|
โรคเลื่อน(เดินทาง) ป่านนี้ยังไม่ได้กลับบ้านเลย เซ็งจิต (ตอน....ติดต่อทำเรื่องสารพัด เหนื่อยอ่ะ 2)
ตอนที่ ๒..................
เมื่อคืนกว่าจะนอนก็ตี ๔ ครึ่ง เพราะนั่งเม้ากับมาจนตี ๒ เลยเออ ไม่นอนละ เดี๋ยวตี ๓ ก็ต้องตื่นมากินข้าวอีก เลยนั่งเม้ากันไปเรื่อยจน ตี ๓ แถมคุยกันจนไม่ได้อาบน้ำทั้งคู่ ฮ่าๆๆ เลยต้องมาอาบหลังละหมาด 
ตื่นมา ๙ โมงเพื่อจะไปที่ฝ่ายการเงิน ไปถึง ยังไม่ได้รับคำสั่งให้จ่ายเงิน ต้องกลับไปชูเวคเพราะไปตามเรื่องอีก แต่ก็ไม่ได้อะไร กลับไปคอลดียะห์ ไปที่ฝ่ายการเงินอีกรอบ คราวนี้ได้เรื่องขึ้นมานิด เค้าก็เลยแนะนำว่า จะให้โอนเงินส่งไปบัญชีที่เมืองไทยใหม ตอนแรกก็เออ เอางั้นก็ได้ แต่คิดไปคิดมา เลื่อนตั๋วง่ายกว่ามั้ง เพราะต้องโทรไปถามแม่อีกว่าเลขบัญชีอะไร มันหลายเรื่อง แล้วเค้าก็เลยบอกว่า ไปหาที่ฝ่ายทุนอีกทีนึง แล้วของสำเนาของใบสั่งจ่าย มาให้ที่นี่แล้วเค้าจะออกเช็คให้
ไปสายการบินมีเพื่อนต้องไปจองตั๋วอีก ไปหลายที่จนคนขับรถบ่น 
กลับถึงหอ หลับเป็นตาย นอนตั้งแต่บ่าง ๒ ถึง ๕ โมงเย็น เอิ๊ก ทุ่มนึงไปสายการบินอีกรอบ เพราะต้องไปติดต่อเรื่องเลื่อนไฟลท์ โทรไปแล้วแต่ก็ยังต้องไปอีก เฮ้อ...... แต่ตอนที่ไปสายการบินปิดจะเปิดอีกตอนทุ่มกว่าๆ เลยไปกินข้าวร้านอาหารไทยแถวนั้น อิ่มสุดๆ เพราะปกติเวลาละศีลอดจะกินไม่เยอะ แต่ไปกินที่ร้านเค้าให้ข้าเยอะอ่ะ กินไม่หมดก็เสียดายอีก กินเสร็จไปละหมาดที่มัสยิดใกล้ๆแถวนั้น คนน้อยดี ละหมาดเร็ว แล้วก็ไปทำเรื่องตั๋วให้เสร็จ (ซะที) 
โทรเรียกให้รถหอมารับ แต่ระหว่างนั้นก็เดินไปจะไปซื้อกาแฟ รถมาพอดี โบกให้รถหยุด ฮ่าๆๆ แท๊กซี่นึกว่าเราเรียกเลยจอด อิอิ ที่ใหนได้เรา ๒ คนกับเพื่อนวิ่งไปขึ้นรถของหอ แต่เราบอกว่ากับคนขับให้รอ เราจะไปซื้อกาแฟก่อน อาบังแกก็รอ
พูดถึงคนขับรถ ตั้งแต่อยู่มา คนนี้ดีสุด ฮาแตก ตามใจดี บอกให้ไปใหนก็ไป แถมซื่อๆ ไม่เคยบ่น ไม่เคยโมโหอะไรเลย วันก่อนให้ไปรับที่ห้าง เราฟังบังแกพูดภาษาอาหรับปนบังกลาเทศไม่ค่อยรู้เรื่อง บังแกก็พยามอธิบาย อิอิ กว่าจะเข้าใจ (เค้าจะพูดอาหรับไม่ค่อยชัด พูดปนภาษาเค้า เราเลยงงๆ) ว่าแกจอดรถตรงใหน แทบแย่ ชอบชวนคุย แถมบ่นคนคูเวตให้ฟัง อิอิ ถ้าถามเรื่องลูกแก แกจะพูดไม่หยุด ท่าจะคิดถึงลูกแก พอเราบอกว่าเดี๋ยวจะกลับบ้านแล้วนะ ไม่กลับมาแล้วด้วย แกบ่นๆเสียดาย แต่พอบอกว่า เนี่ยเลื่อนตั๋วกลับวันศุกร์ ดีใจซะงั้น บอก good2 ตลกดี
เรียนจบตอนซัมเมอร์ก็สนุกดี อยู่กันน้อย ทั้งหอมีเด็ก แค่ ๘ คน อ.คนดูแลเวร/วันละ ๒ คน แม่บ้านอีก ๕ ทั้งที่เวลาปกติ เด็กมีเป็นร้อย เงียบแต่อยู่เหมือนครอบครัวดี แถมขออะไรก็ได้หมด กลับดึกก็ไม่ว่า แต่ขอให้บอก และให้รถไปรับ มีอยู่วัน แม่บ้านอยากไปเที่ยวทะเล ก็ชวนเราไปด้วย ดูแม่บ้านลั้นลามาก เหมือนเด็กจะได้ไปเที่ยว ถ้าเป็นเทอมปกติ จะขอรถของหอไปนั่นไปนี่ส่วนตัวนอกเหนือจากโปรแกรมหอยากมากถึงไม่ได้เลย แท๊กซี่อย่างเดียวเลย แต่ตอนนี้ จะไปใหนบอกขอรถได้ตลอด อิอิ ดีไม่เปลืองตังค์ ตอนนี้ยิ่งเบี้ยน้อยหอยน้อยอยู่ 
ชีวิตวุ่นๆของวันนี้ก็มีแค่นี้แหละค่ะ พรุ่งนี้ขอนอนอยู่หอไม่ไปใหนซักวัน(จริงๆก็อยู่หอซะส่วนใหญ่นะ) แต่ออกไปทำธุระแต่ละวัน เหนื่อย เพราะไปหลายที แต่ไม่ได้เรื่องซักที่นี่แหละเหนื่อย 
| Create Date : 08 กันยายน 2552 |
| Last Update : 8 กันยายน 2552 5:01:03 น. |
| |
0 comments
|
|
|