Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
19 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
ความตาย..ที่เราพยายามไปหามัน

18.06.07
เมื่อวานนี้คุยกับพี่สาวเสร็จปุ๊ป บอกพี่แล้วว่า เราจะหาวิธีคุยกับแม่
พอวางสายไป แม่โทรมา และสิ่งที่เดาไว้..มันก็ไม่มีผิด
วันเกิดป๊าแม่ต้องทำงาน สิ่งที่เราตั้งใจจะคุย จะบอกแม่ มันเลือนหายไป
เราไม่มีอารมณ์ ไม่รู้จะพูดยังไงดี ..ไปเที่ยวไปได้ ไปไหนไปได้ แต่วันเเกิดป๊า
แม่กลับหยุดไม่ได้ .. ลิงน้อยเสียใจที่แม่ทำแบบนี้
จะให้เราพูดอะไรอีก ทุกอย่างมันแบบ..คิดไม่ออก แต่มันคิด
ทำไมลิงน้อยเป็นคนคิดมากแบบนี้นะ ทำไมเด็กที่คิดเยอะแบบนี้
ทำยังไงลิงน้อยถึงจะหายจากโรคบ้าๆนี้ได้ .ลิงน้อยไม่อยากอยู่แล้ว
ลิงน้อยเจ็บ ลิงน้อยเสียใจ ลิงน้อยคิดมาก และลิงน้อยอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
เราพยายามไม่คิดถึงเรื่องความตาย เพราะเราสัญญากับพี่สาวไว้แล้ว
ว่าจะไม่คิดและไม่ทำ แต่ทุกอย่าง ทุกช่วงในตอนนี้ มันทุกข์ ทรมาน
มันเจ็บปวดไปทั่วทั้งหัวใจเรา ..

เราอยากคุยกับแม่ อยากบอกให้แม่รุ้ถึงความรู้สึกของเราบ้าง
เวลาก็ไม่มีให้กัน ตอนนี้ความรู้สึกของเราที่มีต่อแม่มันเปลี่ยนไป
เราพึ้งใครไม่ได้เลย เราต้องสู้ด้วยตัวเราเอง เราต้องเข้มแข็ง
แต่เราอยากเข้มแข็งด้วยใจจริง ไม่อยากหลอกตัวเองว่าเราสู้ ทั้งที่ใจมันอ่อนแอ
ถ้าไม่เพื่ออนาคต เรากลับไปเรียนไทยนานแล้ว
ถ้าไม่เพื่อความสุขของครอบครัว เรากลับไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ เราก็ไม่มีโอกาสมาที่นี่
แต่ทำไมคนที่ให้โอกาสเรามาเรียน กลับมาทิ้งเรา และทำกับลูกแบบนี้

มันอ่อนล้า เหนื่อยไปหมดทุกอย่าง ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร
ทำไมแม่ต้องไปมีคนอื่น ทั้งที่มีป๊าอยู่แล้ว ทำไมนะแม่ ลูกเสียใจ..
ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ นู่อยากจะพยายามเข้าใจแม่ แต่พยายามเท่าไหร่
มันก็ทำให้ลูกยอมรับในตัวแม่ไม่ได้..
" ถ้าแม่รักลูก แม่เลิกกับเค้าได้ไหม" ...คำๆนี้ที่อยู่ในใจเรามานาน
แต่เราไม่กล้าพูด เราเก็บความรู้สึกมันมาจนเราไม่ไหวแล้ว
มาถึงตอนนี้ มันเก็บมาจนเราแย่ และเราก็ปล่อยมันออกมา
มันเก็บมามากจนมันระเบิด แต่ถึงมันจะระเบิดแรงแค่ไหน
ตัวแม่เองก็ไม่เคยได้รับรู้จิตใจที่แท้จริงของลูกเลย

เราเฉยฉากับแม่มากช่วงนี้ เวลาคุยกัน เราพยายามรีบคุและว่าง
เราไม่อยากคุยกับแม่ เราไม่อยากเจอแม่ ทั้งที่ใจจริงอยากจะมีเวลาให้กันจัง
ชีวิตเราไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย มีแต่พี่สาวและเพื่อนสนิท
ใจเราไม่เคยมีใครรับรู้ แต่กับแม่ ทุกคนกลับรู้เรื่องหมด
ใจดวงเล็กของเด็กอายุ 16 ที่มันเล็ก แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ใจที่มันไม่บอกใครให้รับรู้ เพราะกลัวคนอื่นคิดมากอีก
ครอบครัวที่ไทย น้า ตา ยาย น้องๆ ที่เราไม่สามารถคุยได้
ถ้าเราบอกไปว่าเราเป็นยังไง เราเจ็บ เราทุกข์ เราไม่มีความสุข
มีหวังทั้งบ้านไมเกรนขึ้น .. เราเจ็บคนเดียวมันก้เกินพอแล้ว

