BlogGang Popular Award#14


 
kruaun
Location :
สุรินทร์ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




“อาจารย์ของพระอรหันต์ ยังไม่จำเป็นต้องเป็นพระอรหันต์เลย ดังนั้น อย่ากังวลเลย หากเราคิดว่าเราเก่งไม่พอที่สร้างลูกศิษย์เก่งๆ ขอเพียงแต่เรามีกระบวนการพัฒนา ส่งเสริม และให้โอกาสเขาอย่างเหมาะสม และถูกวิธี ให้เขาเติบโตเต็มศักยภาพที่ดี”---รศ. ดร.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จากหนังสือแด่เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต

****************************

No one can make you feel inferior without your consent. by Eleanor Roosevelt.

ไม่มีใครสามารถทำให้คุณรู้สึกต้อยต่ำได้...
ถ้าคุณไม่ยินยอม (เอลานอร์ รูสเวลต์)

**************************

ครูอั๋น สอนคณิตศาสตร์ จังหวัดสุรินทร์
--------------------------------

"ชีวิตนี้ลูกยกให้พวกเขา...แต่ชีวิตหน้าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาและพวกมันทำไว้กับลูก ลูกขอเอาคืน!"
---วรดา/ด้วยแรงอธิษฐาน/กิ่งฉัตร

รู้นะว่าถ้าเอาความแค้นนำทางมันไม่ดี...
แต่บางทีถ้าตั้งใจว่าจะต้องดีกว่า ดีกว่า...
มันก็เหมือนเป็นแรงขับให้เราก้าวหน้าได้เช่นกัน

แค่ตั้งใจทำดีก็แล้วกัน

+++++++++++++++++++++++++++++

มีคนเคยถามว่า "ทำไมมาเป็นครู"
คำตอบที่ผมภูมิใจและตอบได้อย่างเต็มปากที่สุด คือ
"ผมอยากเป็นครู เลยเลือกมาเป็นครู"


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"เจ้าเป็นคนพูดเองนะว่า อำนาจมันมาแล้วมันก็ไป แล้วเจ้ายังจะแสวงหามันทำไมเล่า"
---เศกขรเทวี เพลิงพระนาง

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗

สัจธรรมง่ายๆ ที่ใครๆ ก็พากันทำไม่ได้

ถ้าอยากมีชีวิตที่เลวลงอย่างคิดไม่ถึง
คุณแค่หมั่นทำเลวที่ไม่เคยแม้จะอยู่ใรความคิด

หากปรารถนาชีวิตที่ดีขึ้นอย่างคิดไม่ถึง
คุณต้องทำดีมากกว่าที่คิดว่าตัวเองจะทำได้

มีชีวิตที่คิดไม่ถึง/ดังตฤณ
----------------เริ่มนับ 30 เม.ย.53----------------- free counters ===== Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Thailand License.
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add kruaun's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 
พวกเราเหล่า ร.พ.ค. รุ่นสุดท้าย


รูปหมู่ทั้งเอกถ่ายรวมกันที่องครักษ์ ตอนซ้อมพิธีเปิดกีฬามหาวิทยาลัย (น่าจะ) ครั้งที่ 27 องครักษ์เกมส์



เมื่อผมสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (การศึกษาบัณฑิต) วิชาเอกคณิตศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และได้บรรจุเป็นข้าราชการครู (โดยไม่ได้สอบบรรจุ) เพราะว่าตอนเรียนปริญญาตรีได้รับทุนการศึกษา คนโดยทั่วไปที่อยู่ในแวดวงการศึกษามักจะเข้าใจว่าผมเป็น...

...นักเรียนทุน สควค. (ทุนส่งเสริมครูผู้มีความสามารถด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์) บ้างล่ะ โดยผู้รับทุนจะเรียนวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และคอมพิวเตอร์ในระดับปริญญาตรี และจากนั้นจะเรียนประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู อีก 1 ปี เมื่อบรรจุจะได้รับเงินเดือนสูงกว่าพวกผมและคนจบปริญญาตรี 4 ปี ราวๆ 3 ขั้น ผู้รับผิดชอบทุนคือสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) พวกนี้เราเรียกโดยลำลองว่า พวกครู 5 ปี)

...หรือไม่อย่างนั้นก็จะเข้าใจว่าเป็นเด็กทุนคุรุทายาท ซึ่งเป็นทุนสำหรับผลิตครูเพื่อท้องถิ่นชนบท ทุกสาขา ผู้รับผิดชอบผลิตคือวิทยาลัยครู หรือสถาบันราชภัฏในเวลาต่อมา และพัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏในปัจจุบัน

เมื่อแรกผมบรรจุ ก็มักจะมีคนสงสัยว่า ครูใหม่คนนี้มาจากไหน เพราะช่วงนั้นไม่มีการเปิดสอบบรรจุ แต่ทำไมมีครูใหม่ และมักจะตั้งคำถามด้วยความสงสัยว่า “น้อง...น้องบรรจุได้ไง”
ผมก็จะตอบว่า “ผมเป็นนักเรียนทุนครับ”
“อ้อ...คุรุทายาทหรือ”
“เปล่าครับ”
“งั้น สควค. หรือเปล่า”
“เปล่าครับ”
“อ้าว...แล้วทุนอะไรล่ะ”
“ทุน ร.พ.ค. ครับ”
“หา...”

