมชาติ ป่าเขา ลำเนาไพร
ยังคงไว้ เช่นแต่ก่อน ตอนคบกัน

ความรู้สึก นึกคิด ผิดจากก่อน
เมื่อถูกสอน บทเรียน เปลี่ยนทางฝัน
เหลือแต่ความ โศกเศร้า เราจาบัลย์
เมื่อถึงวัน เขาลา ไม่อาลัย

จึงอยู่อย่าง แค่คน ที่แพ้พ่าย
ถูกทำลาย ใจจน พ้นสดใส
จมอยู่กับ ความหมอง ครองหทัย
หมดเยื่อใย จากเขา เราซานซม

วันเวลา จะช่วย ได้หรือไม่
อยากฟื้นใจ กลับคืน ไม่ขื่นขม
อยากจะหาย คลายเหงา เศร้าระทม
ไม่อยากตรม อยู่กับ สายน้ำตา ๚ะ๛








Create Date : 16 มีนาคม 2550
Last Update : 18 เมษายน 2550 22:50:56 น.
Counter : 308 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

หิ่งห้อยน้อยใจ
Location :
นนทบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






Bloggang.com : หิ่งห้อยน้อย.... ใจ TreBle Tree หิ่งห้อยน้อยใจ บินไปทุกถิ่น ท่องทั่วแผ่นดิน กว่าสิ้นเรี่ยวแรง





แสงระยิบ กระพริบจากใจ

หิ่งห้อย T_T น้อยใจ

ใครหนอเปรียบ หิ่งห้อย ว่าด้อยค่า
อย่าได้มา หาญสู้ แสงอาทิตย์ส่อง
มีแสงเพียง น้อยนิด คิดลำพอง
มาผยอง เชิดหน้าอยู่ สู้ตะวัน

รู้ตัวดี มิบังอาจ ไปหาญสู้
ดำรงอยู เยี่ยงนี้ ไม่มีผัน
เหมือนดาวเดือน ที่ได้อยู่ เคียงคู่กัน
ดังเช่นฉัน รู้อยู่ คู่นภา

ก็ชื่อฉัน นั้นแปล ว่าหิ่งห้อย
ตัวน้อยน้อย น่ารัก เป็นนักหนา
ถูกเปรียบเทียบ ว่าด้อย ด้วยราคา
จากหน้าตา มิใช่ จากจิตใจ

ชีวิตหมุน เวียนตาม ธรรมชาติ
หิ่งห้อยพลาด หลงดอย คอยร่ำให้
ถูกเขาบ่น ว่าเรา จนเศร้าใจ
ทนเก็บไว้ ด้วยจิต คิดระทม

ชาตินี้มี กรรมมา บดบังไว้
ส่องแสงได้ ริบหรี่ สุดขื่นขม
ต้องทนอยู่ เชิดหน้าใส่ ในอกตรม
เกิดมามี ปมจาก ปากผู้คน

ไม่เป็นไร ตามใจ ใครจะคิด
ทุกชีวิต วันหนึ่ง ต้องหลุดพ้น
เกิดมาต้อง ต่อสู้ ! รู้ดิ้นรน !
ว่ายเวียนวน กลับสู่พื้น ปฐพี๚ะ๛



เสียงขาน จากบ้านป่า

สายลมหนาว พัดพา มาอีกแล้ว
ในโสตแว่ว ยินเสียง คล้ายเรียกขาน
จากพี่น้อง ผองเพื่อน เถื่อนลำธาร
ว่าถึงกาล โผผิน กลับถิ่นไพร

หวนคิดถึง วันเก่า รวดร้าวเหลือ
ยามเยาว์เมื่อ เหมันต์ พานสมัย
ช่างหนาวเหน็บ เจ็บลึก ถึงทรวงใน
กลางป่าใหญ่ ขาดแสง อุ่นกรุ่นตะวัน

แม่ขนี้ง โปรยปราย กระจายทั่ว
ท้องฟ้ามัว มืดมิด ปิดแนวสัน
สายลมยัง พัดซ้ำ กระหน่ำกัน
บ้างหนาวสั่น จับไข้ วายชีวี