ทำยังไงดี เราไม่อยากอยู่แบบนี้ เราอยากบอกแม่ แต่มันไม่รู้จะเริ่มที่จุดไหน
เพราะมันมากมายเหลือเกิน เราพูดเรื่องความรู้สึกของเราไม่เป็น
เราพูดแล้วเราใส่อารมณ์ เหมือนคนไม่มีเหตุผล ..ใจเรามันเดือดมากแล้ว
ตอนนี้มันอยากจะบอก แต่เราไม่มีอารมณืเลยจริงๆ
เที่ยวกับใครไปได้..งานวันเกิดป๊าวันเดียวในหนึ่งปี กลับมาไม่ได้ หยุดไม่ได้
สงสารป๊าที่สุด..ถึงป๊าจะไม่ใช่ป๊าจริงๆ แต่ป๊าดีมาก เรารักป๊ามากนะ
เราอยู่ที่นี่ เหมือนอยู่กับป๊ากันสองคน วันหยุด ทำอะไรกินกันสองคน
ป๊าสอนการบ้าน ป๊าพาไปซื้อของ ป๊าซักผ้าให้ ไปพบครูที่ รร ให้
ไปรับเราทุกครั้งที่เราปวดกระเพระที่ รร คอยดูแล เอาใจใส่เราเสมอ
แล้วทำไมแม่ถึงทำกับป๊ากับลูกแท้ๆแบบนี้ ..

เราไปเข้าค่ายและซื้อของฝากมาให้แม่กับป๊า เป็นพวงกุญแจ
เขียนว่า beste Papa และอีกอัน beste Mama
ซึ้งแปลว่า .. พ่อที่ดีที่สุด และ แม่ที่ดีที่สุด
เราจะให้เนื่องในวันเกิดแม่กับป๊า แต่มาถึงตอนนี้
เราพูดได้เต็มปากว่า เราให้ป๊าแน่นอน แต่กับแม่แท้ๆ
เรากลับไม่กล้าให้ เพราะมันไม่ใช่ความจริง
..........เราเป็นลูกอกตัญญูไหม ที่เราคิดแบบนี้ ที่เราพูดทุกอย่าง ที่เรารู้สึก สื่อออกมาทางนี้
เราผิดไหม ที่เราคิดว่าเราอยากจะตาย จากแม่ไป เราอยากจะไปจากแม่
และเราเลวไหม ที่จะบอกว่าแม่ตัวเอง ไม่ดีที่ทำแบบนี้..

ทำไมเราต้องร้องไห้อีกแล้ว ทำไมน้ำตามันไหลลงมาอีกแล้ว
ทำไมเราถึงอ่อนแอขนาดนี้นะ ทำไมเราไม่สู้
ทำไมเราล้มแล้วไม่อยากลุก ทำไมเราเจ็บมากขนาดนี้
ทำไมเราถึงเสียใจที่สุดสำหรับชีวิตที่เกิดมา
ทำไมเราเป็นคนคิดมากแบบนี้
และทำไม.. เราถึงยังมีลมหายใจต่อไปอีก ทั้งที่เราไม่อยากหายใจแล้ว

นู๋ฟุ้งซ่านและนู๋ขอโทษนะพี่สาว ที่นู๋ผิดสัญญา ว่านู๋จะไม่คิดบ้าๆอีก
ตอนนี้น้องสาวคนนี้ไม่ไหวแล้ว น้องของพี่คนนี้ไม่อยากอยู่แล้ว
ถึงวันไหนที่นู๋จากพี่ไป อยากจะบอกให้พี่รู้ว่า
รู้รักพี่ที่สุด..ที่สุดของชีวิตนู๋
นู๋รักพี่มากที่สุด..มากที่สุดกว่าทุกๆคน
..นู๋รักพี่ค่ะ..



Create Date : 19 มิถุนายน 2550
Last Update : 21 มิถุนายน 2550 19:17:09 น. 4 comments
Counter : 231 Pageviews.

 
emoemoสู้เขานะลิงน้อยemo


โดย: อู๋ (ฟ้าสีส้ม ) วันที่: 19 มิถุนายน 2550 เวลา:16:55:47 น.  

