BlogGang Popular Award#14


 
kruaun
Location :
สุรินทร์ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




“อาจารย์ของพระอรหันต์ ยังไม่จำเป็นต้องเป็นพระอรหันต์เลย ดังนั้น อย่ากังวลเลย หากเราคิดว่าเราเก่งไม่พอที่สร้างลูกศิษย์เก่งๆ ขอเพียงแต่เรามีกระบวนการพัฒนา ส่งเสริม และให้โอกาสเขาอย่างเหมาะสม และถูกวิธี ให้เขาเติบโตเต็มศักยภาพที่ดี”---รศ. ดร.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จากหนังสือแด่เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต

****************************

No one can make you feel inferior without your consent. by Eleanor Roosevelt.

ไม่มีใครสามารถทำให้คุณรู้สึกต้อยต่ำได้...
ถ้าคุณไม่ยินยอม (เอลานอร์ รูสเวลต์)

**************************

ครูอั๋น สอนคณิตศาสตร์ จังหวัดสุรินทร์
--------------------------------

"ชีวิตนี้ลูกยกให้พวกเขา...แต่ชีวิตหน้าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาและพวกมันทำไว้กับลูก ลูกขอเอาคืน!"
---วรดา/ด้วยแรงอธิษฐาน/กิ่งฉัตร

รู้นะว่าถ้าเอาความแค้นนำทางมันไม่ดี...
แต่บางทีถ้าตั้งใจว่าจะต้องดีกว่า ดีกว่า...
มันก็เหมือนเป็นแรงขับให้เราก้าวหน้าได้เช่นกัน

แค่ตั้งใจทำดีก็แล้วกัน

+++++++++++++++++++++++++++++

มีคนเคยถามว่า "ทำไมมาเป็นครู"
คำตอบที่ผมภูมิใจและตอบได้อย่างเต็มปากที่สุด คือ
"ผมอยากเป็นครู เลยเลือกมาเป็นครู"


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"เจ้าเป็นคนพูดเองนะว่า อำนาจมันมาแล้วมันก็ไป แล้วเจ้ายังจะแสวงหามันทำไมเล่า"
---เศกขรเทวี เพลิงพระนาง

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗

สัจธรรมง่ายๆ ที่ใครๆ ก็พากันทำไม่ได้

ถ้าอยากมีชีวิตที่เลวลงอย่างคิดไม่ถึง
คุณแค่หมั่นทำเลวที่ไม่เคยแม้จะอยู่ใรความคิด

หากปรารถนาชีวิตที่ดีขึ้นอย่างคิดไม่ถึง
คุณต้องทำดีมากกว่าที่คิดว่าตัวเองจะทำได้

มีชีวิตที่คิดไม่ถึง/ดังตฤณ
----------------เริ่มนับ 30 เม.ย.53----------------- free counters ===== Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Thailand License.
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add kruaun's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 
อรุณรุ่งของหัวใจ

แสงจากดวงอาทิตย์ลับหายจากขอบฟ้าไปนานแล้ว ความมืดแห่งรัตติกาลยังคงคลอบคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ ดูราวกับว่า มันจะไม่มีวันกลับมาสว่างอีกครั้ง กลางคืน…ดูช่างเป็นเวลาที่ดูจะอ้างว้าง เงียบเหงาเสียเหลือเกิน อย่างนี้เองกระมัง ที่ทำให้มีคนทั้งชอบ และไม่ชอบเวลากลางคืน แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใดก็ตาม ผมยังคงต้องใช้เวลาผ่านคืนอันเงียบเหงานี้ไปให้ได้ แม้ว่ามันจะยากเต็มที

ตี ๒ กว่าแล้ว ผมยังนั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือตัวเก่า กาแฟที่ดูจะเย็นหมดแล้ววางอยู่ข้าง ๆ ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไกลออกไป ผ่านขึ้นไปยังท้องฟ้า เห็นดวงดาวมากมายกระพริบระยิบระยับเต็มท้องฟ้า และทุกครั้งที่ผมมีปัญหา ผิดหวัง หรือคิดอะไรไม่ออก ผมมักจะทำอย่างนี้เสมอ ๆ

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมต้องทำอย่างนี้ ทั้ง ๆ ที่ดวงดาวก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรือช่วยให้ผมสมหวังได้เลยสักครั้งเดียว

ผมละสายตาจากท้องฟ้า จดปากกาหมึกแห้งลงบนสมุดบันทึกอีกครั้ง ขีด ๆ เขียน ๆ อะไรไปเรื่อยเปื่อย ตามแต่อารมณ์จะพาไป แล้วความคิดหนึ่งก็ผ่านเข้ามาในสมอง

