The Body Achieves What The Mind Believes

Valentine's Month


 
EdiePim
Location :
จันทบุรี ~ ชลบุรี ~ กรุงเทพ ~ ราชบุรี ~ United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]
























เป็นเพียง ... เพื่อบันทึกเรื่องราว .. ประสพการณ์
ของชีวิตตัวเอง ที่มาใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน
ถ่ายทอดออกมา เป็นคำพูด
..คำกลอน และรูปภาพ ...

คิดว่าวันหนึ่ง แต่ยังไม่รู้ว่าวันไหน ...
คงจะไม่มีโอกาสจะมา
นั่งเขียน Blog อย่างนี้ได้บ่อยๆ
...เพราะภาระและหน้าที่ ...

หลานเรียก " ยายอิ้ด" ... บางทีก็ " ป้าอิ้ด " บ้าง ตามแต่สถานะ .... ส่วนเพื่อนๆเรียก " อิ้ดดี้ "

ชอบถ่ายภาพ และแต่งกลอน

ความที่ชอบขีดเขียน แต่ไม่ใช่นักเขียนค่ะ .....
..... จึงมีบ้านเล็กๆหลังนี้เพื่อบันทึกเรื่องราว และประสพการณ์ต่างๆ

ขอบคุณพันทิพด้วยค่ะ ที่ให้บ้านเล็กๆหลังนี้

ขอบคุณเพื่อนๆ .. ที่เข้ามาเยี่ยมเยียนกัน

ขอให้มีความสุขมากๆ และโชคดีกันทุกๆคนค่ะ

ได้เปลี่ยนชื่อจาก AsWeChange มาเป็น EdiePim

เพื่อให้เป็นชื่อเดียวกันกับที่ใช้ใน facebook ขอบคุณค่ะ






ในบางครั้ง .....
ต้องขออนุญาติปิดคอมเมนต์ไว้ชั่วคราว

เนื่องด้วยเกรงใจ ที่ไม่มีเวลาไปเมนต์ตอบได้เหมือนเช่นเคย

ขอโทษจากใจจริงจากเจ้าของ Blog ค่ะ







บทกลอน Copyright@Ownership
MA - 1588 - 1044 - WhUSA
New Comments
Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2555
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
27 พฤศจิกายน 2555
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add EdiePim's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 

Cranky Old Man












ไปพบเรื่องนี้ใน facebook เมื่อเช้า ... อ่านแล้วน้ำตาฃึม

นึกถึงผู้สูงอายุอีกมากมาย
ที่ลูกหลานเอามาฝากไว้ตามสถานที่ต่างๆ
เพราะต้องทำมาหากิน ไม่มีเวลาดูแล

นี่แหละหนาชีวิตในบั้นปลาย ... ไม่มีใครหลีกพ้น ....

ที่โชคดี ก็มีลูกหลานอยู่เคียงข้าง
ไม่ต้องมานั่งคิด นอนคิดเหมือนคุณตาคนนี้


RIP





When an old man died in the geriatric ward
of a nursing home in an Australian country town,
it was believed that he had nothing left of any value.

Later, when the nurses were going through his meager possessions,
they found this poem.

Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital.

One nurse took her copy to Melbourne.

The old ...
man's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas editions of magazines around the country
and appearing in mags for Mental Health.

A slide presentation has also been made based on his simple, but eloquent, poem.

And this old man, with nothing left to give to the world,
is now the author of this ‘anonymous’ poem winging across the Internet.


Cranky Old Man



What do you see nurses? … … What do you see?
What are you thinking … … when you’re looking at me?

A cranky old man … … not very wise,
Uncertain of habit … … with faraway eyes?

Who dribbles his food … … and makes no reply.
When you say in a loud voice … … ‘I do wish you’d try!’

Who seems not to notice … … the things that you do.
And forever is losing … … A sock or shoe?

Who, resisting or not … … lets you do as you will,
With bathing and feeding … … The long day to fill?

Is that what you’re thinking? … … Is that what you see?
Then open your eyes, nurse … … you’re not looking at me.

I’ll tell you who I am … … As I sit here so still,
As I do at your bidding … … as I eat at your will.

I’m a small child of Ten … … with a father and mother,
Brothers and sisters … … who love one another

A young boy of Sixteen … … with wings on his feet
Dreaming that soon now … … a lover he’ll meet.

