รักที่เปลี่ยนเป็นไม่รัก :: ตอนที่ 12 (ตอนจบ) ตำนานรัก นัท-ทราย :: หลังจากเหตุการณ์ในตอนที่แล้วที่นัทพาทรายไปเที่ยวด้วยกันในที่ต่างๆและสุดท้ายนัทก็พาทรายไปในโรงเรียนสิรินทิพย์วิทยาเพื่อรำลึกความหลังถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา ในอีกด้านหนึ่งภีมกับดาวก็ได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข และเข้าใจซึ่งกันและกันเป็นอย่างดึและคอยช่วยเหลือเป็นกาวใจเวลาที่นัทกับทรายไม่เข้าใจกันและยินกับความสุขของเพื่อนทั้งสองคนเสมอ หลังจากเหตุการณ์โควิดคลี่คลายลงบ้างนัทกับภีมก็กลับไปเรียนมหาวิทยาลัยตามปกติ ส่วนดาวกับทรายก็เริ่มต้นเข้ามหาวิทลัยเป็นปีแรก โดยทั้งสองคนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน  แต่ทั้งสองคนก็ยังไปมาหาสู่กันเสมอเมื่อมีเวลา ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี จนเวลาล่วงเลยไปถึงปี 2566 นัทกับภีมก็ได้เรียนจบมหาวิทยาลัย และในปีต่อมา ทรายกับดาว ก็เรียนจบเช่นเดียวกัน หลังเรียนจบนัทไปช่วยกิจการของครอบครัว ภีมไปเป็นหมออยู่ที่ โรงพยาบาลบ้านเกิด ทรายไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนสิรินทิพย์วิทยา ส่วนดาวไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประถมในเมือง ซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนสิรินทิพย์วิทยาเท่าไหร่  จากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปถึง เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2568 นัทได้พูดคุยกับพ่อแม่ถึงเรื่องที่จะแต่งงานกับทราย โดยนัทจะให้พ่อแม่สู่ขอทรายตามประเภณี ซึ้งพ่อแม่ของนัทก็เห็นชอบ เพราะทั้งสองคนเองก็เอ็นดูทรายไม่ต่างลูกสาวคนหนึ่ง และรอเวลาที่ทั้งสองพร้อมที่จะแต่งงานกัน จนในที่สุดพ่อแม่ของนัทก็ไปคุยกับพ่อแม่ของทรายเพื่อสู่ขอทรายให้กับนัท ซึ่งทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เพราะพ่อแม่ของทรายก็เอ็นดูนัทเหมือนลูกชายคนหนึ่งเช่นเดียวกัน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจากวันนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงวันที่ 8 เมษายน 2568 ณ หอประชุมโรงเรียนสิรินทิพย์วิทยามีแขกมาร่วมงานแต่งของนัทกับทรายเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนๆของนัทกับทรายตั้งแต่สมัยมัธยมยันมหาวิทยาลัย ที่ทำงาน เหล่าอาจารย์ที่เคยสอนหนังสือทั้งสองคน  ในงานแต่งครั้งนี้นัทกับทรายได้ให้จอห์นกับสินเพื่อนกลุ่มเดียวกับนัทในสมัยเรียนมัธยมมาเป็นพิธีกรในงานซึ่งทั้งสองคนก็ทำหน้าที่ออกมาได้ดี จอห์น : สวัสดีครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่งานมงคลสมรสของคุณณัฐชนน และคุณทรายทิพย์  วันที่อบอวลไปด้วยความรัก ความสุข และเป็นวันที่ทั้งสองคนจะได้เริ่มต้นเส้นทางใหม่ในฐานะของชีวิตคู่ สิน : ใช่ครับ ผมกับจอห์นดีใจมาก ที่ได้รับเกียรติจากเพื่อนรักอย่างคุณนัท และน้องสาวที่น่ารักอย่างคุณทราย ให้มาเป็นพิธีกรในงานแต่งที่น่าจดจำในวันนี้ จอห์น : ใช่แล้วครับคุณสิน พวกเราทั้งสองคนต่างก็รอคอยงานแต่งในวันนี้มา 8 ปีเต็มนับตั้งแต่ทั้งสองคนเริ่มคบกัน ตอนนั้นผมมั่นใจมาตลอดว่าคู่นี้ต้องมาไกลมากแน่ๆ เพราะผมเห็นมาตลอดว่าทั้งสองคนจริงใจกันมากแค่ไหน และวันนี้ทุกอย่างเป็นจริงอย่างที่ผมคิดไว้ ความรักของทั้งสองไม่เคยลดลง มีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สิน : จริงครับ ผมยังจำได้ว่าตอนทั้งสองคนคบกันแรกๆ ผมกับจอห์นยังแซวทั้งสองคนนี้เล่นว่า จะได้กินข้าวงานแต่งของนัทกับทราย และวันนี้ก็ได้มากินจริงๆครับ จอห์น : ก็ดีนะครับ อย่างน้อยกินฟรี  ทั้งข้าว ทั้งเค้ก ยังไดัเห็นเพื่อนรักเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วย เป็นมื้อกับข้าวที่รอมาถึง 8 ปีที่คุ้มค่าจริงๆครับ สิน : จริงครับ ถึงรอมาเกือบ 10 ปี แต่ก็คุ้มค่าจริงๆที่ได้เห็นคู่รักคู่นี้มั่นคงจนกลายเป็นครอบครัวที่ดี เสียงคนในงานปรบมือเกรียวกราวอย่างประทับใจจากนั้นจอห์นก็เชิญนัทกับทรายขึ้นมาบนเวที จอห์น : เอาล่ะครับ ถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอย ขอเสียงปรบมือต้อนรับ เจ้าบ่าวสุดหล่อ เจ้าสาวสุดสวย คุณณัฐชนน ฉัตรชัยวิริยะกุล และ คุณทรายทิพย์ มั่นเสรีวงศ์ ที่กำลังจะก้าวสู่พิธีในวันนี้ครับ เสียงปรบมือจากทุกคนในงานพร้อมกับนัทและทรายจูงมือขึ้นมาบนเวทีอย่างสง่างาม  สิน : เอาล่ะครับทุกคน ขอให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวแห่งปีกล่าวอะไรกับแขกรับเชิญหน่อยครับ นัท : สวัสดีครับทุกคน ขอขอบคุณทุกคนที่มาเป็นสักขีพยานความรักของผมกับทรายในวันนี้ ผมขอขอบคุณทรายที่อยู่เคียงข้างผมมาตลอดเวลา 8 ปีที่ผ่านมา แม้บางครั้งผมอาจจะผิดพลาดไปบ้าง แต่เธอคนนี้ก็ให้อภัยผมเสมอ ผมขอสัญญาว่าจะรัก ซื่อสัตย์  และจะอยู่เคียงข้างทรายตลอดไป ไม่ว่าอะไระจะเกิดขึ้นก็ตาม ทราย : ในวันนี้สำหรับทราย มันเป็นวันที่พิเศษและมีความหมายมากสำหรับทราย  เพราะได้ยืนอยู่เคียงข้างคนที่ทรายรักและเค้าก็รักทรายมาก พี่นัท ขอบคุณนะทีพี่คอยอยู่เคียงข้างทรายเสมอ ในทุกสถานการณ์ คอยเติมเต็มความรักอยู่เสมอคอยอดทนกับทรายมาเสมอ ทรายเคยคิดว่าวันหนึ่งรักของเรามันจะเปลี่ยนเป็นไม่รักวันนี้พี่ได้พิสูจน์แล้วว่า รักแท้ที่มั่นคงอย่างแท้จริง มันจะไม่มีวันเปลี่ยนไปเป็นอื่น ทรายขอสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างพี่เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ทรายดีใจมากที่ได้เริ่มต้นชีวิตกับคนที่ ทำให้ทรายหัวเราะ มีความสุข ทำให้โลกทั้งใบของทรายสมบูรณ์มากขึ้น เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง จอห์น เอาล่ะครับ ต่อไปขอเชิญเพื่อนสนิทของทั้งสองคนขึ้นมาอวยพรคู่บ่าวสาวของเราด้วยครับ  สิน : ขอเชิญคุณภีม และคุณดาว ด้วยครับ ภีม : ตั้งแต่สมัยเรียน ผมเติบโตมาพร้อมกับนัท วันนี้ผมได้เห็นเพื่อนคนนี้ เติบโตมีครอบครัวที่ดี ขอให้ทั้งสองคนรักกันนานๆ ผมภูมิใจแทนเขาจริงๆ ดาว : ขอให้เพื่อนสนิทของดาวคนนี้ และพี่ชายที่น่ารักของดาวคนนี้ รักกันนานๆ หนักนิดเบาหน่อย ให้อภัยซึ่งกันและกันนะ จากนั้นก็มีเพื่อนๆของทั้งสองคนมีขึ้นมาอวยพรทั้งสองคนรวมถึงอาจารย์ที่สอนทั้งสองคน และในที่สุดจอห์นกับสินก็กล่าวปิดงาน จอห์น : ขอเสียงปรบมืออีกครั้งให้กับคู่บ่าวสาวป้ายแดง คุณนัทและคุณทราย เสียงปรบมือดังเกรียวกราวทั่วทั้งงาน สิน : ขออวยพรให้ทั้งสองคนมีความรักหวานเหมือนชานมไข่มุก แข็งแรงเหมือน WI FI ที่บ้าน ที่ไม่เคยหลุดครับ จอห์น : เอ๊ะ แต่วันก่อนผมจำได้ว่า WI FI บ้านคุณหลุดบ่อย มันจะแข็งแรงจริงหรอ สิน : (ยิ้มพร้อมตอบ) ก็แค่สัญลักษณ์น่ะครับ ความรักของทั้งคู่ไม่หลุดแน่นอน งานแต่งของนัทกับทรายผ่านพ้นไปได้ด้วยดีด้วยความอบอุ่นและความยินดีของทุกคนที่มางานแต่ง