![](../template/theme/8/images/01diary_05.gif)
|
เหงา...จนแอบเช็ดน้ำตา
...เหงา...ความรู้สึกแสนทรมาน ของคนไม่มีรัก...
ช่วงนี้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นแปลกแปลกจัง...เมื่อวานยังหัวเราะ คิดถึงเรื่องรักรักแบบสดใส แต่วันนี้พอเลิกงานค่ำ ค่ำ เลยเย็นย่ำ มาพอประมาณ กลับมาถึง...คอนโด เปิดประตูห้อง ความรู้สึกว่างเปล่า ไม่เคยมีใครรออยู่ ไม่ต้องรอใครกลับมา ไม่ต้องถามว่าอยากทานอะไร ฉันค่อยค่อย ปิดประตูห้องลงเบาเบา ยืนพิงประตูมองรอบรอบห้อง อยู่พักใหญ่ ก่อนถอดหายใจ บอกกับตัวเองว่า...เหงาจัง...
ค่อยค่อยเดินจากที่วางรองเท้า วางกระเป๋าสะพายและ notebook ที่หนักอึ้ง ลงบนโต๊ะกลาง แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนเอนตัวลงบนหมอนอิงใบใหญ่ ค่อยค่อยหลับตา ก้มหน้าลงกับหมอนอิง...ร้องไห้...
การใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ตัวคนเดียว ห่างบ้านแบบนี้ มันไม่คุ้นเคยและอุ่นใจเอาซะเลย ถึงแม่จะผ่านมาปีกว่าแล้วก็ตาม สงสัยความเป็นสาวบ้านนอกของฉันนี่มันคงมีอยู่เยอะจริงจริง เยอะจนฉันเองรู้สึกแปลกแยกอยู่บ่อย บ่อย ยังดีที่งานที่ทำอยู่ ทำให้มีโอกาสได้มอง ฟ้ากว้างกว่ากว้าง นาผืนสีเขียวสุดลูกหูลูกตา ในช่วงชุ่มช่ำหน้าฝนแบบนี้ ให้ชื่นใจได้บ้าง
แถมครอบครัวเอย เพื่อนเพื่อนเอย ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเดิมอีกแล้ว เวลาที่เหนื่อยเหนื่อย เวลากลับจากทำงาน ไม่มีอ้อมกอดอุ่นอุ่น ของแม่ พ่อ น้า ยาย ให้คลายความเหนื่อยล้า ไม่มีปาร์ตี้ หรือแค่กาแฟหอมหอม ขนมสักชิ้น ให้ได้สนุก ให้พอได้ระบายเรื่องราวเหนื่อยเหนื่อย ให้เพื่อนเพื่อนเปลี่ยน เป็นเสียงหัวเราะได้เหมือนเคย ...คิดถึง...
ที่เหงาที่สุด....คงเป็นเรื่องความรักนี่แหละ เวลาเรามีความรัก มันเหมือนเรามีใครสักคน ให้ห่วงใย ให้รัก ให้ดูแลเอาใจใส่ และเค้าคนนั้น ก็ทำให้เรารู้สึกเป็นคนถูกรัก...อบอุ่นใจ ในอ้อมกอดที่ใครคนนั้น ไม่มีความรักมานานเท่าไหร่แล้วนะ จำไม่ได้ ไม่อยากจำ แค่อยากเป็นคนถูกรัก....แค่อีกสักครั้ง....
น้ำตา...บอกความรู้สึกเหงา ที่มันกำลังทำหน้าที่ของความเหงา ได้อย่างเจ็บปวดที่สุดที่จะทำได้กับใครคนหนึ่ง ทำหน้าที่ของความเหงาได้ดีจริงจริง ก่อนความเหงาจะกลายเป็นฟูมฟาย ฉันลุกขึ้นนั่ง เช็ดน้ำตาจากแก้มเบาเบา ยิ้มให้กับตัวเอง....เหงาซะให้พอนะ....พอแล้วหายแล้วมาอยู่เป็นเพื่อนกันเงียบเงียบ อยู่ตรงไหนซักมุมหนึ่ง ก็แล้วกันนะ เพื่อน...เจ้าความเหงา...
เปิดเพลงฟังกล่อมความเหงาเบาเบา...ทำอะไรจานเล็กเล็ก ให้ตัวเองทาน รักตัวเอง...กอดตัวเองให้อุ่น...ดูแลตัวเองกันไปก็แล้วกันนะ... ยิ้มและร้องไห้...ให้กับความเหงาของตัวเอง
Create Date : 02 กันยายน 2552 |
Last Update : 2 กันยายน 2552 23:05:43 น. |
|
17 comments
|
Counter : 1043 Pageviews. |
|
![](../images/bg-follower.png) |
|
|
โดย: mutcha_nu วันที่: 3 กันยายน 2552 เวลา:0:02:17 น. |
|
โดย: จานสลัด วันที่: 3 กันยายน 2552 เวลา:15:48:11 น. |
|
โดย: homepech วันที่: 4 กันยายน 2552 เวลา:10:19:08 น. |
|
โดย: ning IP: 124.122.186.103 วันที่: 4 กันยายน 2552 เวลา:18:44:00 น. |
|
โดย: chance (changnon ) วันที่: 4 กันยายน 2552 เวลา:20:58:43 น. |
|
โดย: คนเหงา IP: 203.151.10.61 วันที่: 4 กันยายน 2552 เวลา:23:55:55 น. |
|
โดย: chance (changnon ) วันที่: 5 กันยายน 2552 เวลา:0:08:21 น. |
|
โดย: คนเหงา IP: 203.151.10.61 วันที่: 5 กันยายน 2552 เวลา:1:45:50 น. |
|
โดย: คนเหงา IP: 203.151.10.61 วันที่: 5 กันยายน 2552 เวลา:4:09:57 น. |
|
โดย: chance (changnon ) วันที่: 6 กันยายน 2552 เวลา:11:50:49 น. |
|
โดย: heartedly IP: 58.9.114.14 วันที่: 6 กันยายน 2552 เวลา:18:50:03 น. |
|
โดย: I_sabai วันที่: 6 กันยายน 2552 เวลา:21:50:14 น. |
|
โดย: chance (changnon ) วันที่: 6 กันยายน 2552 เวลา:21:50:31 น. |
|
โดย: BooBoo IP: 122.104.35.156 วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:18:55:59 น. |
|
โดย: chance (changnon ) วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:22:08:34 น. |
|
โดย: aenew วันที่: 29 กันยายน 2552 เวลา:16:11:24 น. |
|
| |
|
changnon |
![](../template/theme/8/images/dashline.gif) |
|
![](../images/spacer.gif) |
|