ทำไมเราต้องทุกข์ทรมานมากมายขนาดนี้ด้วย กับแค่ความผิดหวังครั้งเดียว นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเลยที่ผิดหวัง แต่ทุกครั้ง เราก็สามารถผ่านมันมาได้ ลองมองดูคนที่อยู่รอบข้างเราซิ ยังมีคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าเราอีกเยอะ ที่สำคัญ เรายังดีกว่าที่มีโอกาสหวังและยังมีโอกาสสมหวังอีกด้วย กับคนอื่นอีกหลายร้อยหลายพันคน เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดว่า วันพรุ่งนี้ชีวิตจะดีขึ้นหรือเปล่า ถึงเราจะผิดหวัง เราก็ยังมีโอกาสหวังอีกไม่มีสิ้นสุด
คิดได้อย่างนี้แล้ว ผมก็จดปากกาลงบนสมุดบันทึกอีกครั้ง ตั้งใจว่าจะเขียนเป็นเรื่องเป็นราวจนจบเสียที ไม่ปล่อยให้อารมณ์พาไปอีกแล้ว…
ตั้งใจว่าจะจิบกาแฟสักหน่อย แต่มันคงเย็นเกินไปแล้ว ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ

ผมเดินออกไปที่ระเบียงห้อง มองออกไปยังท้องฟ้า ทันใดนั้นก็พลันปรากฏแสงสว่างลากเป็นทางยาวจากฟากฟ้าก่อนจะดับลง เสียงใครคนหนึ่งดังก้องมาจาที่อันแสนไกล เข้ามาในโสตประสาท ย้ำเตือนความทรงจำ มันเป็นคำพูดที่ใครคนหนึ่งเคยบอกผมเอาไว้ แต่มันก็นานมาก นานจนเกือบจะลืมไปแล้ว

“ดูซิ! ดาวตกลงมาอีกแล้ว แต่แปลก ดาวตกลงมาทุกคืน คืนละหลายดวง แต่ดาวก็ไม่เคยหมดไปจากฟ้า… ก็เหมือนกับความหวังของคนเราไง ที่ถึงแม้จะผิดหวังสักกี่ครั้ง เราก็ไม่เคยหยุดที่จะหวัง ไม่เคยหมดหวัง ยังมีความหวังอยู่มากมาย เหมือนดาวบนฟ้าไง…”

ผมล้มตัวลงนอนก็เมื่อเวลาที่นาฬิกาบอกเวลาใกล้จะตี 4 แล้ว ตั้งใจว่า พรุ่งนี้จะออกไปหาอะไรให้ชีวิต บางทีอาจจะมีความหวังอะไรสักอย่างที่หวังไว้จะสำเร็จบ้างก็ได้ หรืออาจจะมีความหวังใหม่ ๆ เกิดขึ้นอีก ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจ และดาวยังคงมีอยู่เต็มท้องฟ้า ผมจะไม่หยุดหวัง
…


8.00 น. แล้ว แสดงแห่งอรุณรุ่ง ทอดผ่านของฟ้ามาแทนที่ความมืดมิดแห่งรัตติกาล แต่แสงสว่างแห่งอรุณรุ่งนี้ ก็ไม่สว่างเท่า แสงแห่งอรุณรุ่งที่ปรากฏขึ้น แทนที่รัตติการอันยาวนานในจิตใจของผมเอง…


****************************

เป็นงานในวิชาภาษาไทย ตอนเรียนปีหนึ่ง ที่ประสานมิตร จำได้ว่าตอนเขียนนึกถึงตัวเองเวลาเครียดๆ และคิดมาก แต่ต้องทำงานไปด้วย เลยเขียนออกมาได้ประมาณเนี้ยะครับ

ข้อความที่ว่า "ดาวตกจากฟ้าทุกค้น..." ผมจำได้เลาๆ ว่าได้อ่านมาจากรวมเรื่องสั้นของ "รมย์ ระติวัน" ในเรื่อง "ปุยนุ่นกับดวงตา"

ได้อ่านตั้งแต่เรียนที่มวกเหล็กวิทยา
กะว่าจะหามาอ่านอีก...จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้อ่าน




Create Date : 20 มิถุนายน 2552
Last Update : 20 มิถุนายน 2552 23:48:19 น. 2 comments
Counter : 658 Pageviews.

 
อ่านแล้วเศร้า...นึกว่าใครมันทำให้ชีวิตครูต้องเป็นคนคิดมาก เหงา เศร้าซึมได้...สุดท้ายก็เอามาจากหนังสือรวมเรื่องสั้นของ "รมย์ ระติวัน" ในเรื่อง "ปุยนุ่นกับดวงตา"นั่นเอง

เป็นการให้ความหวังจริงๆ.
...มิ้นท์


โดย: พัชรพร ม.4/3 (มิ้นท์) IP: 125.26.114.96 วันที่: 30 สิงหาคม 2552 เวลา:11:04:22 น.  

 
ชอบนะ..ได้อ่านอะไรที่ต้องจินตนาการบ้างจะมาจากไหนก็ช่างถ้าทำให้เรารู้สึกดีขึ้น ก็โอเค...อ้อ!เกือบลืมไปแล้วว่าเราก็เคยเขียนเดี๋ยวจะหามาปัดฝุ่นใหม่


โดย: usa IP: 117.47.93.144 วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:22:43:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.