รวมถึงเพื่อนๆของทั้งสองคนที่มาร่วมและมาช่วยงานให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นไม่ว่าจะเป็น ภีม จอห์น สิน ดาว แอน เมย์ กวาง มิ้น แก้ม และอีกหลายคนหลังงานแต่ง นัทกับทรายก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน และทุกอย่างก็จบลงได้ด้วยดี คุยกันท้ายนิยาย  ก็จบไปแล้วนะครับ กับนิยายรักที่เปลี่ยนเป็นไม่รัก นิยายเรื่องแรกในชีวิตที่ผมแต่งขึ้นมา โดยมีแรงบันดาลใจมาจาก ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตร ที่ 276 โจทย์ รักที่เปลี่ยนเป็นไม่รัก ที่ตั้งโจทย์โดยพี่ก๋า(กะว่าก๋า) และประกอบกับช่วงเวลาหนึ่งในปีนั้น ผมได้คอลกับกลุ่มเพื่อน(Star Wars)สมัยเรียน ม.ราม ก็มีผมนิวและก็แป้งที่อยู่กลุ่มเดียวกัน ผมจำได้ตอนนั้นนิวเล่าเรื่องความรักที่ไม่สมหวังในอดีต ให้ผมกับแป้งฟัง และโจทย์ตะพาบนี้ก็มาถึงพอดี ผมเลยเอาเรื่องของนิวมาดัดแปลงเขียนเป็นโจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบนี้ และส่งให้เพื่อนทั้งสองคนอ่าน เพื่อนทั้งสองคนชอบโจทย์ตะพาบนั้น ผมเลยคิดว่าถัามันกลายเป็นนิยายมันจะเป็นแบบไหน ก็เลยเขียนเป็นนิยายในเวลาต่อมา แต่ก็เขียนไปไดัแค่ 2 ตอน ก็ไม่ได้เขียนอีกด้วยข้อจำกัดด้านเวลา และปัจจัยหลายอย่าง จนผมแทบจะลืมไปด้วยซ้ำว่าเคยเขียนนิยายเรื่องนี้ จนกระทั่งเวลาผ่านไป 4 ปีก็มีผู้จุดประกายให้ผมกลับมาเขียนนิยายเรื่องนี้อีกครั้ง และเขียนจนจบในที่สุด ถือว่าหนึ้งในปณิธานของปีนี้ สำเร็จอย่างสมบูรณ์แล้ว นิยายทั้ง 12 ตอนนี้สะท้อนให้เห็นถึงการเติบโตของความรักวัยรุ่นจนเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งสำหรับผม มีให้เห็นได้น้อย ที่คู่รักที่เริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่นจะเดินทางมาจนแต่งงานในวัยผู้ใหญ่ได้ ซึ่งมันไม่ง่ายเลย อาศัยแค่ความรักอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีอะไรอีกมากมายที่นำพามาถึงจุดนี้ได้ สุดท้ายผมต้องขอขอบคุณทุกคนที่คอยตามอ่านนิยายเรื่องนี้มาตลอด 4 ปี ขอบคุณโจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบของพี่ก๋า(กะว่าก๋า) ขอบคุณเรื่องราวของเพื่อนนิว (anotherchinew of Star wars) ที่เป็นประกายให้กับโจทย์ตะพาบและนิยายเรื่องแรกของผม ขอบคุณครูแป้งพี่ Part Time ที่ทำงานสำหรับของกินที่อร่อย ที่ทำให้ผมแต่งนิยายตอนสุดท้ายจนสำเร็จสุดท้ายนี้ต้องขอบคุณพี่ก้อง (Mr.k) พี่ชายที่แสนดีของผมที่จุดประกาย ให้ผมกลับมาเขียนนิยายเรื่องนี้อีกครั้งและคอยให้แนะนำในบางตอน  หาผิดพลาดประการใด ก็ ขออภัยมา ณ ที่นี่ ด้วยครับ ขอให้ทุกท่านได้รับความขอบคุณจากผม Nior Heavens Five (เนียร์ เฮเวนไฟฟ์) ครับ          Create Date : 19 กันยายน 2568 14 comments Last Update : 27 กันยายน 2568 1:46:57 น. Counter : 651 Pageviews. Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณกะว่าก๋า, คุณปัญญา Dh, คุณหอมกร, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณmultiple, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณสองแผ่นดิน, คุณ**mp5**, คุณThe Kop Civil, คุณtoor36, คุณnewyorknurse, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณทองกาญจนา, คุณtanjira, คุณผู้ชายในสายลมหนาว, คุณออมอำพัน, คุณจันทราน็อคเทิร์น