กว่าจะพ้น ผ่านฤดู หฤโหด
ธาตุพิโรธ ชนบท สลดศรี
แทบมอดม้วย มรณา ลาพงพี
ชีวิตนี้ ไม่ลืมวัน ซึ่งผันไป

ชนชาวดอย คอยอยู่ หมู่ลูกหลาน
วันคืนผ่าน ด้วยจิต พิสมัย
ความคิดถึง ตรึงตรา และอาลัย
ท่านห่วงใย อยากรู้ ว่าอยู่ดี

รู้รักผืน แผ่นดิน ถิ่นก่อเกิด
ทั้งผู้ให้ กำเนิด นะบุตรศรี
หวนกลับไป ดูแล บุพการี
ท่านผู้มี พระคุณ การุณย์เรา

คงยังจำ กันได้ ใช่ไหมเพื่อน
ก่อนจะเคลื่อน กายา จากป่าเขา
เป็นความหวัง ของใคร เมื่อวัยเยาว์
อย่ามัวเมา ลืมเลือน เถื่อนที่มา๚ะ๛



คิดถึงบ้าน

ค่ำคืนฟ้า มืดมิด ดูเหงาเหงา
โอ้ตัวเรา นั่งคิดถึง คณึงหา
บ้านหลังน้อย ในป่า ที่จากมา
ผ่านเวลา จะเปลี่ยน เป็นเช่นไร

บ้านน้อย น้อยหลังนั้น ช่างอบอุ่น
ยามรุ่งอรุณ แดดส่อง สว่างไสว
มวลบุบผา ชูช่อ แตกหน่อใบ
หรีดหริ่งเรไร ส่งเสียงร้อง ก้องพนา

เหล่าแมลง ภู่ผึ้ง ผกโผผิน
กางปีกบิน วนเวียน กลางเวหา
ดอกหญ้าโผล่ พ้นพื้น พสุธา
ไหวไปมา ยามต้อง แรงลมโชย

เห็นสายฝน รินร่วง จากท้องฟ้า
ชุบชีวา ชีวิตให้ ไม่ระโหย
มวลดอกไม้ ชูช่อสวย ไม่ลาโรย
แผ่นดินโดย ธรรมชาติ สะอาดตา

กลิ่นพืชพรรณ นานา ขจรทั่ว
ทั้งดอกบัว ทั้งพรรณไม้ และใบหญ้า
ขึ้นผสม กลมกลืนไกล สุดสายตา
ภายใต้ฟ้า ผืนใหญ่ ใบเดียวกัน

ช่างห่างไกล กันนัก กับทางนี้
อยู่ที่นี่ พบแต่ การห้ำหั่น
ทั้งแก่งแย่ง แข่งขัน ประลองกัน
ทุกทุกวัน ต้องแข่ง แย่งความดี

มันช่างเหงา และล้า เป็นนักหนา
จะขอลา พักร้อน เช้าพรุ่งนี้
กลับคืนสู่ บ้านน้อย คอยนานปี
พักฤดี ให้หายเหมื่อย เหนื่อยใจกาย

จะชาร์ตแบต เพิ่มพลัง ให้เต็มที่
ความเหงามี จักลบทิ้ง ให้เหือดหาย
แทนด้วยความ สดใส ใจแพรวพราย
ทอประกาย กลับคืน สู่ตัวเรา

พักปัญหา ทุกอย่าง ของทางนี้
กลับไพรี ระหว่าง กลางหุบเขา
บ้านหลังน้อย ยังคอยอยู่ ซึ่งตัวเรา
ภูมลำเนา บ้านเกิด ที่จากมา

แล้วจะกลับ มาทำงาน สร้างฐานะ
ด้วยสัจจะ ของคน แห่งภูผา
จักทำงาน ให้ดีขึ้น ขอสัญญา
ด้วยหน้าตา สดใส ไร้กังวล

คงจะทน ทานได้ ในทุกสิ่ง
ชีวิตจริง เริ่มต้นใหม่ ได้อีกหน
จักต่อสู้ หมู่มารที่ มาผจญ
รวมถึงคน ปากร้าย ทั้งหลายเอย๚ะ๛



ลมหนาว กับชาวดอย

สายลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้ง
แผ่พลังแห่งฤดูสู่ขุนเขา
หวนคิดถึงแต่ก่อนตอนยังเยาว์
ผองพวกเราทนอยู่สู้สายลม