มักจะเป็นแบบนี้อยู่เนืองๆ ผมต้องบอกกล่าวเล่าเก้าสิบอยู่หลายต่อหลายครั้งถึงที่มาของทุนนี้

ทุน ร.พ.ค. ที่พวกผมทั้ง 50 คน (บวก 5 คนที่คณะวิทยาศาสตร์) รับที่ มศว นั้นเป็นทุนที่ให้เฉพาะคนเรียนวิชาเอกคณิตศาสตร์ หรือการสอนคณิตศาสตร์ หรือคณิตศาสตร์ศึกษา หรือสาขาที่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์เท่านั้น เพื่อผลิต “คนคณิตศาสตร์” ที่กำลังขาดแคลนในขณะนั้น
อ้อ...ทุน ร.พ.ค. ที่พวกผมรับนั้น น้อยคนนักนะครับที่จะจำได้ว่าชื่อโครงการหรือชื่อทุนนั้นมีชื่อเต็มๆ ว่าอย่างไร ผมมักจะได้รับโทรศัพท์จากเพื่อโทรมาถามว่า “อั๋น ร.พ.ค. ย่อมาจากอะไร (ว่ะ)”
ร.พ.ค. ย่อมาจาก “โครงการเร่งรัดผลิตและพัฒนาบัณฑิตระดับปริญญาตรีสาขาวิชาคณิตศาสตร์ของประเทศ” เจ้าของทุนคือ ทบวงมหาวิทยาลัย (เดิม) ครับ

รูปนี้ถ่ายรวมกันหน้าหอนาฬิกา ตั้งใจกันว่าจะทำของที่ระทึก--ระลึกให้อาจารย์ที่ปรึกษาที่จะเกษียณอายุ (อาจารย์มยุรี บุญอาจ)


แต่ด้วยความที่พวกผม (ย้ำนะครับว่าพวกผมเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยอื่น) เรียนคณิตศาสตร์กันไม่ค่อยจะรู้เรื่อง (ก็บางคนและบางวิชาเท่านั้นแหละว้า...เพื่อนเอ๋ย) พวกผมเลยพาลโทษตัวเองว่าโง่เหมือนควาย... เลยเรียนทุนนี้แบบขำๆ ว่า “ทุนเร่งรัดพัฒนาควาย” (ย้ำอีกทีนะครับว่าเฉพาะพวกผมเท่านั้นที่เรียก)

แต่เชื่อเถอะครับว่าพวกผมที่จบมา 48 คน มีงานทำทุกคน และมีมากกว่าร้อยละ 80 ของพวกผม (นับได้ 42 คน) ที่จบไปก็ไปเป็นควาย เอ้ย...เป็นแม่พิมพ์ของชาติกัน และในจำนวนนี้หลายคนจบปริญญาโทแล้ว (8 คน) หลายคนกำลังเรียนอยู่ โดยมี 1 คนที่เบนเข็มไปเรียนโทสถิติ เป็นอาจารย์ที่ภาควิชาสถิติ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งนับว่าประกอบวิชาชีพครูด้วยเช่นกัน