สวัสดีครับพี่ๆ น้องๆ ทุกท่าน ผมชื่อก้องนะครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ และพี่รออ่านเรื่องต่อไปนะครับ สนุกดี **หลายๆ ตอนเหมือนอ่านเรื่องของตัวพี่เองเลย (**ทั้งที่รู้นั่นแหละว่าบางส่วนเป็นเรื่องของพี่เองกับแฟนเก่า) 5555555+   โดย: MR. K IP: 171.7.229.242 19 กันยายน 2568 21:03:03 น.

ดีใจกับนิยายเรื่องแรกที่เขียนจบนะครับน้องเนียร์ ขอให้เขียนต่อเรื่อยๆครับ   โดย: กะว่าก๋า 19 กันยายน 2568 22:49:58 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องเนียร์   โดย: กะว่าก๋า 20 กันยายน 2568 6:21:32 น.

บทจะจบก็จบเอาดื้อๆ โบว์แบบนั้นมันโบว์มัธยมต้นมั๊ย ประเพณีสะกดแบบนี้จ้า   โดย: หอมกร 20 กันยายน 2568 6:24:37 น.

สวัสดีจ้ะ น้องเนียร์ ดีใจกับคู่บ่าวสาว ที่มีความรักสมหวังและลงเอยด้วยการแต่งงาน แต่การแต่งงาน คือ การเริ่มต้นของชีวิตคู่ที่ต้องทำความเข้าใจและ อภัยซึ่งกันและกัน ในการดำเนินชีวิตคู่กันต่อไป จ้ะ โหวดหมวด ตะพาบ   โดย: อาจารย์สุวิมล 21 กันยายน 2568 19:10:53 น.

ใช่เลยครับ มันเป็นเรื่องยาก แต่ทำได้ ถ้ามีความตั้งใจครับ   โดย: กะว่าก๋า 21 กันยายน 2568 20:05:50 น.

จบแบบแฮปปี้   โดย: สองแผ่นดิน 21 กันยายน 2568 22:43:24 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องเนียร์   โดย: กะว่าก๋า 22 กันยายน 2568 5:06:48 น.

มายินดีกับความรักด้วยครับ จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งเลยครับ   โดย: The Kop Civil 22 กันยายน 2568 11:04:41 น.

การแต่งงานเป็นจุดเริ่มต้นของบทชีวิตบทใหม่ครับ ความรักจะยืนยาวมั้ย นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเล้กๆ เท่านั้น   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 22 กันยายน 2568 23:48:42 น.

จบลงได้ด้วยดีนะ ถือว่าดีแล้วสำหรับเรื่องนี้   โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) 23 กันยายน 2568 0:09:22 น.

นิยายก็มาจาก ชีวิตจริง นี่แหละนะครับ รักในวัยเรียน บางทีเราอาจจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้ อาจารย์เต๊ะ ก็ไม่เคยคิดว่า จะได้เพื่อนสมัยเรียนเป็นแฟน แต่ชีวิต มักมีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ เพื่อนที่ไม่เคยแม้แต่จะคุยกันตอนเรียน กลับมามาเป็นคนรักกันตอนทำงาน ก็เป็นไปได้นะครับ เป็นเล่นไป 555 ดีใจกับนิยายเรื่องแรกด้วยนะครับ   โดย: multiple 23 กันยายน 2568 19:58:12 น.

สวัสดีค่ะ   โดย: tanjira 29 กันยายน 2568 6:40:01 น.

สวัสดีครับน้องเนียร์ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่กลับมานะครับ วันนี้ไม่ไหว ไข้จะขึ้น ติดหวัดมาก ขอตัวก่อนนะครับ   โดย: จันทราน็อคเทิร์น 29 กันยายน 2568 22:38:11 น.