ยังจดจำคืนวันที่ผันผ่าน
ฤดูกาลนี้ให้ใจขื่นขม
พาความแล้งส่งไว้ได้ระทม
ยอดดอยจมอยู่ในสายเหมันต์

แม่ขนิ้งเกาะเล็มเต็มยอดหญ้า
บนท้องฟ้าไร้แสงแห่งสีสัน
ความเหน็บหนาวถาโถมถึงทั่วกัน
ต้องอดทนจนผ่านวันอันตราย

ถึงตอนนี้ยังคงโหมกระหน่ำ
แสงแดดล้ำเลือนลางจนจางหาย
ทั่วท้องฟ้าเมฆหม่นหล่นกระจาย
หนาวมากมายในยามนี้ที่ยอดภู

อยากจะส่งความอบอุ่นสู่ขุนเขา
เพื่อพ้องเราชาวไพรทุกชนหมู่
ได้อดทนจนผ่านพ้นฤดู
ร่วมกันสู้ความหนาวที่เข้ามา

ของส่งใจไปถึงซึ่งบนนั้น
ยอดดอยอันไกลห่างหว่างภูผา
ความห่วงใยแทรกใส่ให้ลมพา
ไปส่งหน้าบ้านเขาเราอาลัย

เพื่อให้ผู้อาศัยอยู่ในนั้น
มียิ้มอันพริ้มพรายใจสดใส
หนูหิ่ง ฯ จะได้มีกำลังใจ
ทำงานไปเพื่อเขาที่เฝ้ารอ๚ะ๛



สายลมหนาว

สายลมหนาว พัดแผ่ว แอ่วเมืองเหนือ
แสงแดดเรื่อ พลันเลือน ลางลับหาย
บนท้องฟ้า มีเมฆหมอก เกลื่อนกระจาย
หนาวมากมาย ในยามนี้ ที่ยอดดอย

เสียงหรีดหริ่ งเรไร วังเวงแว่ว
นกเค้าแมว บินลับ กลับถ้ำน้อย
ดอกไม้บาน ยามเช้า เฝ้ารอคอย
น้ำค้างผล็อย ร่วงลง ส่งความเย็น

แสงอาทิตย์ มองไม่เห็น ในยามนี้
ยอดดอยมี แต่หมอก เมฆลอยเด่น
บนยอดหญ้า ขนิ้งเกาะ ให้เห็นเป็น
ความเยือกเย็น ฤดูหนาว เวียนเข้ามา

จึงส่งความ อบอุ่น ละมุนฝัน
ถึงดอยอัน ไกลห่าง หว่างภูผา
ความคิดถึง ห่วงใย สายลมพา
พัดผ่านหน้า กระท่อมน้อย ปล่อยวางไว้

หวังเพียงผู้ อาศัยใน กระท่อมน้อย
แต่งแต้มรอย ยิ้มแย้ม ที่แจ่มใส
หิ่งห้อยน้อย จะได้ มีแรงใจ
ทำงานไป เพื่อเขา ที่เรารัก๚ะ๛



คืนเหงา

ในคืนเหงา แม้เดือนดาว เจ้าเป็นเพื่อน
ส่งแสงเลือน คอยกลบ ลบรอยเหงา
ความหม่นหมอง ครอบครอง ใจของเรา
รู้สึกเศร้า ในยามที่ ไม่มีใคร

อยู่แสนห่าง ขวางคั่น กั้นขอบฟ้า
ผ่านเวลา ฤดูกาล ผันสมัย
มิตรภาพ แต่ก่อนเก่า เราจริงใจ
เลือนแล้วหรือ อย่างไร สายสัมพันธ์

อยู่ทางนี้ แม้เห็น ดาวเด่นสวย
ก็ไม่ช่วย ให้ใจ ได้สุขสันต์
บนท้องฟ้า สว่างใส ไร้หมอกควัน
ในใจนั้น กลับมืดมิด ผิดที่เคย

สายลมหนาว พัดมา เวลานี้
ผืนพงพี ปกคลุม ด้วยกลุ่มเหมย
ทั้งมวลหมอก กลอกกลิ้ง ขนิ้งเชย
หนาวจังเลย ในยามนี้ ที่ยอดดอย