A groom soon at Twenty … … my heart gives a leap.
Remembering, the vows … … that I promised to keep.

At Twenty-Five, now… … I have young of my own.
Who need me to guide … … And a secure happy home.

A man of Thirty… … My young now grown fast,
Bound to each other… … With ties that should last.

At Forty, my young sons … … have grown and are gone,
But my woman is beside me … … to see I don’t mourn.

At Fifty, once more … … Babies play ‘round my knee,
Again, we know children … … My loved one and me.

Dark days are upon me … … My wife is now dead.
I look at the future … … I shudder with dread.

For my young are all rearing … … young of their own.
And I think of the years … … And the love that I’ve known.

I’m now an old man … … and nature is cruel.
It’s jest to make old age … … look like a fool.

The body, it crumbles … ... grace and vigor, depart.
There is now a stone … … where I once had a heart.

But inside this old carcass … …A young man still dwells,
And now and again … … my battered heart swells

I remember the joys … … I remember the pain.
And I’m loving and living … … life over again.

I think of the years, all too few … … gone too fast.
And accept the stark fact … … that nothing can last.

So open your eyes, people … ... open and see.
Not a cranky old man … …
Look closer… see … … .. ME!!



Remember this poem when you next meet an older person who you might brush aside without looking at the young soul within. We will all, one day, be there too!

PLEASE SHARE THIS POEM
(originally by Phyllis McCormack "Crabbit Old Woman"; adapted by Dave Griffith, "Too Soon Old')






ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ

เราแค่อยากเอามาแปะไว้อ่านเตือนใจเท่านั้น





เนื่องด้วย จขบ รับงานด่วนไว้งานหนึ่ง ทำให้ต้องห่าง Blog ไปสักระยะ

ยังคิดถึงกันอยู่เสมอ ...ขอบคุุณที่แวะเข้ามาเยี่ยมค่ะ








 

Create Date : 27 พฤศจิกายน 2555
6 comments
Last Update : 13 กันยายน 2559 3:12:59 น.
Counter : 1214 Pageviews.

 

มานั่งพิจารณาดู

การที่มีอายุยืนนาน เป็นการกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง
การช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นี่ เป็นปัญหาใหญ่

การกินการนอน ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
จะทำความหนักใจ และเป็นภาระให้คนรอบข้าง

ไม่อยากจะมาแต่งกลอนแบบคุณตาคนนี้เลย

ถ้าจะแต่ง คงจะใช้ชื่อว่า

"Cranky Old Lady"

 

โดย: AsWeChange 1 ธันวาคม 2555 0:12:27 น.  

 


ความคิดเห็นที่ 3

พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน

จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววารของคืนวัน

ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

แต่ชีพมิทนนาน ย่อมร้าวรานสลายไป

ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน

ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร

ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

ร้องไห้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน

หวังเพียงจะได้ผล เติบโตจนสง่างาม

ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม

ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย

ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง มีหรือหวังอยู่นานได้

วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง


(ลักจำเขามา)
.

จากคุณ : ลักษณาพร
เขียนเมื่อ : 30 พ.ย. 55 22:02:55

 

โดย: AsWeChange 1 ธันวาคม 2555 3:01:29 น.  

 



ดูแล้วน้ำตาจะไหล
คิดถึงพ่อกับแม่เลยค่ะพี่

มีงานด่วนต้องลงมือทำ
ส่วนบล็อก เดี๋ยวน้องดูแลให้ อิอิ

 

โดย: fonrin 15 กุมภาพันธ์ 2556 6:32:30 น.  

 

อยากได้ facebook บ้างค่ะ จะได้คุยกัน ชอบ bullet สีเขียวสดใสค่ะ

 

โดย: cyberlifenlearn 15 กุมภาพันธ์ 2556 10:51:27 น.  

 

สวัสดีค่ะ
สมัยนี้คนอายุยืนมากขึ้น คงต้องเป็นภาระลูกหลาน
แต่คนที่ไม่มีลูกคงลำบากหน่อย



 

โดย: pantawan 17 กุมภาพันธ์ 2556 0:37:38 น.  

 

สวัสดีวันมาฆบูชา

 

โดย: cyberlifenlearn 25 กุมภาพันธ์ 2556 13:14:50 น.  

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.