ที่มาของทุนนี้ ผมไม่ทราบอย่างแน่ชัด แต่เท่าที่ผมได้ศึกษารวบรวม (ซึ่งอาจจะไม่ถูกนัก) ก็คือ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ประเทศขาดแคลนบุคลากรทางทางด้านคณิตศาสตร์ หรือมีความรู้ความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์อย่างร้ายแรงมาก ทำให้ต้องมีการเร่งผลิตอย่างด่วน รุ่นพี่ๆ ที่เรียนที่ประสานมิตรเล่าว่า เมื่อก่อนบางปีมีคนเรียนคณิตศาสตร์แค่ 1 คน หรือ 2 คน เพราะเรียนไม่ได้ ไม่มีแรงจูงใจ เขาเลยให้ทุนสำหรับคนที่จะชอบคณิตศาสตร์ และอยากเรียนคณิตศาสตร์ ให้มาเรียนคณิตศาสตร์ และเมื่อเรียนจบแล้วภายใน 6 เดือนจะหางานให้ทำ ซึ่งรุ่นแรกของประเทศ (ถ้าข้อมูลผมไม่พลาด) เริ่มที่ปี 2538 ในบางมหาวิทยาลัย (ถ้าข้อมูลผมไม่พลาดอีกนะครับ คือ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นอาทิ) จากนั้น ก็จะมีรุ่นที่ 2 แต่เป็นรุ่นที่ 1 ของ มศว เมื่อปี 2539 รุ่นละ 50 คน (เฉพาะพวก กศ.บ. นะครับ พวกนี้สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ จะมีอีกลุ่มเป็น วท.บ. พวกนี้สังกัดคณะวิทยาศาสตร์) และพวกผมเป็นรุ่นสุดท้าย คือรุ่นที่ 4 เข้าเรียน 50 คน แต่สำเร็จการศึกษา 48 คน ในจำนวนนี้...

27 คน ได้รับการบรรจุในโรงเรียน (มัธยมศึกษา) โดยไม่ต้องสอบ (ตู๋, จิระ, กุ้ง, ฝ้าย, อั๋น, น้ำตก, นก, ปี, ปุ๊ก, ไข่มุก, เวียง, อั๊ต, จิ๋ว, เกตุ, หญิง, เบนซ์, กราน, เก๋, โอ๋-เยาว์, อุ๊, ปาน, น้อย, ดม, ดา-ลัดดาวัลย์, เปิ้ล-รุจ, พร, ปุ๊กลิก)
13 คน สอบบรรจุได้ทีหลัง (ดา-เกษมศรี, โอ๋-ณัฐ, บิ๊ก, นาถ, ป๋อม, รี่, ชัย, บาส, วรรณ, ศักดิ์, อ๊อบ, เปิ้ล-วรา, อัง)
2 คน สอนในระดับสูงกว่ามัธยมศึกษา (วันดี, เบน)
4 คนทำงานด้านธุรกิจหรือไม่อย่างนั้นก็ธุรกิจส่วนตัว (หลี, โจ, จอย, ราช)
1 คนไปทำงานด้านการศึกษา แต่ว่าก็ยังได้สอนนิสิตอยู่ (แต่ไปสอนภาษาไทยนะครับ...ฮาสุดๆ) (อ้อ)
1 คนไปทำงานธนาคาร (เปรี้ยวมากๆ) (ยศ)
ณ เวลานี้ (กันยายน 2551) ทุกคนต่างก็ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานในระดับหนึ่ง บางคนทำงานในระดับหัวหน้างานที่สำคัญๆ ของโรงเรียนแล้ว บางคนก็เป็นหัวหน้ากลุ่มสาระแล้ว บางคนก็ทำหน้าที่สำคัญบางอย่างของโรงเรียน/หน่วยงาน และ (พวกที่เป็นครู และบรรจุก่อน) กำลังจะได้ทำวิทยฐานะชำนาญการพร้อมๆ กันในเร็ววันนี้ (น่าจะตุลาคม 2552 นะเพื่อนๆ)

แม้ว่าการทำงานจะมีอุปสรรคบ้าง เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง แต่ก็คิดว่าพวกเราทุกคนน่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ

รักและคิดถึง เพื่อนๆ ทุกคน (รวมพวกเด็กเอ็นท์ด้วยนะ แม้ว่าจะไม่ได้พูดถึงในความเรียงนี้ก็ตาม)



Create Date : 26 กันยายน 2551
Last Update : 12 กรกฎาคม 2552 14:59:30 น. 3 comments
Counter : 1091 Pageviews.

 
เป็นนิสิตทุน รพค เหมือนกันค่ะ วทบ ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตอนนี้เป็นครูอยู่ที่ สพท กทม 1


โดย: ครูสาว IP: 58.64.80.58 วันที่: 16 มิถุนายน 2552 เวลา:22:33:29 น.  

 
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ไปบรรจุไม่ได้ใส่ชุดขาวตอนถ่ายรูปรับปตรี แต่ฉันก้อภาคภูมิใจที่ได้เป็นนิสิตมศว ทุนรพค นะ
คิดถึงเพื่อนๆๆๆจ้า


โดย: one_d IP: 117.47.27.20 วันที่: 4 กรกฎาคม 2552 เวลา:18:20:31 น.  

 
อยากให้พี่อั๋นเล่าประสบการณ์ตอนเรียนที่ประสานมิตรอีกอะ สนุกดี


โดย: แมน IP: 101.108.8.46 วันที่: 18 สิงหาคม 2555 เวลา:11:18:07 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.