นั่งวิงวอน ดาวเดือน เกลื่อนเวหา
กระพริบพา ความคิดของ น้องหิ่งห้อย
ไปส่งไว้ หน้าบ้าน วานลมคอย
พัดไปปล่อย ในใจ ใครสักคน

ให้รับรู้ ว่าใคร ที่ในป่า
เขาห่วงหา ห่วงใย ใจสับสน
ความคิดถึง รุมเร้า เข้าเวียนวน
จำฝืนทน ฝืนอยู่ ไม่รู้ทำไม

นั่งรำพึง คอยอยู่ สู้ลมหนาว
มีเดือนดาว บนฟ้า นภาใส
อยู่เป็นเพื่อน ท่ามกลาง หว่างพงไพร
คอยคนไกล ตอบสาร นั้นกลับคืน๚ะ๛



รู้อย่างนี้...

ก่อนนั้นเรา คงมีพ่อ อยู่เคียงข้าง
ทุกทิศทาง พ่ออยู่ คู่เสมอ
อยากพบพ่อ เมื่อใหร่ ก็ได้เจอ
ไม่ต้องเพ้อ ละเมอถึง ซึ่งลวงตา

ยามเล็กเล็ก พ่อเฝ้า คอยสอนสั่ง
ตั้งความหวัง ไว้ที่ลูก สุขนักหนา
ลูกเติบใหญ่ ให้พ่อได้ ชื่นอุรา
วันนี้ลา จากลูกไป ไม่หวนคืน

รู้อย่างนี้... จะไม่ทำตัวเหมือนก่อน
รู้อย่างนี้... จะตั้งใจเรียนหนังสือ
จะตั้งหน้า ตั้งตา หมั่นฝึกปรือ
จะไม่ดื้อ ! ไม่ซน ! ไม่ถือดี !

เพิ่งรู้ซึ้ง ถึงความเศร้า ที่ยิ่งใหญ่
พ่อจากลา ไปลับ นับจากนี้
จะรำลึก ถึงคุณพ่อ ชั่วชีวี
ถึงความดี พ่อสร้างไว้ ให้ทบทวน

จากนี้ไป ไม่มีพ่อ คอยว่ากล่าว
พ่อจากเรา ไปแสนไกล ไม่อาจหวน
ถึงจะร่ำ ! ร้องให้ ! คร่ำครวญ !
ไม่อาจทวน คืนสู่เหย้า ที่เฝ้า... รอ...๚ะ๛



ซึ้งแล้ว...

ต่อแต่นี้ เหลือเพียงแม่ คอยเคียงข้าง
ทุกทิศทาง แม่เฝ้าดู ลูกเสมอ
อยากพบแม่ เรียกหา เป็นต้องเจอ
ไม่ใช่เพ้อ ละเมอถึง ซึ่งลวงตา

ตั้งแต่เล็ก แม่เจ้า เฝ้าถนอม
คอยเห่กล่อม ด้วยรัก ลูกนักหนา
ส่งเสียให้ เจ้าได้ มีวิชา
ด้วยกายา อ่อนล้า น่าเหนื่อยแทน

เฝ้ามองลูก ด้วยดวงตา อุ่นไอรัก
คอยพิทักษ์ ปกป้อง ด้วยหวงแหน
มีแต่ให้ ไม่เคยหวัง สิ่งตอบแทน
แม้ยากแค้น ลำเค็ญสู้ สุดทนทาน

สิบนิ้วมือ พนมกราบ อภิวาท
ลงแทบบาท แสดง กตัญญูท่าน
ทำตอนนี้ ใช่วันที่มี เพียงวิญญาณ
แล้วเรียกขาน ท่านให้มา ปรากฏกาย

รู้ซึ้งแล้ว… แสดงให้ ท่านรับรู้
รู้ซึ้งแล้ว… ท่านยังอยู่ ไม่หนีหาย
เคียงข้างเจ้า จวบจนชีพ สิ้นมลาย
ก่อนจะสาย กลับไปอยู่ ดูท่านเทอญ๚ะ๛








All Blog
MY VIP Friends