 
เจ๊คับ...
อย่าเศร้าไปเลย
เรื่องแบบนี้มันใหญ่เกินความสามารถของลูกคนนึงไปแล้ว
ในเมื่อเจ๊ยื้อไว้ไม่ไหว
ก็ปล่อยให้มันเป็นไป
อย่าไปคาดหวัง
อยู่กับคนที่เรารักและรักเราจะดีกว่า
ถ้าเป็นผมนะ
การจะขึ้นชื่อว่าลูกกตัญญู....แต่ต้องแลกด้วยความสุขทั้งชีวิต
ผมยอมให้คนอื่นด่าดีกว่า
แต่อย่างน้อยผมก็มีความสุขกับคนที่ยังเหลืออยู่รอบข้าง
มีคนน้อยแต่มีความสุขมาก
ไม่แน่น๊า....การเป็นลูกกตัญญูของเจ๊อาจเป็นการปลดปล่อยหม่าม๊าเจ๊ได้ทำตามที่ใจของเค้าปรารถก็ด้ายน๊า......
อย่าท้อนะคับ
สู้ๆๆๆๆๆ....
....
..ตอนต่อๆไปไม่เอาเรื่องเศร้าๆแล้วนะคับ
ลองเอาเรื่องขำๆ
มีความสุขๆของเจ๊กับป๊ามาเล่าให้พวกผมฟังบ้างดิ
...
....
..นึกเรื่องดีๆเอาไว้
ผมเอาใจช่วย


โดย: สันดานเสีย วันที่: 20 มิถุนายน 2550 เวลา:0:38:42 น.  

 
ขอบคุณพี่ๆทุกๆคนมากนะค่ะ


โดย: freedom (ยัยลิงน้อย ) วันที่: 21 มิถุนายน 2550 เวลา:18:49:20 น.  

 
ไม่อยากให้เก็บเรื่องนี้มาคิดนะเพราะผู้ใหญ่เขามีเหตุผลของเขา ลิงน้อยอยู่ในวัยที่ร่าเริงแจ่มใสนะ ใช้วัยนี้ให้คุ้มค่า พ่อก็มีเหตุผลของเขา แม่ก็มีเหตุผลของเขา ถ้าหยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้ก็หาอะไรทำนะเช่นเล่นกีฬา อ่านหนังสือธรรมมะ(จะออกแนวธรรมมะ) บอกที่อยู่มานะจะส่งหนังสือไปให้อ่าน อย่าเอาความทุกข์มาเก็บไว้ทำร้ายตัวเองนะ


โดย: My name is Rita วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:46:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ยัยลิงน้อย
Location :
frankfurt Germany

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






Fha
A song for you
..บอกให้รู้ไว้ว่าใจยังคงมีแต่เธอ
และยังจำช่วงเวลาที่เรามีให้กัน
ภาพเดิมๆ เหล่านั้นยังคงฝังใจ
แม้คืนและวันจะเปลี่ยนไป
ยังคงนึกเธออยู่ ตลอดเวลา
จะกี่ครั้ง กี่นาที ที่เธอเคยบอกรัก
เก็บเอาไว้ และยังคงจำได้จนขึ้นใจ คำที่เธอบอกรักมันช่างมากมาย
มากเกินเสียจนเกินคำว่ารัก
ยิ่งให้ฉันนั้นรู้สึกดี
จนฉันรักเธอหมดใจ
ในวันที่เธอเดินเข้ามา
ชีวิตฉันนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไป
จากคนที่เคยเป็นคนไม่ดีอยู่
ที่ตอนที่เธอเดินเข้ามาในชีวิต
เธอทำให้ฉันเรียนรู้ว่า
ความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร
ยิ่งนานวันไปยิ่งรักกัน
เธอคือตัวจริงที่ฉันรอ
และเป็นคนสุดท้าย
เธอคือคนเดียวในหัวใจ
อยากจะขอให้เธอโปรดจงรับฟัง คำๆนี้
ขอบคุณที่สวรรค์บันดาลนั้นส่งให้เราได้เคียงคู่กัน
ความรักที่มีของคืนของเธอฉันคงรับไว้ในใจ
และฉันยังคงเก็บไว้
หากวันใดที่เธอหมดหวังให้จำคำนั้นในใจของฉัน
ที่ส่งถึงเธอ และคำๆนี้มันอาจมีความหมาย

Friends' blogs
[Add ยัยลิงน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.